#📙 നോവൽ നിലാവ് 10 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ...... തുളസി കിഴക്ക് ഭാഗത്തെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ, ഭാർഗ്ഗവിയമ്മയും അനഘയും മാധവിയും അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ഭാർഗ്ഗവിയമ്മ തുളസിയുടെ രണ്ടു കൈകളും ചേർത്ത് പിടിച്ചു..... ​"തുളസീ, എൻ്റെ രുദ്രനെ എനിക്ക് തിരികെ തരണം. നിന്നെ കൊണ്ടതിനു സാധിക്കും പക്ഷെ എല്ലാം അറിഞ്ഞു വെച്ചുകൊണ്ട് നിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവന്നത് എൻ്റെ തെറ്റാണ്. ഞാൻ നിന്നെ വിശ്വസിച്ചില്ല. പക്ഷേ, എൻ്റെ ഭർത്താവ് എന്നോട് പറയാതെ പോയ മാർഗ്ഗം നീ കണ്ടെത്തി. എൻ്റെ ഭർത്താവിന് കലി പൂർണ്ണമായി മാറാതെ പോയത്, ശാപമോക്ഷത്തിൻ്റെ അവസാനപടി അദ്ദേഹം കണ്ടിരുന്നില്ല. വരുന്ന മരുമകൾ ആരും പറയാതെ തന്നെ അത് കണ്ടെത്തണമായിരുന്നു." ഭാർഗ്ഗവിയമ്മ വിതുമ്പി. ​"ഇന്നലെ രാത്രി മാധവി എല്ലാം പറഞ്ഞു മോളെ. ആ തകിട്! ഗോവിന്ദൻ വർമ്മ നിലവറയിൽ ഒളിപ്പിച്ച ആ തകിട് നിൻ്റെ കൈകളാൽ മാത്രമേ എടുക്കാൻ കഴിയൂ. നീ കന്യകയാണ്. നിൻ്റെ പാതിവ്രത്യത്തിൻ്റെ ശക്തി ആ ശാപത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കും. നിൻ്റെ ഒരു തുള്ളി ചോരയാണ് ആ തകിടിൻ്റെ ശക്തി." ​ഭാർഗ്ഗവിയമ്മ കണ്ണീരോടെ തുളസിയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "ഞാൻ എൻ്റെ ഭർത്താവിന് വേണ്ടി പൂർണ്ണമായി ഭാര്യയായി. പക്ഷേ, എനിക്ക് ശാപത്തിൻ്റെ അവസാനരഹസ്യം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ ശാപം പൂർണ്ണമായും മാറിയാൽ മാത്രമേ രുദ്രന് ഓർമ്മകൾ തിരികെ വരൂ. അല്ലെങ്കിൽ അവൻ കലിയുടെ ബാക്കിപത്രമായി ഓർമ്മയില്ലാതെ ജീവിക്കും. നീ അവനെ രക്ഷിക്കണം 🙏🙏🙏." ​തുളസി ഭാർഗ്ഗവിയമ്മയെ നോക്കി പറഞ്ഞു... "അമ്മേ, ഞാൻ ദേവേട്ടനെ സ്നേഹിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഭയമില്ല. ഇന്ന് രാത്രി... ഞാൻ ദേവേട്ടന് വേണ്ടി ഇത് ചെയ്യും." ഭാർഗ്ഗവി അമ്മ അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു..... തന്റെ മകൻ തിരിച്ചു വരുന്നതിനായി കാത്തിരുന്നു............ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ രാത്രി അഗാധമായ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുങ്ങി. പൂർണ്ണ ചന്ദ്രഗ്രഹണത്തിന്റെ ചുവന്ന രക്തവെളിച്ചം തറവാടിന് മേൽ ഒരു ഭീകരമായ ചായം പൂശി. മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ, തുളസി നിലവറയിലേക്ക് ചെന്നു. ഇല്ലിമരച്ചുവട്ടിൽ നിന്ന് പൂച്ചയുടെ തേങ്ങൽ പോലെയുള്ള ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​നിലവറയിൽ മരിച്ചുപോയ ദേവ വർമ്മയുടെ കലിയുടെ ഊർജ്ജം ഇപ്പോഴും തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു. തുളസി താക്കോൽ ഉപയോഗിച്ച് ഇരുമ്പ് വാതിൽ തുറന്നു. ​കീ...ച്ച്...ച്ച്! ​.​ശബ്ദത്തോടെ ചുമരിലെ കൊത്തുപണികൾ മാറ്റി, ഒരു ചെറിയ ഇരുണ്ട അറ തുറന്നു. അറയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ പൂക്കളുടെയും പഴകിയ രക്തത്തിൻ്റെയും ദുർഗന്ധം അടിച്ചുവീശി. അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചങ്ങല തുരുമ്പെടുത്ത് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിനകത്ത്, ഒരു മങ്ങിയ മനുഷ്യരൂപം ചങ്ങലയിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ ഇരിക്കുന്നു!അവൻ്റെ രൂപം മരവിച്ചുപോയ കടുംനീല നിറത്തിൽ, ​വിക്രമാദിത്യന്റെ ആത്മാവ്! ​തുളസിക്ക് ഭയം കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടി. ചങ്ങലയിൽ കെട്ടിയ ആ രൂപം തലയുയർത്തി തുളസിയെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകൾ കലിയും പ്രതികാരവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.ആ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന തീക്കനൽ പോലെ തിളങ്ങി. അവസാനം! അവസാനം! നീ വന്നോ? നീ എനിക്ക് മോചനം തരാൻ വന്നതാണോ? എന്റെ സഹോദരൻ എന്നെ കൊന്ന് ഇവിടെ പൂട്ടിയിട്ടു! അവന്റെ മകൻ, ആ ഭ്രാന്തൻ! ഞാൻ അവനെ വെറുക്കുന്നു! ഞാൻ അവനെ കലിയാക്കി മാറ്റും! എന്നെ മോചിപ്പിക്കുക!" വിക്രമാദിത്യൻ്റെ ആത്മാവ് ഭീകരമായ ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു.​ വിക്രമാദിത്യൻ്റെ ശബ്ദം ഒരു ഗുഹയിൽ നിന്നുള്ള അലർച്ച പോലെ മുഴങ്ങി. "ഞാൻ വിക്രമാദിത്യൻ! ഞാൻ പ്രതികാരം ചെയ്യും!" ​"നിങ്ങൾ ദേവ വർമ്മ തമ്പുരാൻ്റെ അനിയനാണ്. ഞാൻ ദേവ വർമ്മ തമ്പുരാൻ്റെ മകൻ്റെ ഭാര്യയാണ്," തുളസി ഭയം പുറത്തുകാണിക്കാതെ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ നിങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കാൻ വന്നതാണ്!" ​"മോചനം? ഹ ഹ ഹ! നീ കള്ളം പറയുന്നു! ദേവ വർമ്മ എന്നെ കൊന്നു! അവൻ എന്നെ ഈ അറയിൽ പൂട്ടിയിട്ടു! എൻ്റെ പ്രതികാരത്തിൻ്റെ കലി ഇനി രുദ്രനെ തീർക്കും!" വിക്രമാദിത്യൻ അട്ടഹസിച്ചു. നിനക്ക് ഞാൻ മോചനം തരും," തുളസി ദൃഢമായി പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ, അതിനുമുമ്പ് ഒരു കാര്യം. രുദ്രേട്ടനെ നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഉപദ്രവിക്കുന്നത്? ഈ ശാപം എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ രുദ്രേട്ടനിലേക്ക് പകർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത്?" "ശാപമോ? ഞാൻ ശാപമല്ല! ഞാൻ മോചനം തേടുകയാണ്! എന്റെ സഹോദരനാണ് എന്നെ ചതിച്ചത്! ഈ വീട്ടിൽ ഞാനില്ലാതെ അവൻ്റെ മകൻ സന്തോഷിക്കരുത്! അവനെ കലിയാക്കി, ഞാനിനി ഈ വീട് ഭരിക്കും!" വിക്രമാദിത്യൻ്റെ ശബ്ദം നിലവറയുടെ ചുമരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ​"നിങ്ങൾ ശാപമാണ്! നിങ്ങളാണ് രുദ്രേട്ടൻ്റെ ദുരിതത്തിന് കാരണം!" തുളസി കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പ്രസംഗിക്കുന്നത്...... വിക്രമാദിത്യന്റെ ആത്മാവ് ചുമരിലെ അറയിൽ കിടന്ന് ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. "ഇന്ന് അവൻ നിന്നെ കൊല്ലും! നിന്റെ സ്നേഹം അവനെ രക്ഷിക്കില്ല! അവൻ എൻ്റെയാണ്!" എന്റെ ഇര ഹഹഹ വിക്രമദിത്യൻ അട്ടഹാസിച്ചു.... ​തുളസി മുട്ടുകുത്തി. അവളുടെ കണ്ണുനീർ നിലത്തേക്ക് വീഴുന്നതിന് മുൻപ്, അവൾ കൈകളാൽ അത് ശേഖരിച്ചു. ​"വിക്രമാദിത്യാ, ദേവ വർമ്മ തമ്പുരാൻ ചെയ്ത പാപത്തിന് ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു! സ്വന്തം ചോരയെ കൊന്നതിന്! എൻ്റെ കണ്ണുനീർ ആ പാപത്തിന് മാപ്പാണ്! ​അവൾ ശേഖരിച്ച കണ്ണുനീർ വിക്രമാദിത്യൻ്റെ ആത്മാവിൻ്റെ ദേഹത്തേക്ക് തളിച്ചു. ​ചീ...ീ...ീ...! ​കണ്ണുനീർ പതിച്ച ഭാഗം പുകയാൻ തുടങ്ങി! വിക്രമാദിത്യൻ ഭീകരമായി നിലവിളിച്ചു. ആ നിലവിളി തറവാടിൻ്റെ ചുമരുകൾ ഭേദിച്ച് പുറത്തേക്ക് പോയി. അത് ദുഃഖത്തിൻ്റെ നിലവിളിയായി മാറി. ​"മതി! നിർത്ത്! എൻ്റെ ശാപം അവസാനിക്കട്ടെ!" വിക്രമാദിത്യൻ്റെ ആത്മാവ് അലറി. ​ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. വിക്രമാദിത്യൻ്റെ ആത്മാവ് നീല വെളിച്ചമായി അറയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. അവന്റെ പിന്നാലെ, അറയ്ക്കുള്ളിലെ ആയിരം വർഷത്തെ പ്രതികാരത്തിൻ്റെയും കലിയുടെയും ദുർഗന്ധം തുളസിയെ പൊതിഞ്ഞു. വിക്രമാദിത്യൻ്റെ ആത്മാവ് മോചിതനായ ഉടൻ, നിലവറയിലെ വായു കട്ടിയായി. തറവാടിൻ്റെ അടിത്തറ വിറച്ചു. ​തുളസി ഉടൻ തന്നെ തെക്ക് ഭാഗത്തെ കിഴക്കേ അറ്റത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ ചുമരിനോട് ചേർന്ന ഒളിത്താവളത്തിൽ നിന്ന് ചുവന്ന തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ, രക്തം പുരണ്ട തകിട് അവൾ കണ്ടു. ഗോവിന്ദൻ വർമ്മയുടെ ശാപം! ​അവൾ തകിട് എടുത്തു. അത് തീഷ്ണമായ ചൂടുള്ളതായിരുന്നു. ​തുളസി ഒരു പഴയ കത്തി കയ്യിലെടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ തൻ്റെ വലത് കയ്യിലെ വിരലിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവുണ്ടാക്കി. ചൂടുള്ള ചോര തകിടിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി. ​ചോ...ോ...ോ! ​ചോര തകിടിൽ പതിച്ച നിമിഷം, തകിടിൽ നിന്ന് ഒരു അന്ധമായ ചുവന്ന പ്രകാശം പുറപ്പെട്ടു. ആ പ്രകാശം നിലവറയെ വിഴുങ്ങി. തുളസിയുടെ ചോര, അവളുടെ പാതിവ്രത്യത്തിൻ്റെയും സ്നേഹത്തിൻ്റെയും ശക്തിയാൽ ഗോവിന്ദൻ വർമ്മയുടെ ദുർമന്ത്രവാദത്തെ തകർത്തു! ​ആ പ്രകാശത്തിൻ്റെ തീഷ്ണതയിൽ, തുളസി ചോരയെടുത്ത് തൻ്റെ സീമന്തരേഖയിൽ കുങ്കുമം പോലെ തൊട്ടു. ​"എൻ്റെ ദേവേട്ടന്! എൻ്റെ പ്രണയത്തിന്! ഈ തറവാടിന് ശാപമോക്ഷം നൽകേണമേ!" ​അവൾ നിലവിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. ​അതോടെ, നിലവറയാകെ കുലുങ്ങി. മുകളിലെ ഭിത്തികളിൽ നിന്ന് പൊടി താഴേക്ക് വീണു. ഗോവിന്ദൻ വർമ്മയുടെ ശാപം പൂർണ്ണമായും തകർന്നു! തകിട് കറുത്ത ചാരമായി മാഞ്ഞു. ​ശാന്തമായ ഒരു നിശ്ശബ്ദത. തുളസി തൻ്റെ ചോരയുടെ ചുവന്ന അടയാളവുമായി, കയ്യിൽ തുണിയുടെ ചാരവുമായി, നിലവറയുടെ പടികൾ കയറി. ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ​തുളസി നിലവറയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, മാധവി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ, കയ്യിൽ ഒരു ചുവന്ന വിളക്കുമായി താഴെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "മോളെ... ധൈര്യമായിരിക്കണം. രുദ്രൻ തമ്പുരാൻ... ഇപ്പോൾ കലിയായി മാറിയിട്ടുണ്ടാകാം." ഭാർഗ്ഗവിയമ്മയും മാധവിയും അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ​"നീ വിജയിച്ചു മോളെ! ശാപം ഒഴിഞ്ഞു!" ​"ഇനി 60 നാഴിക! സമയമില്ല!" മാധവി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. "ശാപമോക്ഷം കിട്ടിയതിനുശേഷവും 60 നാഴികയ്ക്ക് അപ്പുറവും നീ കന്യകയായി തന്നെ ഇരുന്നാൽ, പതിൻമടങ്ങ് ശക്തിയോടെ ആ ശാപം തിരിച്ചുവരും! അത് നിങ്ങളെയും തറവാടിനെയും നശിപ്പിക്കും!" "മാധവി അമ്മേ, എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൂ. എൻ്റെ രുദ്രേട്ടനെ എനിക്ക് രക്ഷിക്കണം." ​തുളസി രുദ്രൻ്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തി. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അകത്തുനിന്ന് ഭീകരമായ ഒരു അലർച്ച കേട്ടു. ​"ആരാണ് നീ? നീയെൻ്റെ മുറിയിൽ പ്രവേശിക്കരുത്! ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലും!" ​രുദ്രൻ കലിതുള്ളി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കലിയായ രുദ്രൻ മുറിയിൽ ഇരുമ്പു ദണ്ഡുമായി നിൽക്കുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു, ശരീരം വിറച്ചു. ​"നിനക്ക് ജീവനിൽ കൊതിയില്ലേ? നീ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?" രുദ്രൻ ഭീകരമായി അലറി. ​തുളസി ഭയം മറന്ന് അകത്തേക്ക് ചുവടുവെച്ചു. "ദേവേട്ടാ.. ഞാൻ നിങ്ങളോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയാണ്. ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു." ​രുദ്രൻ അവൾക്ക് നേരെ ഒരു ഇരുമ്പ് ദണ്ഡ് വീശി. തുളസി കണ്ണടച്ചില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നു. ​"നിനക്കെന്നെ ഭയമില്ലേ?" കലിയായ രുദ്രൻ അലറി. ​"ഇല്ല. എനിക്ക് എൻ്റെ ദേവേട്ടനെ മാത്രമേ അറിയൂ. ഈ കലിയെ എനിക്കറിയില്ല." ​തുളസി ധൈര്യത്തോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവന്റെ കൈയ്കളിൽ പിടിച്ചു. അവളുടെ സ്പർശം അവന്റെ കലിയെ ഒരു നിമിഷം തളർത്തി. ​"ശാപം... ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലും...!" അവൻ മന്ത്രിച്ചു. ​"ഇല്ല ദേവേട്ടാ... നിങ്ങൾ എന്നെ കൊല്ലില്ല. ചന്ദ്രഗ്രഹണത്തിൻ്റെ ശക്തിയിൽ, രുദ്രൻ പൂർണ്ണമായും കലിയായി മാറിയിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു, തലമുടി അലങ്കോലമായി, അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് അസാധാരണമായ ശബ്ദങ്ങൾ പുറത്തുവന്നു. അവന്റെ കയ്യിലുള്ള ആ വലിയ ഇരുമ്പു ദണ്ഡ് ശക്തിയിൽ പിടിച്ചു ഞെരിച്ചു... ​"നീ... നീ എൻ്റെ ശാപമാണ്! നീ എൻ്റെ സന്തോഷം കെടുത്തി! നിന്നെ ഞാൻ കൊല്ലും!" കലിയായ രുദ്രൻ അലറിക്കൊണ്ട് തുളസിയുടെ നേർക്ക് പാഞ്ഞുവന്നു. രുദ്രൻ വീണ്ടും ഇരുമ്പു ദണ്ഡ് തുളസിയുടെ നേർക്ക് വീശി! ​തുളസിക്ക് ഓടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കലിയുടെ ഭീകരതയ്ക്കിടയിൽ, അവൾ തന്റെ ദേവേട്ടന്റെ നിഷ്കളങ്കതയുടെ ഒരംശം കണ്ടു. ​അവൾ ആ ദണ്ഡിൽ തൻ്റെ ശരീരം ഏറ്റുവാങ്ങാൻ തയ്യാറായി. പക്ഷെ അവളുടെ നെറ്റിയിലെ ചോരയുടെ അടയാളം കണ്ടപ്പോൾ രുദ്രൻ്റെ കലി ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടു തളർന്നു.... ആഹ്ഹ് ഒരു നിമിഷം മതിയാരുന്നു അവൾക്ക് അവളുടെ പ്രണയം അവളുടെ ദേവേട്ടന് നൽകാൻ..... ​തുളസി അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. "ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയാണ് ദേവേട്ടാ! നിങ്ങളുടെ പ്രണയം!" ​ അവളുടെ സ്നേഹം കലിയായ രുദ്രന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തരം ശാന്തത നൽകി. അവന്റെ കൈയ്യിലെ ദണ്ഡ് നിലത്ത് വീണു. ചന്ദ്രഗ്രഹണത്തിൻ്റെ വെളിച്ചം ജനലിലൂടെ മുറിയിലേക്ക് കടന്നു. തുമ്പി..... അവൻ അവളെ വിളിച്ചു അവളുടെ തലമുടിയിൽ തലോടി..... അവൾ മുഖം ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി... ആ കണ്ണുകളിൽ നിഷ്കളങ്കതയല്ല പകരം എന്നോടുള്ള പ്രണയം ഞാൻ കണ്ടു..... ആ സമയം ദേവേട്ടൻ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി ആയിരുന്നില്ല പകരം കണ്ണുകളിൽ മാന്ത്രികത ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന എന്റെ ഭർത്താവ് മാത്രമായിരുന്നു.... അവൻ അവളുടെ മുഖം കയ്യിൽ എടുത്തു നെറ്റിയിൽ നനുത്ത ചുംബനം നൽകി തുളസി സന്തോഷം അടക്കാനാവാതെ രുദ്രനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "ദേവേട്ടാ..." അവൻ ​അവളെ തൻ്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൻ്റെ കാതിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവൾ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും അവൻ്റേതാണ്. ശാപം, കലി, ദുർമന്ത്രവാദം... എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ​രുദ്രൻ അവളെ തൻ്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവൻ്റെ ഓരോ സ്പർശത്തിലും, ആ രാത്രിയിലെ ഭീകരതയെ ഇല്ലാതാക്കിയ ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ​"തുമ്പീ... നീയില്ലാതെ എനിക്കൊരു ജീവിതമില്ല," അവൻ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി. "എൻ്റെ ഓർമ്മകൾ നിന്നെ മറക്കാതിരുന്നത്, എൻ്റെ ആത്മാവ് നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ്." ​ആ രാത്രി, ദിവ്യമംഗലം തറവാട്ടിൽ ശാപം മാഞ്ഞ്, പ്രണയം മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നു. നിലവറയിൽ നടന്ന രക്തബലിയും, കലിയുടെ ഭീകരതയും, അവരിരുവരുടെയും പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ വെറും ഓർമ്മകളായി മാറി. ​രുദ്രൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഭാര്യയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയവും വാത്സല്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു. തുളസിയുടെ ത്യാഗം വെറുതെയായില്ല. അവൾ ഒരു ഭ്രാന്തൻ്റെ ഭാര്യയല്ല, മറിച്ച് ശാപഗ്രസ്തനായ ഒരു രാജകുമാരൻ്റെ രാജ്ഞി ആയിരുന്നു. ​ആ മുറിയിൽ ചുവന്ന ചന്ദ്രൻ്റെ വെളിച്ചം മാഞ്ഞ്, കിഴക്ക് വെള്ളകീറി. അവർ ഒരുമിച്ചുറങ്ങി ഒരു മനസ്സും ഒരു ശരീരവുമായി.....അവരുടെ പ്രണയം, ശാപത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി തകർത്തിരുന്നു. ​ആ രാത്രി... രുദ്രൻ്റെ ഓർമ്മകളും ശാപത്തിൻ്റെ കലിയും, തുളസിയുടെ നിസ്വാർത്ഥമായ പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ തകർന്നു. ശാപമോക്ഷത്തിനായി, തുളസി രുദ്രൻ്റെ ഭാര്യയായി. അവളുടെ പ്രണയം അദ്ദേഹത്തിന് കവചമായി. 60 നാഴികയുടെ സമയപരിധിയിൽ, ശാപത്തെ പൂർണ്ണമായി തകർത്തു. തുളസിയുടെ ത്യാഗത്താൽ, രുദ്രൻ്റെ ശരീരം ശാപത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും മുക്തനായിരുന്നു ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ തുടരും 🙏