“அழைப்பு வரும் தருணம்” ஒரு மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் தருணத்தில், கோயில் மணி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த கோயிலின் வெளியில் ஒரு பெரிய ஆலமரம். அதன் அடியில் சிலர் அமர்ந்திருந்தனர். யாரும் பேசவில்லை. அமைதியே மொழியாக இருந்தது. அங்கே ஒரு சன்னியாசி அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் மூடியிருந்தாலும் உலகத்தை உணரும் கண்கள் போலவே அவர் முகம் இருந்தது. அருகில் ஒரு மனிதன் வந்து அமர்ந்தான். மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள். அவன் மெதுவாக கேட்டான்: “சாமி… இறைவன் ஏன் மரணத்தை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி கொடுத்தார்? ஏன் யாருக்கும் விதிவிலக்கு இல்லை?” சன்னியாசி கண்களைத் திறந்து சொன்னார்: “மகனே… இறைவன் கொடுத்த சமத்துவம் மரணம் தான். அது அரசனுக்கும் அடிமைக்கும் ஒரே கதவைத் தான் திறக்கிறது.” மனிதன் மீண்டும் கேட்டான்: “அப்படியானால் வாழ்க்கை எதற்காக?” சன்னியாசி மெதுவாக சொன்னார்: “வாழ்க்கை என்பது மரணத்திற்கான பயணம் அல்ல… அது ஆத்மாவுக்கான பயிற்சி.” அவர் ஆலமரத்தின் இலை ஒன்றை கையில் எடுத்தார். “இந்த இலை விழும் நாள் இதற்கு தெரியாது. ஆனால் காற்றோடு எதிர்ப்பு இல்லாமல் விழுகிறது.” “அதேபோல் மகனே, மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்கு தெரியாது. ஆனால் அது வரும் போது மனம் லேசாக இருக்க வேண்டும்.” “நன்மை செய்தவன் புண்ணியத்தை சுமந்து செல்கிறான். தீமை செய்தவன் பாரத்தை சுமந்து செல்கிறான்.” மனிதன் கேட்டான்: “அப்போ நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும்?” சன்னியாசி சிரித்தார்: “எளிது மகனே… இன்று இறைவன் உன்னை எழுப்பினால் அது திரும்பப் போகும் நாள் இல்லை என்பதற்காக அல்ல. நீ இன்னும் திருத்திக் கொள்ள அருளப்பட்ட ஒரு நாள் என்பதற்காக.” அந்த நேரம் கோயில் மணி மீண்டும் ஒலித்தது. ஒரு இலை மெதுவாக தரையில் விழுந்தது. மனிதன் கண்கள் கலங்கின. அவனுக்கு உண்மை புரிந்தது. 👉 மரணம் இறைவனின் கோபம் அல்ல. 👉 அது கருணை. 👉 ஆத்மாவை ஓய்விற்கு அழைக்கும் அழைப்பு. அந்த நாள் முதல், அவன் ஒவ்வொரு நாளையும் “இது இறைவன் தந்த கடைசி நாள் போல” நன்மையோடு வாழ ஆரம்பித்தான். 🌸 ஆன்மீக உண்மை: மரணம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் மரணத்தை சந்திக்கும் மனநிலை — நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு. உள்ளம் சுத்தமாக இருந்தால், மரணம் கூட மோக்ஷத்திற்கான வாசல் ஆகும் 🙏 #💯எண்ணம் போல் வாழ்க்கை💯👍 #👍உன்னால் முடியும் #💚I Love தமிழ்நாடு #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் #⏱ஒரு நிமிட கதை📜