#📔 കഥ ഭാഗം പതിമൂന്ന് നീയും ഞാനും പിന്നെ അവരും അമ്മമ്മയുടെ പിറകിലൂടെ ചെന്ന് കഴുത്തിലൂടെ കയ്യിട്ട് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "അതൊക്കെ അവിടെ വെച്ച് വന്നേ ചായ റെഡിയാണ്... വെറുതെ ഭൂതകാലം ചികഞ്ഞ് മനസ് വിഷമിപ്പിക്കണ്ട.. കഴിഞ്ഞകാലമിനി തിരിച്ചു വരില്ലല്ലോ... ഒരിക്കലുമോർക്കാനിഷ്ടപെടാത്ത നിമിഷങ്ങളും... കാലവും... ചില മുഖങ്ങളും മനപൂർവ്വം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്... വരുംകാലജീവിതത്തിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ പുതുനാമ്പുകൾ കിളിർക്കാൻ ചിലതെല്ലാം മനപൂർവ്വം മറന്നേ പറ്റൂ... " അതുപറഞ്ഞ് പെട്ടിയടച്ച് അമ്മമ്മയെ എണീൽപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അമ്മമ്മ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു " നിൽക്ക്... ഏതെങ്കിലും കാലത്ത് നീ വിവാഹം കഴിക്കുകയാണെങ്കിൽ നീ വിവാഹം കഴിച്ച് കൊണ്ടുവരുന്ന കുട്ടിക്ക് നല്‍കാനായി പെൻഷൻപണത്തിൽ നിന്നും മിച്ചം വെച്ച് തട്ടാൻ നാരായണൻകുട്ടിയോട് പറഞ്ഞ് ഒരു മാല ഞാൻ പണി കഴിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്... നീ മീനുവിന്റെ കഴുത്തിൽ അതിലൊരു താലി ചാർത്തിയാൽ മതി...ഇതേയുള്ളൂ എന്റെ കയ്യിൽ നിനക്ക് തരാനായുള്ളു പിന്നെ ഈ ആധാരവും... " അതുപറഞ്ഞ് പെട്ടിക്കടിയിൽ നിന്ന് റോസ്നിറത്തിലൊരു കടലാസിൽ പൊതിഞ്ഞ മാലയെടുത്ത് കയ്യിൽ തന്നു അറിയാതെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അമ്മമ്മ കാണാതെ തുടച്ച് കൊണ്ടു പറഞ്ഞു " അമ്മമ്മാ... ഇത് അമ്മമ്മ തന്നെ അവൾക്ക് കൊടുത്താൽ മതി... അതവൾക്കും സന്തോഷമാവും.. " " അതല്ല വേണ്ടത്... ശനിയാഴ്ച പോയാൽ ഞായറാഴ്ച ഏതെങ്കിലും ഒരു ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് താലികെട്ടണം... എന്റെ മനസിൽ അത് ഇവിടുത്തെ ദേവീ ക്ഷേത്രത്തിൽ  വെച്ച് വേണമെന്നായിരുന്നു... പക്ഷേ കാര്യങ്ങൾ ഇത്രയുമായ സ്ഥിതിക്ക് നമുക്കിനി മദിരാശിയിൽ ചെന്നിട്ടാവാം....അവിടെ കോവിലുകൾ ഉണ്ടാകുമല്ലോ... താലി കെട്ടി കഴിഞ്ഞാലേ അവൾ പൂർണ്ണമായും നിന്റേതാകൂ... " " ഉം... അതൊക്കെ ചെയ്യാം നേരം തെറ്റി ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഇനി വയറ് ചീത്തയാക്കണ്ട വന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്ക് " അതുപറഞ്ഞ് അമ്മമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ച് എണീൽപിച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ചായ കഴിച്ച് പാത്രം കഴുകി വെച്ച് ഉച്ചക്കുള്ള ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാനായി തിരിഞ്ഞു അമ്മമ്മ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു " അമ്മമ്മാ...വെയില് കൊള്ളേണ്ട... എന്താ ഇനി മുറ്റത്ത്... ഉമ്മറത്തിരുന്നോളു.. ഞാനിപ്പോൾ വരാം..." "ഇത് ഇതിനുമുമ്പ് കുറേ വെയിലും മഴയും കൊണ്ട തടിയാണ്... നീ പോ ചെക്കാ അവിടന്ന്... അങ്ങനെ വെയിലുകൊണ്ട് വാടുന്നതാണെങ്കിലങ്ങ് വാടട്ടെ" "ആ പ്രായമല്ല ഇപ്പോൾ അത് മറക്കണ്ട... " " പ്രായം എന്നത് നീ പറയുന്നതുമാത്രമല്ലേ... സത്യത്തിൽ അങ്ങനൊന്ന് നമ്മളുണ്ടാക്കിയതാണ്.. മനസിന്റെ പ്രായമളക്കാനൊന്നും ആരെകൊണ്ടും പറ്റില്ല... " " ആ എന്നാലെന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ ചെയ്യൂ... വയ്യാന്ന് മാത്രം ഇവിടെ പറയരുത്.. വല്യ ഫിലോസഫിക്കാരി വന്നിരിക്കുന്നു... " ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കോലായിൽ തുടച്ച് അമ്മമ്മ കിടന്നപ്പോൾ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി പടികടന്ന് ഇടവഴിയിലിറങ്ങി നിന്നു.. മീനു നടന്നു പോയ കാൽപാടുകൾ തിരഞ്ഞു നോക്കി... വേലിക്കരികിൽ നിന്ന കോളാമ്പിയുടെ തലപിടിച്ച് വലിച്ച് താഴ്ത്തിയപ്പോൾ വേലിക്കരികിലെ മതിലിൽ കൂടി ഒരു അരണ ഓടിപ്പോയി പതിനെട്ടാം പട്ട തെങ്ങിന് മുകളിലേക്ക് കയറി വാലാട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു... ശാരദേച്ചി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു "എന്താ അച്ചൂ ഈ ഉച്ചനേരത്ത് ഇടവഴിയിൽ പരിപാടി" "ഒന്നുമില്ല... വേലി ഇടവഴിയിലേക്ക് തൂങ്ങിയിട്ടുണ്ട് അതൊന്ന് വലിച്ചു കെട്ടണം" "ആ ചാത്തനോട് പറഞ്ഞാലത് അവൻ ചെയ്യില്ലേ നീയെന്തിനാ വെറുതെ വെയിൽ കൊള്ളുന്നത്" "ഇടക്കൊക്കെ വെയിൽ കൊള്ളുന്നത് നല്ലതാണ് ശാരദേച്ചി.." "ഉം... എന്നാലത് നടക്കട്ടെ... " ശാരദേച്ചി അകത്തേക്ക് കയറിയാലും ജനലിലൂടെ ഞാനെന്താണ് കാണിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കുന്നുണ്ടാവുമെന്നുറപ്പായിരുന്നുചിലരുടെ മനസങ്ങനെയാണ്.. ഒന്നിലും സംശയം തീരാത്ത മനസ്.. ഇടവഴിയിൽ നിന്ന് കയറി തൊടിയിലൂടെ നടന്നു ചേമ്പിന്റെ ചുവട്ടിലെ മണ്ണ് പെരുച്ചാഴി മാന്തി തുളയാക്കിയ ഭാഗത്ത് കുറച്ച് പൊട്ടകല്ലുകളെടുത്ത് തുളയടച്ച് കാലുകൊണ്ട് മണ്ണ് ചവിട്ടിയമർത്തി... തൊടിയിൽ വീണു കിടന്ന ഉണങ്ങിയ മടലെടുത്ത് മുറ്റത്തേക്കിട്ട്  കൈകളിലെ പൊടി തട്ടികൊട്ടി മുറ്റത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ കുഞ്ഞിമാളുചേച്ചിയുടെ വീടിനുപിറകിലെ ഉയരത്തിലുള്ള മീനുവിന്റെ അടുക്കളഭാഗത്ത് വെളുത്ത നിറമുള്ള ചുരിദാറിട്ട കാലുകൾ കണ്ടപ്പോൾ മുറ്റത്തിരുന്ന് കുനിഞ്ഞു നോക്കി... മീനു അടുക്കളമുറ്റത്ത് ഇങ്ങോട്ട് നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു... തൊടിയിലേക്ക് എന്തോ എറിഞ്ഞ് അവൾ പാത്രം കഴുകി അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ നിരാശയോടെ ഉമ്മറത്തേക്ക് പോന്നു... വൈകുന്നേരം കുളി കഴിഞ്ഞ് തിരുവാതിരക്ക് മണ്ണ്കൊണ്ട് തേച്ച മുറ്റത്തെയും തൊടികയെയും വേർതിരിക്കുന്ന  മൺഭിത്തിയിൽ  ഇരുന്ന്  വെയിൽ ചാഞ്ഞ് നിഴൽ പരത്തിയ പാടവരമ്പിലേക്ക് നോക്കി മകരകൊയ്ത്തുകഴിഞ്ഞ് നെല്ലിൻകറ്റകൾ മെതിക്കുന്ന ചാളക്കലെ ഹരിജൻ പെണ്ണുങ്ങളുടെ വിയർത്തൊലിക്കുന്ന എണ്ണകറുപ്പുനോക്കിയിരുന്നു... നെല്ല് ചാക്കിലാക്കി മനക്കലേക്ക് നിരനിരയായി  നടന്നുപോകുന്നവരുടെ നീളത്തിലുള്ള നിഴലുകൾ പാതിമാഞ്ഞ് വരമ്പുകളിൽ പതിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. വൈകുന്നേരത്തെ കുളി കഴിഞ്ഞ് അമ്മമ്മ രാസ്നാദിപൊടി തലയിൽ തിരുമ്മി തരാനായി വന്നപ്പോൾ ചോദിച്ചു "നീയെന്താ... ആലോചിക്കുന്നത്... ഒരുപാട് ഒന്നിനെകുറിച്ചും ആലോചിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്...ആലോചിക്കുംതോറും ഉത്തരംകിട്ടാത്ത ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ മനസിലുയർന്നു വരും... പിന്നെ അതോർത്ത് ഉള്ള സമാധാനം പോവും...നടക്കാനുള്ളത് നടക്കും അത് പ്രകൃതി നിയമമാണ്... രാവുണ്ടെങ്കിലെന്തായാലും ഒരു പകലുണ്ടാവും അത് ഇന്നുവരെ ആർക്കും എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും മാറ്റാനായിട്ടില്ലല്ലോ അതുപോലെ തന്നെയാണ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും.. " " അമ്മമ്മക്ക് ഇതൊക്കെ എവിടുന്നു കിട്ടുന്നു... ഇപ്പോളിങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അമ്മമ്മയുടെ ചെറുപ്പകാലം എങ്ങനെയായിരിക്കും... " " ഏതാണ്ട് എന്റെ ചെറുപ്പകാലം ഇപ്പോൾ ഞാൻ മീനുവിലും കാണുന്നു  അവൾക്ക് എല്ലാക്കാര്യത്തിലും ഒരു മുൻവിധിയുണ്ട് നിന്റെ പോലെയല്ല... നിന്റെ പോലെയായിരുന്നു നിന്റെ മുത്തച്ഛൻ... ചിലകാര്യങ്ങളിൽ തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ വലിയ മടിയായിരുന്നു... ഒരുപാടാലോചിച്ച് കൂട്ടി എങ്ങുമെത്താതെ അന്ധാളിച്ചു നിൽക്കും... ഞാനായിരുന്നു അന്ന് തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നത്... അങ്ങനത്തെ ഒരു കഴിവും പ്രാപ്തിയും മീനുവിനുമുണ്ട്... " " അമ്മമ്മക്ക് അത്രക്കിഷ്ടമാണോ അവളെ " " ഉം.. നീയറിയാത്തൊരു മീനുവുണ്ട്... അവളുടെ മനസ് നീ കാണുന്നതിന് മുമ്പേ ഞാൻ കണ്ടതാണ്... നീ കോയമ്പത്തുരിലേക്ക് പോയ അന്ന് വൈകുന്നേരം അവളിവിടെ വന്നിരുന്നു " " എന്നിട്ടത് അവളെന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലോ... " " ഞാനും പറഞ്ഞില്ല നിന്നോട്... നീ പോയോ എന്നറിയാനായി വന്നതാണ്... ഒരാഴ്ചയിലധികം നിന്റെ പരീക്ഷാ തീയ്യതി വരെ മനസ്സിലിട്ട് നടന്ന് നീ പോയോ എന്നറിയാനായി അവളുടെ അമ്മയുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് ഇവിടെ വന്ന് നോക്കിയ അവളുടെ മനസ് ഞാൻ അന്ന് വായിച്ചെടുത്തു.... പിന്നീടവൾ പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ നിന്നെ കുറിച്ചായിരുന്നു... അവളോട് ഞാനന്ന് ചോദിച്ചു "നിനക്ക് അവനെ അത്രക്കിഷ്ടമാണോ" അതിനു മറുപടി പറയാതെ കണ്ണ് നിറച്ച് കൊണ്ട് അവൾ എന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരികൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഇത്രയൊക്കെയായിട്ടും അച്ചു എന്നെ മനസിലാക്കുന്നില്ലല്ലോ അമ്മമ്മേ..." "ആരുപറഞ്ഞൂ അത്... അവന്റെ ഉള്ള് ഞാൻ കണ്ട പോലെ മറ്റാരും കണ്ടിട്ടില്ല... അവന് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ് പക്ഷേ അത് നിന്നോട് തുറന്ന് പറയാനുള്ള ധൈര്യം അവനില്ലാത്തതാണ് പ്രശ്നം... അഥവാ നീ അകന്നു പോയാലോ എന്ന പേടി കൊണ്ടാണ്... നീയില്ലെങ്കിലവന് പൂർണ്ണതയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ... " അവളുടെ മുഖമന്ന് കാണേണ്ടതായിരുന്നു... വിടർന്ന റോസാപൂവിൻ ഇതൾ പോലെ അവളുടെ കവിളുകൾ ചുവന്ന് തുടുത്തു... മഷിയെഴുതിയ കൺപീലികൾ ചിമ്മി തുറന്നു.. വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു മന്ദസ്മിതം വിരിഞ്ഞു... അവൾ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവളല്ലാതായി മാറുകയായിരുന്നു... നിന്നിലലിയാൻ കൊതിക്കുന്ന അവളുടെ മനസിൽ പ്രണയവസന്തങ്ങൾ പൂവിടുകയായിരുന്നു... തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ