பகுதி-2 அலைகளின் சத்தத்தைத் தவிர வேறெந்த மொழியும் அறியாத நடுக்கடலின் தனிமையில் ஒருவன்; அலையோசைக்குள்ளேயே தன் வாழ்வின் ரகசியங்களை புதைத்து வைத்திருக்கும் ஒருத்தி. இவர்களுக்கு இடையே மலரும் காதல் ஒரு கவிதை மட்டுமல்ல, அது ஒரு பிரபஞ்ச ரகசியம். கடல் மட்டத்திலிருந்து நூறு அடி உயரத்தில், அந்த அந்தகாரமான கலங்கரை விளக்கத்தில் நின்றிருந்தான் ஆதவன். அவனது வேலை, திசை தெரியாமல் தவிக்கும் கப்பல்களுக்கு ஒளியைக் காட்டுவது. ஆனால், அவனது சொந்த வாழ்க்கை திசையற்ற ஒரு கட்டுமரம் போலத்தான் இருந்தது. கரையில் இருந்து பல மைல்கள் தள்ளி, உப்புக் காற்றும் மீன் வாடையும் கலந்த அந்த நெய்தல் நிலக் கிராமத்தில் வாழ்ந்து வந்தாள் சமுத்திரா. அவளது பெயரிலேயே கடல் இருந்தது, அவளது கண்களில் கடலின் ஆழம் இருந்தது. அவர்களுக்குள் காதல் வார்த்தைகளால் தொடங்கவில்லை. அது ஒளியாலும், காற்றாலும் உருவானது. ஒவ்வொரு நாளும் மாலை 6:30 மணிக்கு ஆதவன் கலங்கரை விளக்கத்தின் பெரும் சுழலும் விளக்கை எரியவிடுவான். அந்தக் கற்றை கடலைத் துளைத்துக்கொண்டு சமுத்திராவின் வீட்டின் ஜன்னல் வழியாக ஒரு வினாடி வந்து போகும். முதலில் அது அவளுக்கு ஒரு காலக்கணிதக் கருவியாக மட்டுமே இருந்தது. ஆனால், ஒரு நாள் அந்த ஒளி வழக்கத்தை விட ஒரு வினாடி தாமதமாக அவள் மீது விழுந்து நின்றது. அது தவறுதலாக அல்ல, ஆதவன் தன் பைனாகுலர் வழியாகக் கரையைப் பார்த்தபோது, கடற்கரையில் அமர்ந்து ஒரு சிறிய மணல் வீட்டைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்த சமுத்திராவைக் கண்டான். அலைகள் அதைச் சிதைக்க வரும்போது, அவள் தன் முந்தானையால் அதை மறைக்க முயன்ற அந்தத் தவிப்பு, இரும்பு மனிதனாய் இருந்த ஆதவனை முதன்முதலாக அசைத்துப் பார்த்தது. மறுநாள், சமுத்திரா ஒரு பதிலை அனுப்பினாள். அவளிடம் பெரிய விளக்குகள் இல்லை. ஆனால், தன் வீட்டின் மாடியில் நின்று ஒரு சிறிய கைக்கண்ணாடியை வைத்து சூரிய ஒளியைப் பிரதிபலித்து அந்தத் தூரத்துக் கலங்கரை விளக்கத்தின் மீது ஒரு மின்னலை எறிந்து காட்டினாள். (காதலின் முதல் புள்ளி)நூறு மைல் வேகத்தில் வீசும் புயல் காற்றைக் கடந்து, இரு கண்களின் தேடல் ஒரு புள்ளியில் சந்தித்தது. அது ஒரு 'ஹலோ' சொல்லும் சிக்னல் அல்ல, "நீ அங்கு இருப்பதை நான் உணர்கிறேன்" என்ற அங்கீகாரம். அவர்கள் சந்திக்கவே முடியாது என்பதுதான் இந்தக் கதையின் மிகப்பெரிய முரண். ஆதவன் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒருமுறைதான் கரைக்கு வர முடியும். சமுத்திராவோ, கடலைத் தன் தந்தையாக மதிக்கும் ஒரு மீனவக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். அவளது சமூகத்தில், 'கடலில் வசிப்பவன்' ஒரு தேவதூதன் போலப் பார்க்கப்பட்டாலும், அவனுக்குப் பெண் கொடுப்பது என்பது ஒரு பெண்ணை நிரந்தரத் தனிமையில் தள்ளுவது என்று கருதப்பட்டது. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கடிதங்களை அனுப்பத் தொடங்கினர். ஆனால் தபால்காரர் வழியாக அல்ல. கடலின் நீரோட்டத்தின் வழியாக! ஆதவன் ஒரு காலி பாட்டிலில் கடிதத்தை வைத்து கடலில் வீசுவான். கடலின் நீரோட்டத்தைச் சரியாகக் கணித்து அவன் வீசும் அந்தப் பாட்டில், சரியாக இரண்டு நாட்கள் கழித்து சமுத்திரா வலை வீசும் இடத்திற்கு வந்து சேரும். அவன் எழுதுவான்: "இங்கே நட்சத்திரங்கள் எனக்கு மிக அருகில் இருக்கின்றன சமுத்திரா, ஆனால் உன் சிரிப்பொலி கேட்காத இந்த வானம் எனக்குச் சுமையாக இருக்கிறது." அவள் பதில் அனுப்புவாள்: "நீ காட்டும் வெளிச்சத்தில் தான் எங்கள் ஊர் மீனவர்கள் கரை சேருகிறார்கள். நீ எனக்கு மட்டும் சொந்தமானவன் அல்ல, இந்த மொத்தக் கடலுக்கும் நீதான் ராஜா." நவரசங்களின் சங்கமம் (சிருங்காரம்) ஒரு பௌர்ணமி இரவில், ஆதவன் கலங்கரை விளக்கத்தின் விளக்கை அணைத்துவிட்டு, ஒரு சிறிய லாந்தரை மட்டும் கையில் ஏந்தி, அவளுக்காக ஒரு பாடலைச் சத்தமாகப் பாடினான். அந்தப் பாடல் கரையில் இருந்த சமுத்திராவிற்குச் கேட்கவில்லை, ஆனால் அந்த அமைதியான இரவில் கடலின் அலைகள் அந்த ராகத்தைச் சுமந்து வந்து அவள் காலடியில் சேர்த்தன. (ரௌத்திரம்) ஒருமுறை ஊர் தலைவர் சமுத்திராவிற்குத் திருமணம் செய்ய முடிவெடுத்தபோது, கோபத்தின் உச்சியில் அவள் கடலை நோக்கிக் கத்தினாள். அன்று இரவு, கலங்கரை விளக்கத்திலிருந்து வரும் ஒளி ஒரு எச்சரிக்கையைப் போல மிக வேகமாகச் சுழன்றது. அது ஆதவனின் அடிமனது ஆக்ரோஷம். (கருணை)ஒரு கடும் புயல் மழையில், ஆதவன் இருக்கும் கலங்கரை விளக்கத்தின் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது. அவன் உணவு இன்றி தவிப்பதைக் கேள்விப்பட்டு, உயிரைப் பணையம் வைத்து ஒரு சிறிய படகில் அவனுக்காக உணவும் மருந்தும் எடுத்துச் செல்லச் சமுத்திரா துணிந்த அந்தத் தருணம், காதலின் உச்சகட்டக் கருணை. ஊரே திரண்டு வந்து அவர்களைப் பிரிக்க நினைத்தபோது, சமுத்திரா ஒரு முடிவெடுத்தாள். அவள் ஊரைத் துறந்து கடற்கரைக்கே வந்துவிட்டாள். ஆதவனால் வேலையை விட்டுவிட்டு வர முடியாது, அவளால் கடலைத் தாண்டிச் செல்ல முடியாது. அப்போதுதான் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. அந்தப் பகுதியில் ஒரு மிகப்பெரிய பாலம் கட்டும் பணி தொடங்கியது. அந்தப் பாலத்தின் ஒரு முனை சமுத்திராவின் கிராமத்திலும், மற்றொரு முனை கலங்கரை விளக்கத்திற்கு அருகிலும் அமையவிருந்தது. அந்தப் பாலத்தின் கட்டுமானப் பணியில் சமுத்திரா ஒரு தொழிலாளியாகச் சேர்ந்தாள். ஒவ்வொரு செங்கல்லாக அவள் அடுக்கும்போது, அது வெறும் பாலம் அல்ல, தன் காதலனைச் சென்றடையும் ஒரு ஏணி என்று அவள் கருதினாள். சில ஆண்டுகள் கழித்து, பாலம் முடிந்தது. நடுக்கடலில் இருக்கும் அந்தச் சிறிய தீவில், கலங்கரை விளக்கத்தின் நிழலில், சமுத்திராவும் ஆதவனும் இணைந்து வாழ்ந்தார்கள். இப்போது அவர்கள் பாட்டிலில் கடிதம் அனுப்புவதில்லை. மாறாக, ஒவ்வொரு இரவும் ஆதவன் சுழலும் விளக்கை எரியவிடும்போது, சமுத்திரா அதன் ஒளியில் தன் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்கிறாள். இது வெறுப்பு இல்லாத காதல். சலிப்பு தட்டாத தேடல். தூரம் என்பது காதலைக் குறைப்பதில்லை, மாறாக அதன் மதிப்பைக் கூட்டுகிறது என்பதற்கு இவர்களே சாட்சி. #🎶இன்றைய ட்ரெண்டிங் பாடல்💃 #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் #💞Feel My Love💖 #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #⏱ஒரு நிமிட கதை📜 தொடரும்...