കാലഭൈരവൻ: രക്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ ശാപം ​ഭാഗം 4: ശവമനയിലെ താണ്ഡവം ​നിലവറയുടെ മുകളിൽ നിന്ന് കരിങ്കല്ലുകൾ ഓരോന്നായി താഴേക്ക് പതിക്കുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷം പൊടിപടലങ്ങളാലും നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ചീഞ്ഞ ഗന്ധത്താലും നിറഞ്ഞു. വായുവിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ആ രുദ്രവീണ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു സംഗീത ഉപകരണമായിരുന്നില്ല; അത് പ്രകൃതിയെപ്പോലും വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു വിനാശതാളമായിരുന്നു. തന്ത്രികൾ മീട്ടപ്പെടാതെ തന്നെ പുറപ്പെടുന്ന ആ നാദം കേൾക്കുന്നവന്റെ കർണ്ണപടങ്ങൾ ഭേദിക്കുന്നതായിരുന്നു. മാധവൻ ആഞ്ഞു ശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വായുവിൽ കലർന്ന പുരാതനമായ ആ കരിമ്പുക അവന്റെ ശ്വാസകോശത്തെ പൊള്ളിച്ചു. തന്റെ മുന്നിൽ പുകപോലെ അലിഞ്ഞുപോയ ആ നിഴൽരൂപം ഏത് നിമിഷവും ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് തന്റെ പുറകിലൂടെ ആഞ്ഞടിക്കാം എന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. ​പെട്ടെന്ന്, നിലവറയുടെ നാലു മൂലകളിൽ നിന്നും കറുത്ത ദ്രാവകം ഉറവ പോലെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. അത് വെറും വെള്ളമായിരുന്നില്ല; നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആ മനയിൽ ഹോമിക്കപ്പെട്ടവരുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ രക്തമാണെന്ന് അതിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ ദ്രാവകം മാധവന്റെ കണങ്കാലോളം ഉയർന്നു. അവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് ഒരു സംരക്ഷണ മന്ത്രം ജപിച്ചു തുടങ്ങിയെങ്കിലും, നിലവറയുടെ തറയിൽ നിന്ന് അദൃശ്യമായ അനേകം കൈകൾ ആ ദ്രാവകത്തിലൂടെ ഉയർന്നു വന്ന് അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. ചെളിയിൽ താഴ്ന്നുപോകുന്നതുപോലെ മാധവൻ ആ രക്തക്കുളത്തിലേക്ക് ആണ്ടുപോയി. ഓരോ കൈകളും അവനെ താഴേക്ക് വലിക്കുമ്പോൾ അസ്ഥികൾ നുറുങ്ങുന്ന ശബ്ദം നിലവറയാകെ മുഴങ്ങി. ​"ഭൈരവ... കാലരൂപാ... രക്ഷിക്കൂ!" മാധവൻ തന്റെ സർവ്വബലവും സംഭരിച്ച് ഗർജ്ജിച്ചു. ​അവൻ തന്റെ സഞ്ചിയിൽ നിന്ന് അല്പം കറുത്ത കുരുമുളകും ഉണങ്ങിയ കപാലചൂർണ്ണവും എടുത്ത് ആ ദ്രാവകത്തിലേക്ക് വിതറി. സ്പർശിച്ച നിമിഷം തന്നെ തീപ്പൊരികൾ ചിതറി, ആ രക്തക്കുളത്തിന് മുകളിൽ നീലനിറത്തിലുള്ള അഗ്നി ആളിപ്പടർന്നു. രക്തവും അഗ്നിയും തമ്മിലുള്ള ആ ഭയാനകമായ പോരാട്ടത്തിൽ നിലവറയാകെ കറുത്ത പുകയാൽ മൂടി. ഈ തക്കം നോക്കി, വായുവിൽ നിന്നിരുന്ന രുദ്രവീണ ഒരു അസ്ത്രം പോലെ മാധവന് നേരെ പാഞ്ഞു വന്നു. അതിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള തന്ത്രികൾ മാധവന്റെ ഹൃദയം ലക്ഷ്യം വെച്ചു. കാലിലെ പിടുത്തം കാരണം ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ കഴിയാതെ മാധവൻ പതറി. വീണയുടെ അഗ്രം അവന്റെ ഇടത് തോളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഒരു തണുത്ത മിന്നൽ പിണർ തന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. അവന്റെ ദേഹത്തെ ജീവനുള്ള രക്തം ആ വീണയുടെ തന്ത്രികളിലൂടെ വലിച്ചെടുക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു! ​മാധവൻ വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചു. അവന്റെ കാഴ്ച മങ്ങാൻ തുടങ്ങുകയും ബോധം മറയുകയും ചെയ്യുന്ന നിമിഷം, നിലവറയുടെ അങ്ങേ അറ്റത്തെ കരിങ്കൽ തൂണിന് പിന്നിൽ ഒരു രൂപം മാധവൻ കണ്ടു. അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടിയും ഭയത്താൽ വിറയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടി—മാളവിക! കാലകണ്ഠൻ മനയിലെ അവസാനത്തെ കണ്ണി. ​"മാധവേട്ടാ... പുറകിൽ നോക്കൂ!" അവൾ അലറിക്കരഞ്ഞു. ​മാധവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴേക്കും ആ കാവൽക്കാരൻ ശങ്കുണ്ണി നായരുടെ ആത്മാവ് പുകരൂപത്തിൽ നിന്ന് അസ്ഥികൂടമായി മാറി അവന്റെ തൊട്ടുപുറകിലെത്തിയിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ തുരുമ്പിച്ചതും രക്തം പുരണ്ടതുമായ ഒരു കൊടുവാളുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മാളവികയുടെ കഴുത്തിന് നേരെ അത് ഉയർത്തി. തന്റെ മുറിവിനേക്കാൾ വലിയൊരു ക്രോധം മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അത് വെറുമൊരു പോരാളിയുടെ വീര്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അധർമ്മത്തിനെതിരെ ഉണർന്ന ഭൈരവന്റെ രൗദ്രഭാവമായിരുന്നു. ​മാധവൻ തന്റെ മുറിവേറ്റ തോളിലെ ചോരയിൽ വലതുകൈ മുക്കി തന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു വലിയ തൃക്കണ്ണ് പോലെ തിലകം ചാർത്തി. അവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് പല്ലുകൾക്കിടയിൽ കടിച്ചുപിടിച്ച്, ഇരുകൈകളും മുദ്രകളായി കോർത്ത് പിടിച്ച് ഒരു 'അഘോര മന്ത്രം' ഉറക്കെ ചൊല്ലി. അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ ഭൈരവ മുദ്ര ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു വെളിച്ചമല്ല, മറിച്ച് ഒരായിരം സൂര്യന്മാർ ഒന്നിച്ചുദിച്ചതുപോലെ പ്രകാശിച്ചു. മാധവന്റെ ചുറ്റുമുള്ള രക്തക്കുളം ആ നിമിഷം വറ്റിപ്പോയി. അവന്റെ തോളിൽ തറച്ചിരുന്ന രുദ്രവീണ ലക്ഷം കഷണങ്ങളായി ചിതറി തെറിച്ചു. ആ ഓരോ കഷണവും അഗ്നിഗോളങ്ങളായി മാറി നിലവറയിലെ പ്രേതശക്തികളെ ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കി. ​"ഇനി നിനക്ക് മോക്ഷമില്ല, വിനാശം മാത്രം!" മാധവൻ ശങ്കുണ്ണി നായരുടെ ആത്മാവിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. ​മാധവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു സ്വർണ്ണരശ്മി പുറപ്പെട്ട് ശങ്കുണ്ണി നായരുടെ രൂപത്തെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. ഒരു ഭീകരമായ അലർച്ചയോടെ ആ ആത്മാവ് നിലവറയുടെ ഭിത്തിയിൽ പതിച്ചു ചാരമായി മാറി. മാളവിക ബോധരഹിതയായി മാധവന്റെ കൈകളിലേക്ക് വീണു. നിലവറയുടെ ഭിത്തികൾ പൂർണ്ണമായും തകർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, മാധവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് തന്റെ അവസാന മന്ത്രവും ജപിച്ചു. ​പെട്ടെന്ന്, ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ മനയുടെ പടിപ്പുരയിലെ ആ വലിയ വെങ്കല മണി തനിയെ മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദ തരംഗങ്ങളിൽ പെട്ട് നിലവറയിലെ മായക്കാഴ്ചകൾ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി അപ്രത്യക്ഷമായി. മാധവൻ കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ താൻ നിലവറയിലല്ല, മറിച്ച് മനയുടെ മുറ്റത്തെ വലിയ പാലമരത്തിന് ചുവട്ടിലാണെന്ന് അവൻ കണ്ടു. മാളവിക അവന്റെ അരികിൽ ശ്വാസമെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​പക്ഷേ, ആകാശം നോക്കിയ മാധവന്റെ മുഖം വിളറി. രക്തനക്ഷത്രം ഇപ്പോൾ കറുത്ത നിറമായി മാറിയിരിക്കുന്നു—ഇതിനെ 'കാലനക്ഷത്രം' എന്നാണ് പറയുക. മനയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു കറുത്ത പുക സർപ്പത്തെപ്പോലെ ആകാശത്തേക്ക് ഉയരുന്നത് മാധവൻ കണ്ടു. കരിനിലവറയിലെ ശക്തികൾ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല, മറിച്ച് അവർ പുറത്തേക്ക് വന്നിരിക്കുകയാണ്. അപ്പോഴാണ് പടിപ്പുരയുടെ നിഴലിൽ നിന്ന് ആ രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നത്. കറുത്ത പട്ടുടയാട ധരിച്ച, കഴുത്തിൽ തലയോട്ടി മാലകളണിഞ്ഞ ആ രൂപത്തിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു വെള്ളി ദണ്ഡ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മന്ത്രവാദി പതുക്കെ ചിരിച്ചു. ​"മാധവാ... നീ തുറന്നത് നിന്റെ തന്നെ അന്ത്യത്തിന്റെ വാതിലാണ്!" ​(തുടരും. #📔 കഥ #📙 നോവൽ #കഥ #വിരഹം