#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _8 ✍️ രചന - Aniprasad കുളമുടിയിൽ പള്ളിയിൽ പോയി മറ്റന്നാൾ കൊടുവത്തൂർ പള്ളിയിൽ വച്ചു നടക്കാൻ പോകുന്ന തന്റെ മകളുടെ മനസമ്മത ചടങ്ങിനായി എത്തിച്ചേരാൻ അച്ഛനെ ക്ഷണിച്ചിട്ട് വരുന്ന വഴിയാണ് പീലിപ്പോസ് മുതലാളി. കൊടുവത്തൂർ കടവിൽ ചാറ്റൽ മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് ആൾക്കാർ കൂടിനിൽക്കുന്നത് കണ്ട് സ്പീഡ് ബോട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി അയാൾ അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു കാര്യം തിരക്കി. ബോട്ട് ബന്ധിച്ചു നിർത്തിയ ശേഷം കുട നിവർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്ക്ളീറ്റസും അവിടേയ്ക്ക് എത്തി. കുറച്ചു മുൻപ് താത്രിക്കടവിൽ നടന്ന സംഭവം അതേപടി ഗോപിയാശാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. "പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ച് പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു മണിയ്ക്കൂർ ആകുന്നു മുതലാളീ. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എത്തിയ്ക്കോളാം എന്ന്അറിയിച്ചതാ എസ് ഐ.. പക്‌ഷേ ഇതുവരെയും ആരും ഇങ്ങോട്ട് വന്നില്ല." "അവൻ എങ്ങോട്ടാണ് പോയതെന്ന് കണ്ടോ..." പീലിപ്പോസ് മുതലാളി തിരക്കി. ശാന്തമായ അയാളുടെ മുഖത്ത്‌ അസ്വസ്ഥതയുടെ ലക്ഷണം പോലെ നെറ്റിയിൽ മൂന്നു ചുളിവുകൾ വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഗോപിയാശാൻ ചെമ്പൻ മലനിരകളിലേക്ക് നീണ്ടു പോകുന്ന റോഡിന് നേർക്ക് കൈ ചൂണ്ടി. "അവന്റെ പേരല്ലാതെ,ഊരോ വീടോ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ലേ നിങ്ങൾ.." "എല്ലാം ചോദിച്ചതാ മുതലാളീ. പക്‌ഷേ പേരല്ലാതെ ഒറ്റ വാക്ക് പറയാൻ അവൻ വായ തുറക്കില്ലെന്നുള്ള വാശിയിലായിരുന്നു." "അവന്റെ കയ്യിൽ ബാഗോ, മറ്റെന്തെങ്കിലും വസ്തുക്കളോ ഉള്ളതായിട്ട് കണ്ടോ നിങ്ങൾ.." "ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു മുതലാളീ. റോബിനൊക്കെചേർന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മുൻപിൽ വച്ചല്ലേ അവനെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് വലിച്ച് കരയിലേക്ക് കയറ്റിയത്. ഉടുവസ്ത്രമല്ലാതെ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ഒരു തോർത്ത്‌ മാത്രമേ ഉള്ളായിരുന്നൂ അവന്റെ പക്കൽ.." "അപ്പോൾ ഇവിടെ സ്ഥിര താമസത്തിനൊന്നും വന്നവനായിരിയ്ക്കില്ല. നിങ്ങളൊരു വിഡ്ഢിത്തം കാണിച്ചു. അവന്റെ പിന്നാലേ നിങ്ങൾ ആരെങ്കിലും പോകാതിരുന്നതെന്താ.. അവൻ എങ്ങോട്ടാണ് പോയതെന്ന് നമുക്ക് അറിയാമായിരുന്നല്ലോ." പീലിപ്പോസ് കൂടി നിന്നവരെയെല്ലാം നോക്കിയെങ്കിലും അതിന് ആർക്കും മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു. അവന്റെ ആകാരാധികൾ കണ്ട് ഇവർ അവനെ പിൻ തുടരുന്നതിൽ നിന്നും ഭയന്ന് മാറിയതാവണം എന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. പീലിപ്പോസ് അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ഫോണെടുത്ത്‌ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ചു. സബ് ഇൻസ്‌പെക്ടർ സുമേഷിനെ അയാൾക്ക് പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു. "അതിപ്പോൾ അവിടെ വരെ വന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കാൻ എന്തിരിയ്ക്കുന്നു മുതലാളീ. വെള്ളത്തിൽ പെട്ട് ഒഴുകി വന്നപ്പോൾപരിക്കൊന്നും പറ്റാത്തതിനാൽ അയാൾ തിരിച്ച് പോയിക്കാണും. അവരാരും ശ്രദ്ധിയ്ക്കാഞ്ഞിട്ടാ." പോലീസുകാരൻ സുമേഷ് അതിന് അത്ര പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാൻ നിന്നില്ല. "സാർ ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ വല്ലാത്ത ആശങ്കയിലാണ് സാർ.. പോലീസുകാരല്ല, ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങളാണ് ഇനി അവനെ കണ്ടെത്തി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ അതത്ര നല്ല രീതിയിൽ അവസാനിയ്ക്കുമെന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നില്ല. കാരണം ആരെന്നോ എന്തെന്നോ അറിയാത്ത ഒരാളാണ് പെട്ടന്നൊരു ദിവസം ധിക്കാര പൂർവ്വം അവർക്കിടയിലേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറി വന്നിരിയ്ക്കുന്നത്. ആ അപരിചിതൻ ആരെന്നറിയാനുള്ള ധാർമികമായ അവകാശം ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്കുണ്ട്.. അവരുടെ ചോദ്യത്തിന് മുൻപിൽ അവൻ വായടച്ചു നിന്നാലുള്ള അവസ്ഥ ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ സാറിന് അറിയാമായിരിയ്ക്കുമല്ലോ.. ദ്വീപ് പോലെ ഒറ്റപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ഇവിടെ നിന്നും കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ട സാഹചര്യങ്ങളിലേക്ക് മാറി താമസിയ്‌ക്കുവാൻ ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നവരാ ഇവിടെയുള്ള ഓരോ മനുഷ്യരും. അപ്പോൾ നാട്ടിൽ നിന്നൊരാൾ ഇവിടമാണ് സുരക്ഷിതം എന്ന് കരുതി ഇവിടേയ്ക്ക് എത്തണമെങ്കിൽഅവന്റെ പിന്നിൽ എന്തൊക്കെയോ ദുരൂഹതകൾ കണ്ടേക്കും എന്നാണ് ഇവിടെയുള്ള മനുഷ്യരുടെ സന്ദേഹം" "ശരി.. ശരി.. നോക്കട്ടെ. ആരെങ്കിലും രണ്ട് കോൺസ്റ്റബിൾ മാർ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവിടേയ്ക്ക് എത്തിയിരിയ്ക്കും. പിന്നെ മുതലാളി നാട്ടുകാരോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കണം. അവനെ കണ്ടെത്തിയാൽ ബലമായി ചോദ്യം ചെയ്യാനൊന്നും നിന്നേക്കരുത്, പോലീസ് വരുന്നത് വരെ അവനോട് അവിടെ നില്ക്കാനും നിർദേശിച്ചേക്കുക. ഒന്ന് കൂടി. പോലീസുകാർ വന്നാൽ തിരച്ചിൽ അവരുടെ ഡ്യൂട്ടി ആണെന്ന് പറഞ്ഞു അവിടെയുള്ളവർ കാഴ്ച കണ്ടു നിൽക്കരുത്. പോലീസിനെ സഹായിയ്ക്കാൻ കൂടെ കൂടണം." "ഉറപ്പായും ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ സഹകരണവും പോലീസിന് പ്രതീക്ഷിക്കാം." പീലിപ്പോസ്മുതലാളി കോൾ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷം തനിയ്ക്ക് ചുറ്റിനും നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി. അയാൾ ഫോൺ സ്പീക്കർ മോഡിൽ ഇട്ടായിരുന്നു പോലീസുമായി സംസാരിച്ചത്. "കേട്ടല്ലോ.. പോലീസ് ഇപ്പോൾ എത്തും. അവരെന്തെങ്കിലും സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ ചെയ്തു കൊടുത്തേക്കുക. അവനെ കണ്ട് പിടിച്ചാൽ നിങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിന്നേക്കരുത്. പോലീസുകാർ ചോദിച്ചോളും അറിയേണ്ട കാര്യങ്ങളെല്ലാം.. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോവുകയാണേ. സ്കൂളിന്റെ ഗ്രൗണ്ടിൽ പന്തലിന്റെ പണി നടക്കുന്നിടത്ത്‌ നിന്ന് വിളിച്ചായിരുന്നു..." അയാൾ അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ക്ളീറ്റസിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കുടയും വാങ്ങിച്ചു പുല്ലാട്ട് വീടിന്റെ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നടന്നു പോയി. വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ പല വിധ ആശങ്കകളിൽ പെട്ട് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മനസ്സ് ഉഴറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റന്നാൾ ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് നടക്കാനിരിയ്ക്കെ ഇതുപോലൊരു അപരിചിതനായ വ്യക്തി എന്തിന് ഇവിടേയ്ക്ക് വരണം.. എന്തായിരിയ്ക്കും അവന്റെ ലക്ഷ്യം.. മല വെള്ള പ്പാച്ചിലിൽ പെട്ട് ഒഴുകി വന്നവനെങ്കിൽ അടുത്ത കടത്തിൽ കയറി മറു കരയ്ക്കല്ലേ അവൻ പോകേണ്ടത്..അവന്റെ ലക്ഷ്യംഅവന്റെ നാടല്ലേ... വൻ മരങ്ങളെ പോലും കടപുഴക്കിയെറിയാൻ ശക്തിയുള്ള ഈ കുത്തൊഴുക്കിൽ യാതൊരു വിധ പരിക്കും പറ്റാതെ അവനെങ്ങിനെ കൊടുവത്തൂർ തീരത്തേയ്ക്ക് നീന്തിക്കയറാൻ പറ്റി.. കൊടുവത്തൂരിന്റെ മണ്ണിൽ ആരും അറിയാത്തൊരു സഹായി ആ അപരിചിതനുണ്ടോ... ആ ലക്ഷ്യം വച്ചാണോ അവൻ പോയിരിയ്ക്കുന്നത്.. എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും ആ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരമൊന്നും പീലിപ്പോസിന് കണ്ടെത്താനായില്ല. ♦️ കല്ലാറിന് മീതെ മഞ്ഞു പെയ്തിറങ്ങും പോലെ പെയ്യുന്ന ചാറ്റൽ മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ ലോപ്പസ് കടത്തു തോണി കുത്തി വരുന്നതും, തോണിയിൽ കാക്കിയുടെ നിഴലനക്കവും കൂടി കണ്ടതോടെ അവിടെ നിന്നവരുടെയെല്ലാം നോട്ടം അവിടെയ്ക്കായി. അതിനിടയിൽ റോബിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ മുരളിയും രവികുമാറും, ജിൻസനും മറ്റു ചില ചെറുപ്പക്കാരും ചേർന്ന ഒരു സംഘം ആളുകൾ എസ്തപ്പാൻ പോയ വഴിയേ തിരഞ്ഞു പോയെങ്കിലും അവിടെയെങ്ങും അവർക്ക് അവനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. റോഡിൽ, അര കിലോമീറ്റർ ദൂരം ചെല്ലുമ്പോൾ ഒരു വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്‌ നിന്ന വൃദ്ധ മൺ പാതയിലൂടെ അപരിചിതനായ, ഒത്ത വണ്ണവും പൊക്കവും ഉള്ള ഒരു വ്യക്തി നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ട് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നോക്കിയെങ്കിലും ധൃതിയിൽ അയാൾ നടന്ന് ഒരു വളവിനപ്പുറം മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ണിന് കാഴ്ചക്കുറവുള്ളതിനാൽ അവർ അവന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നില്ല. എന്നാലും അത് എസ്തപ്പാൻ ആണെന്ന് ഊഹിയ്ക്കാൻ റോബിനും കൂടെയുള്ളവർക്കും കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും അമ്പത് മീറ്ററോളം അപ്പുറത്താണ് തങ്കമണി എന്ന സ്ത്രീയുടെ വീട്. ഭർത്താവ് മരിച്ചു പോയി ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്ന തങ്കമണി കുളമുടി ടൗണിൽ ലോട്ടറി കച്ചവടം നടത്തിയാണ് ജീവിയ്ക്കുന്നത്.മുപ്പത്തഞ്ചു വയസുള്ള, അഴകൊത്ത ശരീരമുള്ള, മയങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുള്ള ഇരു നിറക്കാരി സുന്ദരി. അതാണ്‌ തങ്കമണി. ലോട്ടറി കച്ചവടത്തിന്റെ മറവിൽ തങ്കമണിയ്ക്ക് നഗരത്തിൽ മാംസക്കച്ചവടവും ഉണ്ടെന്നത് നാട്ടിൽ ചിലർക്കൊക്കെ അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്. അതെന്തായാലും തങ്കമണി ആഴ്ചയിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം മാത്രമേ കൊടുവത്തൂരേക്ക് വരാറുള്ളൂ. ബാക്കി ദിവസങ്ങളിൽ തങ്കമണി കുളമുടിയിൽ ഉള്ള തന്റെ അനിയത്തിയുടെ വീട്ടിലാണ് നിൽക്കുന്നതെന്നാണ് നാട്ടുകാരോട് തങ്കമണി പറയാറുള്ളത്. തങ്കമണിയ്ക്ക് അങ്ങനൊരു സഹോദരി കുളമുടിയിൽ ഉള്ളതായിട്ട് ആർക്കും അറിയില്ലെങ്കിലും അതിനെപ്പറ്റി വിശദമായൊരു ചോദ്യം ചെയ്യലിന് തങ്കമണിയോട് ആരും മുതിർന്നിട്ടില്ല. വായിൽ വരുന്നത് വിളിച്ചു പറയാനുള്ള ചങ്കൂറ്റവും, അവൾക്കിഷ്ടമില്ലാത്തത് പറഞ്ഞാൽ കായികമായി പോലും നേരിടാനുള്ള കരുത്തുമാണ് തങ്കമണിയെ നാട്ടുകാർ ഒരു പരിധിക്ക്അകലെ മാറ്റി നിർത്താനുള്ള കാരണം. തങ്കമണിയുടെ വീടിന് ചുറ്റും മുരളിയും മറ്റുള്ളവരും നടന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും ആ വീട് പൂട്ടപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു. "മഴ തുടങ്ങിയതിൽ പിന്നെ തങ്കമണി ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നിട്ടേയില്ല... കണ്ടില്ലേ മുറ്റമെല്ലാം കരിയില മൂടി കിടക്കുന്നത്.. വാതിൽ പുറത്ത് നിന്നും പാണ്ടി പൂട്ടിട്ട് പൂട്ടിയ നിലയിലുമാണ്." അവർ അവിടെയെല്ലാം പരിശോധിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കേ റോബിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോണിലേക്ക് ഗൗരി വിളിച്ചു കടവത്ത്‌ പോലീസ് എത്തിയിട്ടുള്ളതായി അറിയിച്ചു ആ ചെറുപ്പക്കാരെല്ലാം അപ്പോൾ തന്നെ അവിടേയ്ക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. പോലീസുകാർ കടവത്തെല്ലാം ചുറ്റി നടന്നു നോക്കുന്നത് കണ്ട് ഗോപിയാശാൻ അവരോട് പറഞ്ഞു:"സാറേ അവൻ അങ്ങോട്ടാ പോയത്. ഇവിടെങ്ങും അവന് ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാൻ പറ്റിയ ഇടമില്ല.. " പോലീസുകാരന് അത് കേട്ട് ദേഷ്യമാണ് വന്നത്. തങ്ങളുടെ അന്വേഷണത്തിൽ ഒരു പീറ വൃദ്ധൻ കൈകടത്തിയത് അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. "അവൻ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നതെന്ന് നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞായിരുന്നോ.. അതോ അവന് ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഒരുക്കി കൊടുത്തത് നിങ്ങളായിരുന്നോ. ഞങ്ങൾക്കറിയാംഎന്ത് വേണമെന്ന്. ഇങ്ങോട്ടാരും പണി പഠിപ്പിയ്ക്കാൻ വരേണ്ട..'' ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പോലീസുകാരൻ ദേഷ്യത്തോടെ ഗോപിയാശാനേ നോക്കി. "എന്റെ സാറേ, ഞാൻ നിങ്ങളെ പണി പഠിപ്പിയ്ക്കാനൊന്നും വന്നതല്ല.. ദേ.. ഞങ്ങടെ കണ്ണും മുമ്പിലൂടെ അവൻ അത് വഴിയാ പോയത്. അതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞതാ. അങ്ങോട്ട് നടന്നു പോയവനെ ഇവിടെ തിരഞ്ഞിട്ട് എന്താ സാറേ കാര്യം.." "കണ്മുമ്പിൽ നിന്നപ്പോൾ അവനെആർക്കും പിടിച്ചു നിർത്തി ചോദ്യം ചെയ്യെണ്ടായിരുന്നുഅല്ലേ.. ഇപ്പോൾ അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോ എല്ലാരും ഉണർന്നു." പോലീസുകാരൻ പറഞ്ഞിട്ട് പുച്ഛത്തോടെ ചുറ്റിനും നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി. ഗോപിയാശാൻ അതിന് മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഗൗരി അയാളെ തടഞ്ഞു. "മിണ്ടല്ലേ അച്ഛാ.. അവർ പറയുന്നതിലും ന്യായമുണ്ട്.. നമുക്ക് അവരെ സഹായിച്ചു അയാളെ കണ്ടെത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യം. അല്ലാതെ നമ്മളെ സഹായിയ്ക്കാൻ വന്നവരെ വെറുപ്പിയ്ക്കയല്ല വേണ്ടത്.." ഗോപിയാശാൻ പറയാൻ വന്നത് പണിപ്പെട്ടടക്കുന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും റോബിനും സംഘവും അവിടേയ്ക്ക് മടങ്ങി വന്ന് എസ്തപ്പാൻ പോയവഴിയിൽ വച്ച് ഒരു വൃദ്ധ അവനെ കണ്ട കാര്യം പോലീസുകാരെ അറിയിച്ചു. "കുറച്ച് പേര് ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വാ... അവിടെ അവന് ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാൻ പറ്റിയ വീട് വല്ലതും ഒഴിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടോ എന്ന് അറിയാവോ." പോലീസുകാരൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ ലോട്ടറി കച്ചവടക്കാരി തങ്കമണിയുടെ വീടിനെ പറ്റി അവർ പോലീസുകാരെ അറിയിച്ചു. "അവിടെ ഓരോ ഇഞ്ച് സ്ഥലവും ഞങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു സാറേ. വീട് പുറത്ത് നിന്ന് പൂട്ടിയിരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ അകത്തേയ്ക്ക് കയറാൻ പറ്റില്ലല്ലോ." പോലീസുകാർ അവരെയും കൂട്ടിഅവിടെയെല്ലാം തിരഞ്ഞു അവസാനം ചെമ്പൻ മലയുടെ താഴ്വാരത്തെ കൃഷിഭൂമിയും, വയൽ പ്രദേശങ്ങളുമെല്ലാം നാട്ടുകാരുടെ സഹായത്തോടെ അരിച്ചു പെറുക്കിയെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. അവസാനം പോലീസുകാർ തന്നെ അവരോട് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. "ഒന്നുകിൽ അവൻ ചെമ്പൻ മലയിലേക്ക് കയറി പോയിട്ടുണ്ടാകണം. അതല്ലെങ്കിൽ കല്ലാറിന് സമാന്തരമായുള്ള തകർന്ന് കിടക്കുന്ന റോഡിലൂടെ നിങ്ങളുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് അവൻ നടന്നു പോയിട്ടുണ്ടാകും..." "ഒൻപത് കിലോമീറ്റർ നടക്കണം സാറേ അതിന്. അതുമല്ല രണ്ട് കിലോമീറ്റർ കൂടുതൽ വനത്തിലൂടെയാ ആ റോഡ് പുറത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നത്..." "അതൊന്നും അവന് പ്രശ്നമായിരിയ്ക്കില്ലെടോ.. ഈ വെള്ളപ്പാച്ചിലിനെ അതി ജീവിച്ചവനാണോ രണ്ട് കിലോമീറ്റർ ദൂരം വനത്തിലൂടെ നടക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്നത്.. അവൻ എപ്പോഴേ മറുകര പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ ഇവിടെ കിടന്ന് വെറുതേ അവന് വേണ്ടി സമയം വേസ്റ്റാക്കി കളയുന്നു.. ഞങ്ങൾ ഇനി മടങ്ങി പോവാ... അതല്ല ഇനി എന്തെങ്കിലും വിവരം അവനെ കുറിച്ചു കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അപ്പോൾ തന്നെ സ്റ്റേഷനിൽ വിളിച്ച് അറിയിക്കുക. മനസിലായല്ലോ.." അവസാനം അഞ്ച് മണിയോടെ മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് പോലീസുകാർ തിരികെ കടത്തിൽ കയറി മടങ്ങിപ്പോയി. ♦️ ഏഴുമണിയായപ്പോഴേയ്ക്കും മഴ ശക്തിയായതോടെ ഗൗരി കടയടച്ചു പൂട്ടിയിട്ട് ചായത്തട്ടും പാത്രങ്ങളും കഴുകി വച്ച് തുടങ്ങി. മണിയൻമഴ കാരണം ഉറങ്ങാനായി സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ കഴിയാതെവരാന്തയിൽ നിൽക്കുകയാണ്. "ഈമഴയത്ത്‌ നീ സ്കൂളിലേക്ക് പോകേണ്ടടാ. മഴ മാത്രമല്ല ആ മുതു കാലൻ എങ്ങോട്ടാ പോയതെന്നും നമുക്ക് അറിയില്ലല്ലോ. പോലീസ്കാർ അവൻ തിരിച്ച് പോയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവൻ കുടവത്തൂർവിട്ടു പോകുന്നത് ആരും കണ്ടിട്ടില്ല..." ഗോപിയാശാൻ തിണ്ണയിൽ കിടന്ന ബെഞ്ചിലേക്ക് ഇരുന്നിട്ട് ഒരു ബീഡിയ്ക്ക് തീപിടിപ്പിച്ചു. "നീ കിടക്കുന്ന പായ ഇവിടിരിപ്പില്ലേ. അതെടുത്തിട്ട് ഇവിടെ കിടന്നോടാ.." ഗൗരി അങ്ങോട്ട് വന്നതും കണ്ണഞ്ചിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു മിന്നലുണ്ടായി. തൊട്ട് പിന്നാലേ വന്ന ദിഗംന്തങ്ങൾ പിളരുന്ന ഇടി നാദത്തിനൊപ്പം കറന്റും പോയി. മാനത്ത്‌ അങ്ങിങ്ങായി തെളിയുന്ന മഴയിൽപുറത്ത് കരുത്തോടെ മഴ നാരുകൾ പെയ്തിറങ്ങുന്ന കാഴ്ച കാണാമായിരുന്നു. ഗൗരി അകത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് ഒന്നോ രണ്ടോ മെഴുകുതിരികൾ എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന് കത്തിച്ചു വച്ചു. ശ്രീമയിയും അപ്പോഴേയ്ക്കും അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. "കറന്റ് ഇന്നിനി നോക്കേണ്ട." കടയ്ക്കുള്ളിൽ ചെറിയൊരു എമെർജെൻസി ലാമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. "അതുകത്തിയ്ക്കേണ്ട മോളേ. ചാർജ് തീർന്നു പോകും. രാവിലെ എണീൽക്കുമ്പോ കറണ്ടില്ലെങ്കിൽ ആകെ വലയും. അപ്പോൾ കത്തിച്ചാൽ മതി." മെഴുകുതിരി കത്തി തീരാറാകുവോളം അവർ അവിടെയിരുന്നു കാര്യം പറഞ്ഞ ശേഷമാണ് ഉറങ്ങാനായി പോയത്. മണിയന് കിടക്കാനുള്ള പായയും, തലയിണയും, പുതപ്പും ഗൗരി എടുത്തു അവനെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് ഒരു മെഴുകുതിരി വീണ്ടും, അവന് കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് വെളിച്ചം കിട്ടാനായി തെളിച്ചു വച്ചു കൊടുത്തു. അവരുടെയെല്ലാം കണ്ണിൽ മയക്കം പിടിയ്ക്കുവോളം വൈദ്യുതി ബന്ധം പുനസ്ഥാപിയ്ക്കപ്പെട്ടില്ല. ആകാശം കിടുങ്ങുന്ന ഒച്ച വാതിലിൽ വന്നിടിയ്ക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയപ്പോഴാണ് ഗൗരി കണ്ണുകൾ തുറന്ന് നോക്കുന്നത്. അവൾ അവിടെ കിടന്നുകൊണ്ട് ടോർച്ച് ചുമരിലേക്ക് അടിച്ച് ക്ളോക്കിൽ സമയം നോക്കി. പതിനൊന്നര മണി സമയം. പുറത്ത് നിന്നാരോ വാതിലിൽ തട്ടുന്ന ഒച്ച കേട്ട് ഗൗരി കട്ടിലിൽ എണീറ്റിരുന്നു. കെട്ടഴിഞ്ഞു പോയ മുടി വാരി ചുറ്റി വച്ച ശേഷം വീണ്ടും ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അവൾ കാതോർത്തു. മഴയുടെ ആരവമല്ലാതെമറ്റൊരു ഒച്ച കേൾക്കാനില്ല. തനിയ്ക്ക് വാതിലിൽ തട്ടുന്നതായി തോന്നിയതാവും എന്ന് കരുതി ഗൗരി കിടക്കാൻ നോക്കവേ വീണ്ടും വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ഒച്ച അവൾ കേട്ടു. "മണിയാ.. എന്താടാ നിനക്ക് പേടിയാവുന്നോ.." എണീറ്റ് വാതിലിന് അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചെങ്കിലും പുറത്ത് നിന്നും മറുപടി കേട്ടില്ല. പകരം വീണ്ടും ശബ്ദം കുറച്ച് വാതിലിൽ രണ്ട് തട്ട്. "മണിയാ..." ഗൗരി വീണ്ടും വിളിച്ചു. അവൾ വാതിലിന് അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ജനാല ചില്ലിലൂടെ ടോർച്ച് വെട്ടം പുറത്തേയ്ക്ക് അടിച്ചു. അവിടെങ്ങും ആരെയും കാണാനില്ല. മണിയൻ താൻ നിൽക്കുന്ന ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്നതിനാൽ അവനെ കാണാനും വയ്യ. അവൻ പേടിച്ച് കതകിൽ തട്ടുന്നതാവും എന്ന് കരുതി ഗൗരി പതിയെ വാതിലിന്റെ ഓടാമ്പൽ മാറ്റി ഒരു പാളി അകത്തേയ്ക്ക് തുറന്നു. വടക്കേ മാനത്ത്‌ ഒരു മിന്നലുണ്ടായപ്പോൾ തനിയ്ക്ക് മുൻപിൽ മഹാമേരു പോലെ ഒരാൾരൂപം നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ഗൗരി ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് മണിയൻ അല്ലെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ അവൾ വാതിലടയ്ക്കാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും അയാൾ കൈ നീട്ടി വാതിൽ തടഞ്ഞു നിർത്തി. "വാതിലടയ്ക്കല്ലേ.. എനിയ്ക്കൊരു സഹായം വേണം.." മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നയാൾ വായ് തുറന്നപ്പോൾ അസഹ്യമായ മദ്യഗന്ധം മുഖത്തടിച്ചിട്ട് ഗൗരിയ്ക്ക് മനം പിരട്ടി. (തുടരും) #📔 കഥ