#PSSM World ಸಂದರ್ಭಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ ಮಿಂಚಿನ ಬೆಳಕು ಮನಸ್ಸಿನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ ನನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ಹೊಸ ಭಾವನೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು.
ಅದು ಮಳೆಗಾಲದ ಸಂಜೆ. ಆಕಾಶ ತುಂಬ ಮೋಡ, ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲಸಗಳ ಒತ್ತಡ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಭಾರ, ಜೀವನದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ – ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಶ್ಚಷ್ಟಗೊಳಿಸಿದ್ದವು.
ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಜನರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು.
ಒಬ್ಬ ಯುವತಿ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಗು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಮಳೆಯ ಚಿಮುಕಿನಿಂದ ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ತನ್ನ ಒರೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಬಳಿ ಛತ್ರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿದರು. ಮಾತಿಲ್ಲ, ಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ನಡೆ ಇಲ್ಲ.
ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಂಚಿಕೆ. ಆ ಕ್ಷಣ ಅಸಾಧಾರಣವಾಗಿತ್ತು.
ಆ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಒದ್ದೆಯಾಗಲು ಬಿಡುತ್ತಾ - ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಒಂದು ಮಗುವನ್ನೂ - ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅದು ಕೇವಲ ಛತ್ರಿಯ ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲ... ಅದು ಮಾನವೀಯತೆಯ ನೆರಳು.ದೃಶ್ಯ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು: ನಾವು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ಸುಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ನೆರಳಾಗಿದ್ದೇವೆ?
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ - ಸಂತೋಷ, ಭದ್ರತೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಒಳಿತು.
ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವದೇ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೀಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಆ ಸಂಜೆ ನನಗೆ ಹೊಸ ಭಾವನೆ ಕಲಿಸಿತು, "ಸಹಾನುಭೂತಿ ಎಂದರೆ ದೊಡ್ಡ ತ್ಯಾಗವಲ್ಲ, ಸಣ್ಣ ಹಂಚಿಕೆ."
ಆ ದಿನದ ನಂತರ ನಾನು ಜೀವನವನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ.
ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೆರಳು, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾಳಜಿ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದಯೆ - ಇವುಗಳು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ರಯವಾಗಬಹುದು.
ಆ ಪ್ರಸಂಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ನವ ಭಾವನೆ, “ಮಾನವೀಯತೆ ಎಂದರೆ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಸಣ್ಣ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮಮತೆ."
ಮಳೆ ನಿಂತಿತು. ಜನರು ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದರು.
ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ದೃಶ್ಯ ಇನ್ನೂ ಮಳೆಯಂತೆ ತಾಜಾ.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ – ಆದರೆ ಒಂದು ನವ ಭಾವನೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿದ ಕ್ಷಣ.🙏🙏🙏