കുഞ്ഞു
ShareChat
click to see wallet page
@734581
734581
കുഞ്ഞു
@734581
only
കാലഭൈരവൻ: രക്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ ശാപം ഭാഗം 7: ​മുൻപിൽ കിണറിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു വരുന്ന നീലക്കണ്ണുകളുള്ള ആ ഭീകരരൂപം, പുറകിൽ അന്തകനെപ്പോലെ വാളോങ്ങി നിൽക്കുന്ന രക്തഭൈരവൻ. മാധവൻ ആയുസ്സിന്റെ നൂൽപ്പാലത്തിലായിരുന്നു. കിണറ്റിലെ തിളയ്ക്കുന്ന രക്തത്തിന് മുകളിൽ ഒഴുകി നടന്ന ആ സ്വർണ്ണപ്പെട്ടിയിൽ രക്തഭൈരവന്റെ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നത് അവന് വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. പക്ഷേ, ആ കിണറിന് കാവൽ നിൽക്കുന്ന രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ മാധവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. ​അതൊരു 'രക്തപിശാച്' ആയിരുന്നു—മനുഷ്യന്റെ ഉടലും വവ്വാലിന്റെ ചിറകുകളും സർപ്പത്തിന്റെ തലയുമുള്ള ഭീകരജീവി. അതിന്റെ നാവായി പുറത്തേക്ക് വന്ന പാമ്പുകൾ വിഷം ചീറ്റിക്കൊണ്ട് മാധവന്റെ മുഖത്തിന് നേരെ ആഞ്ഞടുത്തു. മാധവൻ മെയ്‌വഴക്കത്തോടെ പുറകോട്ട് മറിഞ്ഞെങ്കിലും, രക്തഭൈരവന്റെ ഭീമാകാരമായ വാൾ ആ നിമിഷം അവന്റെ തോളിൽ സ്പർശിച്ചു. മാധവന്റെ ഷർട്ട് കീറി ചോര വാർന്നൊഴുകി. ​"മുത്തച്ഛാ... നിങ്ങൾ എന്നെ മരണത്തിലേക്കാണോ തള്ളിയിട്ടത്?" മാധവൻ ദയനീയമായി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു. ​പക്ഷേ മറുപടി വന്നത് കിണറ്റിൽ നിന്നായിരുന്നു. ആ രക്തപിശാച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. "നിന്റെ പൂർവ്വികർ ഈ ഹൃദയം ഇവിടെ ഒളിപ്പിച്ചത് മറ്റാരും കാണാതിരിക്കാനല്ല മാധവാ, ഇത് സംരക്ഷിക്കാനാണ്! നീ അന്വേഷിക്കുന്ന സത്യം നിന്റെ വംശത്തിന്റെ നാശമാണ്." ​ആ രൂപം ഒരു ഭീകരമായ അലർച്ചയോടെ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നു. അതിന്റെ ചിറകുകൾ വീശിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ കാറ്റിൽ മനയുടെ മുറ്റത്തെ വലിയ മരങ്ങൾ പോലും കടപുഴകി വീണു. മാധവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് നിലത്ത് കുത്തി ആഞ്ഞു പിടിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, അവന് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു. തന്റെ സഞ്ചിയിൽ ഗുരുനാഥൻ നൽകിയ ഒരു ചെറിയ കുപ്പി 'മൃതസഞ്ജീവനി തീർത്ഥം' ഉണ്ട്. അത് ജീവൻ നൽകാനല്ല, മറിച്ച് അശുദ്ധമായതിനെ ഭസ്മമാക്കാനാണ്. ​മാധവൻ ആ കുപ്പി പുറത്തെടുത്ത് പല്ലുകൊണ്ട് അതിന്റെ അടപ്പ് തുറന്നു. എന്നിട്ട് അവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരടിന്റെ അറ്റത്ത് ആ തീർത്ഥം പുരട്ടി. ​"ഭൈരവന്റെ ആജ്ഞ... ശമിക്കൂ!" ​മാധവൻ ആ ചരട് വായുവിൽ ചുഴറ്റി കിണറിനുള്ളിലെ ആ സ്വർണ്ണപ്പെട്ടി ലക്ഷ്യമാക്കി എറിഞ്ഞു. ചരട് പെട്ടിയിൽ ചുറ്റിയ നിമിഷം, കിണറ്റിലെ രക്തം അഗ്നിയായി മാറി ആളിപ്പടർന്നു. രക്തപിശാച് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് താഴേക്ക് പതിച്ചു. രക്തഭൈരവന്റെ വാൾ ഉയർത്തിയ കൈകൾ വായുവിൽ മരവിച്ചു നിന്നു. ഹൃദയത്തിന് വേദന അനുഭവപ്പെട്ടതുപോലെ അവൻ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് മുട്ടുകുത്തി വീണു. ​മാധവൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ആ ചരട് വലിച്ചു. സ്വർണ്ണപ്പെട്ടി അവന്റെ കൈകളിലെത്തി. പക്ഷേ, അത് തുറക്കാൻ നോക്കിയ മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. പെട്ടിയിൽ ഒരു പൂട്ടുമില്ല, പകരം അതിൽ ഒരു ചെറിയ ദ്വാരമുണ്ട്. ആ ദ്വാരത്തിൽ മാധവന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ ഭൈരവ മുദ്ര കൃത്യമായി പതിപ്പിച്ചാൽ മാത്രമേ അത് തുറക്കൂ. ​മാധവൻ തന്റെ കൈത്തണ്ട പെട്ടിക്ക് മുകളിൽ വെക്കാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ, ദൂരേക്ക് തെറിച്ചു വീണ മന്ത്രവാദി അട്ടഹസിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. അവൻ തന്റെ വെള്ളിദണ്ഡ് മാളവികയ്ക്ക് നേരെ ചൂണ്ടി. ​"മാധവാ! നീ ആ പെട്ടി തുറന്നാൽ... ഈ നിമിഷം ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ തല ചിതറിപ്പോകും!" മന്ത്രവാദി മന്ത്രിച്ചു. ​മാളവികയുടെ തലയ്ക്ക് ചുറ്റും കറുത്ത മിന്നൽ പിണറുകൾ വട്ടം ചുറ്റാൻ തുടങ്ങി. അവൾ വേദന കൊണ്ട് പിടയുകയാണ്. മാധവൻ ഒരു ധർമ്മസങ്കടത്തിലായി. ഹൃദയം തകർത്താൽ രക്തഭൈരവൻ നശിക്കും, പക്ഷേ മന്ത്രവാദി മാളവികയെ കൊല്ലും. ഹൃദയം തകർക്കാതിരുന്നാൽ രക്തഭൈരവൻ എഴുന്നേറ്റ് മാധവനെ കൊല്ലും. ​മാധവൻ തന്റെ കൈത്തണ്ട പെട്ടിയിലേക്ക് പതുക്കെ താഴ്ത്തി. മാളവികയുടെ നിലവിളി കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. പെട്ടെന്ന്, മനയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച, മുഖം മറച്ച ആ സ്ത്രീയുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ വിളക്കുണ്ടായിരുന്നു. ​അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: "മാധവാ... പെട്ടി തുറക്കൂ. അവൾ മരിക്കില്ല. കാരണം, നീ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഈ മാളവിക യഥാർത്ഥ മാളവികയല്ല!" ​മാധവൻ നടുക്കത്തോടെ ആ സ്ത്രീയെ നോക്കി. "അമ്മേ...?" ​ആ സ്ത്രീ തന്റെ മുഖപടം മാറ്റി. അത് മാധവന്റെ അമ്മയായിരുന്നു! മരിച്ചുപോയെന്ന് താൻ കരുതിയ തന്റെ അമ്മ. പക്ഷേ, അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് രക്തമാണ് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ​"തുറക്കൂ മകനേ... ഈ മായാലോകം അവസാനിപ്പിക്കൂ!" അമ്മ അലറി. ​മാധവൻ ഒട്ടും വൈകിയില്ല. അവൻ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ മുദ്ര പെട്ടിയിൽ അമർത്തി. ഒരു വൻ സ്ഫോടനത്തോടെ ആ പെട്ടി തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച മാധവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അതിൽ ഒരു ഹൃദയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മാധവന്റെ തന്നെ ഒരു ചെറിയ പ്രതിമയായിരുന്നു! ​ആ നിമിഷം, മാധവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കഠിനമായ വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് രക്തം പുറത്തേക്ക് ചീറ്റുന്നത് കണ്ടു. രക്തഭൈരവന്റെ ഹൃദയമല്ല തകർക്കപ്പെട്ടത്, മറിച്ച് മാധവന്റെ തന്നെ ജീവനാഡിയാണ്! ​മന്ത്രവാദി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "മണ്ടനായ മാധവാ... രക്തഭൈരവൻ വേറെയാരുമല്ല, അത് നിന്റെ തന്നെ പൂർവ്വികരുടെ പാപത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച നിന്റെ തന്നെ അപരരൂപമാണ്! നീ നിന്നെത്തന്നെയാണ് കൊന്നത്!" ​മാധവന്റെ കാഴ്ച മങ്ങി. അവൻ മണ്ണിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ, ആ സ്ത്രീരൂപം (അമ്മ) പതുക്കെ ഒരു ഭീകരമായ യക്ഷിയായി മാറുന്നത് അവൻ കണ്ടു. മന്ത്രവാദിയും യക്ഷിയും ചേർന്ന് മാധവനെ വളഞ്ഞു. മാളവികയുടെ രൂപം വായുവിൽ അലിഞ്ഞു പോയി. എല്ലാം ഒരു കെണിയായിരുന്നു! ​പക്ഷേ, മാധവന്റെ ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ്, അവൻ തന്റെ കയ്യിലെ ലോഹച്ചരട് കിണറ്റിലെ ആ കത്തുന്ന തീയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു #കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #വിരഹം
കാലഭൈരവൻ: രക്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ ശാപം ഭാഗം 6: ​മുതുകിൽ തണുത്ത ലോഹം സ്പർശിച്ചതും മാധവന്റെ ശരീരം ഒരു നിമിഷം മരവിച്ചുപോയി. താൻ പ്രാണനെപ്പോലെ സംരക്ഷിച്ച മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ കാണുന്നത് പ്രണയമോ നന്ദിയോ അല്ല, മറിച്ച്‌ കൊടുംക്രൂരതയുടെ ചോരത്തിളപ്പാണ്. അവളുടെ മുഖത്തെ പേശികൾ അമാനുഷികമായി വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇരിക്കുന്നത് മാളവികയല്ല, മറിച്ച്‌ കാലങ്ങളായി ആ മനയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഏതോ യക്ഷീശക്തിയാണെന്ന് മാധവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ​"മാളവികാ... വേണ്ട!" മാധവൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു. ​പക്ഷേ അവൾ മിന്നൽവേഗത്തിൽ കഠാര ആഞ്ഞുവീശി. മാധവന്റെ വശങ്ങളിൽ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുണ്ടാക്കി രക്തം ചീറ്റി. മുറിവേറ്റ സിംഹത്തെപ്പോലെ മാധവൻ പുറകോട്ട് വേച്ചുപോയി. അതേസമയം, മുന്നിൽ നിന്ന രക്തഭൈരവൻ തന്റെ കരിങ്കൽ പാദങ്ങൾ മണ്ണിലമർത്തി മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും ഭൂമി രണ്ടായി പിളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പടിപ്പുരയുടെ നിഴലിൽ നിന്ന മന്ത്രവാദി തന്റെ വെള്ളിദണ്ഡ് ഉയർത്തി ഒരു ആജ്ഞ നൽകി. ആ നിമിഷം മാധവന് ചുറ്റും വട്ടം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ തലയോട്ടികൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങി അവന് നേരെ ഒരു മഴ പോലെ പതിക്കാൻ തുടങ്ങി. ​ഓരോ തലയോട്ടിയും മാധവന്റെ ദേഹത്ത് തട്ടുമ്പോൾ ഒരു അഗ്നിസ്ഫോടനം നടക്കുന്നു. മാധവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് ഉപയോഗിച്ച് അവയെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, മുറിവിൽ നിന്നുള്ള രക്തനഷ്ടം അവനെ തളർത്തിയിരുന്നു. അവന്റെ കാഴ്ച മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മാളവിക പതുക്കെ വായുവിൽ ഉയർന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ വായുവിൽ നൃത്തം ചെയ്തു. ​"നിന്റെ പൂർവ്വികർ എന്നെ ഈ നിലവറയിൽ തളച്ചിട്ടതാണ് മാധവാ," മാളവികയുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ ഇരട്ടശബ്ദമായിരുന്നു—ഒന്ന് മാളവികയുടേതും മറ്റൊന്ന് ആഴക്കടലിൽ നിന്നെന്നപോലെ മുഴങ്ങുന്ന ഒരു പ്രേതശബ്ദവും. "അന്ന് അവർ ചെയ്ത തെറ്റിന് ഇന്ന് നിന്റെ ചോര കൊണ്ട് ഞാൻ പരിഹാരം കാണും!" ​അവൾ തന്റെ കൈകൾ മാധവന്റെ നേരെ നീട്ടി. അവളുടെ നഖങ്ങൾ നീണ്ടു വന്ന് മാധവന്റെ കഴുത്തിന് നേരെ പാഞ്ഞു. ആ നിമിഷം, തളർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങിയ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മന്ത്രം തനിയെ മുഴങ്ങി. അത് തന്റെ ഗുരുനാഥൻ കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത 'മൃത്യുഞ്ജയ ഭൈരവ മന്ത്രം' ആയിരുന്നു. മാധവൻ തന്റെ കൈപ്പത്തിയിലുണ്ടായിരുന്ന രക്തം മുറിവിൽ നിന്ന് വാരിയെടുത്ത് നിലത്ത് ഒരു പ്രത്യേക മുദ്ര വരച്ചു. ​"ഓം നമ: കാലഭൈരവായ... മൃത്യുരൂപായ... ഹ്രീം!" ​മാധവൻ നിലത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചതും അവന് ചുറ്റും ഒരു ഭീമാകാരമായ വെളുത്ത പ്രകാശവലയം രൂപപ്പെട്ടു. ആ പ്രകാശത്തിൽ തട്ടി മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ പ്രേതശക്തി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു. മാളവിക ബോധരഹിതയായി ദൂരേക്ക് വീണു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ അപകടം അപ്പോഴാണ് തുടങ്ങിയത്. രക്തഭൈരവൻ തന്റെ ഭീമാകാരമായ വാൾ വായുവിൽ ഉയർത്തി മാധവന്റെ തലയ്ക്ക് നേരെ ആഞ്ഞുവീശി. ​വാൾ മാധവന്റെ തലയുടെ ഇഞ്ച് അകലെ എത്തിയപ്പോൾ, അദൃശ്യമായ ഒരു ശക്തി ആ വാളിനെ തടഞ്ഞു നിർത്തി. മാധവൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ വായുവിൽ, പുകരൂപത്തിൽ ഒരു വൃദ്ധ രൂപം തെളിഞ്ഞു വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അത് അവന്റെ മരിച്ചുപോയ മുത്തച്ഛനായിരുന്നു! അദ്ദേഹം തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി രക്തഭൈരവന്റെ വാളിനെ തടഞ്ഞു നിർത്തിയിരിക്കുകയാണ്. ​"മാധവാ... സമയം കളയരുത്!" മുത്തച്ഛന്റെ ശബ്ദം ഒരു കാറ്റുപോലെ അവന്റെ കാതുകളിൽ പതിച്ചു. "രക്തഭൈരവന്റെ ശക്തി ആ വാളിലല്ല, മറിച്ച് മനയുടെ വടക്കേ മൂലയിലുള്ള ആ പഴയ കിണറ്റിലാണ്. അവിടെയാണ് അവന്റെ ഹൃദയം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്. നീ അത് തകർക്കണം. പക്ഷേ സൂക്ഷിക്കുക... ആ കിണറ്റിന് കാവൽ നിൽക്കുന്നത് നീ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒന്നാണ്!" ​അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മുത്തച്ഛന്റെ ആത്മാവ് പുകപോലെ മാഞ്ഞുപോയി. രക്തഭൈരവൻ വീണ്ടും കരുത്താർജ്ജിച്ച് മാധവന് നേരെ അലറിപ്പാഞ്ഞു വന്നു. മാധവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് കയ്യിലെടുത്ത് വടക്കേ മൂലയിലേക്ക് ഓടി. ഇരുളടഞ്ഞ ആ ഭാഗത്ത്, പായൽ പിടിച്ചും കാടുമൂടിയും കിടക്കുന്ന ആ പഴയ കിണർ അവൻ കണ്ടു. ​കിണറിന്റെ അരികിലെത്തിയ മാധവൻ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ വെള്ളത്തിന് പകരം തിളയ്ക്കുന്ന രക്തമായിരുന്നു! ആ രക്തത്തിനിടയിൽ നിന്ന് ഒരു സ്വർണ്ണപ്പെട്ടി പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അതാണ് രക്തഭൈരവന്റെ ഹൃദയം! പക്ഷേ, അത് എടുക്കാൻ കൈ നീട്ടിയ മാധവൻ പെട്ടെന്ന് മരവിച്ചു നിന്നു. ​കിണറിനുള്ളിൽ നിന്ന് രണ്ട് വലിയ നീലക്കണ്ണുകൾ അവനെ നോക്കി തിളങ്ങുന്നു. ആ കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ ഒരു വിചിത്രമായ രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് തലനീട്ടി. അത് മനുഷ്യനോ മൃഗമോ അല്ലായിരുന്നു. മാധവൻ ഇതുവരെ കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ലാത്ത ഒരു ഭീകര ജീവി! ആ ജീവി തന്റെ വായ തുറന്നപ്പോൾ അതിന്റെ നാവുകൾക്ക് പകരം അനേകം പാമ്പുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു. ​അതേസമയം, അവന്റെ പുറകിൽ രക്തഭൈരവന്റെ വാൾ വായുവിൽ ഉയരുന്ന നിഴൽ മാധവൻ കണ്ടു. മുന്നിൽ ആ ഭീകരജീവിയും പുറകിൽ മരണദൂതനായ രക്തഭൈരവനും! മാധവൻ ചതിക്കപ്പെട്ടോ? മുത്തച്ഛൻ അവനെ മരണത്തിലേക്കാണോ നയിച്ചത്? ​(തുടരും...) #വിരഹം #📔 കഥ #📙 നോവൽ #കഥ
മൗനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ - ഭാഗം 6 വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് താഴെയുള്ള ആഴക്കടലിലേക്ക് വീണ സിദ്ധാർത്ഥിന് ബോധം തിരിച്ചുകിട്ടുമ്പോൾ വായുവിനായി അയാളുടെ ശ്വാസകോശം പിടയുകയായിരുന്നു. തണുത്തുറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് നീന്തി കരയ്ക്ക് കയറാൻ ശ്രമിച്ച അയാൾ കണ്ടത്, രാഹുൽ അല്പം അകലെ ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്നതാണ്. സിദ്ധാർത്ഥ് വേച്ചുപോയി രാഹുലിന്റെ അരികിലെത്തി. ഭാഗ്യത്തിന് അവന് ജീവനുണ്ട്. ​തന്റെ ജാക്കറ്റിലെ വാട്ടർപ്രൂഫ് പോക്കറ്റിൽ പെൻഡ്രൈവ് സുരക്ഷിതമാണെന്ന് അയാൾ ഉറപ്പുവരുത്തി. പക്ഷേ അയാളുടെ മനസ്സിനെ വേട്ടയാടുന്നത് ആ മെസ്സേജ് ആയിരുന്നു. 'തിരിഞ്ഞു നോക്കരുത്... ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്'. മരിച്ചുവെന്ന് താൻ ഉറപ്പിച്ച അനന്യയുടെ ഫോണിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെയൊരു സന്ദേശം വരും? ​"സാർ..." രാഹുൽ ചുമച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുതുറന്നു. "നമ്മൾ... നമ്മൾ എവിടെയാണ്?" ​"നമ്മൾ സുരക്ഷിതരാണ് രാഹുൽ. പക്ഷേ അധികനേരമില്ല. കമ്മീഷണറുടെ ആളുകൾ ഈ പുഴയോരം മുഴുവൻ അരിച്ചുപെറുക്കും." ​സിദ്ധാർത്ഥ് ചുറ്റും നോക്കി. അതൊരു വിജനമായ തീരമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ദൂരെയൊരു ചെറിയ വെളിച്ചം അയാളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഒരു കാർ അവരെ ലക്ഷ്യമാക്കി വരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തോക്ക് ചൂണ്ടി രാഹുലിനെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി. കാർ അവരുടെ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. അതിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ആളെ കണ്ടതും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈയ്യിലെ തോക്ക് താഴെ വീഴാൻ പോയി. ​അത് സ്റ്റേഷനിലെ കോൺസ്റ്റബിൾ നാസർ ആയിരുന്നു! പക്ഷേ അയാൾ യൂണിഫോമിലല്ല. കയ്യിൽ അത്യാധുനികമായ ഒരു കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ഡിവൈസ് ഉണ്ട്. ​"സാർ, വേഗം കയറൂ! സമയം ഒട്ടുമില്ല," നാസർ ആജ്ഞാപിച്ചു. ​"നാസർ? നീ എങ്ങനെ ഇവിടെ? നീയും അവർക്കൊപ്പമാണോ?" സിദ്ധാർത്ഥ് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​"അല്ല സാർ. ഞാൻ അവർക്കൊപ്പമായിരുന്നെങ്കിൽ സാർ ഇപ്പോൾ ജീവനോടെ ഇരിക്കില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. സാറിനെ സഹായിക്കാൻ ഒരാൾ കാത്തിരിക്കുന്നു. കയറൂ!" ​കാറിനുള്ളിൽ വെച്ച് നാസർ ഒരു ലാപ്ടോപ്പ് സിദ്ധാർത്ഥിന് നൽകി. "സാർ ആ മെസ്സേജ് കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടില്ലേ? അത് അനന്യ അയച്ചതല്ല. പക്ഷേ അനന്യ ഒരുക്കി വെച്ചതാണ്. അവൾ ഒരു മികച്ച ഹാക്കർ കൂടിയായിരുന്നു എന്ന് സാറിന് അറിയില്ലായിരുന്നു അല്ലേ? താൻ കൊല്ലപ്പെടുമെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അവൾ ഒരു 'ഡെഡ് മാൻ സ്വിച്ച്' പ്രോഗ്രാം സെറ്റ് ചെയ്തു വെച്ചിരുന്നു. സാറിന്റെ ലൊക്കേഷൻ ട്രാക്ക് ചെയ്ത്, സാർ അപകടത്തിലാകുന്ന നിമിഷം ആ മെസ്സേജ് ട്രിഗർ ചെയ്യപ്പെടും." ​സിദ്ധാർത്ഥ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അനന്യ വെറുമൊരു അനാഥാലയത്തിലെ ടീച്ചർ മാത്രമല്ല. അവൾ തന്റെ മരണശേഷവും പോരാടാൻ തയ്യാറെടുത്ത ഒരു പോരാളിയായിരുന്നു. ​കാർ നഗരത്തിലെ ഒരു പഴയ ഗോഡൗണിന് മുന്നിൽ നിന്നു. അവിടെ സിദ്ധാർത്ഥിനെ കാത്തിരുന്നത് നഗരത്തിലെ പ്രമുഖ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ് ഡോക്ടർ ലക്ഷ്മി ആയിരുന്നു. അനന്യയുടെ മൃതദേഹം പരിശോധിച്ച അതേ ഡോക്ടർ! ​"സിദ്ധാർത്ഥ്, നിനക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ അറിയാനുണ്ട്," ഡോക്ടർ ലക്ഷ്മി ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അനന്യ കൊല്ലപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ ഞാൻ ഒരു കാര്യം നിന്നോട് മറച്ചുവെച്ചു. കമ്മീഷണറുടെ ഭീഷണി കാരണമായിരുന്നു അത്." ​ഡോക്ടർ തന്റെ ടാബ്‌ലറ്റിൽ അനന്യയുടെ പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടിന്റെ യഥാർത്ഥ കോപ്പി കാണിച്ചു. "അനന്യ കൊല്ലപ്പെട്ടത് റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ വെച്ചല്ല. അവളെ അവിടെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടതാണ്. അതിനുമുൻപ് അവളെ ഒരു ലബോറട്ടറിയിൽ വെച്ച് ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് വിധേയയാക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രധാന അവയവം അവർ നീക്കം ചെയ്തിരുന്നു. അത് അവളുടെ കിഡ്നിയോ ലിവറോ ആയിരുന്നില്ല..." ​ഡോക്ടർ നിർത്തി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ​"പിന്നെന്തായിരുന്നു ഡോക്ടർ?" ​"അവളുടെ ഗർഭപാത്രം! അവൾ ഗർഭിണിയായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ ആ കുഞ്ഞിനെ അവർ ശസ്ത്രക്രിയയിലൂടെ പുറത്തെടുത്തു. അതൊരു അബോർഷൻ ആയിരുന്നില്ല സിദ്ധാർത്ഥ്. ആ കുഞ്ഞിനെ അവർക്ക് വേണമായിരുന്നു. കാരണം... ആ കുഞ്ഞ് ഈ നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഒരു അധികാര കേന്ദ്രത്തിന്റെ ഏക അവകാശിയായിരുന്നു!" ​സിദ്ധാർത്ഥ് തകർന്നുപോയി. അനന്യയുടെ മരണം വെറുമൊരു കൊലപാതകമല്ല, ഒരു കുഞ്ഞിനെ തട്ടിയെടുക്കാൻ വേണ്ടി നടന്ന ക്രൂരമായ ഗൂഢാലോചനയാണ്. ആ കുഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ എവിടെയുണ്ടാകും? ​പെട്ടെന്ന് നാസറിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു അലേർട്ട് വന്നു. "സാർ, നമ്മുടെ ലൊക്കേഷൻ കണ്ടുപിടിച്ചു! അവർ വരുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഇത്തവണ പോലീസല്ല... വിദേശത്ത് നിന്നുള്ള പ്രൊഫഷണൽ കില്ലേഴ്സ് ആണ്!" ​പുറത്ത് ഒരു സ്നൈപ്പർ റൈഫിളിന്റെ വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങി. ഗോഡൗണിന്റെ ജനൽചില്ലുകൾ തകർന്നു. ഡോക്ടർ ലക്ഷ്മി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തറയിലേക്ക് വീണു. ​സിദ്ധാർത്ഥ് പെൻഡ്രൈവ് മുറുകെ പിടിച്ചു. അനന്യയുടെ നീതിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഈ യാത്രയിൽ ഇനി ഒരു പിൻവാങ്ങലില്ല. ​അനന്യയുടെ കുഞ്ഞിനെ ആർക്കാണ് വേണ്ടത്? ആ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ ആരാണ്? നാസർ ശരിക്കും ആരാണ്? #കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #വിരഹം
​മൗനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ - ഭാഗം 5 കുടിലിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് വൈക്കോൽ കഷണങ്ങൾ തീപിടിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിലേക്ക് വീണു. കത്തുന്ന മുറിക്കുള്ളിലെ പുക ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകൾ ലാപ്ടോപ്പ് സ്ക്രീനിലായിരുന്നു. 'Sending Failed' എന്ന ആ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങൾ അയാളുടെ പ്രതീക്ഷകളെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. ​"സമയം കഴിഞ്ഞു സിദ്ധാർത്ഥ്," അജയ് പല്ല് ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവന്റെ വിരലുകൾ തോക്കിന്റെ ട്രിഗറിൽ മുറുകി. "ആ പെൻഡ്രൈവ് ഇങ്ങു തന്നേക്ക്. നിന്നെ വെറുതെ വിടണമെന്ന് എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്. പക്ഷേ നീ ഈ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു." ​"നീ എന്തിനാടാ ഇത് ചെയ്തത്?" സിദ്ധാർത്ഥ് ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. "അനന്യയെ കൊന്നത് നീയല്ലേ? ആ പാവം പെൺകുട്ടി നിന്നെ വിശ്വസിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അവൾ ഒരു പോലീസുകാരന്റെ സഹായം തേടിയാണ് നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്. എന്നിട്ടും നീ..." ​"അവൾ കൂടുതൽ അറിഞ്ഞു പോയി സിദ്ധാർത്ഥ്!" അജയ് അലറി. "ഈ സിസ്റ്റം നീ വിചാരിക്കുന്നതിലും വലുതാണ്. ഇതിന് മുകളിൽ ഉള്ളവർ വിചാരിച്ചാൽ നിന്നെയും എന്നെയും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാം. എനിക്ക് ജീവിക്കണം. നിന്നെപ്പോലെ നീതിക്ക് വേണ്ടി മരിക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല." ​പെട്ടെന്ന് കുടിലിന്റെ പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു വലിയ സ്ഫോടന ശബ്ദം കേട്ടു. അജയ് ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടി പിന്നോട്ട് നോക്കി. ആ ഇടവേളയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കാലിലെ മുറിവ് മറന്ന് അജയിന്റെ നേരെ ചാടി വീണു. രണ്ടുപേരും തീപിടിച്ച തറയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. അജയിന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന തോക്ക് ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. ​കത്തുന്ന തടികൾക്കിടയിൽ വെച്ച് അവർ തമ്മിൽ മല്ലിട്ടു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിലെ മുറിവിൽ നിന്ന് രക്തം വാർന്നൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അനന്യയുടെ നിസ്സഹായമായ മുഖം അയാളുടെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് സിദ്ധാർത്ഥ് അജയിനെ തള്ളിമാറ്റി ലാപ്ടോപ്പ് കയ്യിലെടുത്തു. ​പുറത്ത് വെടിയൊച്ചകൾ കനത്തു. അജയിന്റെ കൂടെ വന്ന സംഘവും മറ്റാരോ ഉം തമ്മിലാണ് യുദ്ധം നടക്കുന്നത്. പുകയ്ക്കിടയിലൂടെ സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടു—കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച കുറച്ചു പേർ വൈദ്യരുടെ കുടിലിന് നേരെ നീങ്ങുന്നു. അവർ പോലീസുകാരല്ല. അവരുടെ കയ്യിലുള്ള ആയുധങ്ങൾ അത്യാധുനികമാണ്. ​അജയ് എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ തോക്കിനായി പരതി. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും കുടിലിന്റെ ഭിത്തി തകർത്ത് ഒരു വെടിയുണ്ട അജയിന്റെ കാലിൽ തറച്ചു. അവൻ വേദന കൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് ലാപ്ടോപ്പും പെൻഡ്രൈവുമായി കത്തുന്ന കുടിലിന്റെ പുറകിലെ ചെറിയ വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ചാടി. ​പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചെളിയിൽ തെന്നി വീണ സിദ്ധാർത്ഥിനെ ആരോ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. നോക്കുമ്പോൾ അത് വൈദ്യരുടെ മകൻ രാഹുൽ ആയിരുന്നു. രാഹുൽ ഒരു മുൻ സൈനികനാണ്. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ലോങ് റേഞ്ച് റൈഫിൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ​"സാർ, ഇവിടുന്ന് വേഗം മാറണം. അവർ നമ്മളെ വളഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്," രാഹുൽ പറഞ്ഞു. ​"വൈദ്യർ എവിടെ?" സിദ്ധാർത്ഥ് ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു. ​"അച്ഛനെ അവർ കൊണ്ടുപോയി സാർ. ഈ പെൻഡ്രൈവ് അവർക്ക് കിട്ടിയാൽ അച്ഛന്റെ ജീവൻ അപകടത്തിലാകും." ​സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. താൻ കാരണം നിരപരാധിയായ വൈദ്യരും കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് താഴെ പുഴയോരത്ത് ഒരു ഹെലികോപ്റ്ററിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. കമ്മീഷണർ വിശ്വനാഥൻ നേരിട്ട് രംഗത്തിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു! ​സിദ്ധാർത്ഥും രാഹുലും കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഓടി. പക്ഷേ മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. കാടിന്റെ എല്ലാ വഴികളും പോലീസ് വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരേയൊരു വഴി മാത്രം—മുന്നിലുള്ള 'മരണക്കയം' എന്നറിയപ്പെടുന്ന വലിയ വെള്ളച്ചാട്ടം. അതിലേക്ക് ചാടിയാൽ രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു ശതമാനം പോലും സാധ്യതയില്ല. ​പിന്നിൽ അജയിന്റെയും വിശ്വനാഥന്റെയും സംഘം അടുത്തുവരുന്നു. കമ്മീഷണറുടെ ശബ്ദം കാട്ടിലാകെ മുഴങ്ങി: "സിദ്ധാർത്ഥ്, നിന്റെ കയ്യിലുള്ള പെൻഡ്രൈവ് താഴെയിടൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് ഈ വൈദ്യരെ ഞാൻ കൊല്ലും!" ​വൈദ്യരുടെ കഴുത്തിൽ തോക്ക് വെച്ച് നിൽക്കുന്ന കമ്മീഷണറെ കണ്ടപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. തന്റെ സത്യസന്ധത ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവൻ എടുക്കുമോ? ​സിദ്ധാർത്ഥ് പെൻഡ്രൈവ് കയ്യിലെടുത്ത് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. "ഇത് വേണമെങ്കിൽ വൈദ്യരെ വിട്ടയക്കണം!" ​കമ്മീഷണർ ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു. "ആദ്യം അത് എറിയൂ." ​സിദ്ധാർത്ഥ് പെൻഡ്രൈവ് എറിയാനായി കൈ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ ഫോണിലേക്ക് (അജയിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വീണ ഫോൺ സിദ്ധാർത്ഥ് എടുത്തിരുന്നു) ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. അത് അനന്യയുടെ നമ്പറിൽ നിന്നായിരുന്നു! ​മരിച്ചുപോയ അനന്യയുടെ നമ്പറിൽ നിന്ന് വന്ന ആ സന്ദേശം ഇതായിരുന്നു: "സാർ, തിരിഞ്ഞു നോക്കരുത്. ചാടിക്കോളൂ... ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്." ​സിദ്ധാർത്ഥ് ഞെട്ടിപ്പോയി. അനന്യ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ? അതോ അത് തന്റെ തോന്നലാണോ? സമയം കളയാനില്ലായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് രാഹുലിന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "ചാടാം!" ​അവർ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എടുത്തുചാടി. കമ്മീഷണറുടെ തോക്കിൽ നിന്ന് വെടിയുണ്ടകൾ പായുന്ന ശബ്ദം ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ഇരമ്പലിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. ​അനന്യയുടെ നമ്പറിൽ നിന്ന് ആരാണ് മെസ്സേജ് അയച്ചത്? വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൽ വീണ സിദ്ധാർത്ഥിനെ കാത്തിരിക്കുന്നത് മറ്റൊരു മരണമാണോ അതോ പുതിയൊരു വഴിയോ? ആ പെൻഡ്രൈവിലെ രഹസ്യങ്ങൾ ഇനി ആരുടെ കൈകളിലെത്തും? #വിരഹം #📔 കഥ #📙 നോവൽ #കഥ
​മൗനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ - ഭാഗം 4 കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന മിന്നൽ പിണരുകൾ ആകാശത്തെ കീറിമുറിക്കുമ്പോൾ, തണുത്തുറഞ്ഞ പുഴവെള്ളം സിദ്ധാർത്ഥിനെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. തോളിലെ വെടിയുണ്ടയേറ്റ മുറിവിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന രക്തം വെള്ളത്തിൽ കലർന്നു. ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ് അയാളുടെ കൈകൾ ജാക്കറ്റിനുള്ളിലെ ആ പെൻഡ്രൈവിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. തന്റെ ജീവനേക്കാൾ വില ആ പെൻഡ്രൈവിനുണ്ടെന്ന് അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു. ​അർദ്ധരാത്രി പിന്നിട്ടു. നഗരത്തിന് കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയുള്ള ഒരു കാട്ടുപ്രദേശത്തെ പുഴയോരത്ത്, പാതി ബോധാവസ്ഥയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് അടിഞ്ഞു. ഒരു വൃദ്ധന്റെ കരുണയുള്ള കൈകളാണ് അയാളെ മരണത്തിന്റെ വായിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചത്. പുഴയോരത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന രാഘവൻ വൈദ്യർ. ​കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടത് പുകയുന്ന പച്ചമരുന്നുകളുടെ മണമുള്ള ഒരു ചെറിയ കുടിലാണ്. "അനങ്ങരുത് മകനേ, ഉണ്ട തറച്ചത് എല്ലിന് തൊട്ടടുത്താണ്. ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ് നീ രക്ഷപ്പെട്ടത്," വൈദ്യർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ​സിദ്ധാർത്ഥിന് സംസാരിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് തന്റെ ജാക്കറ്റിൽ തപ്പി. പെൻഡ്രൈവ് സുരക്ഷിതമാണ്! പക്ഷേ അയാളുടെ ഫോൺ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പുറംലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ഒരു വഴിയുമില്ല. ഇപ്പോൾ താനൊരു കൊലപാതകിയോ പിടികിട്ടാപ്പുള്ളിയോ ആയി നഗരത്തിലെ പോലീസുകാർക്കിടയിൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും. ​രണ്ടു ദിവസത്തെ വിശ്രമത്തിന് ശേഷം സിദ്ധാർത്ഥ് എഴുന്നേറ്റു. വൈദ്യരുടെ പഴയൊരു ലാപ്ടോപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ ആ പെൻഡ്രൈവ് തുറന്നു. അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഫയലുകൾ കണ്ട സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. ​അത് വെറുമൊരു മനുഷ്യക്കടത്തിന്റെ രേഖകളായിരുന്നില്ല. നഗരത്തിലെ പ്രമുഖരായ രാഷ്ട്രീയക്കാരും, ബിസിനസ്സുകാരും, പോലീസിലെ ഉന്നതരും ചേർന്ന് നടത്തുന്ന 'അവയവ കച്ചവടത്തിന്റെ' ഞെട്ടിക്കുന്ന തെളിവുകളായിരുന്നു. അനാഥാലയത്തിൽ നിന്ന് ദത്തെടുക്കുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്ന കുട്ടികളെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അയക്കുന്നത് വിദേശത്തേക്കല്ല, മറിച്ച് അവയവങ്ങൾ മാറ്റിവെക്കുന്ന അനധികൃത ലാബുകളിലേക്കാണ്! ​പെട്ടെന്ന് ഒരു വീഡിയോ ഫയൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അത് അനന്യ സ്വന്തം ഫോണിൽ രഹസ്യമായി പകർത്തിയതാണ്. വീഡിയോയിൽ അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറയുന്നു: ​"ഞാൻ ഇന്ന് ആ രാത്രി കണ്ട കാഴ്ച ഇതാണ്. അവർ ആ കുഞ്ഞിനെ ഒരു പെട്ടിയിലാക്കി കൊണ്ടുപോകുന്നു. എന്റെ കൂടെയുള്ള സിസ്റ്റർ മേരിയും അവരോടൊപ്പമുണ്ട്. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. അവർ എന്നെ കണ്ടെത്തിയാൽ കൊല്ലും. ഈ വീഡിയോ കാണുന്ന ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം. എന്റെ പേര് അനന്യ. ഞാൻ വിമലയുടെ മകളാണ്... എനിക്ക് നീതി വേണം." ​വീഡിയോ അവസാനിക്കുമ്പോൾ ക്യാമറയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒരു കറുത്ത വണ്ടി വന്നു നിൽക്കുന്നത് കാണാം. ആ വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത് ഐ.ജി. ഗിരീഷ് അല്ലായിരുന്നു. അത് മറ്റൊരാളായിരുന്നു! അയാളുടെ മുഖം വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും അയാളുടെ കയ്യിലുള്ള ഒരു പ്രത്യേക മോതിരം സിദ്ധാർത്ഥ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തും സഹപ്രവർത്തകനുമായ അജയിന്റേതായിരുന്നു! ​"അജയ്..." സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പല്ലുകൾ ഞെരിഞ്ഞു. തന്റെ ഓരോ നീക്കങ്ങളും അജയ് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​പെട്ടെന്ന് കുടിലിന് പുറത്ത് ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ ചതയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സിദ്ധാർത്ഥ് ജാഗ്രതയോടെ തോക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. വൈദ്യർ പേടിയോടെ അകത്തേക്ക് വന്നു. "മകനേ, ആരോ വരുന്നുണ്ട്. വനപാലകരല്ല, കയ്യിൽ ആയുധങ്ങളുള്ള കുറെ ആളുകളാണ്." ​സിദ്ധാർത്ഥ് ജനലിലൂടെ നോക്കി. അജയ്യും സംഘവും കുടിൽ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അജയ് ഒരു മെഗാഫോണിലൂടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: ​"സിദ്ധാർത്ഥ്, നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല. ആ പെൻഡ്രൈവ് എറിഞ്ഞു തന്നിട്ട് പുറത്തേക്ക് വരൂ. നിന്നെ കൊല്ലാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല. നമ്മൾ സുഹൃത്തുക്കളല്ലേ?" ​സിദ്ധാർത്ഥ് പുഞ്ചിരിച്ചു. അതൊരു മരണപ്പാച്ചിലിന് മുൻപുള്ള പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു. അയാൾ പെൻഡ്രൈവിലെ വിവരങ്ങൾ വൈദ്യരുടെ മെയിലിൽ നിന്ന് തന്റെ ഒരു വിശ്വസ്തനായ മാധ്യമപ്രവർത്തകന് അയക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ സിഗ്നൽ വളരെ കുറവാണ്. ​"ലോഡിംഗ്... 80%... 90%..." ലാപ്ടോപ്പ് സ്ക്രീനിൽ വെട്ടം മിന്നി. ​പുറത്ത് നിന്ന് വെടിയൊച്ചകൾ മുഴങ്ങി. കുടിലിന്റെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് പെട്രോൾ ബോംബുകൾ വന്നു വീണു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം കുടിൽ അഗ്നിക്കിരയായി. സിദ്ധാർത്ഥ് ലാപ്ടോപ്പും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് തീജ്വാലകൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവസാനത്തെ മെസ്സേജ് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു: "Sending Failed". ​കത്തുന്നു നിൽക്കുന്ന കുടിലിന്റെ വാതിൽ തകർത്ത് അജയ് അകത്തേക്ക് കയറി. തോക്ക് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു: "എവിടെടാ ആ സാധനം? https://www.facebook.com/groups/1628019923912466/permalink/25638739965747126/?mibextid=Nif5oz #കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #വിരഹം
മൗനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ - ഭാഗം 3 ​സി.ഐ. ഗിരീഷിന്റെ തടസ്സവാദങ്ങളെ അവഗണിച്ചു സിദ്ധാർത്ഥ് അനാഥാലയത്തിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. തന്റെ ബുള്ളറ്റ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ, സിസ്റ്റർ മേരി തന്ന ആ പിച്ചള താക്കോൽ പോക്കറ്റിൽ കനൽപോലെ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗിരീഷിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടതാണ്. ഒരു പോലീസുകാരൻ എപ്പോഴാണ് ഭയപ്പെടുക? തന്റെ മേലധികാരികൾക്ക് അപ്രിയമായ എന്തോ ഒന്ന് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് ഉറപ്പാകുമ്പോൾ മാത്രം. ​നേരെ പോയത് അനന്യ താമസിച്ചിരുന്ന ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്കാണ്. നഗരത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിലുള്ള പഴയ കെട്ടിടം. പോലീസ് സീൽ ചെയ്ത മുറിയാണെങ്കിലും, സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ അധികാരമുപയോഗിച്ച് അകത്തുകയറി. മുറിയിലാകെ അനന്യയുടെ ഗന്ധം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു—ചന്ദനത്തിരിയുടെയും പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും മണം. ചുമരിൽ മയിൽപ്പീലികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കൃഷ്ണന്റെ ചിത്രം. അതിന്റെ താഴെ അവൾ കുട്ടികൾക്ക് കഥ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ചില പാവകൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. ​സിദ്ധാർത്ഥ് മുട്ടുകുത്തി നിന്ന് തറയിലെ ടൈലുകൾ ഓരോന്നായി പരിശോധിച്ചു. കട്ടിലിന് താഴെ, ഭിത്തിയോട് ചേർന്നുള്ള ഒരു കല്ല് അല്പം ഇളകിയിരിക്കുന്നത് അയാളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ കത്തി ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ ആ കല്ല് പതുക്കെ ഇളക്കി മാറ്റി. അവിടെ മണ്ണിൽ പൂഴ്ത്തിവെച്ച നിലയിൽ ഒരു തടിപ്പെട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. ​സിസ്റ്റർ മേരി നൽകിയ ആ പിച്ചള താക്കോൽ പെട്ടിയുടെ പൂട്ടിലേക്ക് കൃത്യമായി ഇരുന്നു. 'ക്ലിക്ക്' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ അത് തുറന്നു. ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് കുറച്ച് കത്തുകളും, രക്തം പുരണ്ട ഒരു ചെറിയ തൂവാലയും, പിന്നെ ഒരു പെൻഡ്രൈവുമാണ്. സിദ്ധാർത്ഥ് ആ കത്തുകൾ വേഗത്തിൽ വായിച്ചു നോക്കി. അത് അനന്യയുടെ അമ്മ അവൾക്ക് എഴുതിയതായിരുന്നു! ​"മോളേ, നിന്നെ ഞാൻ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചത് നിന്നെ ഇഷ്ടമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല. നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാണ്. നിന്റെ അച്ഛനെ കൊന്നവർ ഇപ്പോഴും നമ്മളെ തിരയുന്നുണ്ട്. ഈ കത്തുമായി ഒരാൾ നിന്നെ കാണാൻ വരും. അയാളെ വിശ്വസിക്കരുത്..." ​കത്ത് അവിടെ മുറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കത്തിന്റെ താഴെ ഒപ്പിട്ടിരിക്കുന്നത് 'വിമല' എന്നാണ്. വിമല! സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മകൾ പത്ത് വർഷം പുറകോട്ട് പോയി. നഗരത്തെ പിടിച്ചുലച്ച 'വിമല കൊലക്കേസ്'. അന്ന് കൊല്ലപ്പെട്ട വിമലയുടെ മകളാണോ ഈ അനന്യ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇതൊരു സാധാരണ കൊലപാതകമല്ല, വർഷങ്ങളായി പുകയുന്ന ഒരു പകയുടെ ബാക്കിപത്രമാണ്. ​പെട്ടെന്ന് മുറിക്ക് പുറത്ത് ആരോ നടക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സിദ്ധാർത്ഥ് ജാഗ്രതയോടെ തോക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. ജനലിലൂടെ നോക്കിയ അയാൾ കണ്ടത് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. ഹോസ്റ്റൽ കെട്ടിടത്തിന് താഴെ ഏകദേശം പത്തോളം കറുത്ത വണ്ടികൾ വന്നു നിന്നിരിക്കുന്നു. വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങുന്നത് സാധാരണ പോലീസുകാരല്ല, മറിച്ച് മുഖംമൂടി ധരിച്ച സായുധരായ കമാൻഡോകളാണ്! ​അവർക്ക് നേതൃത്വം നൽകുന്നത് സിറ്റി പോലീസ് കമ്മീഷണർ വിശ്വനാഥൻ തന്നെയാണ്. സിദ്ധാർത്ഥ് സ്തംഭിച്ചുപോയി. തന്റെ റോൾ മോഡലായി കണ്ടിരുന്ന, സത്യസന്ധനെന്ന് നഗരം വാഴ്ത്തിയിരുന്ന കമ്മീഷണർ എന്തിനാണ് അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഒരു ഹോസ്റ്റൽ വളയുന്നത്? ​സിദ്ധാർത്ഥ് പെട്ടെന്ന് പെൻഡ്രൈവും കത്തുകളും തന്റെ ജാക്കറ്റിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. മുറിയുടെ വാതിൽ തകർക്കപ്പെട്ടു. കമ്മീഷണർ വിശ്വനാഥൻ ഗൗരവത്തോടെ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. ​"സിദ്ധാർത്ഥ്, നീ അതിരു കടക്കുന്നു," വിശ്വനാഥന്റെ ശബ്ദം തണുത്തതായിരുന്നു. "ആ പെട്ടി ഇങ്ങു തന്നേക്കൂ. അത് നിനക്കുള്ളതല്ല." ​"സാർ... അനന്യ വിമലയുടെ മകളായിരുന്നു അല്ലേ?" സിദ്ധാർത്ഥ് പതറാതെ ചോദിച്ചു. "പത്തു വർഷം മുൻപ് വിമലയെ കൊന്നത് ആരാണെന്ന് ഈ പെൻഡ്രൈവിൽ ഉണ്ടോ? അതോ വിമലയുടെ കൊലപാതകത്തിൽ സാറിനും പങ്കുണ്ടോ?" ​കമ്മീഷണറുടെ മുഖത്ത് ഒരു മാരകമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. "ചില സത്യങ്ങൾ മണ്ണടിഞ്ഞു കിടക്കുന്നതാണ് എല്ലാവർക്കും നല്ലത് സിദ്ധാർത്ഥ്. നീ അന്വേഷിക്കുന്നത് നിന്റെ മരണത്തെയാണ്." ​അയാൾ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന തോക്ക് സിദ്ധാർത്ഥിന് നേരെ ചൂണ്ടി. "ആ പെൻഡ്രൈവ് തരൂ, അല്ലെങ്കിൽ അനന്യയെപ്പോലെ നീയും ഒരു 'അപകടത്തിൽ' മരിക്കേണ്ടി വരും." ​സിദ്ധാർത്ഥ് പിന്നോട്ട് നീങ്ങി. അയാൾക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരേയൊരു വഴിയേ ഉള്ളൂ—മൂന്നാം നിലയിലെ ജനലിലൂടെ താഴെയുള്ള പുഴയിലേക്ക് ചാടുക. പക്ഷേ താഴെ കമാൻഡോകൾ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ​"സാർ, അനന്യ മരിക്കുമ്പോൾ അവൾ കരഞ്ഞത് അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയല്ല," സിദ്ധാർത്ഥ് കമ്മീഷണറുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "അവൾ മണ്ണിൽ എഴുതിയ ആ വാക്ക് ഒരു നിലവിളിയായിരുന്നു. അവളെ വഞ്ചിച്ച ഈ വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെയുള്ള നിലവിളി!" ​പെട്ടെന്ന് ഒരു വെടിയൊച്ച ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിൽ വെടിയേറ്റു. അയാൾ വേദന കടിച്ചമർത്തി ജനൽചില്ലുകൾ തകർത്ത് താഴെയുള്ള പുഴയിലേക്ക് എടുത്തുചാടി. കനത്ത മഴയിൽ ഒഴുകുന്ന പുഴയിലേക്ക് അയാൾ വീഴുമ്പോൾ, കമ്മീഷണറുടെ ആജ്ഞ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു: "അവനെ ജീവനോടെ വിടരുത്! ബോഡി കിട്ടിയാലേ എനിക്ക് സമാധാനമാകൂ!" ​പുഴയിലെ ശക്തമായ ഒഴുക്കിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് ബോധരഹിതനായി ഒഴുകിപ്പോയി. അനന്യയുടെ പാദസരത്തിന്റെ കിലുക്കം തന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. ​സിദ്ധാർത്ഥ് രക്ഷപ്പെടുമോ? ആ പെൻഡ്രൈവിൽ അനന്യ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ആ വലിയ രഹസ്യം എന്താണ്? കമ്മീഷണർ വിശ്വനാഥനും അനന്യയുടെ അമ്മയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമെന്ത്? #വിരഹം #📔 കഥ #📙 നോവൽ #കഥ
​ചുവപ്പൻ പൂക്കൾ കൊഴിയാത്ത വസന്തം ​ഭാഗം 4: പ്രണയത്തിന്റെ രക്തനക്ഷത്രങ്ങൾ ​ആ വിജനമായ ഇടവഴിയിൽ പെയ്ത രക്തം മണ്ണിൽ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. മീരയുടെ വിലകൂടിയ തൂവാല അഭിയുടെ ചോര കൊണ്ട് ചുവന്നു. തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം ശരീരം പടച്ചട്ടയാക്കിയ ആ മനുഷ്യനെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ തകർന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി അവൾ നട്ടുവളർത്തിയ അഹങ്കാരവും തറവാടിത്തവും ആ നിമിഷം ഇല്ലാതായി. ​അഭിമന്യു പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "സാരമില്ല മീരാ... നീ പേടിക്കണ്ട. അവർ ഇനി വരില്ല. നീ വേഗം വീട്ടിൽ പൊയ്ക്കോ," അവൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​"ഇല്ല അഭി... ഈ അവസ്ഥയിൽ നിന്നെ വിട്ടു ഞാൻ പോകില്ല," അവൾ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൾ അവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു തന്റെ കാറിനടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ക്യാമ്പസിലെ 'തമ്പുരാട്ടി' ഒരു സാധാരണക്കാരനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു നടക്കുന്നത് കണ്ടുനിന്നവർ അമ്പരന്നു. ​അടുത്ത ദിവസം ക്യാമ്പസിൽ എത്തിയത് മറ്റൊരു മീരയായിരുന്നു. അവൾ നേരെ ചെന്നത് യൂണിറ്റ് ഓഫീസിലേക്കാണ്. അവിടെ ചുവന്ന കൊടികൾക്കിടയിൽ മുറിവേറ്റ കൈകളുമായി ഇലക്ഷൻ പ്ലാനുകൾ തയ്യാറാക്കുന്ന അഭിയെ അവൾ കണ്ടു. ​"അഭി... എനിക്ക് നിങ്ങളോടൊപ്പം നിൽക്കണം," അവളുടെ ആ ഒരൊറ്റ വാചകം അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ജിത്തുവിനെയും മറ്റുള്ളവരെയും ഞെട്ടിച്ചു. ​"ഇത് നിന്റെ കളിയാണോ മീരാ? അതോ അച്ഛൻ പറഞ്ഞയച്ച ചാരപ്പണിയോ?" ജിത്തു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​അഭി കൈ ഉയർത്തി ജിത്തുവിനെ തടഞ്ഞു. അവൻ മീരയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ സത്യസന്ധതയുടെ നനവുണ്ടായിരുന്നു. "ഇവിടെ വരുന്നത് വെളുത്ത കാറിലല്ല മീരാ, കത്തുന്ന വെയിലത്താണ്. ഇതിന് വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടി വരും. നിനക്ക് കഴിയുമോ?" ​മീര പതുക്കെ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന സ്വർണ്ണ വളകൾ ഊരി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "പണം കൊണ്ടല്ല, മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞാൻ സഖാവാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റെ അച്ഛൻ ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകൾക്ക് എനിക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം." ​അന്ന് വൈകുന്നേരം ക്യാമ്പസ് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത് ചരിത്രപരമായ ഒരു മാറ്റത്തിനായിരുന്നു. വെളുത്ത കാറിൽ വന്നിറങ്ങുന്ന മീര മേനോൻ, ഒരു ചുവന്ന കൊടിയുമേന്തി സമരത്തിന്റെ മുൻനിരയിൽ നിന്നു. എതിർ ചേരിയിലുള്ള റോണിയും കൂട്ടരും ഇത് കണ്ടു പല്ല് ഞെരിച്ചു. ​"ഡാ റോണി... ആ പെണ്ണിനെ നമ്മൾ അങ്ങോട്ട് കൊടുത്തു. പക്ഷേ അവൾ ഇപ്പോൾ ആ സഖാവിന്റെ കൂടെയാണ്. ഇത് ശേഖരൻ മേനോൻ അറിഞ്ഞാൽ കൊലവിളി നടക്കും," റോണിയുടെ കൂട്ടാളി പറഞ്ഞു. ​റോണി തന്റെ സിഗരറ്റ് കുറ്റിയെടുത്ത് തറയിൽ അമർത്തി. "അവൾ അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ. ഒറ്റയടിക്ക് രണ്ടുപേരെയും തീർക്കാൻ നമുക്ക് കിട്ടിയ അവസരമാണിത്. നാളെ കോളേജ് ഡേ ആണ്... അന്ന് ഈ ക്യാമ്പസ് ചോരയിൽ കുളിക്കും!" ​കോളേജ് ഡേയുടെ രാത്രി. ക്യാമ്പസ് മുഴുവൻ വൈദ്യുത ദീപങ്ങളാൽ അലംകൃതമാണ്. വലിയൊരു സംഗീത പരിപാടി നടക്കുന്നു. ഇതിനിടയിൽ മീരയെ കാണാൻ അവളുടെ അച്ഛന്റെ വലംകൈയായ മാനേജർ എത്തി. ​"മോളേ... അച്ഛൻ വീട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുന്നു. വേഗം വരണം. ഒരു പ്രധാന കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്," അയാൾ നിർബന്ധിച്ചു. ​അഭിമന്യുവിന് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി. "ഞാനും വരാം മീരാ," അവൻ പറഞ്ഞു. ​അവർ മൂവരും ചേർന്ന് കോളേജിന്റെ പുറകുവശത്തുള്ള പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് നടന്നു. പെട്ടെന്ന്, പരിസരത്തെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞു. ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മാരകായുധങ്ങളുമായി ഒരു സംഘം ആളുകൾ പുറത്തുവന്നു. നേതൃത്വം നൽകുന്നത് റോണിയായിരുന്നു. ​"അഭിമന്യൂ... നിന്റെ അവസാന നിമിഷമാണിത്. പിന്നെ മീരാ, നിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനല്ല അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്... നിന്നെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കാനാണ്!" റോണി പരിഹസിച്ചു. ​അഭി മീരയെ തന്റെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി. "ഓടിക്കോ മീരാ... ഗേറ്റിന് അടുത്തേക്ക് ഓടിക്കോ!" ​പെട്ടെന്ന് ഒരാൾ അഭിയുടെ പുറത്ത് കത്തി കൊണ്ട് ആഞ്ഞു കുത്തി. അഭി നിലവിളിയോടെ നിലത്തു വീണു. മീര അലറിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനെ താങ്ങാൻ ചെന്നു. പക്ഷേ റോണി അവളെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു മാറ്റി. ​"അവനെ വിടടാ!" മീര കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. ​ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങി. എല്ലാവരും സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. ദൂരെ നിന്ന് പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ സൈറൺ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ വെടി വെച്ചത് പോലീസ് ആയിരുന്നില്ല. ​നിലത്തു കിടന്ന അഭിമന്യു ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ ലോക്കറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അത് മീരയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. ​"ഇത്... ഇത് നീ സൂക്ഷിക്കണം. ഇതിൽ ഒരു സത്യമുണ്ട്..." അവന്റെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ ബോധരഹിതനായി വീണു. ​ദൂരെ നിന്ന് ഓടി വരുന്ന പോലീസിനെ കണ്ട് ഗുണ്ടകൾ ഓടി മറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ ലോക്കറ്റിൽ എന്തായിരുന്നു? അഭിമന്യുവിന് നേരെ വെടി വെച്ചത് ആരാണ്? തന്റെ അച്ഛൻ തന്നെയാണോ ഇതിന് പിന്നിലെന്ന് മീര തിരിച്ചറിയുമോ? ​അഭിയുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുകയാണോ? ക്യാമ്പസ് മുറ്റം അന്ന് രാത്രി ഒരു രക്തക്കളമായി മാറി #📔 കഥ #📙 നോവൽ #കഥ #വിരഹം
കാലഭൈരവൻ: രക്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ ശാപം ​ഭാഗം 5: രക്തഭൈരവന്റെ ഉണർവ് ​മാണിക്യമംഗലം ഗ്രാമത്തിന്റെ ആകാശം ഇപ്പോൾ ഒരു ചോരക്കടൽ പോലെ ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. പടിപ്പുരയുടെ കരിങ്കൽ തൂണുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആ കറുത്ത രൂപം പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിലെ താപനില പെട്ടെന്ന് താഴുകയും ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങൾ മഞ്ഞു വീണതുപോലെ വെളുത്തുപോവുകയും ചെയ്തു. മാധവൻ മാളവികയെ തന്റെ ഇടതുകൈകൊണ്ട് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ വലതുകൈപ്പത്തി പാലമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലെ മണ്ണിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരുന്നു. ആ മണ്ണിൽ നിന്ന് അവന് അനുഭവപ്പെട്ടത് ഒരു ശവത്തിന്റെ തണുപ്പല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിക്കടിയിൽ അതിവേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്ന ഒരു ഭീകരമായ ഹൃദയമിടിപ്പായിരുന്നു. ​"നീ വിചാരിച്ചത് ആ രുദ്രവീണ തകർത്താൽ എല്ലാം അവസാനിക്കുമെന്നാണോ മാധവാ?" മന്ത്രവാദി തന്റെ കയ്യിലുള്ള വെള്ളി ദണ്ഡ് മണ്ണിൽ ആഞ്ഞുകുത്തി. ആ ശബ്ദം ഒരു വെടിയൊച്ച പോലെ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. "ആ വീണ വെറുമൊരു താളമായിരുന്നു. ആ താളം നിലച്ചതോടെ കരിനിലവറയിലെ യഥാർത്ഥ ബന്ധനം അഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ മനയുടെ അസ്ഥിവാരത്തിനടിയിൽ ആയിരം വർഷം കാത്തിരുന്ന 'രക്തഭൈരവൻ' ഇനി ഉണരും. നിന്റെ വംശത്തിന്റെ ചോര കുടിച്ചാലല്ലാതെ അവന് ഇനി ഉറക്കമില്ല!" ​മന്ത്രവാദി ചിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ വായയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് കറുത്ത ഈച്ചകൾ കൂട്ടമായി പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാധവൻ പല്ലുകൾ കഠിപ്പിച്ചു. "നീ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം... നിന്റെ ദേഹത്ത് ഒഴുകുന്നത് മനുഷ്യരക്തമല്ല, ചതിയുടെ വിഷമാണ്. അധികാരത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ആത്മാവിനെ കരിമന്ത്രവാദത്തിന് വിറ്റവൻ!" ​പെട്ടെന്ന്, മന്ത്രവാദി തന്റെ ദണ്ഡ് അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചുഴറ്റി. കാറ്റിൽ അദൃശ്യമായ അനേകം കൊടുവാളുകൾ മാധവന് നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു. മാധവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് വായുവിൽ വീശി ഒരു 'അഗ്നിവലയം' തീർത്തു. പക്ഷേ, ഓരോ അദൃശ്യ വാളും ആ വലയത്തിൽ തട്ടുമ്പോൾ ചില്ല് ഉടയുന്നതുപോലെ ഭീകരമായ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. മാധവന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ ഭൈരവമുദ്ര നീലനിറത്തിൽ നിന്ന് പതുക്കെ കറുത്ത നിറത്തിലേക്ക് മാറാൻ തുടങ്ങി—അവന്റെ ശക്തി ക്ഷയിക്കുകയാണ്! ​"മാധവേട്ടാ... അയാളുടെ നിഴൽ!" മാളവിക വിറയലോടെ മാധവന്റെ കൈകളിൽ നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി. ​മാധവൻ താഴേക്ക് നോക്കി. ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ ആ മന്ത്രവാദിയുടെ നിഴൽ മണ്ണിൽ വീണുകിടക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യരൂപമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് എട്ട് തലകളുള്ള ഒരു ഭീമാകാരമായ സർപ്പത്തിന്റെ രൂപത്തിലായിരുന്നു. ആ സർപ്പതലകൾ മണ്ണിലൂടെ ഇഴഞ്ഞ് മാധവന്റെ നിഴലിനെ വിഴുങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. നിഴലിന്മേലുള്ള ആക്രമണം ശരീരത്തിന് ഏൽക്കുന്നതിനേക്കാൾ മാരകമാണ്. മാധവന് ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി, അവന്റെ ശരീരം തളർന്ന് താഴേക്ക് ഇരുന്നു. ​"നിന്റെ അന്ത്യം ഈ നിഴലിൽ തുടങ്ങും മാധവാ!" മന്ത്രവാദി അട്ടഹസിച്ചു. ​പക്ഷേ, മാധവൻ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവൻ തന്റെ തോൾസഞ്ചിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ സൂചി പുറത്തെടുത്തു. സ്വന്തം തള്ളവിരലിൽ ആ സൂചി കുത്തിയിറക്കി, ഒഴുകി വന്ന രക്തം അവൻ ആകാശത്തെ കറുത്ത രക്തനക്ഷത്രത്തിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് അവൻ ഒരു രഹസ്യ മന്ത്രം ഉച്ചത്തിൽ ചൊല്ലി. ആ നിമിഷം, ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു ഇടിമിന്നൽ കൃത്യമായി മന്ത്രവാദിയുടെ വെള്ളി ദണ്ഡിൽ വന്നു പതിച്ചു. ഒരു വൻ സ്ഫോടനത്തോടെ മന്ത്രവാദി ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. ​വിജയിച്ചു എന്ന് കരുതിയ നിമിഷം, മനയുടെ വടക്കേ മൂലയിലുള്ള പഴയ കുളത്തിലെ വെള്ളം പെട്ടെന്ന് ഒരു ചുഴി പോലെ കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. കുളത്തിനടിയിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് തലയോട്ടികൾ വെള്ളത്തിന് മുകളിലേക്ക് പൊങ്ങി വന്നു. അവ ഓരോന്നും മാധവന്റെ മരിച്ചുപോയ പൂർവ്വികരുടെ മുഖം കൈക്കൊണ്ടു. അവ ഓരോന്നായി വെള്ളത്തിന് മുകളിലൂടെ ഒഴുകി മാധവന് ചുറ്റും ഒരു വൃത്തം തീർത്തു. അവ കരയുകയല്ല, മറിച്ച് ഭ്രാന്തമായി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ​"മാധവാ... നീ വന്നത് നന്നായി... ഞങ്ങൾക്ക് നിന്റെ ജീവൻ വേണം!" ആ തലയോട്ടികൾ ഒരേ സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു. ആ ശബ്ദ തരംഗങ്ങൾ മാധവന്റെ കാതുകളിൽ നിന്ന് രക്തം വരാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ​പെട്ടെന്ന്, ഭൂമിക്കടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഭീകരമായ ഗർജ്ജനം മുഴങ്ങി. മനയുടെ തറ പകുതിയായി പിളർന്നു. ആ വിള്ളലിലൂടെ പത്ത് അടി ഉയരമുള്ള ഒരു രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അതിന്റെ ഉടലിൽ തോലിന് പകരം കരിങ്കല്ല് പോലെ കടുപ്പമുള്ള ശൽക്കങ്ങളായിരുന്നു. കൈകളിൽ രക്തം ഒലിക്കുന്ന വലിയൊരു വാൾ. അതായിരുന്നു രക്തഭൈരവൻ! ​രക്തഭൈരവൻ തന്റെ വാൾ മാധവന്റെ നേരെ ഉയർത്തി. പക്ഷേ, മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ രൂപത്തിലല്ലായിരുന്നു. തന്റെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് ചുവപ്പായി മാറുന്നത് അവൻ ഞെട്ടലോടെ കണ്ടു. മാളവിക തന്റെ കയ്യിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കഠാര മാധവന്റെ മുതുകിന് നേരെ ഓങ്ങി. ​"മാളവികാ... നീ?" മാധവൻ വിറയലോടെ വിളിച്ചു. ​അവളുടെ മുഖത്ത് അവളുടേതല്ലാത്ത ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ മാധവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു: "മാധവാ... ഈ മനയിൽ ആരും നിന്റെ പക്ഷത്തല്ല. നീ സംരക്ഷിക്കാൻ വന്നവൾ തന്നെയാണ് നിന്റെ യമൻ!" ​(തുടരും. #കഥ #വിരഹം #📔 കഥ #📙 നോവൽ
മൗനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ - ഭാഗം 2 ​അനന്യയുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ ശരീരം ആംബുലൻസിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റുന്നത് നോക്കി സിദ്ധാർത്ഥ് മഴ നനഞ്ഞ് നിന്നു. ആംബുലൻസിന്റെ ചുവന്ന വെളിച്ചം മഴത്തുള്ളികളിൽ തട്ടി ചിതറുമ്പോൾ, അയാളുടെ മനസ്സിൽ അവൾ മണ്ണിൽ കോറിയിട്ട ആ ഒരൊറ്റ വാക്ക് കനലായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു: "അമ്മ". ​"സാർ... ഇൻക്വസ്റ്റ് കഴിഞ്ഞു. ഇനി നമുക്ക് മടങ്ങാം," കോൺസ്റ്റബിൾ നാസർ കുടയുമായി സിദ്ധാർത്ഥിന് അരികിലെത്തി. ​സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ തന്റെ ടോർച്ചെടുത്ത് അനന്യ കിടന്നിരുന്ന ആ ചെളി നിറഞ്ഞ മണ്ണിലേക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി വെളിച്ചം വീശി. അവിടെ, അവൾ മണ്ണിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പോറിയ ഇടത്ത് ചെറിയൊരു തിളക്കം അയാളുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. ചെളിക്കടിയിൽ പുതഞ്ഞുപോയ ഒരു ചെറിയ ലോക്കറ്റ്. അയാൾ അത് സൂക്ഷ്മതയോടെ എടുത്തു. സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ആ ലോക്കറ്റിൽ ചോരക്കറ പുരണ്ടിരുന്നു. അത് തുറന്നപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണ് വിടർന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു—ഒരു കുഞ്ഞിനെ മാറോട് ചേർത്ത് നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ. പക്ഷേ, ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖം ആരോ കല്ലുവെച്ച് ഉരച്ച് മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ​"നാസർ, ഈ കുട്ടിയുടെ ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് ഒന്ന് കൂടി ചെക്ക് ചെയ്യണം. അവൾ ഒരു അനാഥയാണെന്നാണ് നമ്മൾ അറിഞ്ഞത്. പിന്നെന്തിനാണ് അവൾ 'അമ്മ' എന്ന് മണ്ണിൽ എഴുതിയത്? ഈ ലോക്കറ്റിലെ സ്ത്രീ ആരാണ്?" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ചോദ്യങ്ങളിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ​അന്ന് രാത്രി സ്റ്റേഷനിലെത്തിയ സിദ്ധാർത്ഥ് അനന്യയുടെ ബാഗിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ഡയറി പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. മഴയുടെ ഇരമ്പൽ പുറത്ത് തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജുകൾ അവളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. 'തണൽ' അനാഥാലയത്തിലെ ഏകാന്തമായ രാത്രികളെക്കുറിച്ച് അവൾ അതിൽ വിതുമ്പലോടെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, അവസാനത്തെ പത്തു പേജുകൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ​"ജൂൺ 14: ഇന്ന് ലൈബ്ററിയിലെ പഴയ ഫയലുകൾ അടുക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ അത് കണ്ടു. എന്റെ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ് എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ആ രേഖ വ്യാജമാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. എന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയണം. സിസ്റ്റർ മേരിയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയം. ആരോ എന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു." ​സിദ്ധാർത്ഥ് അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു. അവിടെ അക്ഷരങ്ങൾ പടർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു, പേജുകളിൽ കണ്ണുനീർ വീണതുപോലെ പേപ്പർ ചുളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ​"ജൂലൈ 02: സത്യം ഞാൻ അറിഞ്ഞുപോയി. ഈ അനാഥാലയത്തിന്റെ ചുവരുകൾക്ക് ചോരയുടെ മണമുണ്ട്. രാത്രിയിൽ ഇവിടുന്ന് കാണാതാകുന്ന കുട്ടികൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്? വലിയ വണ്ടികൾ വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവർ എന്നെയും കണ്ടു. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. അമ്മയെ കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുമോ? അമ്മ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് എന്റെ ഉള്ളം പറയുന്നു." ​സിദ്ധാർത്ഥിന് ഇരുന്നിടത്തുനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു സാധാരണ കൊലപാതകമെന്ന് കരുതിയ ഈ കേസിന് പിന്നിൽ ഒരു വലിയ ഹ്യൂമൻ ട്രാഫിക്കിംഗ് (മനുഷ്യക്കടത്ത്) മാഫിയ ഉണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് ഉറപ്പായി. അനന്യ കൊല്ലപ്പെട്ടത് അവൾ ഒരു വലിയ സത്യം അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ്. ​അതിരാവിലെ തന്നെ സിദ്ധാർത്ഥ് 'തണൽ' അനാഥാലയത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ എത്തുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷം മരണവീട് പോലെ ശാന്തമായിരുന്നു. അനന്യയുടെ വിയോഗം അവിടെയുള്ള കൊച്ചു കുട്ടികളെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരിക്കുന്നു. ​അവിടെയുള്ള സിസ്റ്റർ മേരിയെ സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. "സിസ്റ്റർ, അനന്യയോട് നിങ്ങൾ എന്താണ് ഒളിച്ചത്? അവൾ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് എഴുതിയ ഡയറി എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്." ​സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ കാർക്കശ്യം കേട്ട് സിസ്റ്റർ മേരി വിറച്ചുപോയി. അവർ ചുറ്റും നോക്കി ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​"സാർ... അവൾ പാവമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ തലയിട്ടു. ഈ അനാഥാലയം നടത്തുന്നത് പുണ്യത്തിനല്ല സാർ, ഇതൊരു കച്ചവടമാണ്. ഉന്നതരായ പലർക്കും ഇതിൽ പങ്കുണ്ട്. അനന്യ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഒരു കാര്യം കണ്ടെത്തി. ഇവിടുത്തെ കുട്ടികളെ ദത്തെടുക്കുന്നതിന്റെ മറവിൽ വിദേശത്തേക്ക് കടത്തുകയാണ്. അതിന് നേതൃത്വം നൽകുന്നത് ഈ നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ വ്യക്തിയാണ്. അത് ആരോടാണെന്ന് അവൾ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും..." ​സിസ്റ്റർ ബാക്കി പറയാൻ മടിച്ചു. പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് ഒരു വലിയ ജീപ്പ് വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സിദ്ധാർത്ഥ് ജനലിലൂടെ നോക്കി. യൂണിഫോം ധരിച്ച പോലീസുകാരായിരുന്നു അവർ. പക്ഷേ അവർ ഈ കേസിലെ അന്വേഷണത്തിന് സഹായിക്കാൻ വന്നവരല്ലെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന് തോന്നി. ​സിസ്റ്റർ മേരി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "സാർ, അവൾ മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ് എന്റെ കയ്യിൽ ഒരു സാധനം തന്നു. അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു അവർ അവളെ കൊല്ലുമെന്ന്. ഇത് സാർ സൂക്ഷിക്കണം." ​സിസ്റ്റർ മേരി തന്റെ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ പിച്ചള താക്കോൽ സിദ്ധാർത്ഥിന് നേരെ നീട്ടി. "ഇത് അനന്യയുടെ രഹസ്യ പെട്ടിയുടേതാണ്. അത് അവൾ താമസിച്ചിരുന്ന ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ തറയ്ക്കടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്." ​താക്കോൽ വാങ്ങി സിദ്ധാർത്ഥ് തിരിയുമ്പോഴേക്കും പോലീസുകാർ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അവരുടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തന്നെ സഹപ്രവർത്തകനായ സി.ഐ. ഗിരീഷ് ആയിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വക്രബുദ്ധി തെളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​"സിദ്ധാർത്ഥ്, ഈ കേസ് ഇനി നീ അന്വേഷിക്കേണ്ടതില്ല. ഇത് മേലുദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഉത്തരവാണ്. കേസ് ഫയലുകൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് കൈമാറണം," ഗിരീഷ് ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​സിദ്ധാർത്ഥ് ചിരിച്ചു. "സത്യം പുറത്തുവരുമെന്ന് പേടിയുള്ള ആരോ ഒരാൾ നിന്റെ പുറകിലുണ്ടല്ലോ ഗിരീഷ്? പക്ഷേ നീ വൈകിപ്പോയി. അനന്യയുടെ മൗനം ഇനി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങും." ​സിദ്ധാർത്ഥ് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, അനാഥാലയത്തിലെ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി അയാളുടെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, "അങ്കിൾ, അനന്യ ടീച്ചർ ഇനി വരില്ലേ? ടീച്ചറുടെ പാദസരത്തിന്റെ കിലുക്കം കേൾക്കാതെ ഞങ്ങൾക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല." ​സിദ്ധാർത്ഥ് താഴെയിരുന്ന് ആ കുട്ടിയുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പക ആളിക്കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് വെറുമൊരു ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ അല്ല, അനന്യയുടെയും അവളെപ്പോലെയുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് കുട്ടികളുടെയും കണ്ണുനീരിന് പകരം ചോദിക്കാനുള്ള യുദ്ധമാണ്. ​അനന്യയുടെ രഹസ്യ പെട്ടിയിൽ എന്താണുള്ളത്? സിദ്ധാർത്ഥിനെ തടയാൻ സ്വന്തം ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റിൽ നിന്ന് തന്നെ ആരെല്ലാം ശ്രമിക്കും? #📔 കഥ #📙 നോവൽ #വിരഹം #കഥ
മൗനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ - ഭാഗം 1 ​നഗരം ഒരു പ്രളയത്തിനെന്നപോലെ പെയ്യുന്ന കർക്കിടക മഴയിൽ മുങ്ങിക്കുളിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സിറ്റി പോലീസ് ഹെഡ്ക്വാർട്ടേഴ്സിലെ മൂന്നാം നമ്പർ മുറിയിൽ, കത്തുന്ന സിഗരറ്റിന്റെ പുകയ്ക്കപ്പുറം ഫയലുകളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. സിറ്റിയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ഓഫീസർ എന്ന പേരിനപ്പുറം, തെളിയാത്ത കേസുകളുടെ ചങ്ങലക്കെട്ടുകൾ അഴിക്കുന്നതിൽ ഒരു പ്രത്യേക വൈഭവം സിദ്ധാർത്ഥിനുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോൺ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ശബ്ദിച്ചു. ​മറുതലയ്ക്കൽ സ്റ്റേഷൻ ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന നാസറിന്റെ പരിഭ്രമിച്ച ശബ്ദമായിരുന്നു. "സാർ... ഒരു ബോഡി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. നഗരത്തിന് പുറത്ത് പഴയ സിമന്റ് ഗോഡൗണിന് അടുത്തുള്ള റെയിൽവേ ട്രാക്കിലാണ്. കണ്ടിട്ട് ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ്. സാർ ഉടനെ എത്തണം, ഇതൊരു സാധാരണ കേസാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല." ​സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ മഴ കൂടുതൽ കനത്തിരുന്നു. ഗോഡൗണിന് സമീപം എത്തിയപ്പോൾ പോലീസുകാരുടെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം അവിടെയവിടെയായി മിന്നിമറയുന്നുണ്ട്. സിദ്ധാർത്ഥ് ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി. ചെളി നിറഞ്ഞ ആ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരപകടം മണക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ട്രാക്കിന് അരികിലെ കുറ്റിക്കാടിനോട് ചേർന്ന് അവൾ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ​വെളുത്ത സൽവാർ ധരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി. മഴവെള്ളത്തിൽ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ഒരു കാലിലെ വെള്ളിപ്പാദസരം അറ്റുവീണ് ട്രാക്കിനിടയിലെ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. മറുഭാഗത്ത് ഒരൊറ്റ പാദസരം മാത്രം ബാക്കിയായി. സിദ്ധാർത്ഥ് മുട്ടുകുത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ടോർച്ചടിച്ചു. നിഷ്കളങ്കമായ ആ മുഖത്ത് മരണസമയത്തുണ്ടായ വേദനയേക്കാൾ വലിയൊരു നിസ്സഹായത നിഴലിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകൾ പകുതി തുറന്ന നിലയിലായിരുന്നു. മരണം കവർന്നെടുത്തിട്ടും ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു, അത് മഴവെള്ളത്തോടൊപ്പം കലരാതെ അവളുടെ കവിളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ​അവളുടെ കൈബാഗിൽ നിന്നും കിട്ടിയ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡ് സിദ്ധാർത്ഥ് എടുത്തു. "അനന്യ വിശ്വനാഥൻ. വയസ്സ് 22. ടീച്ചർ, തണൽ ഓർഫനേജ്." ​"തണലിലെ കുട്ടികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ടീച്ചറാണ് സാർ ഇവൾ," നാസർ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അവിടുത്തെ ഓരോ കുട്ടിക്കും ഇവളൊരു അമ്മയെപ്പോലെയായിരുന്നു എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്." ​സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു. ചളി പുരണ്ട അവളുടെ വിരലുകൾ മണ്ണിൽ എന്തോ കോറിയിടാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. തന്റെ ജീവൻ പോകുന്ന നിമിഷത്തിലും അവൾ ആ മണ്ണിൽ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് എഴുതിയത് 'അമ്മ' എന്നായിരുന്നു. ഒരു അനാഥയായി വളർന്ന അനന്യ, തന്റെ അവസാന നിമിഷത്തിൽ ആരോടാണ് സഹായത്തിനായി കേണത്? അവളുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുമ്പോൾ ആരുടെ മുഖമായിരിക്കും അവൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവുക? ​അനന്യയുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ വിരലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന് ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ ലോക്കറ്റ് കിട്ടി. അത് തുറന്നപ്പോൾ അതിൽ പഴയ ഒരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു. പാതി കരിഞ്ഞ ആ ഫോട്ടോയിൽ ഒരു സ്ത്രീ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് നിൽക്കുന്നു. ഫോട്ടോയിലെ സ്ത്രീയുടെ മുഖം ആരോ മനപ്പൂർവ്വം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. ​"ഇത് വെറുമൊരു കൊലപാതകമല്ല നാസർ," സിദ്ധാർത്ഥ് എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് പറഞ്ഞു. "അവൾ കൊല്ലപ്പെട്ടതല്ല, അവൾ കൊലചെയ്യപ്പെടാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവളാണ്. ഈ മണ്ണിൽ അവൾ എഴുതിയ 'അമ്മ' എന്ന വാക്കിന് പിന്നിൽ ഈ നഗരം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച വലിയൊരു ക്രൂരതയുണ്ട്." ​മഴ തോരാതെ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അനന്യയുടെ മൃതദേഹം ആംബുലൻസിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സിൽ അവളുടെ ആ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളും, പാതി വഴിയിൽ നിലച്ചുപോയ പാദസര കിലുക്കവും ഒരു നോവായി പടർന്നു. അവൾക്കുവേണ്ടി നീതി തേടിയുള്ള സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ യാത്ര അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. #കഥ #വിരഹം #📙 നോവൽ #📔 കഥ