#📔 കഥ ഭാഗം പതിമൂന്ന് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ "വേറാരാണ് ഈ നേരത്ത് ഇവിടേക്ക് വരാൻ" വാഹനം പടിക്കലെത്തി അതിൽ നിന്നും വെളുത്ത ഷർട്ടും പാന്റുമിട്ട  രണ്ടുപേരിറങ്ങി നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു മുറ്റത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു "ഞങ്ങൾ ജില്ലാ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വരികയാണ്... കണ്ണൻ എന്നൊരാൾ അവിടെ അഡ്മിറ്റായിട്ട് ഒരാഴ്ചയായി ആരോ അവിടെ കൊണ്ടുവന്നിട്ട് പോയതാണ്... കുറച്ച് ക്രിട്ടിക്കലാണ്... ഇനി ഞങ്ങൾക്കവിടെ കിടത്താൻ പറ്റില്ല.. അപ്പോൾ അഡ്രസ് തേടിപ്പിടിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടു വന്നതാണ്..." ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ജലജ ചോദിച്ചു " എന്താണവന്... " " ഈ ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നെ മദ്യവും കഞ്ചാവും ഒക്കെയായി രണ്ട് കിഡ്നിയും പോയിരിക്കുന്നു... പോരാത്തതിന് വയറ് നിറയെ പഴുപ്പാണ് സർജറിക്ക് ഇനി സ്കോപ്പില്ല.. തല്ക്കാലം വീട്ടിൽ മരുന്നുമായി കിടക്കട്ടെ... " വാനിൽ നിന്നും രണ്ടുപേർ താങ്ങി പിടിച്ച് ഒരു സ്ട്രെക്ച്ചർ ഉമ്മറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു അവർ ചോദിച്ചു " എവിടേക്കാണ് കിടത്തേണ്ടത്... " മറുപടി പറയാനാവാതെ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി കാട്ടി അകത്തേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ കണ്ണ് മേലേക്കാക്കി മൂക്കിലൂടെ പൈപ്പിട്ട് കിടക്കുന്ന കണ്ണനെ ഒന്നു നോക്കി ജലജ അപ്പോളേക്കും തളർന്ന് ശരീരത്തിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.. അവനെ ഉള്ളിൽ കിടത്തി പോകുമ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു മരുന്നൊക്കെ അവിടെ വെച്ചിട്ടുണ്ട് അത് നേരത്തിന് കൊടുക്കണം.. ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ച് കൊണ്ട് വാഹനത്തിന്റെ വെളിച്ചം പടികടന്ന് പഞ്ചായത്ത് റോഡിന്റെ വശങ്ങളിലേക്ക് വെട്ടം പരത്തികൊണ്ട് പോയപ്പോൾ പിറകുവശത്തെ ചുവന്ന കണ്ണുകൾ അല്പനേരം കൂടി കണ്ടു പിന്നെ അത് ഇരുളിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി... കണ്ണീർ വീണു നനഞ്ഞ മാറിടത്തിൽ നിന്നും ജലജയെ അടർത്തിമാറ്റി ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി... ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനുമിടയിലെ താല്ക്കാലിക നിമിഷങ്ങളിൽ പോയ കാലത്തെ ചിന്തകൾ മനസിലേക്കെത്തിയതുകൊണ്ടാവും കണ്ണന്റെ കണ്ണിന്റെ മൂലയിൽ ഒരിറ്റു കണ്ണീർ തങ്ങി നിന്നിരുന്നു... അന്ന് രാത്രി അവൻ കിടന്ന  കട്ടിലിന്റെ കാലിൽ ചാരിയിരുന്നു.. ഇടക്കിടെ അവന്റെ കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഇമയനങ്ങാതെ കിടക്കുന്ന അവന്റെ മുഖത്ത് തലോടി... ലാളിച്ചു കൊതിതീരും മുമ്പേ കൈവിട്ടുപോയ മകന്റെ എല്ലും തോലുമായ ശരീരത്തിലെ മിടിപ്പുകളുടെ ഏറ്റകുറച്ചിലുകൾ ഉള്ളിൽ ഭീതി പടർത്തി പിറ്റേന്ന് മുതൽ ജലജയും ഞാനും അവന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഇരുന്നു... ഇടക്ക്  തലപിടിച്ച് മടിയിലേക്ക് വെച്ച് കഞ്ഞി അരച്ചു കലക്കി മൂക്കിലെ  ട്യൂബിലൂടെ നല്കുന്ന ജലജയെ ഒന്നു നോക്കി പണ്ട് അവന് ചോറെടുത്തു കൊടുത്തപ്പോൾ കറി രുചിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അത് തട്ടികളഞ്ഞപ്പോൾ  നിലത്ത് വീണ വറ്റുകൾ പെറുക്കി കൂട്ടുന്ന ജലജയെ ഓർത്തു... നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ ഇടക്കിടെ തുടച്ച് മൂക്കു ചീറ്റി കൊണ്ട് മകന് ഭക്ഷണം നല്കുന്നത് കാണാനാവാതെ മുറിവിട്ടിറങ്ങി ഉമ്മറത്ത് വന്നിരുന്നു... മൂന്നാം നാൾ ഭക്ഷണം കൊടുക്കാനായി ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവൻ രണ്ടു തവണ ചുമച്ചു... അടുത്ത് ചെന്ന് നെഞ്ചുഴിഞ്ഞ് കൊടുത്തപ്പോൾ ആ സത്യം മനസിലായി കണ്ണൻ ഇനിയില്ല എന്ന സത്യം... കാറി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ജലജ അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വീണപ്പോൾ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കഞ്ഞിപ്ലേറ്റ്  നിലത്ത് വീണ് പരന്നു.. ചിതറിയ വറ്റുകൾക്കിടയിലൂടെ കണ്ണ് തുടച്ച് ജലജയെ കണ്ണന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പിടിച്ചെഴുന്നേൽപിച്ചപ്പോൾ അവൾ നെഞ്ചത്തടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഏട്ടാ... നമ്മുടെ കണ്ണനെ കണ്ട് കൊതി തീർന്നില്ല ല്ലോ... അതിനു മുമ്പേ..." അവൾ മുഴുവനാക്കാതെ ഏങ്ങലടിച്ചു... ആരൊക്കെയോ വന്നതും പോയതുമറിഞ്ഞില്ല... അമ്മ ഉറങ്ങുന്ന മണ്ണിനടുത്തായി ആറടി നീളത്തിലൊരു കുഴി രൂപപ്പെട്ടു... ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് വെള്ളപുതപ്പിച്ച് അവനെ തൊടിയിലേക്കെടുത്തു.. കണ്ടു  കൊതിതീരാതെ വിടപറഞ്ഞകലുന്ന ഇനി തിരിച്ചെത്താത്ത വസന്തകാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഉള്ളിൽ വേട്ടയാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു ജനലഴികളിൽ പിടിച്ച്  അവനെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ചാരി നിന്ന ജലജയുടെ തേങ്ങൽ നേർത്തു വന്നു പിന്നെ തേങ്ങലിനൊപ്പം മനസിന്റെ പാളം തെറ്റിയ അവൾ  പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പാടി  ആരീരം രാരീരം രാരാരോ... സൂര്യനസ്തമിക്കുകയും ഇരുട്ടുപരക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ മൺകൂനക്ക് മുകളിൽ കുത്തിവെച്ച ചന്ദനതിരികളിൽ നിന്നും പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... നിർത്താതെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിൽ ഓടിനടന്ന ജലജ അപ്പോഴും പാടികൊണ്ടിരുന്നു ജീവിതത്തിലേക്ക് പടർന്നു കയറിയ ഇരുട്ടിന്  കൂട്ടായി വന്നെത്തിയ മഴയിൽ അവളുടെ പാട്ട് അലിഞ്ഞു ചേർന്നു... ശുഭം രമേഷ് കൃഷ്ണൻ