ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു കളിക്കുന്ന നിലാവിന് പോലും അപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത വിളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ വിരലുകൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളംകൈയ്യിൽ അമർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.... അവൻ കൊടുത്ത ആ സ്വർണ്ണമോതിരം അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു അഗ്നിപളളം പോലെ എരിഞ്ഞു... "തമ്പ്രാൻ... പോകൂ... ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എല്ലാം തീരും. എന്റെ അമ്മ..." ഉണ്ണിമായയുടെ സ്വരം ഇടറി... "നിന്റെ അമ്മ കാണുന്നത് വിനയന്റെ കൂടെയുള്ള നിന്റെ ജീവിതമാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് എനിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ് ഉണ്ണിമായേ" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ലഹരിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒരല്പം കൂടി അടുത്തു... "നീ ഈ മോതിരം ഊരി മാറ്റരുത്. ഇത് നിന്റെ വിരലിൽ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം നീ എന്റേതാണ്." വിഷ്ണുവിന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് മുന്നിൽ മറുപടി പറയാൻ കഴിയാതെ അവൾ തളർന്നു നിന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈവിട്ട് ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി. അവൻ മറയുന്നത് വരെ അവൾ അവിടെത്തന്നെ ശിലപോലെ നിന്നുപോയി... പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ ഒരു തേങ്ങൽ കേട്ടത്... ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു... പടിപ്പുരയുടെ മറവിൽ തൂണിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചോര വറ്റിപ്പോയി... "അമ്മേ...!" ലക്ഷ്മിയമ്മയായിരുന്നു അത്. അവരുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീർ ആ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ വെള്ളിനൂലുകൾ പോലെ തിളങ്ങി.... ഒരു നിമിഷം ഉണ്ണിമായയുടെ ലോകം നിശ്ചലമായി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം...താൻ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ രഹസ്യം...അമ്മയുടെ മുന്നിൽ അനാവൃതമായിരിക്കുന്നു... "നീ... നീ എന്താ ഈ കാണിച്ചത് മോളെ?" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. അവർ വേച്ചു വേച്ച് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഈ രാത്രിയിൽ നിന്റെ അടുത്ത് എന്തിനാ വന്നത്? ആ കയ്യിൽ ഇരിക്കുന്നത് എന്താ?" ഉണ്ണിമായ തന്റെ കൈകൾ പുറകിലേക്ക് ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളുടെ കൈ ബലമായി പിടിച്ചു വലിച്ചു. വിഷ്ണു കൊടുത്ത ആ സ്വർണ്ണമോതിരം നിലാവെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി... "ദൈവമേ...!" ലക്ഷ്മിയമ്മ നിലവിളിച്ചു പോയി. "ആ വിനയൻ സാറിന്റെ അമ്മ നിന്റെ കയ്യിൽ വളയിട്ടു തന്നിട്ട് മണിക്കൂറുകൾ പോലും ആയില്ല. അതിനുള്ളിൽ നീ ഈ ചതി ചെയ്തോ? ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിക്ക് നമ്മൾ ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? നമ്മൾ അവരുടെ കാലിലെ മണ്ണാണ് മോളെ. അവൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുകയല്ല നിന്നെ നശിപ്പിക്കുകയാണ്." "അമ്മേ... ഞാൻ... ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. അദ്ദേഹം വന്നതാണ്...." ഉണ്ണിമായ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അമ്മയുടെ കാലിൽ വീണു.. "വന്നതാണല്ലേ? വന്നപ്പോൾ നീ എന്തിനാ പുറത്തിറങ്ങിയത്? നീ എന്തിനാ ഈ മോതിരം വാങ്ങിയത്?" ലക്ഷ്മിയമ്മ ആ മോതിരം അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ബലമായി ഊരിയെടുത്തു ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. "ഇനി ഈ വീട്ടിൽ നീ ഉണ്ടാവില്ല. നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ തന്നെ നിന്നെ ഞാൻ വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് അയക്കും. അവിടെ ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാല് പിടിച്ചു മാപ്പ് പറയണം." ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ദേഷ്യം ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ ആ വീടിനെ ഉലച്ചു. അവർ ഉണ്ണിമായയെ വലിച്ചിഴച്ച് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കതകടച്ചു. ആ രാത്രി ആരും ഉറങ്ങിയില്ല. ഉണ്ണിമായ മുറിക്കുള്ളിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. ലക്ഷ്മിയമ്മ ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്നു വിതുമ്പി. തന്റെ മകളുടെ ഭാവി ഇരുട്ടിലാകുമോ എന്ന പേടി ആ അമ്മയെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി.... മറുവശത്ത് കോവിലകത്ത് എത്തിയ വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വല്ലാത്ത സമാധാനമായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിൽ തന്റെ അടയാളം പതിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്നവൻ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ പടിപ്പുരയിൽ വെച്ച് ലക്ഷ്മിയമ്മ എല്ലാം കണ്ടു എന്ന സത്യം അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കോവിലകത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ ജോലിക്കെത്തിയില്ല. പകരം എത്തിയത് നാണിയമ്മയാണ്... "തമ്പുരാട്ടീ... ലക്ഷ്മിക്ക് വയ്യത്രേ. ഉണ്ണിമായയെയും കൂട്ടി അവൾ എങ്ങോട്ടോ പോയിട്ടുണ്ട്" നാണിയമ്മ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയോട് പറഞ്ഞു... ഇതുകേട്ട വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അപായമണി മുഴങ്ങി. അവൻ വേഗം തന്റെ ജീപ്പെടുത്ത് ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു. പക്ഷേ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയാക്കി. വീട് പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു! ലക്ഷ്മിയമ്മ ഉണ്ണിമായയെയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടാണ് പോയത്? വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പ് ചെന്നുനിന്നത് വിനയൻ സാറിന്റെ വീടിന് മുന്നിലായിരുന്നു. അവിടെ ഉമ്മറത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിനയൻ സാറിന്റെ അച്ഛനോട് എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് അവൻ ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടു. വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ ജീപ്പിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പകയുടെ ചുവപ്പ് പടർന്നു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് വലിയൊരു തെറ്റാണ്. എന്റെ ഉണ്ണിമായയെ എന്റേതല്ലാതാക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല" അവൻ പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വയം മന്ത്രിച്ചു... വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി കാര്യങ്ങൾ ഏകദേശം സംസാരിച്ചു വന്നതിനുശേഷം അവർ എടുത്ത തീരുമാനം കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു... തന്റെ മകളെ ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ അവളെ ഈ ലോകത്തുനിന്ന് തന്നെ മറച്ചു പിടിക്കണമെന്ന് ആ അമ്മ ഉറപ്പിച്ചു.. രാവിലെ പത്തു മണിയായിട്ടും ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നില്ല. മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുട്ടത്ത് കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു വീർത്തിരുന്നു. അമ്മ എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞ ആ സ്വർണ്ണമോതിരം തന്റെ വിരലിൽ തന്ന ആ തണുത്ത അനുഭൂതി അവൾ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു.... "അമ്മേ... എന്നെ ഒന്ന് കോളേജിൽ പോകാൻ വിടൂ. ഇന്ന് എനിക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ട ക്ലാസ്സുണ്ട്" അവൾ വാതിക്കൽ മുട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... പുറത്ത് ഉമ്മറത്തിരുന്ന് മുറ്റം തൂക്കുകയായിരുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കൈകൾ ഒന്നു വിറച്ചു. പക്ഷേ അവർ മനസ്സ് കടുപ്പിച്ചു. "ഇനി നീ കോളേജിലും പോകണ്ട കോവിലകത്തും പോകണ്ട. ആ വിനയൻ സാറിന്റെ കൈ പിടിച്ചു ഈ പടിയിറങ്ങുന്നത് വരെ നീ ഈ വീടിനുള്ളിൽ ഇരുന്നാൽ മതി. നിനക്ക് പഠിക്കാനുള്ളതൊക്കെ ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിച്ചു തരാം." ലക്ഷ്മിയമ്മ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ഉണ്ണിമായയുടെ മുറിയുടെ പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടുന്ന ആ ശബ്ദം അവൾക്ക് തന്റെ വിധി കുറിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ജനാലകൾ പോലും പുറത്തുനിന്ന് ആണിയടിച്ചു ഉറപ്പിച്ചതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. വെളിച്ചം കടക്കാത്ത ആ കൊച്ചു മുറിയിൽ അവൾ വെറും ഒരു തടവുകാരിയായി മാറി.... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് ലക്ഷ്മിയമ്മ കോവിലകത്തേക്ക് നടന്നു. മകളെ വീട്ടിൽ പൂട്ടിയിട്ടതിന്റെ ഭാരം ആ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. കോവിലകത്തെ പടിക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പ് അവിടെ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. അവനെ കാണാൻ അവർക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.... ജീപ്പിന് അരികിൽ വിഷ്ണു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ ലക്ഷ്മിയമ്മ വരുന്നത് കണ്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഉണ്ണിമായയെ തിരഞ്ഞു. പക്ഷേ കൂടെ അവളില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത മ്ലാനത പടർന്നു... ലക്ഷ്മിയമ്മ പതുക്കെ തല താഴ്ത്തി അവനെ നോക്കാതെ നടന്നു നീങ്ങി. വിഷ്ണുവിന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു "ലക്ഷ്മിയമ്മേ..." ലക്ഷ്മിയമ്മ കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു വേഗത്തിൽ നടന്നു. വിഷ്ണു വിട്ടില്ല അവൻ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ഒരടി വെച്ചു നിന്നു. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ? അവൾ എവിടെ? ഇന്ന് കോളേജിലുംപോകുന്നതും കണ്ടില്ല ഇവിടെയും വന്നില്ലല്ലോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ സങ്കടമായിരുന്നു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഞങ്ങളെ ഒന്ന് സമാധാനമായി ജീവിക്കാൻ വിടണം. പാവപ്പെട്ടവരാണ് ഞങ്ങൾ. അങ്ങയെപ്പോലെയുള്ള വലിയ തമ്പുരാക്കന്മാരുടെ തമാശകൾക്ക് ബലിയാടാകാൻ എന്റെ മകളെ ഞാൻ വിട്ടു കൊടുക്കില്ല. അവൾ ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല. അങ്ങേയ്ക്ക് വേണ്ട പണികൾ ഞാൻ ചെയ്തോളാം." വിഷ്ണുവിന് ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ തറച്ചു. "തമാശയോ? ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നത് തമാശയ്ക്കല്ല." "അങ്ങയുടെ സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ആപത്താണ് മോനെ. ദയവുചെയ്ത് അവളെ മറന്നേക്ക്" ലക്ഷ്മിയമ്മ അവനെ കടന്നു അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. വിഷ്ണു അവിടെ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ മാറ്റം അവൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അവൾ എവിടെയായിരിക്കും? വീട്ടിൽ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണോ? അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കാട്ടുതീ പടർന്നു. വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ അവൻ ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തെങ്കിലും ഉണ്ണിമായയുടെ വാക്ക് അവൻ ഓർത്തു... 'സാർ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല... എല്ലാം തകർക്കും.' അവൻ ജീപ്പ് നിർത്തി.... അന്ന് വൈകുന്നേരം വിനയൻ സാർ ലക്ഷ്മിയമ്മയെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഉണ്ണിമായ ഇന്ന് കോളേജിൽ വന്നില്ലല്ലോ? എന്തെങ്കിലും വിശേഷമുണ്ടോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ ശബ്ദം താഴ്ത്തി മറുപടി നൽകി "സാർ... അവൾക്ക് ചെറിയൊരു സുഖമില്ല. കുറച്ചു ദിവസം അവൾ വരില്ല. സാർ വിഷമിക്കണ്ട കല്യാണാലോചനകളുമായി സാറിന് മുന്നോട്ട് പോകാം. അവൾ എന്റെ കൂടെ സുരക്ഷിതയായി ഇവിടെയുണ്ട്." വിനയൻ സാറിന് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നി. എങ്കിലും അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല. പക്ഷേ കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് വിഷ്ണു താഴെ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലെ അണഞ്ഞ വിളക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. സിഗരറ്റിന്റെ പുക ആകാശത്തേക്ക് പടരുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യം മിന്നിമറഞ്ഞു.... "നിങ്ങൾ എത്ര കാലം അവളെ പൂട്ടിയിടും ലക്ഷ്മിയമ്മേ? പൂട്ടിയിട്ടാൽ തീരുന്നതാണോ ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹം? നിന്റെ ഈ വാശിക്ക് മുന്നിൽ വിഷ്ണുദേവ് തോറ്റു കൊടുക്കില്ല" അവൻ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.... രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിലിരുന്ന് ഉണ്ണിമായ തന്റെ കയ്യിലെ ആ മോതിരം ഊരിയെറിഞ്ഞ ആ സ്ഥലം ഓർത്ത് കരയുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് കാറ്റിൽ ആടുന്ന പ്ലാവിന്റെ ഇലകൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ അധികാരം ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രണയപ്പോരാട്ടമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... ❣️...... തുടരും......❣️ ✍️പ്രണയ_തൂലിക....... ❤️ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ സോറി രാവിലെ തരാം പറഞ്ഞിരുന്നു കുറച്ചു bc ആയിപോയി 🫤 ഇനി ഡെയിലി ഓരോ ഭാഗം തരാൻ ശ്രമിക്കാം... ഈ ഭാഗം വായിച്ചു അഭിപ്രായം പറയും നിങ്ങൾ ഓരോ അഭിപ്രായം എനിക്കു വളരെ സന്തോഷം തരുന്നുണ്ട്... വേഗം വേഗം post ചെയ്യാൻ ഒരു ഉത്സാഹം 😂 അപ്പോൾ അഭിപ്രായം പോന്നോട്ടെ ഇനി പറഞ്ഞു എന്ന് വച്ചു എഴുതാൻ വിട്ട് പോകല്ലേ....... സ്നേഹം മാത്രം....❤️