മൗനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ - ഭാഗം 1
നഗരം ഒരു പ്രളയത്തിനെന്നപോലെ പെയ്യുന്ന കർക്കിടക മഴയിൽ മുങ്ങിക്കുളിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സിറ്റി പോലീസ് ഹെഡ്ക്വാർട്ടേഴ്സിലെ മൂന്നാം നമ്പർ മുറിയിൽ, കത്തുന്ന സിഗരറ്റിന്റെ പുകയ്ക്കപ്പുറം ഫയലുകളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. സിറ്റിയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ഓഫീസർ എന്ന പേരിനപ്പുറം, തെളിയാത്ത കേസുകളുടെ ചങ്ങലക്കെട്ടുകൾ അഴിക്കുന്നതിൽ ഒരു പ്രത്യേക വൈഭവം സിദ്ധാർത്ഥിനുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോൺ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ശബ്ദിച്ചു.
മറുതലയ്ക്കൽ സ്റ്റേഷൻ ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന നാസറിന്റെ പരിഭ്രമിച്ച ശബ്ദമായിരുന്നു. "സാർ... ഒരു ബോഡി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. നഗരത്തിന് പുറത്ത് പഴയ സിമന്റ് ഗോഡൗണിന് അടുത്തുള്ള റെയിൽവേ ട്രാക്കിലാണ്. കണ്ടിട്ട് ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ്. സാർ ഉടനെ എത്തണം, ഇതൊരു സാധാരണ കേസാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല."
സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ മഴ കൂടുതൽ കനത്തിരുന്നു. ഗോഡൗണിന് സമീപം എത്തിയപ്പോൾ പോലീസുകാരുടെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം അവിടെയവിടെയായി മിന്നിമറയുന്നുണ്ട്. സിദ്ധാർത്ഥ് ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി. ചെളി നിറഞ്ഞ ആ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരപകടം മണക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ട്രാക്കിന് അരികിലെ കുറ്റിക്കാടിനോട് ചേർന്ന് അവൾ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
വെളുത്ത സൽവാർ ധരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി. മഴവെള്ളത്തിൽ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ഒരു കാലിലെ വെള്ളിപ്പാദസരം അറ്റുവീണ് ട്രാക്കിനിടയിലെ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. മറുഭാഗത്ത് ഒരൊറ്റ പാദസരം മാത്രം ബാക്കിയായി. സിദ്ധാർത്ഥ് മുട്ടുകുത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ടോർച്ചടിച്ചു. നിഷ്കളങ്കമായ ആ മുഖത്ത് മരണസമയത്തുണ്ടായ വേദനയേക്കാൾ വലിയൊരു നിസ്സഹായത നിഴലിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകൾ പകുതി തുറന്ന നിലയിലായിരുന്നു. മരണം കവർന്നെടുത്തിട്ടും ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു, അത് മഴവെള്ളത്തോടൊപ്പം കലരാതെ അവളുടെ കവിളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
അവളുടെ കൈബാഗിൽ നിന്നും കിട്ടിയ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡ് സിദ്ധാർത്ഥ് എടുത്തു. "അനന്യ വിശ്വനാഥൻ. വയസ്സ് 22. ടീച്ചർ, തണൽ ഓർഫനേജ്."
"തണലിലെ കുട്ടികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ടീച്ചറാണ് സാർ ഇവൾ," നാസർ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അവിടുത്തെ ഓരോ കുട്ടിക്കും ഇവളൊരു അമ്മയെപ്പോലെയായിരുന്നു എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്."
സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു. ചളി പുരണ്ട അവളുടെ വിരലുകൾ മണ്ണിൽ എന്തോ കോറിയിടാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. തന്റെ ജീവൻ പോകുന്ന നിമിഷത്തിലും അവൾ ആ മണ്ണിൽ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് എഴുതിയത് 'അമ്മ' എന്നായിരുന്നു. ഒരു അനാഥയായി വളർന്ന അനന്യ, തന്റെ അവസാന നിമിഷത്തിൽ ആരോടാണ് സഹായത്തിനായി കേണത്? അവളുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുമ്പോൾ ആരുടെ മുഖമായിരിക്കും അവൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവുക?
അനന്യയുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ വിരലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന് ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ ലോക്കറ്റ് കിട്ടി. അത് തുറന്നപ്പോൾ അതിൽ പഴയ ഒരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു. പാതി കരിഞ്ഞ ആ ഫോട്ടോയിൽ ഒരു സ്ത്രീ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് നിൽക്കുന്നു. ഫോട്ടോയിലെ സ്ത്രീയുടെ മുഖം ആരോ മനപ്പൂർവ്വം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.
"ഇത് വെറുമൊരു കൊലപാതകമല്ല നാസർ," സിദ്ധാർത്ഥ് എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് പറഞ്ഞു. "അവൾ കൊല്ലപ്പെട്ടതല്ല, അവൾ കൊലചെയ്യപ്പെടാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവളാണ്. ഈ മണ്ണിൽ അവൾ എഴുതിയ 'അമ്മ' എന്ന വാക്കിന് പിന്നിൽ ഈ നഗരം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച വലിയൊരു ക്രൂരതയുണ്ട്."
മഴ തോരാതെ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അനന്യയുടെ മൃതദേഹം ആംബുലൻസിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സിൽ അവളുടെ ആ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളും, പാതി വഴിയിൽ നിലച്ചുപോയ പാദസര കിലുക്കവും ഒരു നോവായി പടർന്നു. അവൾക്കുവേണ്ടി നീതി തേടിയുള്ള സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ യാത്ര അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. #കഥ #വിരഹം #📙 നോവൽ #📔 കഥ