#📔 കഥ ഭാഗം മൂന്ന് നീയും ഞാനും പിന്നെ അവരും പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവൾ കോളേജിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ തൊഴുത്തിലെ ചാണകം വാരികളയുകയായിരുന്നു... പടികയറി വന്ന അവൾ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി അമ്മമ്മയോടെന്തോ പറയുന്നത് കേട്ടു... കൈ കഴുകി മുണ്ടിൽ തുടച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ബാഗിൽ നിന്ന് പുസ്തകങ്ങളെടുത്ത് തന്ന് പറഞ്ഞു "പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിക്കോളൂ... ബാക്കി ബുക്സ് നാളെ എത്തിക്കാം...നോട്സെല്ലാമുണ്ട്... അത് നോക്കിയാൽ തന്നെ പാസാകാം..." "നേരം.. വൈകി ഞാൻ പോട്ടെ..." അതു പറഞ്ഞവൾ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു... പകലത്തെ പണികളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പഠനം തുടങ്ങി... ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഉറക്കം വന്ന് തൂങ്ങി തുടങ്ങുമ്പോൾ മീനു അടുത്ത് വന്ന് പറയുന്നത് പോലെ തോന്നി " അച്ചൂ... ഉറങ്ങാനിനിയും ധാരാളം കാലം നമുക്കുണ്ട്... ഇപ്പോഴൂറങ്ങിയാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവനുറക്കം നഷ്ട്ടപെടും..നമ്മളെ തേടി ഒന്നും വരില്ല... നമ്മൾ ചിലത് തേടിപിടിക്കേണ്ടി വരും..." അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്താണ്... ഞാൻ നന്നായിട്ട് അവൾക്കെന്ത് നേട്ടം... നാളെ അന്യവീട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ട ഒരുത്തി മാത്രം... കൂടെ പഠിച്ച കൂട്ടുകാരനോടുള്ള സിംപതിയായിരിക്കാം..പക്ഷേ എനിക്കങ്ങനെയല്ലല്ലോ... ആറുമാസം കൊണ്ട് എക്സാം എഴുതി പാസായ റിസൽറ്റ് വന്നപ്പോൾ അവളെ കണ്ട് നന്ദി പറയണമെന്ന് തോന്നി.. സാധാരണ ഞായറാഴ്ചകളിൽ ഒരമ്പലത്തിൽ പോക്ക് പതിവാണ്.. അന്നും പതിവുപോലെ അമ്പലത്തിലൊന്ന് പോയി.. ദേവിയോട് മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു... ശരിക്കും പ്രാർത്ഥിച്ചു തൃപ്തിപെടുത്തേണ്ടത്  മീനുവിനെയാണെന്ന് തോന്നി... അമ്പലത്തിനു ചുറ്റും വലം വെക്കുമ്പോൾ.. ആരോ ശത്രു സംഹാരത്തിന് വഴിപാടായി കഴിച്ച കതിനകൾ പൊട്ടി... ശ്രീമൂലസ്ഥാനത്ത് ഒരു നെയ്വിളക്ക് കഴിക്കാനും അമ്മമ്മയുടെ പേരിലൊരു മൃത്യഞ്ചയ പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിക്കാനും ശീട്ടാക്കാനായി  കൗണ്ടറിൽ ചെന്ന് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പൈസയെടുത്തുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു "ഒരു ധാരയും പുഷ്പാഞ്ജലിയും കൂടിയായാലെത്രവരും" "നൂറ്റി അറുപത്തൊന്ന് രൂപയാവും.. എന്താ വേണോ..." പോക്കറ്റിൽ നൂറ്റി അമ്പത് രൂപയേ ഉള്ളൂ എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു "വേണ്ട..." പിറകിൽ നിന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു "അതുകൂടി എടുത്തോളൂ..." തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ മീനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു " ഏതായാലും പരീക്ഷ പാസായില്ലേ.. ഞാൻ റിസൽറ്റ് നോക്കിയിരുന്നു... അപ്പോൾ ദേവിക്ക് ഇതുകൂടിയാവാം.." പോക്കറ്റിൽ തട്ടി അവളോട് പൈസയില്ലെന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോൾ അവൾ മനസിലായെന്ന് തലയാട്ടി.. അവൾ മുൻപിലേക്ക് കയറി നിന്ന് പൈസകൊടുത്ത് രശീതി വാങ്ങി കലവറയിൽ നിന്ന് എണ്ണവാങ്ങി കയ്യിൽ തന്ന് പറഞ്ഞു " അച്ചൂ... ഞാൻ തൊഴുതുവരാം. പോവല്ലേ... എനിക്ക് സംസാരിക്കാനുണ്ട്.." "ഉം... ഞാനിത് ശ്രീമൂലസ്ഥാനത്ത് കൊടുത്ത് ഊട്ടുപുരയുടെ അവിടെ ഉണ്ടാവും.." അവൾ നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി അൽപനേരം നിന്നു... എത്ര വേഗമാണ് ഒരു പെൺകുട്ടി വളരുന്നതും കാര്യപ്രാപ്തിയാകുന്നതുമെന്നോർത്തു... കടുംപച്ച ദാവണിയിൽ അവൾ സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു... പക്ഷേ... ധാരക്കും പുഷ്പാഞ്ജലിക്കുമുള്ള ശീട്ട് കൊടുത്ത് ഊട്ടുപുരയുടെ മുൻപിൽ സ്ഥിരം ലോലൻമാർ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തു നിന്നുമാറി.. തിരുമേനിമാർക്ക് താമസിക്കാനായുള്ള കോട്ടേജിന് മുന്നിലെ കമ്പിയിൽ ചാരി ആൽതറയെ വലംവെക്കുന്നവരെ നോക്കി നിന്നു... എന്തായിരിക്കും അവൾക്ക് സംസാരിക്കാനുണ്ടാവുക... പഠനത്തെ കുറിച്ച്... വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച്... കുഞ്ഞുങ്ങളെകുറിച്ച്... അങ്ങനെ പലതുമുണ്ടാകും... എനിക്കോ... തൊഴുത്തിലെ ചാണകം വാരി കുഴിനഖം വന്ന കാലിലെ വിരലുകളെ കുറിച്ച്... തൊടിയിലെ നേന്ത്രവാഴ ഒടിഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച്... അല്ലെങ്കിൽ കോലോത്തെ പാടത്തെ കന്നുപൂട്ടിനെകുറിച്ച്... എപ്പോഴും പൊക്കിൾചുഴി കാണിച്ച്  സാരിയുടുക്കുന്ന പാണാട്ടിലെ സുധിയേട്ടന്റെ ഭാര്യ അമ്പലം വലം വെച്ച് നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു... അവരടുത്തെത്തിയപ്പോൾ നോട്ടം പിൻവലിച്ച്  കൊടിമരത്തിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.. അവർ ചോദിച്ചു... "നീയെന്താ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് വരുന്നോരടെയും പോണോരടെയും കണക്കെടുക്കാൻ നിൽക്കാണോ..ഈ പരിപാടിക്ക് നിന്നെ കാണിത്തതാണല്ലോ... ഇന്നെന്തുപറ്റി..." "ഒന്നുമില്ല... കുറച്ച് നേരം ഈ ആലിന്റെ കാറ്റു കൊള്ളാമെന്ന് തോന്നി" ഇടക്ക് കൈകൊണ്ട് വയറിലേക്ക് സാരി വലിച്ചിട്ട് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു " ഉവ്വ്.. കാറ്റുകൊള്ളാനായി നീ ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചു... നിന്റെ പ്രായമതല്ലേ നടക്കട്ടെ... ഞാൻ കട്ടുറുമ്പാകുന്നില്ല... " മീനു അവരെ കണ്ട് ഊട്ടുപുരക്ക് അരികിലേക്ക് മാറിയത് കണ്ടു.. അവർ നടന്നു പോയപ്പോൾ മീനു എന്നെയറിയാത്ത പോലെ മുന്നിലൂടെ നടന്ന്  പോയി താഴേക്കുള്ള സ്റ്റെപ്പുകളിറങ്ങി... എതിരെ നിന്നും വരുന്ന ഗോപിയേട്ടനെയും ഭാര്യയെയും  കണ്ടിട്ടാണതെന്ന് മനസിലായി... ഗോപിയേട്ടനോട് കുശലം പറഞ്ഞ് സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി ചെല്ലുമ്പോൾ മീനു ഇടക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നത് കണ്ടു.. പാടത്തേക്കിറങ്ങി നാലുപാടും നോക്കി ആരും ഇല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ നടത്തം പതുക്കെയാക്കി.. അവളുടെ ഒപ്പമെത്തിയപ്പോൾ ചോദിച്ചു "എന്താണ് ആ സ്ത്രീയുമായൊരു കിന്നാരം ആളത്ര വെടിപ്പല്ല..." "ഒന്നുമല്ല... എന്താണവിടെ നിൽക്കുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചതാണ്.." "അതൊക്കെ അവരോട് ബോധിപ്പിക്കേണ്ട കാര്യമെന്താണ് അച്ചൂ" "അത് വിട്... കഴിഞ്ഞില്ലേ" "ഉം.. പിന്നെ ഇനിയെന്താണ് പ്ലാൻ" "സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വരട്ടെ... " " എന്നിട്ടോ... " " എന്തേലും ചെയ്യണം... " " അച്ചൂ... നമ്മള് കളിച്ച് നടന്ന കിലമല്ല ഇത്... ഒരു പ്ലാൻ വേണം ആദ്യം... അതിനനുസരിച്ച് പോയാലേ പറ്റൂ.. " " നീയൊരു കാര്യം ചെയ്യ്... പിജി ചെയ്യല് പണിയാണ്... അതോണ്ട് പിഎസ്സി എഴുത്... പിന്നെ സതേൺ റെയിൽവേ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്.. അതിന്റെ എക്സാം എഴുത്... " " അതിന് അപ്ലൈ ചെയ്യാനൊക്കെ പൈസ വേണ്ടി വരില്ലേ... അമ്മമ്മയോട് ചോദിച്ചാൽ കിട്ടില്ല... വേറാര് തരാനാണ്... ഒരുകണക്കിന് അച്ഛനുമമ്മയും ഉള്ളവരാണ് ഭാഗ്യവാൻമാർ... " " ദേ.. നീ വേണ്ടാത്ത കാര്യങ്ങളൊന്നും ആലോചിക്കേണ്ട... അപ്ലൈ ഞാൻ ചെയ്തോളാം നീ പോയൊന്ന് പരീക്ഷ എഴുതിയാൽ മതീ... " " നിനക്കെന്തിന്റെ കേടാണ് മീനൂ... നിനക്ക് തന്നെ ധാരാളം പണത്തിന്റെ ആവശ്യമുള്ള സമയമാണ്... ഞാനതിനൊക്കെ പോകണമെന്ന് നീയെന്തിനാണ് നിർബന്ധം പിടിക്കുന്നത്" " പണ്ട് നീ പലതും നിർബന്ധപൂർവ്വം പിടിച്ചു വാങ്ങിയിട്ടില്ലേ... പെൻസിലിന്റെ മുനകൂട്ടാനാണെന്ന് പറഞ്ഞ് വാങ്ങിയ കട്ടർ എവിടെ... കോലോത്തും പടിയിലെ പുളിയൂറുമ്പീൻ കൂട്ടിലേക്ക് കയ്യിടാൻ നിർബന്ധിച്ചത് ആരാണ്... നൂറ് വട്ടം നഖം വെച്ചുരച്ചാൽ ദൈവത്തിനെ കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞ് എന്റെ നെറ്റിയിൽ നഖം വെച്ചുരപ്പിച്ചതും നീയല്ലേ അതിന്റെ മുറിവുണങ്ങിയിട്ടും എത്രകാലം ആ പാട് അവിടെ കിടന്നൂന്ന് അറിയോ.. നീ ഇങ്ങോട്ട് കാണിച്ചതിനൊക്കെയുള്ള  പ്രതികാരമാണെന്ന് കരുതിക്കോ.. "" "വേറൊന്നൂമില്ല" "എന്ത്.. ഒന്നു പോയേ നീ..." അത് പറഞ്ഞ് അവൾ മുന്നിൽ നടക്കുമ്പോൾ ദൂരേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു "ഇനി നീ വരമ്പ് മാറി നടന്നോ.. ആ വരുന്ന മുതലുകൾ നമ്മളെ ഒരുമിച്ച്   കണ്ടാൽ  തീർന്നു.. അത്  മതി കഥകളുണ്ടാക്കാൻ...വെറുതെ ചീത്തപ്പേര് കേൾക്കാനെനിക്ക് വയ്യ.. അവളതു പറഞ്ഞ് വരമ്പുമാറി നടന്നപ്പോൾ ഒന്നുമറിയാത്തത് പോലെ  തലതാഴ്ത്തി നേരെ നടന്നു തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ

#📔 കഥ ഭാഗം രണ്ട് നീയും ഞാനും പിന്നെ അവരും മീനു അവളുടെ കൂട്ടുകാരികൾക്കൊപ്പം കളികളിലേർപെടുകയും ക്രമേണ അച്ചുവിൽ നിന്നകലം പാലിക്കുകയും ചെയ്തു... കാലത്തിന്റെ കൈവിരലുകൾ തലോടി കടന്നു പോവുകയും അമ്പലപറമ്പിലെ മുത്തശ്ശിമാവിന്റെ ചില്ലകളിൽ കിളികൾ കൂടുകൂട്ടുകയും അതിൽ നിന്ന് പുതിയ ചിറകുകളുമായി കുഞ്ഞികിളികൾ പറന്നുയരുകയും ചെയ്തു... സ്ക്കൂളിലെ അവസാനവർഷ പരീക്ഷക്ക് മീനു ഓറഞ്ച് നിറമുള്ള പട്ടുപാവാടക്കിണങ്ങുന്ന റിബൺ കെട്ടിയാണ് വന്നത്.. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഉയർച്ച താഴ്ചകളുണ്ടായിരിക്കുന്നു... പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മീനുവിനെ കാത്ത് മരചുവട്ടിൽ നിന്നു... ദൂരെ നിന്നും കൂട്ടുകാരികൾക്കൊപ്പം നടന്നു വന്ന മീനുവിനെ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു "എന്താ... അച്ചൂ... പരീക്ഷ എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു..." "സമാധാനം... നീയെന്റെ പേരോർത്തല്ലോ..." "അച്ചൂ... നീ കരുതുന്ന പോലെയല്ല കാര്യങ്ങൾ... നമ്മൾ ഇപ്പോൾ മുതിർന്നിരിക്കുന്നു.. പഴയപോലെ ഇനി നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നടക്കാനാവില്ല.. നീ കാര്യങ്ങൾ മനസിലാക്ക്.." "എനിക്കെല്ലാം മനസിലായി മീനൂ... വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും അറിയാത്ത നിനക്കുമാത്രമറിയുന്ന ഒരു അച്ചു ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ അവനെ നീ മറന്നോ.. " " അച്ചൂ നീയാദ്യം പരീക്ഷ പാസാകൂ... ഇപ്പോൾ പഠനമാണ് ലക്ഷ്യം... തിരിച്ചറിവും മറവിയുമൊക്കെ പിന്നെ.. ഞാൻ പോണൂ... ലതികയുടെ കൂടെ എന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ അമ്മ ചീത്തപറയും" അവൾ അത് പറഞ്ഞ് നടന്നു പോയപ്പോൾ ശൂന്യതയിൽ വിരിഞ്ഞൊരു താമരയാണെന്ന് തോന്നി... ആരവമുയർത്തി ഉയർന്നുപാറിയ ചമ്മലകിളികളിൽ ചിലത് തിരിച്ചെത്തുകയും ചിലത് അകലങ്ങളിലേക്ക് പാറി പോകുന്നതും  നോക്കി മരചുവട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നു... മുണ്ടിന്റെ മടിക്കുത്തിൽ അവൾക്ക് നല്‍കാനായി പറിച്ച മുള്ളൻ പഴം നിലത്തേക്കൂർന്നു വീണു... കാലിലപ്പോഴും തൊട്ടിവാടികൊണ്ട് പോറിയ മുറിവിൽ നിന്ന് രക്തമൊലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. പോയ കാലത്തിന്റെ ചതുപ്പുനിലങ്ങളിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി ശ്വാസംമുട്ടുന്ന മനസിന്റെ വിങ്ങലുകളാണ് ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതം.. മഞ്ഞമന്ദാരങ്ങൾ പൂവിടുകയും ഇതൾ കൊഴിയുകയും ചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം മുത്തച്ഛൻ മരിക്കുകയും... അച്ഛൻ അമ്മയെ ഡൈവോഴ്സാക്കുകയും അമ്മ ഒരു കടയിൽ ജോലിക്ക് പോവുകയും ചെയ്തു... ഒരു ദിവസം പേരറിയാത്ത ഊരറിയാത്ത ഒരു അപ്പൂപ്പൻ താടി പോലെ പാറിനടന്ന ഒരാളുടെ കൂടെ അമ്മയിറങ്ങി പോയപ്പോൾ അമ്മമ്മയുടെ ചിറകിനടിയിൽ ഒരിടം കണ്ടെത്തി... നരച്ച ഇരുട്ടുകളും മങ്ങിയ പ്രഭാതങ്ങളും മാത്രം തേടിയെത്തിയ ജീവിതത്തിന്റെ വഴിത്താരയിൽ ആരുമറിയാതെ മീനു എന്ന ശംഖുപുഷ്ം വിരിഞ്ഞു നിന്നു.. മഴയുള്ളൊരു പകലിൽ പശുവിനെ അഴിച്ചുകൊണ്ടുവരാനായി പാടത്തേക്കിറങ്ങി... പശുവിനെയഴിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോരുമ്പോഴേക്കും മഴ ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.. അല്ലക്കാട്ടുകാരുടെ തൊടിയിൽ കയറി പിടിച്ചാൽ പിടിയൊതുങ്ങാത്ത ഒരു തേക്കിനു താഴെ മഴകൊള്ളാതിരിക്കാനായി കയറി നിന്നു... ചുറ്റും പൂകപോലെ പരന്നു പെയ്യുന്ന മഴചീളുകൾ ശരീരത്തിലങ്ങിങ്ങായി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു... ഇടവഴിയിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന മഴവെള്ളം കുത്തിയൊലിച്ച് പാടത്തിനരികിലുള്ള പൊട്ടകിണറിലേക്ക് ചാടികൊണ്ടിരുന്നു... ഇടവഴിയിലൂടെ ആരോ ഓടിവരുന്നതായി തോന്നി അടുത്ത് വരുന്ന പാദസരകിലുക്കം അവസാനിച്ചത് ഞാൻ ചാരി നിന്ന തേക്കുമരത്തിന്റെ പിറകുവശത്തായിരുന്നു... ആരാണതെന്നറിയാനായി ഒരുവശത്തുകൂടി നോക്കിയപ്പോൾ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ഒരു പുറംവടിവിന്റെ ദൃശ്യം കണ്ടു.. ഇങ്ങനൊരാളവിടെ നിൽക്കുന്നതറിയാതെ അവൾ കുനിഞ്ഞു നിന്ന് പാവാട പിഴിയുകയായിരുന്നു... വെളുത്ത കാലിലെ നനുത്ത രോമങ്ങൾ കാൽവണ്ണയിലേക്ക്  ഒട്ടിപിടിച്ചിരിക്കുന്നു..ഒരു കയ്യകലത്തിലുള്ള മീനു ഞാനവിടെയുള്ളതറിയാഞ്ഞത് പോലെ അവളെന്റെ മനസുമറിയാതെ പോയല്ലോ എന്നോർത്തു.. അവൾ തേക്കിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചാരി നിന്ന് മുടി മുൻപിലേക്കിട്ട് പിഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ മണം അവിടമാകെ പരന്നപോലെ തോന്നി.. അവളോട് ചോദിച്ചു "മീനു.. നീയെവിടുന്നാ ഈ നേരത്ത് വരുന്നത്" അവൾ ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിത്തരിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കി... "ഞാൻ രവിയേട്ടന്റെ അവിടെ ഡ്രസ് അടിക്കാൻ കൊടുക്കാൻ പോയതാണ്... കുടയെടുത്തതുമില്ല.. നീയെന്താണിവിടെ" "ഞാൻ പശുവിനെ അഴിക്കാൻ വന്നതാണ്" "ഉം.. നീ പഠിപ്പ് നിർത്തിയല്ലേ..." "ഉവ്വ്.. " " എന്താണിനി പരിപാടി..." "അമ്മമ്മക്ക് പ്രായമായി... പെൻഷനുള്ളതുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു പോകുന്നു... " " അച്ചൂ.. എന്തെങ്കിലും വർക്ക് നോക്ക്... പഠനം തുടരാനാവില്ലെങ്കിൽ അതെങ്കിലും ചെയ്യ്... " " നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നു.." " നിന്റെ പരിപാടി എന്താണ്... " "പിജി ചെയ്യണം... സ്വന്തമായൊരു ജോലി കണ്ടെത്തണം... " " പിന്നെ... " " അത് കഴിഞ്ഞിൽ സ്വാഭാവികമായും ഒരു വിവാഹം കഴിക്കണം... അത്രതന്നെ... നിനക്കും വേണ്ടേ ഒരു ജീവിതമൊക്കെ... ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും നീയെന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരനല്ലേ.. ഭാവിയിലേക്ക് ഒരു കണ്ണു വേണം.. " " ശരിയാണ് മീനൂ... നിനക്ക് ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്.... എന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളെല്ലാം അമ്മയും അച്ഛനും പോയതോടെ അസ്തമിച്ചു... ഈ പശുവും കയറും... കഷായമണമുള്ള അമ്മമ്മയുടെ ഇരുട്ടുള്ള മുറിയും മാത്രമാണിപ്പോൾ... വേനലും വർഷവും മാറി വരുന്നുണ്ട്... മുറ്റത്തെ നന്ദ്യാർവട്ട ചെടിയിൽ പുതിയ പൂക്കൾ വിടരുകയും പൊഴിയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്... വസന്തവും ശിശിരവുമറിയാത്ത വേരുറക്കാത്ത ചെടിയായി ഞാനിവിടെ നിൽക്കുന്നു.. "അച്ചൂ... എല്ലാം ശരിയാവും എന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്കിഷ്ടം എല്ലാം ശരിയാക്കാം എന്ന് പറയുന്നവരോടാണ്... നിനക്ക് ഡിസ്റ്റൻസ് നോക്കി കൂടെ... ചെറിയൊരു പരീക്ഷാ ഫീസടച്ചാൽ മതി... നിനക്ക് വീട്ടിലിരുന്ന് ചെയ്യാലോ.. പുസ്തകം ഞാന്‍ തരാം എന്റെ ഫ്രണ്ടിന്റെ കയ്യിലുണ്ട്... " " ഫീസടക്കാനൂള്ള പൈസക്കും അമ്മമ്മയോട് ചോദിക്കണം.. " " അച്ചൂ... തോൽക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ തോറ്റുകൊണ്ടേയിരിക്കും... ജീവിതത്തിൽ ജയിക്കാനാണ് പഠിക്കേണ്ടത് തോൽക്കാനാർക്കും പറ്റും... നീ ഇപ്പോൾ തോറ്റാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീയൊരു തോൽവിയായിരിക്കും... തല്ക്കാലം ഫണ്ട് ഞാൻ തരാം... ഞാനിപ്പോൾ ട്യൂഷനെടുക്കുന്നുണ്ട് ആ പൈസ തരാം... നീയൊന്ന് ശ്രമിക്കൂ നടക്കും.. " " അതൊന്നും ശരിയാവില്ല മീനൂ.. നീ പഠിച്ച് ഒരു ജോലിയൊക്കെ നേടി നല്ലൊരു കുടുംബമൊക്കെയായി ജീവിക്ക്... എനിക്കതിനുള്ള യോഗമൊന്നുമില്ല... " " ദേ... ആദ്യം നീ നിന്റെ ഈ നിരാശയൊന്ന് മാറ്റിവെക്ക്... എന്റെ കാര്യം എന്റെ വീട്ടുകാർ നോക്കിക്കോളും... പണ്ട് മുള്ളൻ പഴവും... പച്ചപുളിയും പകുത്തു കഴിച്ച ആ പഴയ മീനുവാണ് പറയുന്നത്... നീ പഠിക്കണം..മുരടിച്ചുപോകേണ്ട തായ്തടിയല്ല അച്ചൂ നീ... എനിക്കറിയാലോ നിന്നെ... " അത് പറഞ്ഞ് അവൾ തിരിഞ്ഞ് മാറിടം തേക്കിലേക്കമർത്തി നിന്നു നെറുകയിൽ നിന്നും വെള്ളതുള്ളികൾ അവളുടെ മുഖത്തെക്കൊലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു... തേക്കിൽ ചേർത്തു പിടിച്ച  അവളുടെ നനഞ്ഞ കൈകളിലെ ഒപ്പം വെച്ച് വെട്ടിയ നഖങ്ങളിലെ നെയിൽ പോളീഷിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഊർന്നിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു... പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഴയിലും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് മേനിയിൽ പടരുന്ന പോലെ തോന്നി കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം കണ്ട അവളുടെ വിടർന്ന നയനങ്ങളും ചോരചുണ്ടുകളും മിനുസമാർന്ന കവിളിണകളും കൂടുതൽ നേരം കണ്ടു നിൽക്കാനാവാതെ മുഖം തിരിച്ചു... അരുതാത്തതൊന്നും ആഗ്രഹിക്കരുതെന്ന് മനസിനെ വിലക്കി... പെയ്തിറങ്ങുന്ന ഓരോ മഴതുള്ളിക്കും അവളുടെ മുഖമാണെന്ന് തോന്നി.. ഒരായിരം മീനുമാർ ഒന്നിച്ച് മനസിൽ പെയ്ത് തരുന്ന പോലെ... ഇളം മഴയുടെ കുളിരായീ അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.. "അച്ചൂ.. ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിച്ചവരിൽ നിന്നൊന്നും ചിലപ്പോൾ ഒന്നും ലഭിച്ചില്ലെന്ന് വരും.. നമ്മൾ ചിലരെ കണ്ടെത്തേണ്ടിവരും അവർ കാണിച്ച വഴിയിലൂടെ നടക്കേണ്ടി വരും.. അവരിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന കരുതൽ വേറൊരിടത്തു നിന്നും കിട്ടുന്നില്ലെന്ന് പിന്നീട് മനസിലാകും.. നാമറിയാതെ നമ്മിലേക്ക് നീളുന്ന കരങ്ങൾ.. " അവളുടെ മിഴിയിണകൾ ചലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..അവളുടെ  ഉച്ഛ്വാസവായു മുഖത്ത് തട്ടുമ്പോൾ  നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി വരുന്നപോലെ തോന്നി... എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് ചാറിയെത്തി പെയ്തു തോർന്ന മഴയായി അവൾ നടന്നു പോകുമ്പോൾ... ആ മഴയിലലിഞ്ഞ നന്ദ്യാർവട്ട പൂ പോലെ ഞാന്‍ എല്ലാം കേട്ട്  തലയാട്ടി നിന്നു തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ

#📔 കഥ ഭാഗം ഒന്ന് നീയും ഞാനും പിന്നെ അവരും പൂർണ്ണമായ അർത്ഥമെന്താണെന്നറിയാതെ അനുസരിച്ചു പോകുന്ന ചില നിർദ്ദേശങ്ങൾ എല്ലാവരുടെ ജീവിതത്തിലുമുണ്ടാകും... ഒരു പരിധിക്കപ്പുറമാവുമ്പോൾ തള്ളിക്കളയുന്ന ചില ഉപദേശങ്ങളും.. അച്ചുവിന്റെ കൂടെ ഇനിമുതൽ നടക്കരുതെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആദ്യം ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത് ചെറുപ്പം മുതലേ രണ്ട് വീടാണെങ്കിലും ഒരു കുടുംബം പോലെ കഴിഞ്ഞതിനാൽ പെട്ടെന്ന് അമ്മയത് പറയാനുള്ള കാരണം അടിവസ്ത്രത്തിൽ നനവുപടർത്തി രക്തമൊലിച്ചിറങ്ങിയ പേടിപെടുത്തിയ ഒരു പകലിന്റെ പാതിയായിരുന്നു... ആദ്യത്തെ മൂന്ന് ദിവസം മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാന്‍ അമ്മ അനുവദിച്ചില്ല... ഭക്ഷണ സാധനങ്ങളിൽ നല്ല വിറ്റാമിനുകളുൾപെടുത്തി... ആയുർവേദ കടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ അരിഷ്ടങ്ങൾ കുടിപ്പിച്ചു.. എന്നും സ്ക്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ നേരം വിളിക്കാൻ വരുന്ന അച്ചു അന്നും പടി കയറി വരുന്നത് ജനാലയിലൂടെ കണ്ടു.. അവൻ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു "മീനുവെവിടെ അമ്മാ... അവളിന്ന് സ്ക്കൂളിലേക്കില്ലേ..." അമ്മ പറഞ്ഞു "ഇല്ലെടാ... അവൾക്ക് നല്ല സുഖമില്ല.. ഈയാഴ്ച ഉണ്ടാവില്ല" "എന്നിട്ടെവിടെ... കിടക്കുകയാണോ... ഇന്ന് സ്ക്കൂൾ വിട്ട് പോരുമ്പോൾ സേതുവേട്ടന്റെ തൊടിയിൽ കയറി കൃഷ്ണകണാന്തി പറിക്കണമെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നു... " " ഇനിയവളെ അതിനൊന്നും കിട്ടില്ല അച്ചൂ... നീ സ്ക്കൂളിൽ പോകാൻ നോക്ക്... " " അതെന്താ... " " അതറിയേണ്ട പ്രായം നിനക്കായിട്ടില്ല... അതോണ്ട് വേഗം സ്ക്കൂളിൽ പോകാൻ നോക്ക്.. " അവൻ ഒന്നും മനസിലാകാതെ തലതാഴ്ത്തി പടിയിറങ്ങി പോകൂ ന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വിഷമം തോന്നി.. എന്തൊക്കെ കരുതിയതാണ് ഇന്ന്... അമ്മിണിയമ്മയുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തെ ചക്കരപുളിയിൽ നിന്ന് പുളിങ്ങയറുക്കണം... അച്ചു കയറുമ്പോൾ അമ്മിണിയമ്മ പാടത്തു നിന്ന്  വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുന്നത് ഞാനാണല്ലോ...ഇന്നാ ഞാനില്ലാത്തോണ്ട് അച്ചു പുളിങ്ങയറുക്കില്ല... ഇന്നലെ ചൂടുക്കുരു നിലത്തുരച്ച്  ചൂടാക്കി കയ്യിൽ വെച്ച മാലിനിയുടെ തലയിലിട്ട് പൊട്ടിക്കാൻ അച്ചു ഇന്ന് തുപ്പലപൊട്ടിക്കായ പറിച്ചു തരാമെന്ന് ഏറ്റതാണ്....ഇന്നാണല്ലോ സോഷ്യൽ ബുക്കിന്റെ പേജിനുള്ളിൽ വിതറി  പൗഡർ കൊണ്ടുവരാമെന്ന് അച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നത്... എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു...എന്തിനാണാവോ അമ്മ ഇത്ര പേടിക്കുന്നത്... ഇനി എല്ലാ മാസവും ഇത് ഉണ്ടാകുമെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞതോടെ മനം ചത്തു... ************************************* കാരക്കാട്ടുകാരുടെ മതിലു ചാടി പാടത്തിന്റെ വലിയ വരമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഓർത്തു .. എന്താവും മീനുവിന് പറ്റിയത്... സാധാരണ പടികടന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് കയറുമ്പോഴേക്കും അവൾ ബാഗെടുത്ത് ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും... അമ്മ കാണാതെ പൊതിഞ്ഞ് ബാഗിലിട്ട മുളക് പൊടിയും കല്ലുപ്പും ബാഗിലുണ്ടെന്ന് കണ്ണുകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിക്കും.. ക്ലാസിൽ ചെന്നപ്പോൾ ഒരു സുഖവും തോന്നിയില്ല... തിരിച്ചു പോരുമ്പോൾ എന്നും പാലോറക്കാരുടെ പറമ്പിൽ നിന്നും മുള്ളൻ പഴം പറിച്ച്... ചീനിക്കകൾ പെറുക്കി കൂട്ടി വീടെത്തുമ്പോഴേക്കും ഒരു സമയമാവും... ഇന്നിനി തനിച്ച് പോകേണ്ടി വരുമല്ലോ... എങ്ങനെയൊക്കെയോ വൈകുന്നേരമാക്കി... പിറ്റേന്ന് ഞായറാഴ്ച ആയതിനാൽ രാവിലെ തന്നെ കളിക്കാനായി മീനുട്ടിയുടെ വീട്ടിലെത്തി... വീട്ടിൽ കുറെ വിരുന്നുകാരെ കണ്ടപ്പോൾ പഠിക്കൽ നിന്ന് തന്നെ തിരിച്ചു പോരുമ്പോൾ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. അപ്പോൾ അമ്മയതാ വിളിക്കുന്നു "അച്ചൂ... വാ..." കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന കളിസാധനങ്ങൾ വേലിക്കരികിലിട്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ എന്റെ അമ്മയോട് മീനുവിന്റെ അമ്മ പറയണത് കേട്ടു "മീനൂന്റെ കല്ല്യാണമായിട്ട് ഇവനില്ലാതെ എങ്ങനെയാണ്" "മീനൂന്റെ കല്ല്യാണമായോ... ആരാ ചെക്കൻ" അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു " എന്തായാലും നീയല്ല..." "സദ്യ ഉണ്ടിട്ട് പോയാൽ മതി ഇനി... വെയില് കൊണ്ട് നടക്കേണ്ട... ഇനിയേതായാലും മീനൂനെ കിട്ടില്ല.." "അതെന്താ..." "അവളുടെ കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞില്ലേ ഇന്ന് " " അപ്പോൾ ഇനി സ്ക്കൂളിലേക്കും വരില്ലേ... " " അത് വരും" "പിന്നെന്താ എന്നോട് കൂട്ടില്ലാത്തെ " "മീനു വല്യ കുട്ടിയായി.. അതൊക്കെ കുറച്ച് കഴിയുമ്പോ നിനക്ക് മനസിലാകും " അത് പറഞ്ഞ് മീനുവിന്റെ അമ്മ എന്റെ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ചിരിച്ചു ഉച്ചക്ക് ഊണു കഴിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ ആരോക്കെയോ ചേർന്ന് മീനുവിനെ പുതിയ ഡ്രസ് ഇടുവിച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് കൊണ്ടു വന്നു അവൾ ഒരു ജിലേബിയെടുത്ത് കയ്യിൽ തന്നിട്ട് ചോദിച്ചു " അച്ചൂ... മൂപ്പടക്കാരുടെ പറമ്പിലെ കുരുവിക്കൂട് എന്തായി....അതില് കഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടോ..." "നീയില്ലാത്തോണ്ട് ഞാനതിലെ പിന്നെ പോയിട്ടില്ല..." "ഞാൻ നാളെ മുതലുണ്ടാകും" അപ്പോഴേക്കും അമ്മ പറഞ്ഞു "ഉവ്വ്.. നീ നാളെ സ്ക്കൂളിലേക്ക് പോണത് നളിനിയുടെ കൂടെയാണ് അച്ചു ഇനിമുതൽ ബാലന്റെ കൂടെയും... ഇനിമുതലങ്ങനെ മതി" " അതെന്താ... " " ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടാൽ മതി കൂടുതൽ ചോദ്യം വേണ്ട" അന്ന് വൈകുന്നേരം കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വന്നില്ല.. കുരുവിക്കൂടും... പച്ചപുളിയും.. മുള്ളൻ പഴവും എന്നന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടതായി തോന്നി.. . പിറ്റേന്ന് മുതൽ രണ്ടാളും രണ്ടുവഴിക്കായി സ്ക്കൂളിലേക്കെത്താൻ തുടങ്ങി.. സ്ക്കൂളിൽ വെച്ച് കാണുമ്പോൾ സംസാരിക്കുമെന്നല്ലാതെ ഒരുമിച്ചുള്ള നടത്തവും കളിയും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു... ബാലന്റെയും മറ്റ് കൂട്ടുകാരുടെയും കൂടെ കളിക്കുമ്പോഴും മീനുവിനെന്താണ് പറ്റിയത് എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു മനസിൽ... കാലക്രമേണ ബാലനിൽ നിന്നും പഠിച്ച പാഠങ്ങളിൽ നിന്ന് അന്നെന്താണ് മീനുവിന് പറ്റിയതെന്ന് മനസിലായി... ചിലകാര്യങ്ങളിൽ കൂട്ടുകാർക്കാണ് ഗുരുസ്ഥാനം നല്കേണ്ടതെന്ന് തോന്നി... തുടരും രമേഷ് കൃഷ്ണൻ

#📔 കഥ ഭാഗം പത്ത് അകലം പൂക്കുന്ന വെയിൽചില്ലകൾ മോളെയും കൊണ്ട് നാട്ടിൽ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു.. അവിടെത്തി ഒരു ജോലി നോക്കണം മോളെ ബോർഡിംഗിലാക്കണം.. അതിനുള്ള പൈസ ജോലിയെടുത്തുണ്ടാക്കണം.. നാട്ടിലേക്ക് ഇനി വരുന്നത് നല്ല നിലയിലായതിന് ശേഷമേ ഉള്ളൂ അങ്ങനെ പലതും.. ഫ്ലൈറ്റിനുള്ളിലിരുന്ന് ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ തൊട്ടുരുമ്മി കടന്നുപോകുന്ന പഞ്ഞികെട്ടുകൾ പോലുള്ള മേഘക്കൂട്ടങ്ങളോടൊപ്പം മനസ് ഒഴുകി നീങ്ങി.. എയർപോർട്ടിന് പുറത്ത് ടാക്സിയുമായി റഷീദ് കാത്തു നിൽപുണ്ടായിരുന്നു.. കണ്ടയുടനെ അടുത്ത് വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് മോളെയെടുത്തുമ്മ വെച്ച് ലഗേജുകളെടുത്ത് കാറിലേക്ക് വെച്ച് കാറിൽ കയറി.. ഈന്തപനകൾ വേർതിരിച്ച റോഡിലൂടെ വണ്ടിയോടുമ്പോൾ പൊള്ളുന്ന വെയിലിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ചില്ലിട്ട കെട്ടിടങ്ങളുടെ തല കാണാനായി കുനിഞ്ഞിരുന്ന് കാറിന്റെ ചില്ലിലൂടെ  മേലോട്ട് നോക്കി.. പണ്ട് പഠിച്ച മതഗ്രന്ഥത്തിലെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള പാതയെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞതോർമ്മ വന്നു.. ഭൂമിയിൽ തന്നെ സ്വർഗ്ഗം സൃഷ്ടിച്ചവരുടെ ലോകമാണതെന്ന് തോന്നി.. ഏതോ ഒരൂ വലിയ മതിൽകെട്ടുള്ള വീടിനുമുന്നിൽ കാർ ചെന്നു നിന്നു.. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ലഗേജ് എടുത്ത് വെച്ചപ്പോൾ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് പൂവൻപഴം പോലുള്ള ഒരു സ്ത്രീ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു.. കൂടെ രണ്ട് കുട്ടികളും.. റഷീദിനെയൊന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ റഷീദ് പറഞ്ഞു "വാ.. എന്റെ ഫ്രണ്ടിന്റെ വൈഫും കുട്ടികളുമാണ്.. ഇന്നിവിടെ നിൽക്കാം നാളെ പോകാം മുറിയിലേക്ക്" ഏതായാലും പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് തനിച്ചാക്കേണ്ടെന്ന് കരുതി റഷീദിന്റെ കരുതൽ ശരിക്കും ഇഷ്ടമായി.. റഷീദ് ഞങ്ങളെ അവിടെയാക്കി ഇപ്പോൾ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് പോയിട്ട് പിന്നെ വന്നത് രാത്രിയിലായിരുന്നു.. അതിനുമുമ്പേ ആ സ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവ് വന്നു.. അവരുടെ സ്വകാര്യതയിൽ ഒരധികപറ്റായ പോലെ തോന്നിയപ്പോൾ പുറത്തിറങ്ങി നിന്നു.. മണലാരണ്യത്തിലെ ചുടുകാറ്റ്  മുഖത്ത് വന്ന് തട്ടി.. മോൾ ഇടക്കിടെ വാശികാണിച്ചു തുടങ്ങി.. റഷീദിനോട് പറഞ്ഞു "നമുക്ക് നാളെ തന്നെ ഇവിടുന്ന് പോകാം.. വെറുതെ എന്തിനാ മറ്റുള്ളവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്" "എന്തേ.." "ഒന്നുമല്ല.. അവരും കുടുംബമായി ജീവിക്കുന്നതല്ലേ" "ഉം.. ആദ്യം നിനക്കൊരു ജോലി ആവണം" "അതെന്താ.. നമുക്ക് റൂമിൽ പൊയ്ക്കൂടേ" "റസിയാ.. നീ വിചാരിക്കുന്ന പോലല്ല കാര്യങ്ങൾ.. ഞാനിപ്പോൾ ലേബർ ക്യാമ്പിലാണ്.. നിനക്ക് വിസിറ്റിംഗ് വിസയാണ്.. മൂന്ന് മാസത്തിനുള്ളിലൊരു ജോലി തരപെടുത്തിയാലേ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നിൽക്കാനാകൂ" " പിന്നെന്തിനാണ് ഇത്ര ധൃതിയിലെന്നെയും മോളെയും ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത് ഞാനവിടെ എങ്ങനേലും ജീവിച്ചു പോകുമായിരുന്നല്ലോ " " എനിക്ക് നിങ്ങളില്ലാതെ ഇവിടെ പറ്റില്ല റസിയാ.. അതാണ് കൊണ്ടു വന്നത്.. നിനക്ക് ഒരു ജോലി കിട്ടും ഇവിടെ " " അപ്പോൾ മോളുടെ കാര്യമോ " " അവളെ ഇവിടെ പ്ലേസ്ക്കൂളിൽ ചേർക്കാം.. വൈകീട്ട് ജോലികഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ എടുക്കാം " റഷീദ് കൈ ദേഹത്തേക്ക് വെച്ച് അടുപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ആ കൈ തട്ടിമാറ്റി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു " ഇനിയെല്ലാം ഒരു ജോലിയായിട്ട് മതി.. രണ്ടാമത് ഒരാൾ കൂടിയായാലത് ഈ സമയത്ത് നമുക്ക് താങ്ങാനാവില്ല.. ഏതായാലും പൂതിയും ആവേശവുമൊക്കെ തീർന്നില്ലേ ഇനി ജോലിയായിട്ട് നോക്കാം " അത് റഷീദിന് ഇഷ്ടമായില്ലെന്ന് മുഖം പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മറുവശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു കിടന്ന റഷീദിനെ നോക്കി.. നടുവിൽ ഒന്നുമറിയാതെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മോളുടെ മാറിൽ കൈവെച്ച് ഉറക്കം വരാതെ ശൂന്യമായ ഭാവിയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. പിറ്റേന്ന് അവിടെ നിന്നിറങ്ങി വേറൊരു ഫ്രണ്ടിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി.. അതിനിടയിൽ മോളെയും കൊണ്ട് പലയിടങ്ങളിൽ ജോലിക്ക് ശ്രമിച്ചു.. സ്വന്തം കുഞ്ഞിനുള്ള ആഹാരം പോലും മറ്റുള്ളവരുടെ ഔദാര്യത്തിലാണെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്താലോ എന്ന് വരെ ആലോചിച്ചു.. മോളുടെ മുഖമോർത്തപ്പോൾ ആ ചിന്തക്ക് അടിസ്ഥാനമില്ലെന്ന് തോന്നി.. ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തി തളർന്ന് എവിടെയും ഒരു കര കാണാനില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു.. ഇത്ത വള പണയം വെച്ച് ടിക്കറ്റിനുള്ള പൈസ അക്കൗണ്ടിലേക്കയച്ചു.. റഷീദിനോട് ഞാൻ നാട്ടിൽ പോയി വരാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളെല്ലാമെടുത്ത് ഒരു ഫ്രണ്ടിന്റെ അലമാരമിൽ വെച്ച് പൂട്ടി.. നാട്ടിൽ പോയാൽ തിരിച്ചു വന്നില്ലെങ്കിലോ എന്ന പേടി കാരണമാവും.. ഗൾഫിലേക്ക് പോരാനും നാട്ടിൽ പല ബിസിനസുകൾ ചെയ്യാനുമായി റഷീദ് വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ കടങ്ങളും പ്രസവത്തിനായി പണയം വെച്ച ആഭരണങ്ങളുടെ തിരിച്ചടവും എല്ലാം ആലോചിച്ച് എന്തു വന്നാലും വേണ്ടില്ലെന്ന് കരുതി നാട്ടിലേക്ക് പോന്നു. നാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ റഷീദിന്റെ വീട്ടുകാർക്കും എന്റെ വീട്ടുകാർക്കും ഞാനും മോളും ഒരു ബാധ്യതയാണെന്ന്  തോന്നിയപ്പോൾ  വീണ്ടും ജോലി തേടിയിറങ്ങി..പടച്ചവന്റെ കൃപകൊണ്ടാവാം സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ കാണിക്കാതെ തന്നെ ചെറിയ ഒരു ജോലി നാട്ടിൽ കിട്ടി.. മാസം പതിനെട്ടായിരം രൂപ കിട്ടും.. പത്ത് വീട്ടിൽ കൊടുക്കണം.. മോളെ. രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ ഉമ്മയാണല്ലോ നോക്കുന്നത് പിന്നെ ഭക്ഷണവും കഴിക്കുന്നുണ്ട്.. ബാക്കി എട്ടായിരം കൊണ്ട് ബാങ്ക് ലോണും ബസ്ചാർജും ആഭരണം പണയം വെച്ച പലിശയുമടക്കണം.. " " ഉം.. അപ്പോൾ റഷീദ് ഒന്നും അയക്കാറില്ലേ ഇതുവരെ ജോലി ശരിയായില്ലേ " " എന്തയക്കാൻ... ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലൊരബദ്ധം പറ്റി തിരുത്താനാവാത്ത അബദ്ധം.. അവന് സ്നേഹമുണ്ട് പക്ഷേ ആ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള സാമ്പത്തികാവസ്ഥ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.. ഒഴിവാക്കാനും തോന്നുന്നില്ല... ഇപ്പോൾ വീണ്ടും തിരിച്ചു ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞ് വിളിയാണ്.. വീട്ടിലാണെങ്കിൽ ഇത്തയുടെ വള എടുത്തുകൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞ് ബഹളമാണ്.. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയില്ല... ഇതുവരെ കടക്കാർ മാന്യമായാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത് ഇപ്പോൾ ആ ടോൺ മാറി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. പിന്നെ ഭർത്താവ്  പ്രവാസി ആയതിനാൽ പലരും വേറെ കണ്ണോടെ കണ്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. അടുത്ത വർഷം മോളെ സ്ക്കൂളിലാക്കണം.. ചിലവ് കൂടുകയാണ് " " സാരമില്ല റസിയാ... ശരിയാവും.. നീ ഇപ്പോഴിനി അങ്ങോട്ട് പോകാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.. രണ്ടാമതൊരാൾ കൂടി ഈ അവസ്ഥയിൽ വന്നാൽ നിന്റെ ജീവിതം ഇതിലും മോശമാകും ഇപ്പോഴാവശ്യം നല്ലൊരു ജോലിയാണ്.. എങ്ങനേലും സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ കിട്ടുമോ എന്ന് നോക്ക് " " അത് എവിടെയാണ് ഉള്ളതെന്നുമറിയില്ല.. കൂട്ടുകാരൊക്കെ റഷീദിനെ കൈവിട്ടിരിക്കുന്നു.. ആർക്കായാലും ഒരുപരിധി കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാവരും അന്യർ തന്നെ അല്ലേ... സ്വയം നമുക്ക് നമ്മളെ തിരിച്ചറിയാനായില്ലെങ്കിൽ നമ്മളാരാണെന്ന് മനസിലാക്കി തരാൻ മാത്രമായി ചിലരുണ്ടാകും " " ഉം... തിരയടങ്ങിയ കടലിന്റെ നിശബ്ദത നീയിപ്പോൾ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങി അല്ലേ.. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാത്ത വീർപ്പുമുട്ടലാണ്  നിന്റെ ഉള്ളിലിപ്പോൾ.. എനിക്കെന്തു ചെയ്യാനാകും.. കേട്ടിരിക്കാനല്ലേ പറ്റൂ... " " എല്ലാം കേട്ടിരിക്കാൻ ഇതുപോലെ പല മനസുകളറിയുന്ന ഒരാൾ എനിക്കില്ലാതെ പോയി.. അതാണ് ഞാൻ നിങ്ങളെ തേടിപ്പിടിച്ചു വന്നത്... ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നുണ്ടാവും പരിചയപെടേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് പക്ഷേ നിങ്ങളെന്നെ ഒഴിവാക്കിയാലും എന്റെയുള്ളിലെന്നും എന്നെയറിയുന്ന നല്ലോരു സുഹൃത്തിന്റെ സ്ഥാനം നിങ്ങൾക്കുണ്ടാവും..ഇടക്കിടെ കോറി വരച്ചിടാൻ നല്ല ഒരോർമ്മയായി " " ഞാനാരെയും ഒഴിവാക്കാറില്ല റസിയാ... പലരും എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ച് എന്നെ ഒഴിവാക്കാറാണ് പതിവ്.. അതിന് കാരണം എന്റെ ചിന്തകളും സംസാരരീതിയുമാണ്... ഒരാൾക്കും പൂർണ്ണമായി ഒരാളെ ഉൾകൊള്ളാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ ആവില്ല.. എനിക്കും പല പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാകുമെന്ന് ആരും ചിന്തിക്കാറില്ല.. ഞാനുമൊരു മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ്.. കഥാപാത്രമല്ല.. എല്ലാ സമയത്തും ഒരേ പോലെ പെരുമാറാനോ സംസാരിക്കാനോ എനിക്ക് കഴിയില്ല.. നിന്നെ പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞു എന്ന് ഞാനവകാശപെടുന്നില്ല.. പക്ഷേ അറിഞ്ഞകാര്യങ്ങൾ വെച്ച് ഞാൻ നിന്നെ ഒഴിവാക്കാനോ ഈ ബന്ധം മുറിക്കാനോ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല... എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നിനക്ക് ഇഷ്ടപെടാവുന്ന ഒരു കാറ്റിന്റെ തലോടൽ പോലെ ഞാനുണ്ടാവൂം.. വല്ലാതെ മനസുരുകുമ്പോൾ നിനക്കായി ഞാന്‍ സമയം നീക്കി വെക്കും നിനക്ക് മനസുതുറന്ന് എന്നോടെല്ലാം പറയാം.. കാര്യമോന്നുമില്ലെങ്കിലും കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് നിന്റെ മനസിന്റെ ഭാരം ഇറക്കി വെക്കാം.. ഉരുകി തീരുന്ന രണ്ടു മെഴുകുതിരികൾ ഒന്നു ചേരുമ്പോഴാണ് നീളത്തിലുള്ള നല്ല തെളിച്ചമുള്ള പ്രകാശനാളങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.. " അവൾ  ഒരുകയ്യെടുത്ത് കയ്യിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മാറിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു " ഞാൻ നിങ്ങളെ വിശ്വസിച്ചോട്ടെ " " ഉം.. വിശ്വസിക്കാം... ചതിക്കാനെനിക്കറിയില്ല അതറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനിന്ന് ഇങ്ങനെ ആവില്ലായിരുന്നു.. നാം കാണുന്ന വെളുത്ത ഓരോ ചുവരിലും അടുത്ത് ചെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ചില പോറലുകളുണ്ടാവും.. ആ പോറലുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ചുമരിനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ പിന്നീടൊരിക്കലും എന്നെ ഒഴിവാക്കുകയാണെന്ന തോന്നലുണ്ടാവില്ല.. അപ്പോഴേക്കും സാഹചര്യം കൊണ്ട് അങ്ങനെ തോന്നുകയാണെന്ന് മനസിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.. ഏത് സമയത്തും ഓടിചെല്ലാനും സാന്ത്വനവാക്കുകൾ കേൾക്കാനും ഒരാളുണ്ടെന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയാൽ അവിടെ വെറുപ്പിന്റെയോ അപരിചിതത്വത്തിന്റെയോ മതിലുകളുയരില്ല... നമ്മളെ ആർക്കും വേണ്ടെന്നത് ഒരു തോന്നലാണ് നമുക്കൊക്കെ വേണ്ടി ആരൊക്കെയോ ഈ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടെന്ന് ചിന്തിച്ച് മുന്നോട്ട് പോവുക... നിന്നെ ആർക്കൊക്കെ വേണ്ടാതായാലും ഇപ്പോൾ നിന്റെ മോൾക്ക് നിന്റെ സ്നേഹവും കരുതലും ആവശ്യമാണ് അതുപോലെ തന്നെ പലരുമുണ്ടാവുമെന്ന് കരുത്..അവസാനമില്ലാത്ത നാളുകളില്ല  . എന്തിന്റെയും അവസാനം മറ്റൊരു തുടർച്ചയാണ്.. പല തുടർച്ചകളിലുടെയും തുടരുന്നതാണ് ജീവിതം.. പലതും അവസാനിച്ചെന്ന് നമ്മുടെ തോന്നലാണ് ഒന്നും അവസാനിക്കുന്നില്ല.. നീയും ഞാനുമൊക്കെ തുടർച്ചകളാണ്.. എന്തിന്റെയൊക്കെയോ വേരുകൾ തുടങ്ങുന്നത് നമ്മളിലാണ്.. " " നിങ്ങൾ പറയുന്ന പലതും എനിക്ക് മനസിലാകുന്നില്ല പക്ഷേ നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മനസിനൊരു സുഖം തോന്നുന്നുണ്ട് " " ഈ സുഖം വേണ്ടെന്ന് വെച്ച് പോയവരനവധിയാണ്..ഞാൻ മാത്രമാണ് ശരിയെന്ന ചിന്താഗതിയുള്ളവർക്കും ഈഗോ ഉള്ളവർക്കും എന്നെ ഉൾകൊള്ളാനാവില്ല.. എന്തും പറയാനും എന്തും ചോദിക്കാനും അത് ഉൾകൊള്ളാനും കഴിയുന്നിടത്താണ് ബന്ധങ്ങൾ നിലനിൽക്കൂ.. അല്ലാത്തതെല്ലാം പാതി വഴിയിൽ വെച്ച് വഴിപിരിഞ്ഞു പോകും " " ഉം.. ഞാനൊരു ഒഴിയാബാധയാണ് " " അതും നിന്റെ തോന്നലാണ്... ഞാനങ്ങനെ കരുതുന്നില്ലല്ലോ " " എന്താണ് ഉരുകുന്ന മെഴുകുതിരിയാണ് നിങ്ങളെന്നെ പറഞ്ഞത്... എന്നോട് പറയാനാവുമോ " " നോക്കട്ടെ നീയേതുവരെ പോകുമെന്ന് എന്നിട്ടാവാം.. പാതിവഴിയിലവസാനിക്കാത്ത കഥയാണെന്റേത്... അത് കേൾക്കാൻ ക്ഷമ വേണം.. സമയം വേണം... പിന്നെ എന്നെ അറിയാനാഗ്രഹമുള്ള ഒരു മനസുണ്ടാവണം.. " "അതെനിക്കുണ്ടോ " " അറിയില്ല... പക്ഷേ വേനലും മഴയും മഞ്ഞും കുളിരുമുള്ള പലതും എന്റെ കഥയിൽ ഉണ്ടാവും.. പലമഴകൾ നനഞ്ഞ് പല വേനലിലും ചുട്ടുപൊള്ളാൻ തയ്യാറവുന്നവർക്കേ എന്റെ കഥ ഇഷ്ടമാവൂ " " ഉം... സമയമുണ്ടല്ലോ ഇനിയും.. നമ്മൾ കാണും കണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കും അതിനിടയിലൊരു ദിവസം വരും നമുക്ക് മാത്രമായി പലതും പറഞ്ഞു തീർക്കാനൊരു ദിനം " " ഉം" " പോകണ്ടേ " അവൾ കൈകളിൽ ഒരിക്കൽ കൂടിയമർത്തി ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു " പോകണോ.. " " ഉം.. ചില വഴികൾ ഓർമ്മയിൽ തങ്ങണമെങ്കിൽ ഇടക്കൊന്ന് ഇറങ്ങി നടന്ന് തിരിച്ചു നടക്കണം.. " " ഉം" തിരിച്ച് ബസ്സ്റ്റാന്ഡിലെത്തി ബസ് കയറുമ്പോൾ അവൾ തൊട്ടടുത്തുള്ള അവളുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള ബസിലെ സൈഡ് സീറ്റിലിരുന്ന് കൈവീശികാണിച്ചു.. അവളുടെ നനവുപടർന്ന ചുണ്ടുകളും വിടർന്ന നയനങ്ങളും നോക്കിയിരുന്നു.. രണ്ടുബസുകളും സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നിറങ്ങി രണ്ടു ദിശകളിലേക്കായി തിരിഞ്ഞു.. ഒരു വഴി തുടങ്ങി പലവഴി പിരിയുന്ന പലരെയും പോലെ.. മനസിൽ പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ കൊടുത്തുകൊണ്ട് കണ്ണുകളടച്ച് കിടന്നു.. സൂര്യൻ മറ്റൊരു വൈകുന്നേരത്തിന്റെ അവസാനത്തെ വെള്ളി വെളിച്ചം പരത്തികൊണ്ട് പടിഞ്ഞാറേ ആകാശചെരുവിലസ്തമിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവസാനിച്ചു രമേഷ് കൃഷ്ണൻ