#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 Biju’s Last Bus (കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം ) …………………………………. ആ തുരുമ്പിച്ച ബസ്സിൽ താൻ എങ്ങനെയാണ് കയറിക്കൂടിയതെന്ന് ബിജുവിന് ഇപ്പോഴും ഒരോർമ്മയുമില്ല. ‘തലയ്ക്ക് ചെറിയൊരു ഭാരക്കുറവ് പോലെ. എങ്ങനെയെങ്കിലും വീട്ടിലെത്തിച്ചേരണം. ഈ നശിച്ച വനപാതയിൽ നിന്ന് എത്രയും വേഗം രക്ഷപ്പെടണം. ‘ ബസ്സിലെ ഡ്രൈവർ സുരേഷ് തന്റെ സീറ്റിലിരുന്ന് ഓരോ അവിഹിത ബന്ധങ്ങളെ കുറിച്ച് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. വണ്ടിയുടെ എൻജിൻ ശബ്ദത്തേക്കാൾ ഉറക്കെയാണ് അവന്റെ ആ ചിരി. "എടാ സുരേഷേ, ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ നിനക്കൊന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞൂടെ? യാത്രക്കാർ കേൾക്കില്ലേ?" ബിജു പിറുപിറുത്തു. പണ്ട് നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന, ഓരോ പെണ്ണുകേസിലും പോലീസിനെ വെട്ടിച്ച് ഓടിയിരുന്ന അതേ സുരേഷ് തന്നെയാണിത്. പക്ഷേ അവന്റെ രൂപം മാറിയിരിക്കുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം മഞ്ഞ വെളിച്ചം. വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത് ഒരു കൈ കൊണ്ടാണ്, മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് അവൻ വായുവിൽ ആരോടോ ആംഗ്യം കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ബിജുവിന് അയാളോട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കാൻ പേടി തോന്നി. ‘ഇനിയിപ്പോൾ ടിക്കറ്റ് എടുക്കാത്തതിന് അയാൾ തന്നെ പാതിവഴിയിൽ ഇറക്കിവിട്ടാലോ? ഈ കാട്ടിൽ ഇറങ്ങിയാൽ പിന്നെ പുലിയല്ല, പുലിയുടെ അപ്പൻ വന്നാലും രക്ഷയില്ല’ ബസ്സിൽ ആകെയുള്ളത് ബിജുവും മറ്റൊരു യാത്രക്കാരനും മാത്രം. ആ മനുഷ്യൻ ഒരു പഴയ കാലത്തെ കോട്ടും സ്യൂട്ടും ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്, വല്ലാത്തൊരു പഴയ പുസ്തകത്തിന്റെ മണം അയാളിൽ നിന്നും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ ബിജുവിന്റെ തൊട്ടു പിൻ സീറ്റിലിരുന്ന് മെല്ലെ ചോദിച്ചു "നിങ്ങൾ എവിടെ നിന്നാ വരുന്നത്?" ബിജു ഒന്ന് പരുങ്ങി. തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ കുറച്ച് ചെളിയുണ്ട്. അത് മറച്ചുപിടിച്ച് ബിജു പറഞ്ഞു "അല്ല, തൊട്ടു മുന്പേ കഴിഞ്ഞു പോയ സ്റ്റോപ്പിൽ എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവനെ കണ്ട് മടങ്ങുന്ന വഴിയാ. ആ പഹയൻ വരാൻ വൈകി, അതാ ഇത്ര നേരത്തെയത്." അയാൾ ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു. ഒരുമാതിരി ഡിറ്റക്റ്റീവ് സിനിമയിലെ വില്ലന്റെ ചിരി. "എന്തിനാ ബിജൂ ഇങ്ങനെ വെറുതെ കള്ളം പറയുന്നത്? സൂയിസൈഡ് പോയിന്റിൽ വച്ച് ഗ്രാവിറ്റിക്ക് ഒരു ചാൻസ് കൊടുത്ത്, കൈ വിട്ട് നിൽക്കുന്ന നിങ്ങളെ ഞാൻ കണ്ടതാണല്ലോ? അന്ന് ആ കാറ്റത്ത് നിങ്ങളുടെ ചെരുപ്പ് താഴേക്ക് വീണപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒന്ന് ഞെട്ടിയതും ഞാൻ കണ്ടു." ബിജുവിനത് കേട്ടപ്പോൾ കലിപ്പ് കയറി. "ആണെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്കെന്താ? എന്റെ പേര് എങ്ങനെ അറിയാം?കുറച്ചു മുന്പേ എനിക്ക് ചാവണമെന്ന് തോന്നി, പിന്നെ വേണ്ട എന്ന് വച്ചു. എനിക്ക് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ ചാവും, തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചു വരും. അത് എന്റെ വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടമാണ്. ഇതിപ്പോ ഞാൻ വല്ല ആത്മഹത്യയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി ബോഡി എടുക്കുമോ? ഇല്ലല്ലോ! പിന്നെന്തിനാ വെറുതെ ആൾക്കാരെ വട്ട് കളിപ്പിക്കുന്നത്?" ബിജു ഇങ്ങനെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുമെന്ന് അയാൾ വിചാരിച്ചില്ല. വണ്ടിയിൽ കുറച്ചു നേരം നിശബ്ദത പടർന്നു. പക്ഷേ ഡ്രൈവർ സുരേഷ് മാത്രം ഇടയ്ക്കിടെ അലറിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. ബിജുവിന് പെട്ടെന്ന് കുറ്റബോധം തോന്നി. പാവം, ഒരു സഹയാത്രികൻ എന്ന നിലയിൽ ചോദിച്ചതല്ലേ. "ക്ഷമിക്കണം സഹോദരാ," ബിജു ശബ്ദം താഴ്ത്തി. "നിങ്ങളോട് ഞാൻ അങ്ങനെ പറയാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. മാനസികമായി ഞാൻ വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലാ. ഒരു ആത്മഹത്യ ശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തിയ സാഹചര്യം എന്താണെന്ന് ഞാൻ ആരോടും പറയില്ലെന്ന് കരുതിയതാ, പക്ഷെ പറഞ്ഞു പോയി. ആ പെണ്ണുണ്ടല്ലോ... രമ്യ! അവളെ ഞാൻ അത്രയ്ക്ക് വിശ്വസിച്ചു. എന്റെ കിഡ്നി വേണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോലും ഞാൻ ഊരി കൊടുത്തേനെ. ഒടുവിൽ ഒരു ഗൾഫ് കാരന്റെ ആലോചന വന്നപ്പോൾ അവൾ എന്നെ ബ്രോഎന്ന് വിളിച്ചു. ആ ബ്രോ വിളി കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം സ്കിപ്പ് അടിച്ചു. ആ സങ്കടം സഹിക്കാതെ ഇറങ്ങി പുറപ്പെട്ടതാ. പക്ഷേ ആ മലമുകളിൽ വെച്ച് താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ഇരുട്ട്. ആ ഇരുട്ടിൽ ചത്താൽ പിന്നെ വല്ല ബോഡി പോലും കിട്ടുമോ എന്ന് എനിക്ക് ഡൗട്ട് അടിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു." ബിജു ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അപ്പുറത്ത് സുരേഷ് സ്റ്റിയറിംഗ് വട്ടം കറക്കി കൊണ്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "എടാ ബിജൂ, നിന്റെ രമ്യയ്ക്ക് വന്ന ആലോചന എന്റെ അനിയൻ സജിത്തിന്റെതായിരുന്നു. പത്ത് പവൻ നീ സ്ത്രീധനം വേണമെന്ന് അവളോട് തമാശയ്ക്ക് പറഞ്ഞത് അവൾ സീരിയസ് ആയി എടുത്തു. അതുകൊണ്ടാ അവൾ സജിത്തിനെ കെട്ടാൻ സമ്മതിച്ചത്. ഇപ്പോൾ അവർ ദുബായിൽ അടിച്ചു പൊളിക്കുകയാണ്!" ബിജു ഞെട്ടിപ്പോയി. "സുരേഷേ, താൻ ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? താൻ ഇപ്പോഴും ഈ റൂട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടോ?" സുരേഷ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല, പകരം വണ്ടി വേഗത കൂട്ടി. പുറത്ത് മരങ്ങൾ തലകീഴായിട്ടാണ് ഓടുന്നത് എന്ന് ബിജുവിന് തോന്നി. റോഡിൽ ടാർ ഉണ്ടോ എന്ന് പോലും സംശയമാണ്. ബസ് സ്ലോ ആയപ്പോൾ ഒരു മൂങ്ങയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള മൂളൽ കേട്ടു. "മൂങ്ങ വഴി പറഞ്ഞു തരുന്നത് നീ കേൾക്കുന്നില്ലേ?" ആ സഹയാത്രികൻ ചോദിച്ചു. "നിങ്ങൾക്കെന്താ ഭ്രാന്താണോ? മൂങ്ങ എന്താ ഗൂഗിൾ മാപ്പാണോ വഴി പറഞ്ഞു തരാൻ?" ബിജു പരിഹസിച്ചു. "അതൊക്കെ പോട്ടെ ബിജൂ," സഹയാത്രികൻ തന്റെ കോട്ടിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ വാച്ച് എടുത്തു നോക്കി. "നീ എങ്ങനെ ഈ ബസിൽ കയറി എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? ആരെങ്കിലും ടിക്കറ്റ് ചോദിച്ചോ? നിന്റെ കയ്യിൽ വല്ല ബാഗോ കുടയോ ഉണ്ടായിരുന്നോ? നിന്റെ തലയിൽ നിന്ന് ഇപ്പോഴും ഒരുതരം പുക വരുന്നത് നീ ശ്രദ്ധിച്ചോ?" ബിജു തന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ചു. വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ്. "എന്റെ ഫോൺ എവിടെ?" ബിജു പരിഭ്രമത്തോടെ പോക്കറ്റിൽ നോക്കി. ഒന്നുമില്ല. "സത്യം പറയാം ബിജൂ," അയാൾ ബിജുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. "നീ മരിക്കേണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ച ആ നിമിഷം നിന്റെ കാലൊന്ന് വഴുതിയിരുന്നു. മനസ്സ് തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ ശരീരം ഫിസിക്സ് നിയമങ്ങൾ പാലിച്ച് താഴേക്ക് തന്നെ പോയി. നീ ഇപ്പോൾ ഒരു ആത്മാവാണ്. ഈ ബസ് ഓടിക്കുന്ന സുരേഷ് അഞ്ചു വർഷം മുൻപ് ഈ വളവിൽ ബസ് മറിച്ചു മരിച്ചവനാണ്. പിന്നെ എന്റെ പേര് ആദർശ്... ഞാൻ പണ്ട് ഈ റൂട്ടിൽ ടിക്കറ്റ് എടുക്കാതെ യാത്ര ചെയ്തപ്പോൾ സുരേഷ് തള്ളിയിട്ടു അങ്ങനെ ഞാൻ മരിച്ചതാ." ബിജു വിശ്വസിക്കാനാവാതെ സുരേഷിനെ നോക്കി. സുരേഷ് ഇപ്പോൾ ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് വണ്ടി ഓടിക്കുകയാണ്! അവൻ ബിജുവിനെ നോക്കി ഇളിച്ചു. "എടാ ബിജൂ, താഴെ നിന്റെ ബോഡി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വിഷമം തോന്നി. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ നിനക്ക് ഒരു ലിഫ്റ്റ് തരാൻ വന്നത്. നിന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി മറന്നു പോയെങ്കിൽ പേടിക്കണ്ട, ഈ മൂങ്ങ കൃത്യമായി നിന്റെ ശവസംസ്കാരം നടക്കുന്ന പറമ്പിലേക്ക് വണ്ടി എത്തിച്ചു തരും." പെട്ടെന്ന് ബിജു പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ബസ്സിന് വെളിയിൽ റോഡില്ല, വെറും ശൂന്യത മാത്രം. ബസ്സിന്റെ ബോഡിയിൽ നിന്ന് ഓരോ ഭാഗങ്ങളായി ഊരി വീഴുന്നുണ്ട്. "ഇനി എങ്ങോട്ടാ?" ബിജു വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. "എങ്ങോട്ടുമില്ല," ആദർശ് ചിരിച്ചു. "നമുക്ക് ഈ ബസ്സിൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാം. സുരേഷിന്റെ പഴയ കഥകൾ കേട്ട്, ടിക്കറ്റ് ഇല്ലാതെ, പെട്രോൾ അടിക്കാതെ... എന്നെന്നേക്കുമായി!" സുരേഷ് പുറത്തേക്ക് തലയിട്ട് നോക്കി വണ്ടിയുടെ ബോർഡിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ഇപ്പോൾ ബിജുവിന് വ്യക്തമായി കാണാം: "നോ റിട്ടേൺ [No Return]. മൂങ്ങ ഒരിക്കൽ കൂടി മൂളി. ബിജു സീറ്റിൽ തളർന്നിരുന്നു. കുറഞ്ഞപക്ഷം ഈ ബസ്സിലെങ്കിലും ഒരു പെണ്ണും ബ്രോഎന്ന് വിളിക്കാൻ വരില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൻ ആശ്വസിച്ചു. ……… End