.പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണ്ണിമായ കോളേജിൽ പോകാൻ തയ്യാറായി...ദാവണിയുടുത്ത് പുസ്തകങ്ങൾ മാറോട് ചേർത്ത് അവൾ പതുക്കെ നടന്നു....കോളേജിൽ പോകും വഴി എന്നും അമ്പലത്തിൽ കയറി തൊഴുന്നത് അവളുടെ പതിവാണ്. അമ്പലത്തിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ആളൊഴിഞ്ഞിരുന്നു....അവൾ കണ്ണടച്ച് തൊഴുത് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അപ്പുറത്തെ പ്രദക്ഷിണ വഴിയിലൂടെ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നടന്നു വന്നത്.. അവൻ തനി നാടൻ വേഷത്തിലായിരുന്നു. ദൂരെ നിന്ന് തന്നെ വിഷ്ണു അവളെ കണ്ടു. വെളുത്ത പുലരിയിൽ ചന്ദനക്കുറിയിട്ട് ഭക്തിയോടെ നിൽക്കുന്ന ഉണ്ണിമായ അവന് ഒരു നിമിഷം ഒരു ദേവതയെപ്പോലെ തോന്നി... അവൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അവളോട് സംസാരിക്കാൻ അവന്റെ മനസ്സ് തുടിച്ചെങ്കിലും തറവാടിത്തത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകൾ അവനെ തടഞ്ഞു....എന്നാൽ ഉണ്ണിമായ അവനെ കണ്ടില്ല. കണ്ണു തുറന്നതും അവൾ വേഗം കോളേജ് ബസ് പിടിക്കാനായി ഓടി. തന്റെ പിന്നിൽ തറവാട്ടിലെ തമ്പ്രാൻ തന്നെയും നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന കാര്യം അവൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല.... രണ്ടു ദിവസം അവൾ കോവിലകത്ത് പോയില്ല. കോളേജിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവളുടെ മനസ്സ് ആ തറവാട്ടു മുറ്റത്തായിരുന്നു. മൂന്നാം ദിവസം രാവിലെയാണ് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അവൾ വീണ്ടും കോവിലകത്തെത്തിയത്. അവൾ പടിപ്പുര കടന്നപ്പോൾ തന്നെ ഉമ്മറത്ത് വിഷ്ണു ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു... അവൻ എന്തോ വായിക്കുകയായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ പെട്ടെന്ന് തല താഴ്ത്തി അവനെ നോക്കാതെ വശത്തുകൂടി അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി മറഞ്ഞു... ലക്ഷ്മീ കുട്ടി വന്നോ? അടുക്കളയിൽ നിന്ന് തമ്പുരാട്ടിയുടെ വിളി കേട്ടു... വന്നു തമ്പുരാട്ടി ലക്ഷ്മി മറുപടി നൽകി... അടുക്കളയിൽ ചായ ഇടുന്ന തിരക്കിലായി ഉണ്ണിമായ. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്തയായിരുന്നു തമ്പ്രാൻ തന്നെ കണ്ടു കാണുമോ? കണ്ടിട്ടുണ്ടാകില്ല താനൊരു വെറും വേലക്കാരിയുടെ മകളല്ലേ... അവൻ എന്തിന് തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കണം? പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ കയ്യിലുള്ള പുസ്തകത്തിലെ വരികൾക്കിടയിൽ അവളുടേത് മാത്രമായ ആ മുഖം തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ തമ്മിലുള്ള അകലം വലുതാണെങ്കിലും കാലം മറ്റെന്തോ ഒന്ന് കരുതിവെച്ചിരുന്നു... അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകി അടുക്കിവെക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ... പെട്ടെന്നാണ് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി അവിടേക്ക് വന്നത്.. "ഉണ്ണിമായേ... മോൾ ആ ചായയൊന്ന് ദേവൂട്ടന് കൊടുക്കുമോ? ഞാൻ സന്ധ്യാവന്ദനത്തിന് ഒരുങ്ങാൻ പോകുകയാണ്. ലക്ഷ്മി അകത്ത് തളത്തിൽ അടിച്ചുവാരി നിൽക്കുകയല്ലേ" തമ്പുരാട്ടി സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു... സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ വാക്കിന് മറുവാക്കില്ല. ഉണ്ണിമായ ഭയഭക്തിയോടെ ചായ ഗ്ലാസ് ഒരു തളികയിൽ വെച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ അവിടെ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടില്ല. ചുറ്റും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പടികടന്നു വന്ന പപ്പേട്ടൻ അവളെ കണ്ടത്... "എന്താ മോളെ? തമ്പ്രാൻ കുട്ടി മുകളിൽ മാളികപ്പുറത്തുണ്ട്. നീ അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് കൊടുത്തോളൂ" പപ്പൻ പറഞ്ഞു... വർഷങ്ങളായി അമ്മയുടെ കൂടെ ഇവിടെ വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും കോവിലകത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് കയറാൻ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഭയമായിരുന്നു. ആ വലിയ തടിപ്പടികൾ കയറുമ്പോൾ അവളുടെ ഓരോ ചുവടും ഇടറി... മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. വലിയ തറവാടിത്തം തുടിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളും പുരാതനമായ ഫർണിച്ചറുകളും. അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തി പതുക്കെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു. ചായ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് വേഗം താഴേക്ക് ഓടി മാറാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു... മേശയിൽ ഗ്ലാസ് വെച്ച് തിരിയുമ്പോഴാണ് ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് വിഷ്ണു പുറത്തേക്ക് വന്നത്. നനഞ്ഞ തലമുടിയും തോളിലെ തോർത്തും മാറിയ വേഷവുമായി നിൽക്കുന്ന അവനെ കണ്ടതും അവൾ തരിച്ചുനിന്നുപോയി... പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിന്റെ ആയുസ്സ് അധികമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്നാണ് അവിടേക്ക് രേവതി കടന്നുവന്നത്.... ഉണ്ണിമായയെ വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിയിൽ കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കോപം ആളിക്കത്തി... "എടി...! ഇവിടുത്തെ വേലക്കാരിയുടെ മകൾക്ക് എന്താ തമ്പ്രാന്റെ മുറിയിൽ കാര്യം?" രേവതിയുടെ ശബ്ദം കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലാകെ മുഴങ്ങി. "നീ എന്താ വല്ലതും മോഷ്ടിക്കാൻ കയറിയതാണോ? അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും മോഹമുണ്ടോ നിനക്ക്?" അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആക്ഷേപം കേട്ട് ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളം തകർന്നുപോയി. വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ ഒരു കള്ളിയെപ്പോലെ പരിഹസിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് താങ്ങാനായില്ല. തല താഴ്ത്തി കണ്ണുനീർ ഒഴുക്കി അവൾ അവിടെ നിന്നും താഴേക്ക് ഓടി... കോവിലകത്തിന്റെ പിന്നിലെ കുളക്കടവിലായിരുന്നു അവൾ ചെന്നെത്തിയത്. അവിടെ ഇരുന്ന് അവൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി... മുറിയിൽ അപ്പോഴും വിഷ്ണു രേവതിക്ക് നേരെ ക്രോധത്തോടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.... "നീ എന്തിനാ രേവതി ഇങ്ങനെ ആ കുട്ടിയോട് പെരുമാറുന്നത്? അവൾ എനിക്ക് ചായ തരാൻ വന്നതാണ്. അതിന് നീ എന്തിനാ മോഷ്ടിക്കാൻ വന്നതാണെന്നൊക്കെ ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നത്?" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം കടുത്തു... "ആരെയും കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കരുത് വിഷ്ണുവേട്ടാ. ഇവളുമാരൊക്കെ അങ്ങനെയാണ്" രേവതി അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു... വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഷ്യം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ചവിട്ടിത്തുള്ളി അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. നേരെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ഉണ്ണിമായയെക്കുറിച്ച് പലതും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. തന്റെ തൊലി വെളുപ്പിന്റെ അഹങ്കാരവും താൻ ഈ തറവാട്ടിലെ പെണ്ണാകുമെന്ന ഉറപ്പും അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു..... ജനാല വഴി താഴേക്ക് നോക്കിയ വിഷ്ണു കണ്ടത് കുളക്കടവിൽ തകർന്നിരിക്കുന്ന ഉണ്ണിമായയെയാണ്. അവന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി കുളക്കടവിലേക്ക് നടന്നു.... പുറകിൽ ആരോ വരുന്നതറിഞ്ഞ് ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. മുന്നിൽ വിഷ്ണു തമ്പ്രാനെ കണ്ടതും അവൾ പേടിച്ചു എഴുന്നേറ്റു. അവിടെ നിന്നും ഓടി മാറാൻ ശ്രമിച്ച അവളുടെ കയ്യിൽ വിഷ്ണു പതുക്കെ പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു തമ്പ്രാന്റെ അധികാരമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് ഒരു മനുഷ്യന്റെ കരുതലായിരുന്നു... "ക്ഷമിക്കണം ഉണ്ണിമായേ... അവൾക്ക് വിവരമില്ലെന്ന് കരുതിയാൽ മതി. നീ അത് മനസ്സിൽ വെക്കണ്ട" അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.... വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം ഇരട്ടിച്ചു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല പതുക്കെ തലയാട്ടി. അപ്പോഴാണ് ദൂരെ നിന്ന് ലക്ഷ്മി അമ്മയുടെ വിളി കേട്ടത്.... "ഉണ്ണിമായേ... എവിടെയാ മോളെ നീ?" കൈ പതുക്കെ വിടുവിച്ച് അവൾ വേഗം അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. വിഷ്ണു അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ ആ കണ്ണുകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത നോവായി അവശേഷിച്ചു. താൻ കാരണം ഒരു നിഷ്കളങ്കമായ ഹൃദയം വേദനിക്കപ്പെട്ടത് അവന് സഹിക്കാനായിരുന്നില്ല..... കോവിലകത്തെ പടികൾ ഇറങ്ങി ഓടുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിൽ രേവതിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു കനലായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയ പാടെ അവൾ മുറ്റത്തെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.... പുറകെ വന്ന ലക്ഷ്മി അമ്മ പരിഭ്രമത്തോടെ മകളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു... "എന്താ മോളെ... എന്തുപറ്റി? നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്?" ലക്ഷ്മി ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു. ഏങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉണ്ണിമായ കോവിലകത്ത് നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ മുറിയിൽ ചായയുമായി പോയതും രേവതി തന്നെ കള്ളി എന്ന് വിളിച്ച് അപമാനിച്ചതും കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. പക്ഷേ അവർക്ക് ആരെയും എതിർത്തു പറയാനുള്ള ശേഷിയില്ലായിരുന്നു. ലക്ഷ്മി മകളെ പതുക്കെ ശകാരിച്ചു... "മോളെ... ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ നമ്മൾ അവരുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കണമെന്ന്. അവരൊക്കെ വലിയ തമ്പ്രാക്കന്മാരാണ്. നമ്മൾ വെറും സാധാരണക്കാരും. അവർ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അത് കേട്ടു നിൽക്കാനേ നമുക്ക് വിധിയിട്ടുള്ളൂ... രേവതി തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞത് നീ അത്ര കാര്യം ആക്കേണ്ട. അവരുടെ രീതി അങ്ങനെയാണ്." ഉണ്ണിമായ അമ്മയെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രതിഷേധം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "പക്ഷേ അമ്മേ ഞാൻ ഒന്നും മോഷ്ടിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. എന്നിട്ടും എന്നെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വച്ച്..." "മതി മോളെ" ലക്ഷ്മി അവളുടെ വാക്കുകളെ തടഞ്ഞു. "ഇനി മോൾ അങ്ങോട്ട് വരണമെന്നില്ല. അവിടെ പണിക്ക് ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം. നീ ഇവിടെ ഇരുന്ന് നിന്റെ പഠിത്തം നോക്കിയാൽ മതി. നമുക്ക് അതാ നല്ലത്." അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഉണ്ണിമായ മൗനമായി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. തമ്പ്രാന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയത് തെറ്റായിപ്പോയോ എന്ന് അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു.പിന്നെ അവൾ പതുക്കെ എഴുനേറ്റ് കുളിക്കാൻ ആയി പോയി..... " എത്ര നേരമായി നീ കുളിക്കാൻ പോയിട്ട്  ആ ചായ കുടിക്ക് ഷീണം മാറട്ടെ...ഒരുപാട് കരഞ്ഞതല്ലേ തല വേദനിക്കും " അവൾ ചായ കപ്പുമായി അവളുടെ കുഞ്ഞുമുറിയിൽ പോയി ഇരിന്നു... അപ്പോഴാണ് ലക്ഷ്മി ജനാലയ്ക്കൽ വന്ന് പറഞ്ഞത്... "പിന്നെ മോളെ നിന്റെ കൂട്ടുകാരി മാനസി വിളിച്ചിരുന്നു. നീ കുളിക്കാൻ പോയപ്പോഴാണ് അവൾ വിളിച്ചത്. അവളെ ഒന്ന് തിരിച്ചു വിളിക്കണേ. കോളേജിലെ നോട്ടുകളോ മറ്റോ ചോദിക്കാനാണെന്ന് പറഞ്ഞു." മാനസിയുടെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് അല്പം ശാന്തമായി. തന്റെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം പങ്കുവെക്കാൻ അവൾക്ക് ഒരാളേയുള്ളൂ മാനസി . മാനസി അവളുടെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടാണ്. ഇരുവരും ഒരുമിച്ചാണ് കോളേജിൽ പോകുന്നത്. ഇന്നലെ കോളേജിൽ പോകാതിരുന്നതുകൊണ്ട് വിട്ടുപോയ പാഠഭാഗങ്ങളെ കുറിച്ച് ചോദിക്കാനാണ് അവൾ വിളിച്ചതെന്ന് ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.... അവൾ പതുക്കെ മാനസിയെ വിളിച്ചു. മാനസിയുടെ തമാശകളും വിശേഷങ്ങളും കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിലെ ആ ഭാരം കുറച്ചൊന്ന് കുറഞ്ഞു. എങ്കിലും വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ തന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച ആ നിമിഷവും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ കരുതലും അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ മായാതെ നിന്നു. ആ തറവാടിത്തത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യവും തന്റെ ദാരിദ്ര്യവും തമ്മിലുള്ള വലിയ മതിൽക്കെട്ട് തകർക്കാൻ ഒന്നിനും കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി.... തുടരും....... ❤️ പ്രണയ_തൂലിക.... ❣️ വായിച്ചു ഇഷ്ട്ടമായാൽ ഒരു റിവ്യൂ എഴുതുമോ plzz.... ❤️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💝❤മുഹബ്ബത്തിൻ🦋🦋ഉറുമാൽ💞💐 #💌 പ്രണയം