#📙 നോവൽ യാത്ര പറഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ അരുണിമയുടെ മനസ് ആകെ കാർമേഘം പോലെ മൂടി കെട്ടിയിരുന്നു.... എവിടെയൊക്കെയോ തനിക്ക് പിഴവുകൾ സംഭവിച്ച പോലെ ... സ്വന്തമായി ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിവില്ലാത്തവളാണ് താനെന്നു അവൾക്കു തോന്നി ... ഇത്ര പ്രായമാ യിട്ടും എല്ലാത്തിനും എന്തോ ഒരു പേടി പോലെ വീട്ടിലെത്തി ആരോടും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിൽ കയറി ജോലി തുടങ്ങി ... ഒരു യന്ത്രം പോലെ ആയിരുന്നു .. മനസ് നേരെ നിൽക്കുന്നില്ല .. എന്ത് ചെയ്യും ഒരു പിടിയുമില്ല ...ദത്തേട്ടനെ വീണ്ടും കാണുന്നത് വരെ കല്ല്യാണത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചതേ ഇല്ല .... എത്ര വേഗത്തിലാണ് വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോയത് ...അറിഞ്ഞതേ ഇല്ല എത്രയോ ആലോചനകൾ അച്ഛൻ കൊണ്ട് വന്നു ഒന്നിനും താൻ സമ്മതം നൽകിയില്ല അമ്മയുടെ മരണത്തോടെയാണ് സത്യത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടുമെന്ന തോന്നൽ വന്നത് ... അതിലുപരി താൻ ആർക്കും ബാധ്യത ആവരുതെന്ന് ... ."ഓപ്പോൾക്കു ഇത് എന്ത് പറ്റി കുറെ ദിവസമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു ".... വാതിൽക്കൽ വിഷ്ണു “ഒന്നൂല്ല്യ വിഷ്ണു “ അരുണിമ മുഖം കൊടുക്കാതെ ജോലിയിൽ മുഴുകി " ഉണ്ട് . . ഒപ്പോൾക്ക് ഈ വിവാഹം ഇഷ്ടമല്ലേ " വിഷ്ണു അരുണിമയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു "അങ്ങനയൊന്നൂല്ല്യ വിഷ്ണു .... ജോലിക്കു ഇറങ്ങാറായില്ലേ " അരുണിമ വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു പിന്നെ .... ഉള്ളത് പറഞ്ഞാൽ ആരെങ്കിലും ഓപ്പോളെ പിടിച്ചു വിഴുങ്ങോ . . . ആ പുള്ളി വന്നു കണ്ടതല്ലേ ഉള്ളൂ ഉറപ്പിച്ചിട്ടൊന്നുമില്ലല്ലോ " അരുണിമ മിണ്ടാതിരുന്നു വിഷ്ണുന്റെ മുമ്പിൽ അങ്ങനെ നിൽക്കേണ്ടി വന്നതിൽ അരുണിമക്കു വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത അനുഭവപ്പെട്ടു അവൾ കൂടുതൽ പറയാൻ നിൽക്കാതെ അവിടെ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറി ..... വിഷ്ണുവിന് മനസിലായി അരുണിമ കൂടുതൽ ഒന്നും പറയില്ലെന്ന് 💜💜💜💜💜💜 മഹാദേവ ബിൽഡേഴ്സിന്റെ ഓഫീസിൽ വിഷ്ണു എത്തുമ്പോൾ ലാവണ്യ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു “എന്താ വിഷ്ണു '' അവളുടെ സംസാരത്തിൽ കുറച്ചു നീരസം ഉണ്ടായിരുന്നു " ഞാൻ തന്നെ ഒന്നു കാണാൻ വന്നതാ " വിഷ്ണു പറഞ്ഞു " എന്തെ '' ലാവണ്യ അവനെ നോക്കി ഓപ്പോൾടെ കാര്യമാ വന്നു കാണാൻ സമ്മതിച്ചെങ്കിലും ഈ കല്യാണത്തിനു ഇഷ്ടമില്ലെന്നു തോന്നുന്നു . കുറേ ദിവസമായി കക്ഷി ഭയങ്കര മൂഡ് ഔട്ട് ആണ് അധികം സംസാരമില്ല എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിരിക്കും …" " ഇത്രേം പ്രായമായിട്ട് ഒരു കാര്യം നേരെ ചൊവ്വേ നിന്ന് പറയാൻ നിന്റെ ഒപ്പോൾക്ക് വയ്യേ " അവൾക്ക് പരിഹാസമായിരുന്നു "ഓപ്പോൾ അങ്ങനെയാ ഒന്നും പറയില്ല എന്താ ആ മനസിലെന്നു ആർക്കും അറിയേമില്ല . എന്റെ ഒപ്പോൾ അത്രക്കു പാവാ " അവൻ ധർമ്മ സങ്കടത്തിലാണെന്നു ലാവണ്യക്കു മനസിലായി അവൾ ഒന്നു അയഞ്ഞു വിഷണു അവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു പഴയ ലാവണ്യ അല്ല മുഖത്ത് പ്രണയത്തി ന്റെ ഒരംശം പോലുമില്ല പക്കാ പ്രൊഫഷണൽ ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു മഹാദേവ ബിൽഡേഴ്സിന്റെ ചുമതല വഹിക്കുന്നത് ഇപ്പോൾ അവളാണ് ഇരുത്തം വന്ന മുഖം ഔപചാരികമായ പെരുമാറ്റം ശരിക്കും ബോൾഡ് ആയിരിക്കുന്നു .... ജീവിതം അവളെ ഒരുപാട് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു 💜💜💜💜💜💜💜💜 മഹാദേവ ചാരിറ്റബിൾ ട്രസ്റ്റിന്റെ പ്രവൃത്തനങ്ങളുമായി ദത്തൻ കുറച്ചു നാളുകളായി കടമ്പ് ഗ്രാമത്തിലുണ്ട് ...ഒരു ക്ലിനിക് തുടങ്ങി പാവപെട്ട രോഗികൾക്ക് സൗജന്യ ചികിത്സ ...പിന്നെ ആംബുലൻസ് സർവീസ് ... വിറ്റു പോയിരുന്ന ആ പഴയ വീട് വാങ്ങിച്ചു മനോഹരമായി രണ്ടു നിലയിൽ പുതുക്കി പണിതിരുന്നു .... ലാവണ്യയും ഉമാദേവിയും കൂടെ ഉണ്ട് ...അവർ ഇടയ്ക്കു അവിടെ വന്നു താമസിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു അവർക്ക് അവിടം അത്രക്കിഷ്ടമാണ് ... രാവിലെ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ലാവണ്യ വിഷ്ണു പറഞ്ഞ കാര്യം ദത്തന്റെ അടുത്ത് അവതരിപ്പിച്ചു ....ദത്തൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു ... "മോളെ എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും നിനക്കറിയില്ലേ ഒരു തവണ ഞാൻ നാണം കെട്ടതാണ് ... ഇതാ ഇപ്പോൾ പുതിയ കല്യാണത്തിന് സമ്മതവും നൽകിയിരിക്കുന്നു ....അവൾടെ മനസ് എനിക്ക് പിടി കിട്ടുന്നില്ല ..." "എനിക്കും അറിയില്ല വിഷ്ണു അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് വന്നു പറഞ്ഞു ഏട്ടന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്യൂ " അവൾ എഴുന്നേറ്റു ...കൂടുതൽ പറയാൻ താല്പര്യമില്ലാത്ത പോലെ അയാൾ ഏറെ നേരം അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു ... പിന്നെ എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച പോലെ എഴുന്നേറ്റു 💜💜💜💜💜💜💜 വൈകുന്നേരം അമ്പലത്തി ലേക്കു പോകുമ്പോൾ തൻവി വരാൻ വാശി പിടിച്ചെങ്കിലും അരുണിമ കൊണ്ടു പോയില്ല ഗൗരിയുടെ വീട്ടിലൊന്നു കയറണം നേരം വൈകും ... ഗൗരിയോട് എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ആശ്വാസമാണ് അവൾ അധികം നാളില്ല നാളെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകും എന്നാ പറഞ്ഞത് ….എന്തൊക്കയോ ഓർത്തു അങ്ങനെ നടന്നു ... എന്തിനും ഒരു ആശ്വാസം സത്യം പറഞ്ഞാൽ കടമ്പത്തു ദേവി ആണ് അവിടെ ആ നടയിൽ പോയ് കൈ കൂപ്പി നിന്ന് പറഞ്ഞാൽ എന്തോ ഭാരം മാനസീന്നു ഇറക്കി വെച്ച പോലെയാണ് .... ഓർമ്മ വെച്ച നാൾ തുടങ്ങിയ ശീലം പാടവരമ്പ് കടന്ന് വിജനമായ ചെമ്മൺ റോഡിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ പിറകിലായി ഒരു കാറ് വന്ന് ഓരം ചേർന്ന് നിന്നു …. അരുണിമ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ….. ദത്തേട്ടൻ ...!! അവളുടെ നെഞ്ച് പട പടാന്ന് മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി ...അവൾ അനങ്ങാനാവാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു ... "അരുണിമേ ..." പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ദത്തൻ വിളിച്ചു അവൾ മിഴിയുയർത്തി .... നമ്മൾ നടന്നു തീർത്ത വഴികൾ അല്ലെ ... ഇപ്പോഴും ഇവിടം അന്നത്തെ പോലെ തന്നെ അല്ലെ വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ല ... നിന്നെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതും ഇവിടെ എവിടേയോ ആണ് ... മനസിലെന്നും ആ ഒരു ഓർമ്മ ഒരു നനവായി ഉണ്ടായിരുന്നു "ദത്തേട്ടാ ..."അവളുടെ ശബ്ദം ആർദ്രമായിരുന്നു അവളുടെ നനഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി ആയാൾ വിളിച്ചു “അരുണിമേ ….ഇനി നിന്റെ അനുവാദത്തിനു പോലും ഞാൻ കാത്തു നിൽക്കില്ല .... എനിക്ക് വേണം നിന്നെ ....ഒരു കാലത്തു നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയെന്നു കരുതിയിരുന്നു ....എനിക്കറിയാം ആ മനസ്സ് " അയാൾ അവളുടെ വിരലിൽ പിടിച്ചു മൃദുവായി ... ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു കുളിർ പടർന്നു കയറുന്നത് അവളറിഞ്ഞു ... "ദത്തേട്ടാ ..."അവൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി ... "ഇത്രയും ദിവസം ഞാൻ ശ്രമിച്ചു .... ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച പോലെ ആയിരുന്നു ...ഇല്ല ദത്തേട്ടാ .....എനിക്ക് ദത്തേട്ടനില്ലാതെ കഴിയില്ല്യാ ..."അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ....വാക്കുകളിടറി ... "ദത്തേട്ടൻ എന്നെ ഇത്രെയേറെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നോ ?. ഞാൻ ഓർത്തു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് കരുതി "അന്ന് അധികമൊന്നും പറയാതെ ഇവിടം വിട്ടുപോയപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു വേദനയും നിരാശയും തോന്നി എന്നെ ഒന്ന് വിളിക്ക പോലും ചെയ്യാതെ പോയ് കളഞ്ഞല്ലോ എന്ന് " "ഞാൻ ഒരു ആളെ മാത്രമേ പ്രണയിച്ചിട്ടുള്ളു ..അതു നീയാണ് ......എന്നും മനസിൽ നീ മാത്രമായിരുന്നു അരുണിമേ .... "അയാൾ അവളുടെ കൈ ഒന്ന് കൂടി മുറുകെ പിടിച്ചു ...പിന്നെ അവളുടെ ചെവിക്കടുത്തേക്ക്‌ ചുണ്ട് ചേർത്ത് വെച്ചു മന്ത്രിച്ചു ... "ഇനി ഞാൻ നാട്ടിലേക്കു തിരിക്കുമ്പോൾ നീ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാവും .. വേറെ ആർക്കും നിന്നെ ഞാൻ കൊടുക്കില്ല ". "ദ .....ദത്തേട്ടാ ഞാൻ " അവൾ വിതുമ്പി അയാൾ സാവധാനം അവളെ തന്റെ തോളിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു .... "ദത്തേട്ടാ ...."ഒരു വിളി അവർ രണ്ടു പേരും തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഗൗരി പാടവരമ്പിലൂടെ നടന്നു വരുന്നു "പബ്ലിക്ക് പ്ലേസ് "അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു … അരുണിമക്ക് നാണം വന്നു അവർ രണ്ടു പേരും പിടി വിട്ടു മാറി ഗൗരിയെ നോക്കി ചുവന്ന തെച്ചിക്കാടുകൾ പൂത്ത മലകൾക്കപ്പുറത്തെവിടയോ നിന്ന് പകലോൻ അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു ....... അവസാനിച്ചു ❤️ 🌹🌹🌹🌹ആന്റണി 🌹🌹🌹🌹