Copyright © [RafseenaNamaf] [2026] ​All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the author, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other non-commercial uses permitted by copyright law. ഈ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും സംഭവങ്ങളും പൂർണ്ണമായും സാങ്കൽപ്പികമാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ മരിച്ചവരോ ആയ വ്യക്തികളുമായോ യഥാർത്ഥ സംഭവങ്ങളുമായോ ഇതിന് എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അത് തികച്ചും യാദൃശ്ചികം മാത്രമാണ്. 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 ചിങ്ങമാസത്തിലെ ഇളം വെയിൽ കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ പടിപ്പുര കടന്ന് മുറ്റത്തെ മണൽപ്പരപ്പിൽ സ്വർണ്ണവർണ്ണം വിതറുകയാണ്. കോവിലകത്തിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ ഇന്ന് പതിവില്ലാത്ത ഒരു ചടുലതയുണ്ട്. തൂണുകളിലെ കൊത്തുപണികളിൽ തട്ടി കാറ്റ് മൂളുന്നു. ഇളമുറ തമ്പ്രാൻ വിഷ്ണുദേവ് ബാംഗ്ലൂരിലെ പഠിപ്പ് കഴിഞ്ഞ് ഇന്ന് തിരികെ എത്തുന്ന ദിവസമാണ്.... അടുക്കളപ്പുറത്ത് വലിയ ചെമ്പുകളും ഉരുളികളും തിരക്കിലാണ്. പുകയേറ്റ് കറുത്ത ചുമരുകൾക്കിടയിൽ നാണിയമ്മ സർവ്വാധിപതിയെപ്പോലെ പണികൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നു.... വർഷങ്ങളായി ഈ കോവിലകത്തെ ഓരോ തുടിപ്പും അറിയുന്നവളാണ് നാണിയമ്മ. അവരുടെ കൈപ്പുണ്യം തറവാടിന് അത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. നാണിയമ്മയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരമാണ് ലക്ഷ്മി പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഇവിടെ പണിക്ക് കയറിയത്. ഭർത്താവിന്റെ മരണശേഷം ലക്ഷ്മിക്ക് താങ്ങും തണലുമായത് ഈ കോവിലകവും നാണിയമ്മയുടെ കരുതലുമാണ്.. "നാണിയമ്മേ ആ അവിയലിന്റെ കഷ്ണങ്ങളൊക്കെ വെന്തോ എന്ന് നോക്കിക്കോളൂ. ലക്ഷ്മീ... നീ ആ വാഴയിലകൾ ഒന്നു വാട്ടി എടുത്തേ. ദേവൂട്ടൻ വരുമ്പോഴേക്കും ഊണ് വിളമ്പണം. വല്ലാതെ വൈകിയാൽ അവന് ദേഷ്യം വരുട്ടോ" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി അടുക്കളവാതിൽക്കൽ വന്ന് പരിഭ്രമിച്ചു. തമ്പുരാട്ടിയുടെ ആധി കണ്ട് ലക്ഷ്മി പുഞ്ചിരിച്ചു. "തമ്പുരാട്ടി പേടിക്കണ്ട എല്ലാം സമയത്തിന് നടക്കും." ലക്ഷ്മിയുടെ മകൾ ഉണ്ണിമായ അടുക്കളയുടെ ഒരു മൂലയിൽ പതുങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഡിഗ്രി ഒന്നാം വർഷത്തിന് പഠിക്കുന്ന അവൾ കോളേജ് അവധിയായതുകൊണ്ടും കോവിലകത്ത് വലിയ വിശേഷമായതുകൊണ്ടും ഇന്ന് അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ വന്നതാണ്. ഉണ്ണിമായയെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിക്ക് സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ ഇഷ്ടമാണ്. അവളുടെ പഠിപ്പിനും പുസ്തകങ്ങൾക്കും വേണ്ട സഹായങ്ങൾ തമ്പുരാട്ടി നേരിട്ടാണ് ചെയ്യുന്നത്... "ലക്ഷ്മീ നിന്റെ കുട്ടിയെക്കൊണ്ട് കടുപ്പമുള്ള പണിയൊന്നും ചെയ്യിക്കണ്ട. അവൾക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലല്ലോ. പാവം..." സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി വാത്സല്യത്തോടെ ഉണ്ണിമായയെ നോക്കി... ഭയവും ബഹുമാനവും കലർന്ന ഒരു നോട്ടം നൽകി ഉണ്ണിമായ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. ഈ വലിയ കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാക്കന്മാർക്ക് മുന്നിൽ താനൊരു നിഴൽ മാത്രമാണെന്ന ബോധം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു... ഉമ്മറത്ത് ഗാംഭീര്യത്തോടെ വലിയ തമ്പുരാൻ ശിവശങ്കരൻ ഇരിക്കുന്നു. കാര്യസ്ഥൻ പപ്പൻ കൈകൾ കെട്ടി പടികൾക്ക് താഴെ ഭയഭക്തിയോടെ നിന്നു... "ശിവേട്ടാ അവനെ കൊണ്ടുവരാൻ പപ്പേട്ടനോട് പറഞ്ഞോട്ടെ?" അവൻ അവിടെ എത്താൻ സമയം ആയില്ലേ.. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഭർത്താവിനോട് ചോദിച്ചു... "ഉവ്വ പറഞ്ഞോളൂ. ആ  കാറെടുത്തിട്ട് അങ്ങോട്ട് ചെന്നോളാൻ പറയും" തമ്പുരാൻ കൽപ്പിച്ചു... സമയം ഉച്ചയോടടുത്തു. ഊണിനുള്ള ഇലകൾ പറിക്കാനായി തൊടിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ. പച്ചപ്പട്ടുടുത്ത വാഴത്തോപ്പിൽ നിന്ന് ഇലകൾ മുറിച്ചെടുക്കുമ്പോഴാണ് ആ പഴയ കറുത്ത കാർ മുറ്റത്തേക്ക് വന്നത്. കാർ നിന്നതും എൻജിൻ ഓഫായ ശബ്ദം കേട്ട് ഉണ്ണിമായ മരത്തണലിൽ ശ്വാസമടക്കി നിന്നു.. കാറിന്റെ പിൻവാതിൽ തുറന്ന് വിഷ്ണുദേവ് പുറത്തിറങ്ങി. ജീൻസും ഷർട്ടും ധരിച്ച ഒത്ത പൊക്കമുള്ള ഒരാൾ. അവൻ പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി. ആ നോട്ടം അറിയാതെ മരത്തണലിൽ നിൽക്കുന്ന ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കി. ഒരു സെക്കൻഡ്... ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് അത് ഒരു യുഗം പോലെ തോന്നി. ആ കണ്ണുകളിലെ ഗാംഭീര്യം കണ്ട് അവൾ വിറച്ചുപോയി. പ്രണയമല്ല, തന്നേക്കാൾ എത്രയോ ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരാളെ കാണുമ്പോഴുള്ള ഭയമായിരുന്നു അവളിൽ... "വിഷ്ണു ഏട്ടാ..." അപ്പച്ചിയുടെ മകൾ രേവതിയുടെ വിളി കേട്ടാണ് വിഷ്ണു നോട്ടം മാറ്റിയത്. അവൾ ഓടിവന്ന് അവനരികിൽ നിന്നു. രേവതിയുടെ അമ്മ റുക്മിണിയും അഹങ്കാരത്തോടെ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. അപ്പച്ചിയുടെ ഭർത്താവ് പ്രഭാകരൻ മാത്രം വിഷ്ണുവിനെ കണ്ട് മന്ദഹസിച്ചു.അവൻ വീണ്ടും ആ തൊടിയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും ഉണ്ണിമായ അവിടെ നിന്നും മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിഷ്ണു ഒന്നും മിണ്ടാതെ അകത്തേക്ക് നടന്നു... അടുക്കളയിൽ ഊണ് വിളമ്പാനുള്ള വട്ടം കൂട്ടി. "ഉണ്ണിമായേ നീ ആ പിച്ചളക്കിണ്ടിയിൽ വെള്ളമെടുത്തു വയ്ക്ക്. തമ്പ്രാൻ ഇപ്പോൾ കുളിച്ചു വരും" ലക്ഷ്മി അമ്മ അവൾക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകി... ​അടുക്കളയിൽ തിടുക്കം കൂടി. നനച്ച വാഴയിലകൾ നാണിയമ്മ നിലത്തിട്ട് വിരിക്കുന്നു. ഓരോ ഇലയും വിടർത്തി അതിലെ വെള്ളം തുടച്ചുനീക്കി ഉണ്ണിമായ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ആ ജീൻസ് ധരിച്ച രൂപമാണ്. നഗരത്തിലെ വലിയ പഠിപ്പുള്ളവർ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണോ വരിക? ​സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി വന്ന് അടുക്കളവാതിൽക്കൽ നിന്നു... "നാണിയമ്മേ ദേവൂട്ടൻ കുളിച്ചുവന്ന് പൂജാമുറിയിൽ കയറി കാണും. പൂജ കഴിഞ്ഞാൽ ഉണ്ണാൻ വരും. എല്ലാം വിളമ്പിവെച്ചോളൂ." ​അടുക്കളയിലെ തിരക്ക് ഒടുങ്ങുന്നില്ല. സാമ്പാർ പാത്രങ്ങളിലേക്ക് പകരുന്നു കാളനും ഓലനും എരിശ്ശേരിയും ഓരോ വിഭവങ്ങളും വലിയ പാത്രങ്ങളിലാക്കി മേശപ്പുറത്തേക്ക് നീക്കി വെക്കുന്നു. ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് കയ്യിൽ കിട്ടുന്ന പാത്രങ്ങളൊക്കെ എടുത്ത് നിരത്താൻ പോലും നേരമില്ല... ​പെട്ടെന്നാണ് പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് മണിനാദം മുഴങ്ങിയത്. അതൊരു സൂചനയായിരുന്നു. ദേവൂട്ടൻ കുളിച്ച് പൂജകഴിഞ്ഞ് ഉണ്ണാനായി എത്തുന്നു... ​ഉണ്ണിമായ വിളമ്പാനുള്ള കറിക്കൂട്ടുകൾ ഓരോന്നായി ഇലയിലേക്ക് പകരാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അവനവിടേക്ക് വന്നത്. അവളൊന്ന് തലയുയർത്തി നോക്കി. കണ്ട കാഴ്ച അവളെ സ്തബ്ധയാക്കി  ​അവൾ കണ്ട ആ ജീൻസും ഷർട്ടുമിട്ട നഗരവാസിയായിരുന്നില്ല അവിടെ. മുണ്ടും മേൽമുണ്ടും ധരിച്ച് നെറ്റിയിൽ ഭസ്മക്കുറിയണിഞ്ഞ് കഴുത്തിൽ സ്വർണ്ണമാലയും കൈയ്യിൽ മന്ത്രച്ചരടുകളുമണിഞ്ഞ് ഈ കോവിലകത്തിന്റെ തമ്പ്രാൻ... അവൻ മുറ്റത്ത് കാറിൽ വന്നിറങ്ങിയ അതേ ആളാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അവൾക്കൊരു നിമിഷം തോന്നിയില്ല. ഒരു നിഷ്കളങ്കനായ നാട്ടുമ്പുറത്തുകാരനെപ്പോലെ എന്നാൽ തറവാടിത്തത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യത്തോടെ അവൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നു. നനഞ്ഞ മുടിയിഴകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ തോളിലേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​വിഷ്ണു അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് വന്നതുകൊണ്ട് നേരെ ഊണു കഴിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും അപ്പച്ചിയും കുടുംബത്തിലെ മറ്റു പ്രമുഖരും അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ​" ഉണ്ണാൻ അവിടെ ഇരിക്കു ദേവൂട്ടാ..." മുത്തശ്ശി സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു. ​വിഷ്ണു പതുക്കെ തലയാട്ടി. അവൻ ഇലയിടുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. അപ്പോളാണവൻ ഉണ്ണിമായയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ഇലയിട്ട് അവനുവേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഉണ്ണിമായയെ അവൻ പതിയെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കൗതുകം കലർന്നിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞു. "എന്താ കുട്ടി ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്? ദാ ആ ഉപ്പേരിയും കിച്ചടിയും ഇങ്ങോട്ട് എടുത്തേ... തമ്പ്രാൻ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞു." നാണിയമ്മയുടെ തിടുക്കം കണ്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായ പെട്ടെന്ന് പതിയേ നടന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ ഇലയ്ക്ക് അരികിലെത്തി... ​വിഷ്ണു പതിയേ പീഠത്തിൽ ഇരുന്നു. അവന്റെ അരികിലായി അച്ഛൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാനും അപ്പുറത്ത് രേവതിയുടെ അച്ഛൻ പ്രഭാകരനും ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഭർത്താവിനും മകനും വിളമ്പുന്നത് നോക്കി അടുത്തുതന്നെ നിന്നു. ​ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ഇലയിൽ കറികൾ ഓരോന്നായി വിളമ്പി. വിഷ്ണു ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ തന്റെ ഇലയിൽ കറികൾ വിളമ്പുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയിലായിരുന്നു. അവളുടെ കൈകളിലെ കുപ്പിവളകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി നേർത്ത ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ആ വിറയൽ അവൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഇത് നമ്മുടെ ലക്ഷ്മിയുടെ മകളല്ലേ സരസ്വതീ? ഇപ്പോൾ ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുകയല്ലേ?" ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.. "അതെ അവൾ പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയാ" തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞു... ഇതുകേട്ട് രേവതി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.. "പഠിച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്താ കാര്യം? അവസാനം ഇവിടെയൊക്കെ തന്നെ പണിക്ക് നിൽക്കേണ്ടി വരില്ലേ?" വിഷ്ണു പതുക്കെ തലയുയർത്തി. അവന്റെ നോട്ടം കടുപ്പമുള്ളതായിരുന്നു... "പഠിപ്പും അന്തസ്സും ഉണ്ടെങ്കിൽ ആർക്കും എവിടെയും തിളങ്ങാം രേവതി. അത് നീ ആദ്യം മനസ്സിലാക്ക്." അവൻ പതുക്കെ ഉണ്ണിമായയെ നോക്കി ചോദിച്ചു "എന്താ പേര്?" "ഉണ്ണി... ഉണ്ണിമായ" പേടിയോടെ അവൾ മന്ത്രിച്ചു. തമ്പ്രാന്റെ ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള രൂപം അവളെ അത്രമേൽ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു... ​വിഷ്ണു ആ വെള്ളത്തിന്റെ ഗ്ലാസ് എടുത്തപ്പോൾ അറിയാതെ അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈകളിൽ തൊട്ടു. ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞതുപോലെ ഉണ്ണിമായ കൈകൾ പെട്ടെന്ന് വലിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ തമ്പ്രാനോടുള്ള ബഹുമാനവും പേടിയും ഒരു നിഗൂഢമായ വികാരം പോലെ നിറഞ്ഞുനിന്നു.... കോവിലകത്തെ പണികളെല്ലാം ഒതുക്കി ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും പടിപ്പുര കടക്കുമ്പോൾ നേരം സന്ധ്യയായിരുന്നു. ആകാശത്ത് ചെമ്പരത്തിപ്പൂവിന്റെ നിറം പടർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും ആ ഊണുശാലയിലെ വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ രൂപമായിരുന്നു... നഗരപരിഷ്കാരിയായ വിഷ്ണുവിൽ നിന്നും തറവാടിത്തം തുളുമ്പുന്ന ആ തമ്പ്രാനിലേക്കുള്ള അവന്റെ മാറ്റം അവളെ വല്ലാതെ അമ്പരപ്പിച്ചിരുന്നു. അവർ കോവിലകത്തിന്റെ മുറ്റം കടന്ന് നടക്കുമ്പോൾ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ വലിയ മാളികപ്പുറത്തെ ജനാലയ്ക്കൽ വിഷ്ണു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവൻ മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ താഴെ നടന്നുപോകുന്ന ആ രൂപത്തെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ച പുസ്തകങ്ങളും ഇടയ്ക്കിടെ താഴേക്ക് നോക്കുന്ന ആ പാവാടക്കാരിയുടെ പേടിയും അവനിൽ വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം നിറച്ചു. അവൾ പടിപ്പുര കടക്കുന്നത് വരെ അവൻ നോക്കി നിന്നു. അവൾ അദൃശ്യയായതും വിഷ്ണുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞുആരും കാണാത്ത അവൾ പോലും അറിയാത്ത ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി.... വീട്ടിലെത്തിയ പാടെ ഉണ്ണിമായ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരി കുളിച്ചു. കോവിലകത്തെ പുകയും വിയർപ്പും കഴുകിക്കളഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സിനുള്ളിലെ ആ വെപ്രാളം മാറുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം അവൾ തന്റെ ചെറിയ മുറിയിൽ കയറി കതകടച്ചു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പഴയൊരു ഡയറി അവൾ കയ്യിലെടുത്തു. കോളേജിലെ തന്റെ വിശേഷങ്ങൾ കുറിച്ചുവെക്കുന്ന ആ ഡയറിയിൽ അവൾ ഇന്ന് പുതിയൊരു അധ്യായം എഴുതിത്തുടങ്ങി "ഇന്ന് തമ്പ്രാൻ കുട്ടി തിരിച്ചെത്തി. ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ആ ഭയമായിരുന്നില്ല പിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ. മുണ്ടും മേൽമുണ്ടും ധരിച്ച് നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറിയിട്ട് അദ്ദേഹം മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും പേടിച്ചുപോയി. രേവതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ വാക്കുകൾ ഇന്നും എന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു...പണിക്കാരുടെ മകൾ പണിക്കാരത്തി തന്നെയാകും എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ വലിയ സങ്കടം തോന്നും. പക്ഷേ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി എനിക്ക് വേണ്ടി സംസാരിച്ചു. എങ്കിലും എനിക്ക് ഭയമാണ്... ആ വലിയ മാളികയുടെ തണലിൽ നിൽക്കാൻ പോലും എനിക്ക് യോഗ്യതയില്ലെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു...ദൈവമേ ഇനി അങ്ങോട്ട് പോകുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ പെടാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് കരുത്ത് നൽകണേ..." എഴുതി നിർത്തുമ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തമ്പ്രാന്റെ മുന്നിൽ പെട്ടാൽ താൻ ഇനിയും തളർന്നുപോകുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. ഡയറി മടക്കി തലയിണയ്ക്കടിയിൽ വെച്ച് കിടക്കുമ്പോഴും ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ ആൽമരത്തിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചുവരുന്ന നിലാവിനോട് അവൾ തന്റെ ഭയത്തെക്കുറിച്ച് മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..... തുടരൂ......🌸 ✍️പ്രണയ_തൂലിക.............🌹 പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/1aaMpYJF10ബി ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #😍 ആദ്യ പ്രണയം #👨‍👩‍👧‍👦 കുടുംബം #💌 പ്രണയം #📔 കഥ