#📔 കഥ ഭാഗം ഏഴ് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ കണ്ണന്റെ കയ്യിൽ പേഴ്സിൽ നിന്നൊരു ചെറിയ മോതിരമെടുത്ത് ഇട്ടുകൊടുത്ത് നെറ്റിയിലൊരുമ്മ കൊടുത്ത് അവനെ കിടക്കയിൽ കിടത്തുന്നതും നോക്കി നിന്ന സുലൈമാനോടായി പറഞ്ഞു " എടുത്തോടാ... നീയെന്താ മാറി നിൽക്കണത്..." "വേണ്ട ഞാൻ വന്നിട്ട് കുളിച്ചിട്ടൊന്നുമില്ല... വരണവഴിയാണ്.. ഓന്റെ മേത്ത് ന്റെ വിയർപ്പാക്കണ്ട..." "അതൊന്നും സാരല്യ സുലൈമാനേ.. നീയെടുത്തോ... അവനെ എന്തായാലും മേല് കഴുകിക്കൂലോ കിടക്കണേന് മുമ്പ്..." അത് കേട്ടപ്പോൾ സുലൈമാൻ മോനെയെടുത്ത് തോളത്ത് കിടത്തി കൊഞ്ചിച്ചു അകത്തു നിന്നും അമ്മ വിളിച്ചു " ഡാ... അവരെ വിളിക്ക് ഊണ് വിളമ്പി... " അവരെ കൂട്ടി  അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് അവർ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നോക്കി വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് കൂടെയിരുന്നു പോകാനിറങ്ങുമ്പോൾ സുലൈമാൻ പറഞ്ഞു "ആ വാടക വീടിന്റെ ആള് നിന്നെ ചോദിച്ചിരുന്നു... എന്തിനാണ് ഇനി അത് അവിടെ ഇട്ടിരിക്കണത്.. അതൊഴിവാക്കി സാധനങ്ങളെടുത്ത് പോര്... " അത് കേട്ട് കദീജുമ്മ പറഞ്ഞു "ഓനതിന് എവിടുന്നാ നേരം സദാസമയോം കൂട്ടീനെയും പെണ്ണുങ്ങളെയും കണ്ടിരിക്കലല്ലേ ഓനിപ്പോ തൊഴില്.." " അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല... ഞാൻ വരാം... അതേതായാലും എന്നായാലും ഒഴിയേണ്ടതല്ലേ.. " " ഏതായാലും അതിലേ വരുമ്പോൾ വീട്ടിലൊന്ന് കയറ്... നല്ല പത്തിരിയും കോഴ്യറച്ച്ചീം ണ്ടാക്കി വെക്കാം.. " " ഓ... ആയിക്കോട്ടെ ഉമ്മാ.. വരാം.. " അവർ കാറിൽ കയറി പോയപ്പോൾ കാറിന്റെ  പിറകിലെ ചുവന്ന ലൈറ്റ് കുറേ ദൂരം കണ്ടു പിന്നെ ഇരുട്ടാലെവിടെയോ ഒരുപൊട്ടുപോലെ അലിഞ്ഞ് ചേർന്നില്ലാതായി അകത്തുനിന്നും അമ്മ പുറത്തിറങ്ങി പറഞ്ഞു " അന്യജാതിക്കാരെയൊക്കെ അടുക്കളയിലിരുത്തിയാണോ ഭക്ഷണം കൊടുക്ക്വാ... അവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഞാനൊന്നും പറഞഞില്ലെന്നേയുള്ളു... ഇനിയിത് ആവർത്തിക്കരുത്... അത് എനിക്കിഷ്ടമല്ല... ആ ചെക്കനെയും അവറ്റോള് തൊട്ടു.." "അത്രക്ക് അയിത്തമുള്ള ആളായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങള് കണ്ണനെ തൊടാനേ പാടില്ല... പ്രസവിച്ച് ആദ്യം കണ്ണനെ കൈ നീട്ടി വാങ്ങിയത് മനക്കലെ തമ്പ്രാനും ചേങ്ങോട്ടെ ജാനകിയമ്മയൊന്നുമല്ല... ആ പോയ കദീജുമ്മയായിരുന്നു... എന്റെ ഭാര്യക്ക് ചോര കൊടുത്ത് അവരുടെ മകനായ സുലൈമാനായിരുന്നു...അപ്പോഴൊന്നുമില്ലാതിരുന്ന അയിത്തം എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഇനി വേണ്ട... അന്ന് ഈ പറയുന്ന അയിത്തക്കാരെയൊന്നും ഏഴയലത്ത് ഞാൻ കണ്ടില്ലല്ലോ.. ചില കടപ്പാടുകൾക്ക് മുമ്പിൽ ഞാൻ ചിലപ്പോൾ സ്വന്തവും ബന്ധവും ആചാരങ്ങളുമൊക്കെ മറക്കും... ഇനിയിതുപോലത്തെ കാര്യം പറഞ്ഞ് അമ്മ എന്റെ മുന്നിൽ വന്നേക്കരുത്.. അത് പറഞ്ഞ് ദേഷ്യത്തോടെ മുറ്റത്തേക്ക് നീട്ടി തുപ്പികൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ എല്ലാം കേട്ട് തല താഴ്ത്തി ജലജ മുറിയുടെ വാതിലിനരികിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അതിനുശേഷം അമ്മ രണ്ട് ദിവസത്തിന് മിണ്ടിയില്ല.. കണ്ണനെ എടുക്കാനോ കുളിപ്പിക്കാനോ വന്നില്ല  ജലജ തന്നെ കണ്ണനെ എണ്ണതേപ്പിച്ച് കാലിൽ മലർത്തിയും കമിഴ്ത്തിയും കിടത്തി കുളിപ്പിക്കുന്നത് കൗതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്നു കുളിപ്പിച്ച് കഴിഞ്ഞ് കയ്യിലേക്ക് വെച്ചു തരുവോളം അവന്റെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാൻ വയ്യാതെ ഇടക്ക് ജലജയെ ചീത്തപറയും അപ്പോൾ അവൾ പറയും "നാളെ മുതൽ കണ്ണനെ കുളിപ്പിക്കുമ്പോൾ അടുത്ത് വന്ന് നിൽക്കരുത്... കുട്ടികളായാൽ കുറേശ്ശെ കരയുകയൊക്കെ ചെയ്യും" അടുക്കളവാതിലിനിരികിൽ ശ്രീജയും അമ്മയും കണ്ണനെ കുളിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ടാവും.. അധികനാൾ അമ്മക്ക് പിണങ്ങായാരിക്കാനാവില്ലെന്ന്  ഉറപ്പായിരുന്നു... രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാവിലെ അമ്മ തന്നെ കണ്ണനെ കാലിൽ കിടത്തി കുളിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടു കുളിപ്പിച്ച് കയ്യിലേക്ക് കണ്ണനെ കിട്ടിയാൽ മുറ്റത്തുകൂടി നാലുചാൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കും ഇടക്ക് തോളിലിടും അപ്പോഴും തല ഉറക്കാത്തതിനാൽ പിറകിൽ നിന്ന് കൈകൊണ്ട് ഒരു താങ്ങ് കൊടുക്കും.. പല്ലില്ലാത്ത മോണകൊണ്ട് അവൻ തോളിൽ മെല്ലെ കടിക്കുമ്പോൾ മലർത്തികിടത്തി അവനെ ഉമ്മവെക്കും... ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവന് കണ്ണെഴുതിക്കലും കവിളിൽ പൊട്ടുതൊടുന്നതുമൊക്കെ സ്വയം ഏറ്റെടുത്ത് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി... ജലജയുടെയും എന്റെയും ലോകം പതുക്കെ പതുക്കെ കണ്ണനിലേക്ക് ചുരുങ്ങാൻ തുടങ്ങി.. രാവിലെ പണിക്ക് പോയാലും ഉച്ചയുടെ മുമ്പേ നാല് തവണയെങ്കിലും അവന്റെ കാര്യം ചോദിക്കും... മാസങ്ങൾ പിന്നിടും തോറും അവൻ കമിഴ്ന്നു നീന്താനും മുട്ടുകുത്തി നടക്കാനും തുടങ്ങി... പിന്നീടെപ്പോഴോ നാലുകാലിൽ മുട്ടുകുത്തി ചുമര് പിടിച്ച് നടക്കാൻ തുടങ്ങി... ഇടക്കിടെ ജലജയുടെ അമ്മ വീട്ടിൽ വരാനും ഇടക്ക് കണ്ണനെ കളിപ്പിച്ച് സമയം പോയതറിയാതെ ലാസ്റ്റ് ബസ്പോകുമ്പോൾ വീട്ടിൽ തങ്ങാനും തുടങ്ങി.. കണ്ണന് ഒരു വയസ് തികയുന്ന പിറന്നാളും ഗംഭീരമായി നടത്തി ഒരു കുറി പരാതിക്ക് വെച്ച് വിളിച്ചിട്ടായിരുന്നു അത് നടത്തിയത്.. ജലജയുടെ ബന്ധുക്കൾ വന്ന് കണ്ണനെയെടുത്ത് കൊണ്ട് നടന്നു.. ഒരാളിൽ നിന്ന് മാറി പലകൈകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച അവൻ നിലം തൊടാതെയായി... അവർ ഓരോരുത്തരായി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു "ജലജയുടെ മോൻ" എന്ന് എല്ലാം കേട്ട് അതെല്ലാം കണ്ട് ഒരു മൂലയിലിരുന്നപ്പോൾ ആലോചിച്ചു അവൻ ജലജയുടെ മാത്രം കുഞ്ഞായി മാറി തുടങ്ങിയോ.. അപ്പോൾ ഞാനാരാണ്... നിലാവ് പുഞ്ചിരി തൂകിയ രാത്രികളും മഴക്കോളുള്ള സന്ധ്യകളും കടന്ന് ദിവസങ്ങൾ മാസങ്ങളിലേക്കും മാസങ്ങൾ വർഷങ്ങളിലേക്കും പടർന്നു കയറി.. അതിനിടയിൽ ശ്രീജക്ക് കല്ല്യാണം ശരിയാവുകയും അത് പെട്ടെന്ന് നടത്തുകയും ചെയ്തു.. അതോടെ ആവണിപാടത്തെ രണ്ട് കണ്ടങ്ങൾ ഒസ്സാൻ മരക്കാരുടെ കൈകളിലായി.. അപ്പോഴേക്കും കണ്ണൻ മൂന്നാം വയസിൽ നിന്ന് നാലാംവയസിലേക്കെത്തിയിരുന്നു അവന്റെ കുഞ്ഞു കുസൃതികൾക്ക് കൂട്ടായി അമ്മയും ഞാനും ജലജയും അവനോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.. കരിങ്കാളി കാവിലെ വേലക്കും പൂരത്തിനും എല്ലാവരും പോയി കണ്ണന് ആനയെ കാണിച്ചുകൊടുക്കാനായി മണിക്കൂറുകളോളം കാൽ കഴച്ചിട്ടും അവനെ നിലത്ത് വെക്കാതെ ആനയെ കണ്ടു നിന്നു.. അവന്റെ ഇളം മനസിൽ ആനയെ കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ ചോദ്യങ്ങൾക്കെല്ലാം മറുപടി പറഞ്ഞുകൊണ്ട്... മഴയുള്ളൊരു സന്ധ്യക്ക് അമ്മ പശുവിനെ അഴിച്ച് തൊഴുത്തിൽ കൊണ്ടുവന്ന് കെട്ടി കാലും മുഖവും കഴുകി അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തലകറങ്ങി വീണു.. കാൽ വണ്ണക്ക് താഴെ രണ്ട് കുത്തുകളിൽ നിന്നായി ചോരയൊലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചപ്പോഴേക്കും അമ്മയുടെ ശരീരത്തിലാകെ നീല നിറം പടർന്നിരുന്നു... അവസാനമായി കണ്ണനിൽ നിന്നൊരുമ്മ വാങ്ങി അമ്മ കണ്ണടക്കുമ്പോൾ പടിഞ്ഞാറെ തൊടിയുടെ ചേമ്പിൻ കൂട്ടത്തിന് പിറകിലെ മൺമതിലിൻ പൊത്തിൽ നിന്ന് ചുരുണ്ടുമടങ്ങി കിടന്ന കരിമൂർഖന്റെ ചുവന്ന രണ്ട് കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അന്ന് രാത്രി അമ്മയെ സ്നേഹിച്ച് കൊതിതീരാത്ത ജലജ മൂക്കു ചീറ്റികൊണ്ട് പറഞ്ഞു "എന്തിനാണ് ഭഗവാനേ.. ഇങ്ങനൊരു പരീക്ഷണം.. ഇതിലും ഭേദം ലോകമങ്ങ് അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.." തുറന്നിട്ട ജനവാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി കിടന്നപ്പോൾ പുറത്ത് ആതിരരാവിന്റെ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ പച്ചമണ്ണുണങ്ങാത്ത അരളിമരത്തിന് ചുവട്ടിലെ മൺകൂനയിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു " ജലജേ.. ലോകം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല... നമ്മൾ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെയും നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെയും ലോകം അവസാനിക്കുമ്പോൾ നമ്മളറിയാതെ നമ്മുടെ ലോകവും അവസാനിച്ചു തുടങ്ങുന്നുവെന്ന് മാത്രം... ഓരോരുത്തരും ഓരോ ലോകങ്ങളാണ്.. ഇന്നത്തോടെ അമ്മയെന്ന നമ്മുടെ ലോകം അവസാനിച്ചു.. തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ

#📔 കഥ ഭാഗം ആറ് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ ദിവസങ്ങൾ ചെല്ലുംതോറും  ജലജയുടെ വയറിലിട്ട സ്റ്റിച്ച് ഉണങ്ങുകയും അവൾ എണീറ്റ് നടക്കുകയും ചെയ്തു...അമ്മ ഞാനറിയാതെ ഇറച്ചിക്കാരൻ വാപ്പുട്ടിയുടെ കടയിൽ നിന്നും ആടിന്റെ കാലും തലയും വാങ്ങി സൂപ്പ് വെക്കുകയും... കുഞ്ഞാന്റെ ആയുർവേദ കടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ അരിഷ്ടങ്ങളും ലേഹ്യങ്ങളും ജലജയെ കഴിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.... പണിക്ക് പോയി തുടങ്ങി കിട്ടിയ കാശ് ഒരുക്കൂട്ടി വെച്ച് ജലജയുടെ വള നൂല്കെട്ടാവുമ്പോഴേക്കും എടുത്തു പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും കണ്ണന്റെ നൂലുകെട്ടിന് അരയിലേക്കും കഴുത്തിലേക്കും കാലിലേക്കും സ്വർണ്ണമുണ്ടാക്കാനും ആദ്യമായി തറവാട്ടിൽ ഉണ്ടായ  കുഞ്ഞായതിനാൽ നാലാളെ വിളിച്ച് സദ്യകൊടുക്കാനും വേണ്ടി രണ്ട് പവന്റെ വള പുതുക്കിയെടുത്തു രണ്ടുപവൻ എന്നത് ഒന്നേക്കാൽ പവനാക്കി... ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കണ്ടാൽ  രണ്ട് പവൻ തന്നെ തോന്നിക്കുന്ന പഴയ അതേ ഡിസൈനിലുള്ള ഒരു  വള എടുത്തു... ബാക്കിക്ക് കണ്ണന് അരയിലേക്കും മറ്റുമുള്ള സ്വർണ്ണം വാങ്ങി... നൂല്കെട്ട് ഗംഭീരമായി നടത്തി രാവിലെ കണ്ണനെ മടിയിലിരുത്തി നൂല്കെട്ടി.. വയമ്പും കായവും കൊടുത്തു.. ചടങ്ങുകൾ തീർന്നപ്പോൾ മടിയിലൊരൽപം ഉണ്ണിമൂത്രം നല്കി കണ്ണൻ ജലജയുടെ കയ്യിലിരുന്ന് ഉറക്കമായി നെറ്റിയുടെ വലതുവശത്തായി ഇട്ട വട്ടത്തിലുള്ള പൊട്ടും കവിളിലൊരു കുത്തുമൊക്കെയായി പലരും ഗിഫ്റ്റായി മോതിരങ്ങളും ഡ്രസുകളും കൊണ്ടുവന്നു... ലേഹ്യവും അരിഷ്ടവുമെല്ലാം കുടിച്ച് ജലജ സെറ്റ് സാരിയിൽ പൂർവാധികം സുന്ദരിയായതായി തോന്നി അടുത്ത വീട്ടിലെ നാണിതളള ജലജയോട് എന്തോ സ്വകാര്യം പറയുന്നത് കണ്ട് അവൾ നാണിച്ച് ചിരിച്ച്  അടുക്കളയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ചോദിച്ചു "എന്താടീ... നാണിതളള പറഞ്ഞത്" "അതേയ്... മൂന്ന് മാസം കഴിയാതെ ഇയാളെ മുറിക്കകത്തേക്ക് കയറ്റരുതെന്ന്... രണ്ടാളും വികൃതി കാട്ടരുതെന്ന്..." "അയ്യേ... ഈ സാധനത്തിന് ഇമ്മാതിരി കാര്യങ്ങൾ പറയാനൊരു നാണവുമില്ലല്ലോ..." "ഉവ്വ് ഒരു നാണക്കാരൻ വന്നിരിക്കുന്നു  മൂന്ന് മാസം വരെയൊക്കെ പിടിച്ചു നിൽക്കുമോ ആവോ.. എനിക്കറിയാലോ " അവളുടെ ഉരുണ്ട കയ്യിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ കുതറികൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു " ഇതറിയണതോണ്ടാണ് നാണിതള്ളയത് പറഞ്ഞത്... ആ പൂതി മനസിലിരിക്കട്ടെ ട്ടോ.. " അതുപറഞ്ഞ് അവൾ ആളുകൾ ഊണുകഴിക്കുന്നതിനിടയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി ചിരിച്ചു വൈകുന്നേരം തിരക്കെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഉമ്മറത്തിരിക്കുമ്പോൾ ജലജ യും അമ്മയും വന്ന് വിളിച്ചു മുറിയിൽ ചെന്നപ്പോൾ പലരും കൊണ്ടുവന്ന സമ്മാനങ്ങൾ മുറിയുടെ മൂലയിൽ കൂട്ടി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു അവയോരോന്നായി എടുത്ത് പൊട്ടിച്ച് സാധനങ്ങളെല്ലാം പുറത്തെടുത്തു... രണ്ട് സൈക്കിളുകളും തൊട്ടിലും മാറ്റിവെച്ചു.. മോതിരങ്ങളെണ്ണി ഒരു പാത്രത്തിലിട്ട് അലമാരയിലേക്ക് വെച്ചു അതെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഉമ്മറത്തിരിക്കുമ്പോൾ സുലൈമാന്റെ കാറ് പടികടന്ന് വരുന്നത് കണ്ടു.. തിരക്കിനിടയിൽ  ഓർക്കാൻ മറന്നുപോയ രണ്ട് മുഖങ്ങൾ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി... ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത രണ്ടു മുഖങ്ങൾ.... വണ്ടിയിൽ നിന്നും കണ്ണനുള്ള കളിപ്പാട്ടങ്ങളെടുത്ത് സുലൈമാൻ മുമ്പിലും കദീജുമ്മ പിറകിലുമായി  മുറ്റത്തേക്ക് കയറി കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അപ്പോഴേക്കും അമ്മയും ശ്രീജയും ജലജയും പുറത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു കദീജുമ്മ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ പറഞ്ഞു "ഞാൻ രാവിലെ പുറപ്പെട്ട് നിന്നതാണ് രാവിലെ ഇവന് ഒരു ട്രിപ്പ് ഉണ്ടാർന്നു..അത് ഇറക്കി വരാന്ന് പറഞ്ഞ് പോയ പഹയനാണ്.. എന്നിട്ട് ഇപ്പോഴാണ് വരണത്..." സുലൈമാൻ പറഞ്ഞു "വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് ഒരു ട്രിപ്പ് വന്നപ്പോൾ പോയീന്നത് നേരാണ്.. പക്ഷേ പത്ത്മണയാവുമ്പോഴേക്ക് തിരിച്ചുവരാന്ന് കര്തി പോയി... അവടെ ചെന്ന് കുടുങ്ങി പഹയമാര്   പൈസേം തന്നില്ല... പിന്നെ കച്ചറയായപ്പോൾ പോലീസുവന്ന് സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടോയി... അവടെ ചെന്നപ്പഴല്ലേ കാര്യം തിരിഞ്ഞത് അവറ്റോൾക്ക് കഞ്ചാവിന്റെ പരിപാടിയാണെന്ന്.... പടച്ചോന്റെ കുദ്റ്ത്തോണ്ട് ഒരു ഒപകാരണ്ടായി..കേസിൽ കുടുങ്ങീല പക്ഷേ  ഇനി എല്ലാമാസവും ഒപ്പിടാനായി അവിടെ ചെല്ലണം... " " അത് സാരല്യ... ഏതായാലും ഇത്ര കൊണ്ടൊതുങ്ങിയല്ലോ... ഭാഗ്യം വരൂ അകത്തേക്കിരിക്കാം.. " മുറിയിൽ ചെന്ന്  കദീജുമ്മ കണ്ണനെയെടുത്ത് മടിയിൽ വെച്ചപ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖം മങ്ങിയത് കണ്ടു.... ജലജയുടെ താടി പിടിച്ചുകൊണ്ട് കദീജുമ്മ പറഞ്ഞു... " ഒന്നു പെററപ്പോൾ ജ്ജ് മൊഞ്ചത്തിയായല്ലോ..." അതുകേട്ട് ജലജ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു " ഒന്നു പോ.. താത്താ.. അത്ര വല്യ മൊഞ്ചത്തിയൊന്നുമല്ല ഞാൻ.." അതുപറഞ്ഞ് അവൾ ഇടംകണ്ണിട്ട് എന്നെയൊന്ന് നോക്കി തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ

#📔 കഥ ഭാഗം അഞ്ച് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ നാല് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഡിസ്ചാർജ് ആയപ്പോൾ ബില്ല് വന്നു... ബില്ലിലേക്ക് നോക്കി ജലജയെ ഒന്ന് നോക്കി.. എന്റെ മുഖം മാറിയാലതറിയുന്ന ജലജ അമ്മമാരോട് പറഞ്ഞു "അമ്മാ.. ഇന്നലെ കഴുകിയിട്ട തുണികൾ ഉണങ്ങാനിട്ടത് മുകളിൽ നിന്ന്  എടുത്തുകൊണ്ട് വരണ്ടേ.. ബില്ല് വന്നു ഡിസ്ചാർജാണ്...പോകുമ്പോഴത് മറക്കും... നിങ്ങളത് എടുത്ത് കൊണ്ടുവരുന്നത് വരെ ഇവിടെ ഏട്ടനുണ്ടല്ലോ.." "ആ.. അത് ശരിയാണല്ലോ" അതുപറഞ്ഞ് രണ്ടുപേരും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ വാതിലടച്ച് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കണ്ണന്റെ ചെറുവിരലുകളിലൊന്ന് തലോടിക്കൊണ്ട് ജലജയുടെ കട്ടിലിനടുത്തായിരുന്നു.. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാനെന്തോ മടി തോന്നി.. അവൾ കൈതണ്ടയിൽ പിടിച്ചു മെല്ലെ ചോദിച്ചു " ബില്ലെത്രയാണ്... അടക്കാൻ പൈസ തികയില്ലല്ലേ.." "ഉം... ശരിയാക്കാം.." "എവിടുന്ന്... അമ്മമാരോട് ചോദിച്ച് ഏട്ടൻ നാണം കെടണ്ട..." തലയിണയുടെ അടിയിൽ നിന്ന് ഊരിവെച്ച വളയെടുത്ത് നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഇത് കൊണ്ടുപോയി പണയം വെച്ച് ബില്ലടക്ക്... അമ്മമാർ വരുമ്പോഴേക്കും പൈസ അടക്കണം. അവരറിഞ്ഞാൽ നാണക്കേടാണ്... മോന്റെ നൂല്കെട്ടാവുമ്പോഴേക്കും എടുത്തുതന്നാൽ മതി... അതുവരെ ഞാനെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് അവരുടെ മുമ്പിൽ പിടിച്ചു നിന്നോളാം.." "അത് വേണോ ജലജേ..." "അല്ലാതെന്തു ചെയ്യും ഇതേ ഇപ്പോൾ എന്നെക്കൊണ്ട് കഴിയൂ.. " അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വള വാങ്ങുമ്പോൾ നെഞ്ച് പിടച്ചു ഇത്രകാലമായിട്ടും അവളുടെ ഒരുതരി സ്വർണ്ണം പോലും പണയപെടുത്തിയിട്ടില്ല.. വാതിലടച്ച് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണൻ ഉറങ്ങുന്നത് ഒന്നു നോക്കി... സ്വയം മനസിൽ പറഞ്ഞു... കണ്ണനു വേണ്ടിയല്ലേ... സാരമില്ല... ടൗണിൽ പോയി വള പണയം വെച്ച് അതിന്റെ പൈസയും കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പൈസയും കൂട്ടി ബില്ലടച്ച് മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അമ്മമാർ ഒരേ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു "നീ ഈ പെണ്ണിനെയും കുട്ടിയെയും ഒറ്റക്കാക്കി എവിടെ പോയതാണ്...നീ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ് ഞങ്ങൾ തുണികളെടുക്കാൻ പോയത് വന്നപ്പോൾ ഇവറ്റകള് രണ്ടും അനാഥരെ പോലെ ഇവിടെ കിടക്കുന്നു... എന്തായിരുന്നു ഇത്ര അർജന്റായി വാങ്ങേണ്ട മരുന്ന്... അത് പോകുമ്പോൾ വാങ്ങിയാൽ പോരായിരുന്നോ.. " അതുകേട്ട് ജലജ പറഞ്ഞു " ഏട്ടനെ ചീത്തപറയണ്ട അമ്മേ... ഞാൻ പറഞ്ഞ് വിട്ടതാണ് ഏട്ടനെ.. പോകുമ്പോൾ സാധനങ്ങളും കുട്ടിയും നമ്മളെല്ലാവരുമുണ്ടാകില്ലേ.. എനിക്കാണെങ്കിൽ തനിച്ച് നടക്കാനും വയ്യ.. ഏട്ടനെന്നെ പിടിക്കേണ്ട വരും പിന്നെ നമ്മളെ വണ്ടിയിലിരുത്തി ഏട്ടൻ മരുന്ന് വാങ്ങാനായി വീണ്ടും വരേണ്ടി വരും അതുവേണ്ടെന്ന് കരുതി ഞാൻ തന്നെയാണ് ഏട്ടനോട് മരുന്ന് വാങ്ങി വരാൻ പറഞ്ഞയച്ചത്... " അതു കേട്ടപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു " ചക്കിക്കൊത്ത ചങ്കരൻ തന്നെ.. " ആശ്വാസത്തോടെ ജലജയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി... അവളോടുള്ള സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനാവാതെ ചുമരിൽ നഖംകൊണ്ട് വരച്ചു നിന്നു... അതുകണ്ട് ജലജയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.. സുലൈമാനെ വിളിച്ച് വണ്ടി കൊണ്ടുവരാൻ പറഞ്ഞു.. അവൻ വണ്ടിയുമായി എത്തിയപ്പോഴേക്കും സാധനങ്ങളെല്ലാം എടുത്ത് വെച്ച് അമ്മ കണ്ണനെ എടുത്ത് മുമ്പിൽ നടന്നു.. ജലജയെ താങ്ങി വീൽചെയറിലിരുത്തി.. തള്ളികൊണ്ട് അവളുടെ അമ്മ പിറകിൽ നടന്നു അവസാനം സാധനങ്ങളെല്ലാമെടുത്ത് ഞാനും സുലൈമാനും വാതിൽ പൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി.. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ശ്രീജ കട്ടിലെല്ലാം റെഡിയാക്കി വെച്ചിരുന്നു ജലജയെ മുറിയിലേക്ക് കയറ്റി കിടത്തി സാധനങ്ങളെല്ലാം അടുക്കി വെച്ച് സുലൈമാനിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ജലജയുടെ അമ്മ പറഞ്ഞു "ടൗണിലേക്കാണെങ്കിൽ ഞാനുമുണ്ട്  എത്ര ദിവസമായി അവിടെനിന്നും പോന്നിട്ട്.." അതു കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയും ശ്രീജയും പറഞ്ഞു "ഇന്നിവിടെ നിന്ന് നാളെ പോയാൽ പോരെ.." "ഞാൻ വേറൊരു ദിവസം വരാം ഇനിയിപ്പോൾ നൂല് കെട്ടിന് എന്തായാലും വരണ്ടേ അതിനുമുമ്പ് സമയം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ വരാം.. പഴയപോലെ അല്ലല്ലോ... ഇപ്പോഴൊരു കണ്ണനുണ്ടല്ലോ ഇവിടെ.. " എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് സുലൈമാനോടൊപ്പം ഇറങ്ങിയ അമ്മയുടെ പിറകേ ചെന്നു സുലൈമാനോട് ചോദിച്ചു "അമ്മയെ കൊണ്ടുപോയി വീട്ടിലിറക്കണം.. ടൗണിലിറക്കിയാൽ പിന്നെ അവിടെ നിന്നും രണ്ട് ബസ് മാറി കയറണം അത് വേണ്ട.. നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകുമോ... " " ഉവ്വ്.. ഇക്ക് ചൊവ്വേൽക്ക് ഒരു ട്രിപ്പുണ്ട്.. എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ടാണെടാ.. ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി വിട്ടോളാം.. നീ ചെക്കന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ല്... " " അതല്ല സുലൈമാനേ നിനക്ക് വണ്ടി വാടക വേണ്ടേ... നീ എത്ര ഓട്ടം ഓടി... പെട്രോളടിക്കണ്ടേ...കുട്യോൾക്ക് പച്ചരി വാങ്ങണ്ടേ മൊത്തം എത്ര രൂപ തരണം...അത് പറഞ്ഞ് പോയാൽ മതി  " അവൻ കണക്ക് കൂട്ടി പരമാവധി താഴ്ത്തി ഒരു റേറ്റ് പറഞ്ഞു അത്ര രൂപയല്ല വരികയുള്ളൂ എന്നറിയുന്നത് കൊണ്ട് ഒരു അഞ്ഞൂറ് രൂപ കൂട്ടി വെച്ച് അത് അവന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു കൊടുത്തു കാർ പടികടന്ന് പോകുമ്പോൾ ജലജയുടെ അമ്മ പുറത്തേക്ക് കയ്യിട്ട് വീശി കാണിച്ചു... കാർ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറയുന്നത് വരെ അത് നോക്കി നിന്നു.. മാസം തികഞ്ഞാൽ വാടക പൈസക്കായി കൈനീട്ടാനാരും വരാത്ത സ്വന്തം വീടിന്റെ അകത്തളത്തിലെ തണുപ്പിലേക്ക് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കാലെടുത്തു വെച്ചപ്പോൾ കാവിയിട്ട നിലത്തിന്റെ തണുപ്പ് ശരീരത്തിലേക്ക് അരിച്ചു കയറുന്നതായി തോന്നി... തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ

#📔 കഥ ഭാഗം നാല് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ ശുന്യമായ ഇടനാഴിയിലൂടെ വെള്ളവസ്ത്രം ധരിച്ച മാലാഖമാർ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നത് കണ്ടു.. ജലജയെയും കുഞ്ഞിനെയും കാണാനാവാതെ മനസ് പിടഞ്ഞു കദീജുമ്മ പറഞ്ഞതോർമ്മ വന്നു ഒരിക്കൽ അച്ഛനും ഇതുപോലെ മനസ് പിടഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം... അമ്മയും ഇതുപോലെ വേദനപെട്ടിട്ടുണ്ടാവാം.. ഒരു പ്രായം കഴിഞ്ഞാൽ അവരനുഭവിച്ച വേദനകളൊന്നും മക്കളറിയാതെ മറന്നു തുടങ്ങുന്നു.. ചില വാക്കുകളുടെ കനലുകൾ അവരിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് പടിയിറങ്ങുന്നു.. പിന്നെ ആ കനലൂതി ജീവിതകാലം നീറിനീറി അവസാനം മണ്ണോടലിയുന്നു...ഞാനും അത്തരത്തിലൊരാളാണല്ലോ എന്നോർത്തു... കദീജുമ്മയെ സുലൈമാനും അടുത്ത് വന്ന് കൊട്ടി വിളിച്ചപ്പോൾ  ചിന്തകളുടെ വള്ളിമുള്ളുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി അവരെയൊന്ന് നോക്കി അപ്പോൾ കദീജുമ്മ പറഞ്ഞു "എന്താ.. കിനാവ് കാണ്വാണോ... മക്കളെ കുറിച്ചും മാമ്പൂവിനെ കുറിച്ചും അധികം കിനാവ് കാണണ്ട.. എല്ലാം പടച്ചോന്റെ കയ്യിൽ കിടക്കണ കാര്യാണ്... ഇജ്ജ് കിനാവൊക്കെ ഒഴിവാക്കി പോയി ചോറ് കയിക്ക്..ഓൾക്കുള്ളത് തുക്കുപാത്രത്തിലുണ്ട്... അന്റെ ചോറ് തിന്ന് കഴിയണവരെ ഞങ്ങളിവിടിരിക്കാം... " ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നപ്പോൾ ജലജയെ യും കുഞ്ഞിനെയും ഓർത്തു.. ജലജയും ഉച്ചക്ക് കഞ്ഞി കുടിച്ചതാണ്... അവൾക്ക് വിശപ്പുണ്ടാകുമോ... കുഞ്ഞിന് വയറ് നിറയെ കൊടുക്കാനുള്ള പാലുണ്ടാകുമോ... ഓരോന്നാലോചിച്ചപ്പോൾ പകുതി ചോറ് ഉണ്ടെന്ന് വരുത്തി എണീറ്റ് കൈകഴുകി.. പുറത്തേക്കിറങ്ങി കദീജുമ്മയോടും സുലൈമാനോടും റൂമിൽ പോയി കിടക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ കദീജുമ്മ സുലൈമാനോട് പറഞ്ഞു "ഡാ... അനക്ക് വേണമെങ്കിൽ വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ.. അവടെ റംലയും കുട്ട്യോളും തനിച്ചല്ലേ ഉള്ളൂ.. ഞാനിവിടെ കിടന്നോളാം... നാളെ വീട്ടാൽ നിന്നാരെങ്കിലും വരട്ടെ.. ഇനി വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇവരോടൊപ്പമേ വരൂ... പെറ്റ് കിടക്കണ പെണ്ണിന്റെ അടുത്ത് കാര്യങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞ് ചെയ്യാനൊരു പെണ്ണ് തന്നെ വേണം... " സുലൈമാൻ പറഞ്ഞു " ഞാൻ എന്നാ കുടീൽക്ക് ചെല്ലട്ടെ റംലയും കുട്ട്യോളും പേടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും ഞാൻ രാവിലെ വരാം... രാത്രി എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിച്ചാ മതി... " " രാത്രി ഇനിയെന്ത് ആവസ്യം വരാനാണെടാ പിരാന്താ... അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞില്ലേ..ജ്ജ് പോയി അന്റെ കുടിക്കാരത്തീന്റൊപ്പം കൂട്.. ഇബട്ത്തെ കാര്യം ഞങ്ങൾ നോക്കികോളാം " യാത്ര പറഞ്ഞ് സുലൈമാൻ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു... ചില സമയങ്ങളിൽ ചിലകാര്യങ്ങളിൽ ചിലർ രക്തബന്ധങ്ങളേക്കാൾ വളരെ അടുത്തുതന്നെയാണെന്ന് തോന്നി.... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ജലജയെയും കുഞ്ഞിനെയും റൂമിലേക്ക് മാറ്റി.. രാവിലെ പത്തുമണായായപ്പോൾ അമ്മയും ശ്രീജയും ജലജയുടെ അമ്മയും വന്നു.. അപ്പോൾ കദീജുമ്മ അടുത്തുവന്ന് പറഞ്ഞു "ഇപ്പോഴണക്ക് സ്വന്തക്കാരും ബന്ധുക്കാരുമൊക്കെ ആയില്ലേ.. ഇനി ഞാനിവിടെ നിന്നാൽ ശര്യാവില്ല.. ഇപ്പോൾ പോയാൽ തൗഫീക്ക് ബസ്കിട്ടും നാട്ടിലേക്ക് ഞാൻ പോവാണ്.." "പോവല്ലേ ഉമ്മാ.. ഇവര് വന്ന് കണ്ട് പോകാനായി വന്നതാണെങ്കിലോ.. ഏതായാലും ഇവരുടെ തീരുമാനമറിഞ്ഞ് പോയാൽ മതി" "എന്നാ അങ്ങനെ ചെയ്യാം.. പക്ഷേ നിന്നെ പെറ്റ വയറല്ലേ അത് അതിനറിയാണ്ടിരിക്കുമോ പെറ്റ വയറിന്റെ നോവ്.. ഇജ്ജ് നോക്കിക്കോ അമ്മമാര് രണ്ടാളും പോവില്ല.. " കദീജുമ്മ പറഞ്ഞപോലെ അമ്മമാർ രണ്ടാളും കുഞ്ഞിനെ മാറി മാറിയെടുത്തുകൊണ്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മലർന്നു കിടന്നുകൊണ്ട് എന്നെനോക്കുന്ന ജലജയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞത് കണ്ടു അവളുടെ അടുത്ത് കട്ടിലിനടുത്തായി ഇരുന്ന് ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു " കീഴെക്കളത്തിലെ പല്ലുന്തിയ സരസ്വതിയെ ഒന്ന് ആലോചിക്കണോ എന്ന് അമ്മയോടൊന്ന് ചോദിച്ച് നോക്ക്.." വേദനയിലും കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ച്  ജലജ പറഞ്ഞു "അതേയ്... ഏട്ടൻ തന്നെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചാ മതി..." അവർ അവിടെ നിൽക്കുമെന്നുറപ്പായപ്പോൾ പറഞ്ഞു "എന്നാൽ ഞാൻ കദീജുമ്മയെ സ്റ്റാന്റിൽ കൊണ്ടുപോയി ബസ്കയറ്റി വിട്ട് വരാം... ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം പോന്നതാണ്... " " ആ.. നീ പോയി വാ.. ഇനി ഇവരെ ഡിസ്ചാർജാക്കി നമുക്കൊരുമിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം... വാടക വീടൊഴുവാക്കിയേക്ക്... നിന്റെയും ഇവളുടെയും വാശിക്ക് ഇറങ്ങിയതല്ലേ വീട്ടിൽ നിന്ന്... അല്ലാതെ കാര്യമുണ്ടായിട്ടൊന്നുമല്ലല്ലോ.. " ഇടയിൽ കയറി കദീജുമ്മ പറഞ്ഞു " കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു ഇനി  അതിന്റെ മേലെ പറഞ്ഞ് നിങ്ങള് കച്ചറകൂടണ്ട.. എന്തായാലും നാളേക്ക് മൊഞ്ചനൊരു ചെക്കനെ തന്നതിന് പടച്ചോനോട് നന്ദി പറയിം.. " കദീജുമ്മയെ കൂട്ടി സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കദീജുമ്മ പറഞ്ഞു " ഇജ്ജ് ഇനി അവിടെ ചെന്ന് അമ്മയോട്  ബദല്ക്ക് ബദല് പറയാൻ നിക്കണ്ട.. ഓളേം കുട്ടീനെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ പോണം...മക്കളുടെ കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ഏതൊരു ഉമ്മക്കും പൂതി ഒരു പേരക്കുട്ടി ഉണ്ടാവണമെന്ന് തന്നെയാവും... അത് നിനക്ക് മനസിലാകണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ നിനക്ക് ദൈവം തന്ന ഈ ചെക്കന് കല്ല്യാണ പ്രായമായി കല്ല്യാണം കഴിക്കണം...അപ്പോൾ അന്റെ ചിന്താഗതിയും അന്റെ അമ്മേടെ പോലെ തന്നെയാവും... " അതു കേട്ടപ്പോൾ കദീജുമ്മ വെറും ഒരു ഉമ്മ മാത്രമല്ല കാര്യവിവരമുള്ള കുടുംബം ചിതറിപോകാതെ മുറുകെ പിടിക്കുന്ന  നല്ലൊരു വീട്ടമ്മകൂടിയാണെന്ന് തോന്നി... കദീജുമ്മയെ ബസ്കയറ്റി വിട്ട് കുറച്ച് ഓറഞ്ച് വാങ്ങി തിരിച്ച് ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തി മുറിയിൽ കയറാനായി വാതിലിൽ മുട്ടിയപ്പോൾ  ജലജയുടെ അമ്മ വന്ന് വാതിൽ ചെറുതായി തുറന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ജലജ കുട്ടിക്ക് പാല് കൊടുക്കാണ്..അതോണ്ടാണ് വാതിലടച്ചിട്ടത്.." മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അമ്മയെ ചാരിയിരുന്ന് ജലജ കുട്ടിക്ക് മുലകൊടുക്കുന്നത് കണ്ടു.. ഒരിക്കലും ചുരത്തില്ലെന്ന് അമ്മ വിധിയെഴുതിയ ജലജയുടെ മാറിടത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണൻ കുഞ്ഞിക്കണ്ണ് തുറന്ന് കിടന്ന് പാലൂറ്റി കുടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ആഹ്ലാദം തോന്നി... തുടരും രമേഷ് കൃഷ്ണൻ