#📙 നോവൽ -ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട്_ 133 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤‍🔥 ഡേറ്റ് പറഞ്ഞതിൽ നിന്നും ഒരാഴ്ച മുന്നേ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതൊരു നിമിഷമാണ് ശ്രീയുടെ കുഞ്ഞി ചെക്കൻ വരവറിയിച്ചു കൊണ്ട് അച്ചുവിന് വേദന തുടങ്ങിയത്. ശ്രീ വെപ്രാളത്തോടെ എന്ത് വേണമെന്നറിയാതെ ആ പാതിരാത്രി പകച്ചു നിന്നപ്പോൾ അവനു വേണ്ടി ഡെവിയാണ് ഓടിയത് മുഴുവനും. അച്ഛനെ അധികം ടെൻഷനടിപ്പിക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടോ.. അമ്മയ്ക്ക് ഇനിയും വേദന സഹിക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടോ.. അതൊ ഓരോന്നിനും ഓടി പാഞ്ഞു നടക്കുന്നതിനൊപ്പം തന്റെ അച്ഛന്റെ വിങ്ങൽ നിറഞ്ഞ മുഖം കണ്ടിട്ട് സഹിക്കാൻ വയ്യാത്ത ഡെവി മാമനെ ഓർത്തിട്ടോ എന്തായാലും അധികമൊന്നും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ തന്നെ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ തന്റെ വരവറിയിച്ചു. ശ്രീക്കവളുടെ കൂടെ ലേബർ റൂമിൽ കയറണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.. പക്ഷേ അച്ചു തന്നെയാണ് അത് തടഞ്ഞത്. തനിക്കൊരു നേരിയ വേദന വന്നപ്പോൾ പോലും കണ്ണ് നിറച്ചൻ ഇനിയിപ്പോ അതിനകത്തു വന്നാലും കരഞ്ഞു വിളിച്ചു കൊണ്ട് അലമ്പാക്കും എന്നല്ലാതെ അവനെ കൂടി താൻ ധൈര്യപ്പെടുത്തേണ്ടി വരുമെന്നല്ലാതെ പ്രതേകിച്ചു ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. എങ്കിൽ പിന്നെ ആ വേദന സഹിക്കാൻ എന്തിന് അവനെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോണമെന്ന് അവള് ചിന്തിച്ചു. എന്തായാലും.. അച്ചുവിന്റെ വേദന കണ്ടു കണ്ണ് നിറച്ചവൻ മകനെ ഏറ്റു വാങ്ങുമ്പോഴും കണ്ണ് നിറച്ചത് സന്തോഷം കൊണ്ടായിരുന്നു. "അച്ചു.. അവളെ കാണാൻ.." കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചതിനൊപ്പം തന്നെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ പാതി തുറന്നു കിടക്കുന്ന വാതിലിൽ കൂടി ആർത്തിയോടെ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. "പേടിക്കേണ്ട.. അർച്ചന ഒക്കെയാണ്. ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. അര മണിക്കൂർ കൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് മാറ്റും.." അവന്റെയാ വെപ്രാളം കണ്ടിട്ട് കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് വന്നു കൊടുത്ത നേഴ്സ് ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും അവന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞില്ല.. ഡെവി അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി കൊണ്ട് കുഞ്ഞിനെ അടക്കം അവനെ ഒന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു. "നോക്കെടാ.. ശ്രീ കുഞ്ഞിനെ അവനു നേരെ നീട്ടി. ഡെവി വാത്സല്യത്തോടെ ആ കുഞ്ഞ് നെറ്റിയിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു. എന്നിട്ട് മൃദുവായി ആ കവിളിൽ ചുണ്ട് ചേർക്കുന്നത് ശ്രീ ഒരു നിർവൃതിയോടെ നോക്കി.. "അവരെ കാണിക്കേടാ.. ഡെവി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ശ്രീ അതോർത്തത് തന്നെ. തനിക് പിന്നിൽ വലിയൊരു പട തന്നെയുണ്ട്. കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ ധൃതിയോടെ. തന്റെയും അവന്റെയും സന്തോഷപ്രകടനം കഴിയാൻ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കിയുന്നവർ.. ശ്രീ അവർക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. ജയഗോപന് നേരെ കുഞ്ഞിനെ നീട്ടിയെങ്കിലും ദേവികയാണ് ആർത്തിയോടെ കൈ നീട്ടി വാങ്ങിയത്. അതിനെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ അവൻ ശ്രീയെയും കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു താഴ്ത്തി അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്തു.. പിന്നെയങ്ങോട്ട് കുഞിനെ കാണുന്നവരുടെ ബഹളമായിരുന്നു.. കാർത്യയിനി ആ കുഞ്ഞിനെ ഏറ്റു വാങ്ങുമ്പോൾ അച്ചുവിനെയാണ് ഓർത്തത്. അവളുടെ പഴയൊരു ചിത്രം. തന്റെ മകന്റെ കൂടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും നഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ട് കയറി വന്നവളുടെ ശൂന്യത നിറഞ്ഞ രൂപം.. ആ കുഞ്ഞ് ദേഹം നെഞ്ചോടു ചേർക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത് അവളെ ഓർത്തിട്ടായിരുന്നു.. ഇങ്ങനൊരു സന്തോഷത്തിലേക്ക് എത്തി പെടാൻ അവൾ അനുഭവിച്ച കനൽ വഴികളെ കുറിച്ചായിരുന്നു.. നിറ വയറുമായി നിൽക്കുന്ന ബാലയുടെ മടിയിലേക്ക് കുഞ്ഞിനെ വെച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ട് ഡെവിയും അവളുടെ അരികിലേക്കിരുന്നു. അപ്പച്ചീടെ പൊന്നേ.. അതീവ സ്നേഹത്തോടെ സന്തോഷത്തോടെ ബലയാ കുഞ്ഞു കവിളിൽ ചുണ്ട് ചേർക്കുമ്പോൾ എനിക്കിപ്പോ പുറത്ത് വന്നിട്ടവനെ കാണണം എന്ന് വാശി പോലെ ഒരാൾ അവൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്ത് വരാൻ തിടുക്കം കാണിച്ചു തുടങ്ങി. ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ബാലയുടെ മുഖം മാറി.. "എന്താടാ.. ഡെവിക്കത് പെട്ടന്ന് മനസ്സിലായി. അവളുടെ മാറ്റങ്ങളെ അവളെക്കാൾ മുന്നേ അറിയുന്നതലങ്കിലും അവനല്ലേ. വേദനിക്കുന്നു ഡെവിചായ.. പറയുന്നതിനൊപ്പം അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു..പിന്നെയെല്ലാം പെട്ടന്നായിരിന്നു. ഒരേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഒരേ ഡോക്ടറെ തന്നെ കാണിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ബാലയെ വേഗം ലേബർ റൂമിലേക്ക് മാറ്റി. ഞാൻ.. കൂടി വന്നോട്ടെ.. ഡോക്ടറെ കണ്ടിട്ട് ഡെവി ചോദിക്കുമ്പോൾ അവർ ബാലയെ നോക്കി. എനിക്കവളുടെ കൂടെ നിൽക്കണം ഡോക്ടർ.. ബാലയൊന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ആ മനസാ മുഖം കണ്ടാലേ അറിയാവുന്നവൻ പെട്ടന്ന് തന്നെ തന്റെ തീരുമാനം പറഞ്ഞു. അച്ചുവിനെ പോലെയായിരുന്നില്ല ബാലയുടെ കാര്യം. അവളെ അന്നൊരു ദിവസം മുഴുവനും ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഡെവിയുടെ മകൾ അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് തന്നെ പിറന്നു വീണത്.. മോളാണ് ട്ടോ.. ബാലയുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്ത് കൊണ്ട് ഡെവി പറയുമ്പോൾ തളർച്ച കൊണ്ട് അവശയായിട്ടും അവൾ ആർത്തിയോടെ കണ്ണു തുറന്നു.. കുഞ്ഞിനെ നോക്കിയ ശേഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഡെവിയുടെ മുഖത്ത് തങ്ങി നിന്നു. അത് ശെരി.. ഇത്രേം നേരം സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആയി നിന്നിട്ടിപ്പോ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണോ ഡേവിഡ് കരയുന്നത്. അയ്യേ.. ഡോക്ടർ കളിയാക്കി പറയുമ്പോഴാണ് ഡെവി തോളു കൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചിട്ട് അവർക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞത്. ജീവിതം തന്നെ ഇരുട്ടിലായി പോകുമെന്ന് ഭയന്ന് പോയിരുന്നവൻ.. ഇന്നീ ലോകത്തിലെ മുഴുവനും സന്തോഷങ്ങളെയും ആവാഹിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവൻ അനുഭവിച്ചു തീർത്ത കൊടിയ വിരഹ വേദനയും നഷ്ടബോധത്തിന്റെ ആഴവും ഇവരുണ്ടോ അറിയുന്നു.? അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവർക്കത് വെറുമൊരു കരച്ചിലാണ്.. എന്നാലത് അവനൊരുവന്റെ ജന്മസാഫാല്യമാണെന്ന് അവനും അവന്റെ പെണ്ണിനുമറിയാം... ❤️❤️ വൈഗ.. ആർ യൂ ഒക്കെ? അവളുടെ നേരെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് ഡോക്ടർ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വിനോദിന്റെ ഏട്ടന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടി. അവളൊന്നു സുഖപ്പെട്ടു കാണാൻ അവരെല്ലാം അത്രമാത്രം കൊതിക്കുന്നുണ്ട്. കാരണം അവൾക്ക് വേണ്ടി അവിടെ കൂട്ടിരിക്കുന്നവന്റെ കണ്ണിലെ ശൂന്യതയാണ്. എന്ത് മാത്രം പ്രതീക്ഷകളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നവനാണ്. ഇന്നിപ്പോൾ അതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലൊരു ഭാവം.. "ഇവരെല്ലാം ഓർക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ തനിക്.. വൈഗയെ നോക്കി ഡോക്ടർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിനോദിന് നേരെ നീണ്ടു.. അവനു യാതൊരു ഭാവമാറ്റവുമില്ല. കുഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ ശാന്തമായി നെഞ്ചിൽ കൈ കെട്ടി കൊണ്ട് നിൽക്കുന്നവൻ. ഇയാലെന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും തോൽപ്പിച്ചു.. വൈഗ ശബ്ദമില്ലാതെ നിലവിളിച്ചു.. വൈഗ.. ഒന്നും മിണ്ടാതെ വിനോദിനെ തുറിച്ചു നോക്കുന്ന അവളെ ഡോക്ടർ കുലുക്കി വിളിച്ചു. "അവൾക്കെന്നെ അറിയാം ഡോക്ടർ.. പക്ഷേ എന്റെ.. എന്റെ മനസ്സറിയില്ല.. അവളോടുള്ള സ്നേഹം അറിയില്ല.. അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് മുന്നേ സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നിട്ടും.. എനിക്ക് മുന്നിൽ വീണ്ടും ഭ്രാന്ത് അഭിനയിക്കില്ലല്ലോ.." അതേ ചിരിയോടെ.. സ്വരമൊട്ടുമേ ഇടാറാതെ പറയുന്നവൻ. വൈഗ വെട്ടി വിറച്ചു പോയി. ഈശ്വരാ.. അപ്പൊ.. അതും അറിയാമായിരുന്നോ.. എന്നിട്ടും.. എന്നിട്ടും.. " അവളുറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഡോക്ടറെ തട്ടി മാറ്റി കൊണ്ട് വിനോദിന്റെ അരികിലേക്ക് പാഞ്ഞു ചെന്നിട്ടവന്റെ കാൽ കീഴിലേക്കിരുന്നു.. "നിങ്ങള്.. നിങ്ങളെന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നെ.. എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ കൊള്ളൂല.. നിങ്ങളുടെ കൂടെ ചേർന്നു നിൽക്കാൻ കൂടി അർഹതയില്ലാത്ത എനിക്ക് വേണ്ടി.. നിങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാട്.. അതൊക്കെ തീരാൻ വേണ്ടി... എന്നേ നോക്കി മടുത്തിട്ട് നിങ്ങള് എന്നെ വിട്ടു പോകാൻ വേണ്ടിയാ ഞാൻ.. അല്ലാതെ.. മനഃപൂർവമല്ല.. സോറി.. സോറി.. " കരഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അവന്റ നേരെ നോക്കി. "വാ.. എണീക്ക്.." ശാന്തമായിരുന്നു അവന്റെ ചിരിയും ഭാവങ്ങളും. ഉപേക്ഷിച്ചു കളയാൻ പറ്റിലെനിക്ക്.. നിന്റെ ഏതവസ്ഥയിലും ഈ കൂടെ ചേർന്നു നിന്നോളാമെന്ന് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ വാക്ക് പറഞ്ഞിട്ടാ നിന്നെ താലി കെട്ടിയത്.. എനിക്കത് പാലിക്കണ്ടേ... മ്മ്.. " അലിവോടെ അവളുടെ അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കികൊണ്ടവൻ പറയുമ്പോൾ ഇനിയെന്ത് പറയാൻ എന്ന് കരുതി വൈഗ ഹൃദയം മുറിഞ്ഞു കരഞ്ഞു.. "എന്റെ ഭാര്യയാണ് നീ.. നിന്നെയല്ല..നിന്റെ തെറ്റുകളെയാണ് എനിക്കിഷ്ടമില്ലാഞ്ഞത്.. ഞാൻ വെറുത്തതും അകറ്റി നിർത്തിയതും നിന്നെയല്ല.. നിന്റെ തെറ്റുകളെയാണ്.. ഇനിയും ആ തെറ്റുകൾ നിന്നിൽ കണ്ടാൽ ഞാനങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യും.. അപ്പോഴും നിന്നോടെനിക്ക് ഇഷ്ടമുണ്ടാവും. " ഇത് വരെയും ഉള്ളത് പോലല്ല.. ഇത്രയും നാൾ നിന്റെ തെറ്റുകൾ മറച്ചു വെക്കുന്നവരുടെ കൂടെയായിരുന്നു നീ.. അത് കൊണ്ടാണ് അത് തെറ്റാണെന്ന് നിനക്ക് തോന്നാഞ്ഞത്.. ഇനി പക്ഷേ അങ്ങനല്ല.. തെറ്റിനെ തെറ്റാണ് എന്ന് തന്നെ പറയുന്നതാണ് എന്റെ സ്നേഹം.. എനിക്കങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാനെ അറിയൂ.. ഇനി മുതൽ ആ സ്നേഹം ഞാൻ നിന്നെ കൂടി പഠിപ്പിച്ചു തരാം.. അല്ലാതെ നിന്നെ വിട്ടു കളഞ്ഞിട്ട്.. നിനക്ക് പകരമൊരാൾ.. അതിനെനിക്ക് വയ്യെടി.. " വിനോദവളെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. ഒന്നും മിണ്ടാതെ.. ഡോക്ടറും വിനോദിന്റെ ഏട്ടനും മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി വാതിൽ ചാരി കൊടുത്തു. അവരിനിയാണ് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതെന്ന് രണ്ടു പേരും മനസ്സിൽ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആ നിമിഷം.. ❤️❤️ ആവർത്തനങ്ങൾ..അതിന്റെ വിരസതകൾ.. എന്നുമുള്ളത് പോലെ തന്നെ രാവിലെ കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു റോഡിലേക്ക് തുറക്കാവുന്ന ജനാല കൈ നീട്ടി തുറന്നു കൊണ്ട് അർജുൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ലോകം മുഴുവനും പാറി പറന്നു ആഘോഷമാക്കി ജീവിച്ചവന്റെ.. ജീവിക്കാൻ കൊതിച്ചവന്റെ ലോകമിപ്പോൾ ആ നാല് ചുവരികളിൽ തളച്ചിട്ടു കഴിഞ്ഞു.. അതും കരുണ.. ആരും ഏറ്റെടുക്കാനില്ലാതെ സർക്കാർ ആശുപത്രിയിൽ നരികിച്ചു കിടന്ന തന്നെ കണ്ടെത്തി.. ശരണാലയം പോലൊരു സ്ഥാപനതിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചു. മാസം തോറും ഇവിടെ നല്ലൊരു തുക എണ്ണി കൊടുത്തു കൊണ്ട് തനിക് വേണ്ടി ഒരു സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചു തന്നു.. വീൽ ചെയറിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് ഇവിടെയുള്ളവർക്കൊപ്പം ചെയ്യുന്ന ചെറിയ ചെറിയ ബിസിനസ് സംരഭങ്ങൾ ചെയ്യാനും അത് മൂലം അൽപ്പമെങ്കിലും ശൂന്യത കുറക്കാനും തന്നെ സഹായിച്ചു. അത്ര പെട്ടന്ന് മാറാൻ തനിക് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും മാറ്റി എടുക്കാൻ ഇവിടുള്ളവർ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അർജുൻ.. ഗാഭീര്യം നിറഞ്ഞ വിളി.. അവൻ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കയ്യിലൊരു ചെറിയ ബോക്സുമായി ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന ജയഗോപൻ. അവന്റെ കണ്ണിൽ നന്ദി നിറഞ്ഞു. മങ്ങിയ ചിരിയോടെ അയാളെ നോക്കി കൈ കൂപ്പി. അവനു മുന്നിലെ ദൈവമാണയാൾ. ഇന്നിപ്പോ അയാൾക്ക് നല്ലത് വരണേ എന്നല്ലാതെ തനിക് വേണ്ടി പോലും അർജുൻ പ്രാർത്ഥന നടത്താറില്ല. ഒരാളും തിരിഞ്ഞ് നോക്കാനില്ലാതെ മരണം പോലും തിരഞ്ഞു വരാതിരുന്ന തന്നെ തേടി വന്നവൻ. അന്നത്തെ ആ അവസ്ഥയിൽ നിന്നും ഇന്നിപ്പോൾ അത്യാവശ്യം തന്റെ കാര്യങ്ങൾ സ്വയം ചെയ്യാനാവുന്ന വിധം തന്നിൽ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാവാൻ കാരണകാരനായ ദൈവം.. "എടുക്കെടാ.. ജയഗോപൻ ചിരിയോടെ അവനു മുന്നിലേക്കാ ലഡുവിന്റെ ബോക്സ് തുറന്നു നീട്ടി.. എനിക്ക്.. രണ്ടു പേര കുട്ടികൾ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു..." അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ അർജുൻ അടിമുടി വിറച്ചു പോയി. മറക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഭീതി പടർത്തുന്ന ഭീകര രൂപ. വീണ്ടും വീണ്ടുമവന്റെ ഉള്ളിൽ ഉറഞ്ഞു തുള്ളി... വിട്ടു പോവില്ലെന്നും സ്വസ്ഥത കൊടുക്കില്ലെന്നും വാശിയുള്ളത് പോലെ.. തുടരും... അവനെ അത് അറിയിക്കേണ്ടത് തന്നെയാണ്.. അപ്പഴല്ലേ ആ സന്തോഷം പൂർണ്ണമാവൂ.. ല്ലേ.. റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ