स्वामी समर्थ महाराज यांचा अंगावर शहारे आणणारा चमत्कार, अतिशय अनाकलनीय मृत्यूची सवारी रात्रीचे ३ वाजले होते. माळशेज घाटात मुसळधार पाऊस आणि दाट धुके होते. विजीबिलीटी (Visibility) शून्य होती. एसटी बस खच्चून भरली होती. ५०-५५ प्रवासी झोपेत होते. कंडक्टर रमेश ड्रायव्हरच्या केबिनमध्ये बसून, बाहेरच्या अंधारात बघत मनातल्या मनात 'स्वामी समर्थ' मंत्राचा जप करत होता. त्याला आज सकाळपासूनच बेचैनी वाटत होती. एका अवघड वळणावर... अचानक समोरून एक ट्रक भरधाव वेगाने आला..त्या ट्रकला वाचवण्याच्या नादात ड्रायव्हरचा ताबा सुटला. बस रस्त्याच्या कडेला असलेल्या संरक्षक कठड्याला (Barrier) धडकली. धडाम्...! तो कठडा तुटला आणि ५० प्रवाशांनी भरलेली ती बस ४०० फूट खोल दरीत कोसळली. बसमध्ये एकच आरडाओरडा झाला. "वाचवा! वाचवा!" रमेशने डोळे गच्च मिटले आणि तो फक्त एकच वाक्य ओरडला: "स्वामी... धाव! तुझ्या लेकरांना सावर! अनर्थ टळू दे!" बस वेगाने खाली जात होती. मृत्यू निश्चित होता. पण अचानक... एखाद्याने हवेत चेंडू पकडावा, तशी ती लोखंडी बस हवेतच थांबली! एक प्रचंड मोठा धक्का बसला आणि बस एका जागी स्थिर झाली. बस पूर्णपणे वाकडी झाली होती, पण ती खाली दरीत आदळली नव्हती. ती कशावर तरी अडकली होती. आतले प्रवासी रडत होते, पण जिवंत होते! रमेशने खिडकीतून खाली पाहण्याचा प्रयत्न केला. खाली फक्त काळाकुट्ट अंधार होता. त्याला काहीच दिसत नव्हतं. पण त्याला एक जाणवलं... बस कशावर तरी टेकलेली आहे, पण ती जागा खूप निसरडी आहे. सकाळ झाली. ६ वाजता हायवे पेट्रोलिंग आणि गावकऱ्यांना अपघात झाल्याचे समजले. पोलिसांची गाडी आणि क्रेन तिथे आली. जेव्हा त्यांनी वरून खाली दरीत पाहिलं, तेव्हा त्यांच्या अंगावर काटा आला. बस रस्त्यापासून २०० फूट खाली होती आणि अजून २०० फूट खोल दरी बाकी होती. पोलिसांनी दोर लावून एके एका प्रवाशाला बाहेर काढायला सुरुवात केली. जवळपास ३ तास रेस्क्यू ऑपरेशन चाललं. शेवटचा प्रवासी आणि स्वतः कंडक्टर रमेश बाहेर आला. सगळे प्रवासी सुखरूप होते. कोणालाही साधं खरचटलं सुद्धा नव्हतं. जेव्हा रिकामी झालेली बस क्रेनने वर खेचायची वेळ आली, तेव्हा क्रेन ऑपरेटर आणि पोलीस इन्स्पेक्टर खाली उतरले. त्यांना पाहायचं होतं की बस नक्की कशावर अडकली होती? एखादं मोठं झाड होतं की मोठा खडक? जेव्हा ते त्या जागेवर पोहोचले... तेव्हा त्यांच्या पायाखालची जमीन सरकली. तिथे काहीच नव्हतं! ना तिथे कोणतं झाड होतं, ना तिथे कोणताही मोठा खडक होता. ती बस ज्या जागेवर थांबली होती, तिथे फक्त एक लहानसं झुडूप होतं, जे एका माणसाचं वजन सुद्धा पेलू शकणार नाही. मग ५० प्रवाशांची, टनावारी वजनाची लोखंडी बस ३ तास हवेत कशी काय तरंगत होती? पोलिसांना वाटलं त्यांना भ्रम झालाय. पण जेव्हा त्यांनी बसच्या खालच्या भागाला (Chassis) पाहिलं, तेव्हा त्यांना उत्तर मिळालं. बसच्या खालच्या लोखंडी पत्र्यावर... चिखलाचे नाही... तर 'कुंकू' आणि 'चंदनाचे' दोन प्रचंड मोठे हाताचे ठसे (Palm Prints) उमटलेले होते! ते हात सामान्य माणसाचे नव्हते. ते हात इतके मोठे होते की, एका हाताच्या पंजात अर्धी बस मावत होती..ते दृश्य बघून इन्स्पेक्टरने तिथेच आपली टोपी काढली. त्या हातांच्या ठश्यातून येणारा सुगंध इतका तीव्र होता की माळशेज घाटातल्या त्या दरीतला कुबट वास नाहीसा झाला होता. कंडक्टर रमेशला जेव्हा हे समजलं, तेव्हा तो वेड्यासारखा रडू लागला.."माझ्या स्वामींनी... माझ्या स्वामींनी झेललं आम्हाला! त्यांनी स्वतःचे हात लावले खाली!" त्या अपघातात विज्ञानाचे सगळे नियम तुटले होते. गुरुत्वाकर्षण (Gravity) खोटं ठरलं होतं. फक्त एकच सत्य होतं... भक्ताची हाक आणि स्वामींची धाव. ज्या बसचे तुकडे व्हायला हवे होते, ती बस स्वामींच्या हातावर एखाद्या फुलासारखी सुरक्षित होती. तुम्ही कितीही खोल दरीत कोसळलात तरी चालेल, जर तुमची 'श्रद्धा' वरच्यावर असेल, तर तुम्हाला झेलण्यासाठी 'तो' हात नेहमी तयार असतो. llश्री स्वामी समर्थ ll #🙏श्री स्वामी समर्थ📿 #✍️सुविचार #🙏प्रेरणादायक / सुविचार #🙏 प्रेरणादायक बॅनर #🙏श्री गुरुदेव दत्त💐