பகுதி-3 அந்தப் பாலம் வெறும் சிமெண்ட்டாலும் இரும்பாலும் ஆனதல்ல; அது சமுத்திராவின் பல வருடக் காத்திருப்பாலும், ஆதவனின் தீராத ஏங்குதலாலும் செதுக்கப்பட்டது. பாலத்தின் திறப்பு விழா அன்று, ஊரே திருவிழா கோலம் பூண்டிருந்தது. ஆனால், அந்த ஆரவாரங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, பாலத்தின் மையப்பகுதியில் - அதாவது கரையும் கடலும் சந்திக்கும் அந்த நடுப்புள்ளியில் - ஒரு சந்திப்பு நிகழவிருந்தது. சமுத்திரா மெல்ல நடக்கத் தொடங்கினாள். அவளது கால்கள் தரையில் படவில்லை, காற்றில் மிதப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு. மறுபுறம், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த இரும்பு ஏணிகளிலேயே ஏறிப் பழகிய ஆதவன், இன்று முதல்முறையாகத் தரையில் இறங்கி அவளை நோக்கி வந்தான். அவன் கலங்கரை விளக்கத்தின் சீருடையில் இருந்தான், அவள் கடல் அலைகளைப் போன்ற நீல நிறச் சேலையில் இருந்தாள். இருவருக்கும் இடையே இருந்த தூரம் குறைந்து கொண்டே வந்தது. பத்து அடி... ஐந்து அடி... இரண்டு அடி... சுற்றியிருந்த கடல் அலைகளின் இரைச்சல் சட்டென்று அடங்கியது போல ஒரு பிரம்மை. அந்த முதல் வார்த்தை இருவரும் நேருக்கு நேர் நின்றார்கள். பல வருடங்களாகப் பாட்டிலில் கடிதம் எழுதி, தூரத்தில் மினுமினுக்கும் ஒளியைப் பார்த்தே பழகிய கண்களுக்கு, இந்த நெருக்கம் ஒருவித அதிர்ச்சியைத் தந்தது. ஆதவன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் கண்களில் வழிந்த கண்ணீர், அவளது கன்னத்தில் இருந்த உப்புப் படிவத்தோடு சேர்ந்து ஒரு வைரத்தைப் போல மின்னியது. ஆதவன் மெதுவாகத் தன் கரங்களை நீட்டி, அவளது கைகளைப் பற்றினான். பல வருடங்களாக உப்புக்காற்றில் காய்ந்து போயிருந்த அவனது கரங்களுக்கு, சமுத்திராவின் கைகள் ஒரு மென்மையான பூவைப் போலத் தெரிந்தன. ஆதவன் தழுதழுத்த குரலில் கேட்ட முதல் வார்த்தை இதுதான்: > "இத்தனை வருசமா நான் அனுப்பின வெளிச்சம்... உனக்குச் சுடலையே சமுத்திரா?" > சமுத்திரா சிரித்தாள். அந்தக் கண்ணீருக்கு நடுவே பூத்த அந்தச் சிரிப்பு, இருள் சூழ்ந்த கடலில் தோன்றும் முதல் விடியலைப் போல இருந்தது. அவள் அவன் கைகளை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு சொன்னாள்: > "அது எப்படிச் சுடும் ஆதவன்? அந்த வெளிச்சம் என் மேல படும்போதெல்லாம், நீ என்னைத் தொட்டுத் தூங்குற மாதிரித்தானே எனக்குத் தோணும். அந்த ஒரு நொடி வெளிச்சத்துக்காகத்தானே நான் மிச்சமிருக்கற இருபத்தி நாலு மணி நேரத்தையும் கடத்தினேன்!" > உணர்வுகளின் சங்கமம் அந்தச் சந்திப்பில் வார்த்தைகளை விட மௌனமே அதிகம் பேசியது. * அற்புதம்: அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த வினாடியில், கடலில் ஒரு பெரும் மீன் கூட்டம் துள்ளிக்குதித்தது. இயற்கை தன் ஆசீர்வாதத்தை வழங்கியது போல இருந்தது. * அமைதி: இத்தனை காலம் ஒருவரை ஒருவர் அடைய முடியாது என்ற அந்தத் தவிப்பு, இப்போது ஒரு நிம்மதியான பெருமூச்சாக மாறியது. "இனி நாம் பிரியப் போவதில்லை" என்ற உறுதி அந்தப் பாலத்தின் அஸ்திவாரத்தை விட வலுவாக இருந்தது. ஆதவன் அவளை அணைத்துக் கொண்டான். அந்த அணைப்பில், இத்தனை காலம் அவன் அனுபவித்த தனிமை, அந்தப் பாறைகளில் மோதிய அலைகளின் வலி, இரவில் அவன் பார்த்த பயங்கரமான கனவுகள் எல்லாம் கரைந்து போயின. காதலின் புதிய பரிமாணம் அவர்கள் அங்கேயே அமர்ந்தார்கள். கீழே கடல் அலைகள் சீறிக்கொண்டிருந்தன. "இப்போ சொல்லு ஆதவன்... இனிமேலாவது எனக்காக வேலையை விட்டுட்டு ஊருக்கு வந்துடுவியா?" என்று குறும்புடன் கேட்டாள் சமுத்திரா. ஆதவன் அவளது தோளில் சாய்ந்தபடி சொன்னான், "நான் ஊருக்கு வந்தா, நடுக்கடல்ல தவிக்கிற ஆயிரக்கணக்கான படகுகளுக்கு யாரு வழி காட்டுவாங்க? ஆனா இப்போ ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு சமுத்திரா. முன்னாடி, அவங்க கரை சேரணும்னு நான் விளக்கை ஏத்தினேன். இனிமேல், நீ பக்கத்துல இருக்கற சந்தோஷத்துல அந்த விளக்கு இன்னும் பிரகாசமா எரியும்!" சமுத்திரா அவன் தோளில் முகம் புதைத்துக்கொண்டாள். அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது, அவர்கள் காதல் இனி ஒரு போராட்டமல்ல; #⏱ஒரு நிமிட கதை📜 #💑கணவன் மனைவி காதல்💞 #💞Feel My Love💖 #😍குட்டி கதை📜 #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் அது ஒரு கலங்கரை விளக்கம். தொடரும்...