​ചുവപ്പൻ പൂക്കൾ കൊഴിയാത്ത വസന്തം ​ഭാഗം 2: വെറുപ്പിന്റെ വിത്തുകൾ ​തലേദിവസത്തെ മഴ കഴുകിത്തുടച്ച കലാലയ മുറ്റം. പക്ഷേ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ മഴയുടെ തണുപ്പായിരുന്നില്ല, വരാനിരിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ മുന്നോടിയായുള്ള നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ബസ് തടഞ്ഞ സംഭവത്തോടെ അഭിമന്യു ക്യാമ്പസിലെ മിന്നുന്ന താരമായി മാറി. സാധാരണക്കാരായ കുട്ടികൾക്ക് അവൻ 'സഖാവായി', എന്നാൽ മീരയെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് അവൻ വെറുമൊരു 'അപകടകാരിയായ ശല്യമായി'. ​മീര മേനോൻ തന്റെ വെള്ള ഹോണ്ട സിറ്റി കാറിൽ കോളേജ് ഗേറ്റ് കടന്നു വന്നത് ഒരു പകയോടെയാണ്. കാറിന്റെ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വരാന്തയിൽ ഒരു ചുവന്ന തൂണിൽ ചാരി നിന്ന് ചായ കുടിക്കുന്ന അഭിയെ അവൾ കണ്ടു. അവൻ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചോ? അതോ അത് തോന്നിയതാണോ? അവളുടെ കൈകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി. ​കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത് അവൾ നേരെ നടന്നത് പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ മുറിയിലേക്കാണ്. ഹൈഹീൽ ചെരുപ്പുകൾ വരാന്തയിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ​"സർ, ആ അഭിമന്യു... അവൻ ഇന്നലെ ബസ് തടഞ്ഞു ഗുണ്ടായിസം കാണിച്ചു. എനിക്കും മറ്റ് കുട്ടികൾക്കും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായി. എന്റെ അച്ഛൻ ഈ കോളേജിന് നൽകുന്ന ഡൊണേഷൻ എത്രയാണെന്ന് സാറിന് അറിയാമല്ലോ? അവനെ ഉടൻ സസ്പെൻഡ് ചെയ്യണം!" മീര തന്റെ സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് ആജ്ഞാപിച്ചു. ​പ്രിൻസിപ്പൽ ഒന്ന് പരുങ്ങി. "മീരാ, അവൻ ചെയ്തത് കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ? അവനെതിരെ പരാതി തരാൻ ആരും തയ്യാറല്ല. പോരാത്തതിന് അവൻ യൂണിറ്റ് സെക്രട്ടറിയുമാണ്." ​അതിനിടയിലാണ് വാതിൽ തുറന്ന് അഭിമന്യു അകത്തേക്ക് വന്നത്. അവന്റെ കയ്യിൽ കോളേജ് യൂണിയൻ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഒരു അപേക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു. മീരയെ കണ്ടതും അവൻ ഒട്ടും കുലുക്കമില്ലാതെ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു. ​"സാർ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. നാമനിർദ്ദേശ പത്രിക സമർപ്പിക്കാൻ വന്നതാണ്," അഭി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് മീരയെ ഒന്ന് നോക്കി. "മീരാ, പരാതി കൊടുക്കാൻ വന്നതാണല്ലേ? പരാതികൾ നല്ലതാണ്, അത് നമ്മളെ കൂടുതൽ കരുത്തരാക്കും." ​മീര എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. "തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിക്കാൻ നിനക്ക് വോട്ടു വേണം അഭിമന്യൂ. എന്റെ പണത്തിന് മുന്നിൽ നിന്റെ ഈ ചുവന്ന കൊടികൾ നിലംപൊത്തുന്ന ദിവസം വരാനുണ്ട്. ഈ കോളേജിൽ നിന്റെ രാഷ്ട്രീയം ഞാൻ അവസാനിപ്പിക്കും." ​അഭിമന്യു അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "മീരാ, ഇത് നിന്റെ അച്ഛന്റെ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യമല്ല. ഇവിടെ വോട്ടു ചെയ്യുന്നത് മനുഷ്യരാണ്, മെഷീനുകളല്ല. പണം കൊണ്ട് നിനക്ക് കസേരകൾ വാങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും, പക്ഷേ വിശക്കുന്നവന്റെയും നീതി കിട്ടാത്തവന്റെയും ഹൃദയം വാങ്ങാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല. നമുക്ക് കാണാം... ആര് തോൽക്കുമെന്ന്." ​പുറത്തിറങ്ങിയ മീര നേരെ പോയത് കോളേജിലെ വലതുപക്ഷ വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനയുടെ നേതാവ് റോണിയുടെ അടുത്തേക്കാണ്. ക്യാമ്പസിലെ മസിലുപെരുപ്പിച്ച ഗുണ്ടകളുടെ തലവനാണ് റോണി. ​"റോണി, ഇത്തവണത്തെ ഇലക്ഷനിൽ അഭിമന്യു ജയിക്കരുത്. നിനക്ക് വേണ്ട ഫണ്ടും പുതിയ ബൈക്കുകളും ഞാൻ തരും. അവനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ ക്യാമ്പസിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതാക്കണം," മീരയുടെ വാക്കുകളിൽ വിഷമുണ്ടായിരുന്നു. ​അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ക്യാമ്പസ് പോർവിളികൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അഭിമന്യുവും കൂട്ടരും ക്ലാസ്സുകൾ കയറി 'വിപ്ലവം' പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ, മീരയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ വലിയ ഡിജെ പാർട്ടികളും ഗിഫ്റ്റുകളും വിതരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. വിദ്യാർത്ഥികൾ രണ്ട് തട്ടിലായി. ​ഒരു വൈകുന്നേരം, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണം കഴിഞ്ഞു മടങ്ങുകയായിരുന്ന അഭിയെ കോളേജിന്റെ പിൻവശത്തുള്ള വിജനമായ ഇടവഴിയിൽ വെച്ച് ഒരു കൂട്ടം ഗുണ്ടകൾ തടഞ്ഞു. റോണി ഏർപ്പാടാക്കിയവരായിരുന്നു അവർ. ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകളും മാരകായുധങ്ങളുമായി അവർ അവനെ വളഞ്ഞു. ​"എന്താടാ സഖാവേ... വലിയ നേതാവാകാൻ നോക്കുകയാണോ? നിന്റെ ചുവപ്പ് ഇന്ന് ഞങ്ങൾ തീർക്കും," റോണി ആക്രോശിച്ചു. ​അഭിമന്യു കൈകൾ കെട്ടി നിന്നു. "ആയുധം എടുക്കുന്നവൻ തോറ്റുപോയവനാണ് റോണി. നിനക്ക് എന്നെ അടിക്കാം, പക്ഷേ എന്റെ ആശയങ്ങളെ നിനക്ക് തൊടാൻ കഴിയില്ല." ​ക്രൂരമായ മർദ്ദനമായിരുന്നു പിന്നീട്. ഒന്നിനെതിരെ പത്തുപേർ. ചോരയൊലിപ്പിച്ചു നിലത്തു വീണ അഭിയുടെ ദൃശ്യം റോണി തന്റെ ഫോണിൽ പകർത്തി മീരയ്ക്ക് അയച്ചു കൊടുത്തു. അത് കണ്ടപ്പോൾ മീരയ്ക്കൊരു വിജയാഹ്ലാദം തോന്നേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ ചിത്രത്തിൽ കണ്ട ചോരയിൽ കുളിച്ച അഭിയുടെ തളരാത്ത കണ്ണുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി ഒരു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കി. അവൾ അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല. ​പിറ്റേന്ന് കോളേജിൽ എല്ലാവരും കരുതിയത് അഭിമന്യു വരില്ലെന്നാണ്. പക്ഷേ, ഗേറ്റ് കടന്നു വന്ന ആ രൂപം കണ്ട് എല്ലാവരും ഞെട്ടി. നെറ്റിയിൽ വലിയൊരു ബാൻഡേജ്, ഇടതുകൈ ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ നടത്തത്തിന് ഒരു വീര്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതറിയില്ല. വീണ്ടും ആവേശത്തോടെ അവൻ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു. ​"ഇങ്ക്വിലാബ്... സിന്ദാബാദ്!" ​മീര ലൈബ്രറിയുടെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് അവനെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ വെറുപ്പിന്റെ സ്ഥാനത്ത് അത്ഭുതം മൊട്ടിട്ടു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇത്രയും തല്ലു കിട്ടിയിട്ടും ഇവൻ എങ്ങനെയാണ് ഇങ്ങനെ ചിരിക്കുന്നത്? ​പെട്ടെന്നാണ് കോളേജ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ ബഹളം കേട്ടത്. മീരയുടെ അച്ഛന്റെ കമ്പനിയിലെ തൊഴിലാളികൾ കോളേജ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ സമരം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ശമ്പളം നൽകാത്തതിനെതിരെയുള്ള സമരം. മീരയുടെ അച്ഛൻ ശേഖരൻ മേനോന്റെ ഗുണ്ടകളും അവിടെയെത്തി. ​തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു വയസ്സായ സ്ത്രീയെ ശേഖരൻ മേനോന്റെ മാനേജർ പിടിച്ചു തള്ളി. അവർ നിലത്തു വീണു. മീര ഇത് കണ്ടു ഓടിച്ചെന്നു. അവൾക്ക് അവരെ സഹായിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ തന്റെ അച്ഛന്റെ പദവി അവളെ തടഞ്ഞു. ​ആരും പ്രതികരിക്കാത്ത ആ നിമിഷം, മുറിവേറ്റ സിംഹത്തെപ്പോലെ അഭിമന്യു ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്ന് കുതിച്ചു വന്നു. ഒടിഞ്ഞ കൈയ്യുമായിത്തന്നെ അവൻ ആ മാനേജറുടെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു തൂക്കി. ​"തൊഴിലാളികളുടെ മേൽ കൈ വെക്കാൻ നീ വളർന്നിട്ടില്ല! ഇത് ശേഖരൻ മേനോന്റെ എസ്റ്റേറ്റല്ല, ഇത് നിയമം വാഴുന്ന മണ്ണാണ്," അഭിയുടെ ഗർജ്ജനം ക്യാമ്പസ് മുഴുവൻ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ​തന്റെ അച്ഛന്റെ ആൾക്കാരെ, തന്റെ ശത്രു നേരിടുന്നത് കണ്ടു മീര തരിച്ചു നിന്നു. ആദ്യമായി അവൾക്ക് താൻ നിൽക്കുന്ന ഭാഗം തെറ്റാണോ എന്ന് തോന്നി. വെറുപ്പിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകളിൽ വലിയ വിള്ളലുകൾ വീണു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ​തുടരും #📔 കഥ #📙 നോവൽ #വിരഹം #കഥ