#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 പായസ പ്രേതം ( sequel of സന്ധ്യയുടെ പ്രതികാരം കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം ) …………………………………. ആദർശൻ പോറ്റി തന്റെ 1965 മോഡൽ വില്ലിസ് ജീപ്പ് സജിതൻ തമ്പിയുടെ തറവാടിന് മുന്നിലെ ചേറ്റുകുഴിയിലേക്ക് ആഞ്ഞു ചവിട്ടി നിർത്തി. എൻജിൻ ഓഫായതോടെ ആ പ്രദേശം ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ മൂകതയിലേക്ക് ആണ്ടു. പോറ്റി പുറത്തിറങ്ങി, ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിൽ ഒന്ന് തട്ടി. "എടാ തമ്പി, നിന്റെ വീടിന്റെ വഴിയിൽ ഇത്രയും കുഴികളുണ്ടെങ്കിൽ പ്രേതങ്ങൾ എന്തിന് ? ഒരു സാധാരണക്കാരൻ ഈ വഴി വന്നാൽ തന്നെ പടമാവുമല്ലോ!" പോറ്റി പരിഹാസത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് സജിതൻ തമ്പി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്, കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ കറുത്ത പാടുകൾ. അയാൾക്ക് ചുറ്റും വല്ലാത്തൊരു ഗന്ധം.നെയ്യും, ശർക്കരയും, ഏലക്കയും... പിന്നെ ഏതോ അഴുകിയ മാംസത്തിന്റെ നേർത്ത ചുവയും. "പോറ്റീ... തമാശ പറയല്ലേ. അകത്ത് പണി നടക്കുകയാണ്. മുപ്പത് വർഷം മുൻപ് മരിച്ച ആ റെക്സി ഇന്ന് എന്റെ അനിയന്റെ മോനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. നിനക്ക് മണം പിടിക്കുന്നുണ്ടോ?" തമ്പി ശ്വാസം കിട്ടാതെ ചോദിച്ചു. പോറ്റി മൂക്ക് വിടർത്തി ഒന്ന് വലിച്ചു. "ഉണ്ട്.. നല്ല ഒന്നാംതരം പാലടയുടെ മണം. ഇതിൽ കുറച്ച് കശുവണ്ടി കൂടി ഇട്ടിരുന്നെങ്കിൽ നമുക്ക് പ്രേതത്തെ ഒന്നു സ്തുതിക്കാമായിരുന്നു. വാ, പോയി നോക്കാം." തറവാടിന്റെ തെക്കേ മൂലയിലുള്ള പത്തായപ്പുരയിൽ നിന്ന് മങ്ങിയ വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഏതൊരു ഹൊറർ സിനിമയെയും വെല്ലുന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ പോറ്റിക്ക് അതൊരു വെറും കുക്കിംഗ് ഷോമാത്രമായി തോന്നി. അടുക്കളയുടെ നടുവിൽ റെക്സി ഇരിക്കുന്നു. പഴയ ആ പെൺകുട്ടി. അവളുടെ തലയുടെ പകുതി ഭാഗം കരിഞ്ഞ് ഒട്ടിയിട്ടുണ്ട്. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീരിന് പകരം കറുത്ത കൊഴുത്ത ദ്രാവകം ഒലിക്കുന്നു. അവൾ ഗ്യാസ് അടുപ്പിൽ ഒരു വലിയ വറവോടിൽ എന്തോ ഇളക്കുകയാണ്. ആ തവി തറയിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം ഒരു മനുഷ്യന്റെ അലർച്ച പോലെ മുറിയിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. "ഹലോ റെക്സി! സുഖമാണോ? മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് മുപ്പത് വർഷമായിട്ടും നിന്റെ ഈ പാചക പരിപാടി നിർത്തിയില്ലേ?" പോറ്റി ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. റെക്സി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ കഴുത്ത് 360 ഡിഗ്രി തിരിഞ്ഞാണ് പോറ്റിയെ നോക്കിയത്. "വർമ്മ സാർ വരും... പായസം വേണം... അവർക്ക് മധുരം വേണം..." അവൾ ഒരു തരം മന്ത്രം പോലെ ഉരുവിട്ടു. "അല്ല മോളെ റെക്സി," പോറ്റി തന്റെ ചുരുട്ട് കത്തിച്ചു പുക പുറത്തേക്ക് വിട്ടു. "ഈ വർമ്മ സാർ മരിച്ചിട്ട് കാലം കുറച്ചായി. പുള്ളി ഇപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലാണെങ്കിൽ അവിടെ മധുരത്തിന് പഞ്ഞം കാണില്ല. ഇനി നരകത്തിലാണെങ്കിൽ അവിടെ നീ പോയി പായസം ഉണ്ടാക്കേണ്ടി വരും, പക്ഷേ പാൽ കിട്ടില്ല എന്ന് മാത്രം. പക്ഷെ നീ എന്തിനാ ഈ പാവം സജിതൻ തമ്പിയുടെ കുടുംബത്തെ കുളമാക്കുന്നത്?" "അവർ എന്നെ തൊട്ടു ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു!" റെക്സി അലറി. പത്തായപ്പുരയിലെ പാത്രങ്ങൾ തനിയെ പറന്നു തുടങ്ങി. ഒരു ചീനച്ചട്ടി തമ്പിയുടെ തലയ്ക്ക് നേരെ വന്നതും പോറ്റി കൈകൊണ്ട് അത് തട്ടി മാറ്റി. "തമ്പി, നീ ഒന്നു മാറി നിൽക്ക്. ഇവൾക്ക് ക്രോധം കൂടുതലാണ്. റെക്സി, നീയൊരു കാര്യം ആലോചിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? നീ ഈ കൊല്ലാൻ നോക്കുന്ന സജിതൻ തമ്പിയുടെ അനിയന്റെ മോൻ ഉണ്ടല്ലോ, അവൻ ജനിച്ചത് നീ മരിച്ച് പത്തു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാണ്. നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവന്റെ ജാതകവും ഇവന്റെ ജാതകവും തമ്മിൽ എന്ത് ബന്ധം? നീ പണ്ട് ഒരു ഇരട്ടക്കൊലപാതകം നടത്തി എന്ന് കരുതി എല്ലാവരെയും അങ്ങ് തീർക്കാൻ പറ്റുമോ?" റെക്സി പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദയായി. അവൾ തന്റെ കൈകൾ നോക്കി. വിരലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് പുഴുക്കൾ താഴേക്ക് വീഴുന്നുണ്ട്. "ഞാൻ വിഷം കൊടുത്തു... പായസത്തിൽ... എന്നിട്ടും ആ തെണ്ടി ചത്തില്ലേ?" അവൾ വിറയലോടെ ചോദിച്ചു. പോറ്റി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരുമാതിരി പുച്ഛമുണ്ടായിരുന്നു . "ഇല്ല മോളെ! അതാണ് ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും വലിയ തമാശ. നീ പായസത്തിൽ കലർത്തിയത് എലിവിഷമാണെന്ന് കരുതി നീ എടുത്തത് ആ വർമ്മ സാർ ആസ്തമയ്ക്ക് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പൊടിയായിരുന്നു. അത് കഴിച്ച് ആർക്കും മരിക്കാൻ കഴിയില്ല, കൂടിപ്പോയാൽ ഒന്ന് കുറുകി ശ്വാസം മുട്ടും, അത്ര തന്നെ!" റെക്സി സ്തംഭിച്ചു പോയി. "അപ്പോൾ... ഞാൻ എങ്ങനെ മരിച്ചു?" "നീ മരിച്ചത് പേടിച്ചിട്ടാണ് റെക്സി!" പോറ്റി എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "വിഷം കഴിച്ചുആണ് നീ മരിച്ചത് എന്ന് കരുതിയോ പുറത്തു വരാന്തയിൽ വെച്ചിരുന്ന വിഷം എടുക്കാൻ ചെന്ന നിന്നെ പട്ടികൾ കടിക്കാൻ ഓടിച്ചു നീ പേടിച്ചു കിണറ്റിൽ ചാടി. നിന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ നോക്കിയ ആ മകൻ ഉണ്ടല്ലോ, അവൻ നിന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവൻ വണ്ടിയിടിച്ച് പടമായത് വേറെ കാര്യം. അതുകൊണ്ട് നിന്റെ ഈ പ്രതികാരത്തിന് ഒരു ലോജിക്കും ഇല്ല. നീ വെറുതെ ഗ്യാസ് കത്തിച്ചു കളയുകയാണ് ഇപ്പോൾ ഗ്യാസിനുള്ള വില എത്രയാണ് എന്ന് നിനക്ക് അറിയില്ല സജിതൻ തമ്പിയെ കുത്തു പാള എടുപ്പിക്കരുത്." റെക്സി തന്റെ രൂപം മാറ്റി. മനോഹരമായ പഴയ ആ പെൺകുട്ടിയായി അവൾ മാറി. പക്ഷേ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് ചോര വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "പോറ്റീ... എനിക്ക് വിശക്കുന്നു. മുപ്പത് വർഷമായി ഈ പായസത്തിന്റെ മണം മാത്രം മൂക്കിലുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു തുള്ളി പോലും ഇറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല." പോറ്റി തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കുപ്പി ബ്രാൻഡി എടുത്തു. "ദാ, ഇത് കുടിക്ക്. പായസത്തേക്കാൾ ആശ്വാസം കിട്ടും. പിന്നെ ആ പായസം അങ്ങ് കളഞ്ഞേക്ക്. അത് ഇനി കഴിച്ചാൽ അപകടമാണ് തമ്പിയുടെ കുടുംബം അല്ലാതെ തന്നെ പണ്ടാരമടങ്ങി ഇരിക്കുകയാണ്." സജിതൻ തമ്പി അപ്പോഴും മൂലയിൽ വിറച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പോറ്റി അടുപ്പിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. ആ ഉരുളിയിൽ തിളയ്ക്കുന്നത് പായസമല്ലായിരുന്നു... അഴുകിയ കുറച്ച് തലമുടിയും ചളി വെള്ളവും! "കണ്ടോ തമ്പി, നിന്റെ മൂക്ക് നിന്നെ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രേതങ്ങൾ വായുവിൽ ചില കെമിക്കൽ റിയാക്ഷൻ ഉണ്ടാക്കും. നിനക്ക് പായസത്തിന്റെ മണം തോന്നിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അത് വെറും മായയാണ്. പോറ്റി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഡയറിയിൽ 'റെക്സി പായസ പ്രേതം' എന്ന പേരിന് താഴെ എഴുതി. പ്രതികാരം ഇല്ലാത്ത പാവം പാചകക്കാരി. വിഭ്രാന്തി മാത്രം. "റെക്സി, നീ ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട. മുകളിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ. അവിടെ പോയി വർമ്മ സാറിനെ കാണുകയാണെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം പറ... പായസം ഉണ്ടാക്കുന്ന പണി നിർത്തി എന്ന് പുള്ളിക്ക് അത് ഇഷ്ടപ്പെടും." റെക്സിയുടെ രൂപം പതുക്കെ ഒരു പുകപടലം പോലെ മാഞ്ഞുപോയി. പോകുന്ന പോക്കിൽ അവൾ പോറ്റിയുടെ ചെവിയിൽ ഒന്ന് മന്ത്രിച്ചു. "പോറ്റീ... ആ ജീപ്പിന്റെ ടയർ പഞ്ചറാണ്. !" പോറ്റി പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി. സത്യമാണ്! ടയർ കുത്തിക്കീറി ഇരിക്കുന്നു. " പോകുന്ന വഴി അവൾ പണി തന്നിട്ട് പോയി അവൾ പായസ പ്രേതം അല്ല സൈക്കോ പ്രേതം ഛെ പഞ്ചർ ഒട്ടിക്കുന്ന പ്രേതം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ നന്നായിരുന്നു." പോറ്റി തന്റെ ചുരുട്ട് വീണ്ടും കത്തിച്ചു. രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ ആ മധുരമുള്ള മണം പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമായി. തറവാട് വീണ്ടും ശ്മശാനതുല്യമായ നിശബ്ദതയിലേക്ക് മടങ്ങി. പോറ്റി തന്റെ ഡയറിയിൽ ഒരു ശരി ചിഹ്നം കൂടി ഇട്ടു. "അടുത്തത് ആ പണ്ട് മരിച്ച ഒരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്റർ ഉണ്ടല്ലോ ഒരു വേണു പിള്ള... അയാൾക്ക് സിഗ്നൽ മാറിപ്പോയതാണോ അതോ ആരെങ്കിലും മാറ്റിയതാണോ എന്ന് നോക്കണം." പോറ്റി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ജീപ്പിന് മുകളിൽ ഇരുന്നു. ……… End