''ഗൗരിയെ എനിക്കിഷ്ടമാണ്... അവളെ വിവാഹം ചെയ്യുവാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു...'' ആ രാത്രിയിൽ കണ്ണാടിയുടെ മുൻപിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഒരാവർത്തി കൂടി പറഞ്ഞ ശേഷം,, അടുത്ത് കട്ടിലിൽ കണ്ണുമിഴിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്ന അനിയത്തികുട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... ''ഇത് കൊള്ളാം.... പക്ഷേ നാളെ ഗൗരിയേച്ചിയുടെ അച്ഛനെ കാണുമ്പോൾ മുട്ട് വിറക്കാതെ ശ്രദ്ധിക്കണം.....'' ഒരു പരിഹാസചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു... കണ്ണുരുട്ടി മീശ പിരിച്ച് ചങ്കുറപ്പുള്ള ആൺകുട്ടിയാടി നിന്റെ ചേട്ടൻ എന്ന ഭാവത്തിൽ ഞാൻ അവളെ നോക്കി...... കഴിഞ്ഞ വർഷം അവധിക്ക് നാട്ടിൽ വന്നപ്പോഴായിരുന്നു ആദ്യമായി ഞാൻ ഗൗരിയെ കാണുന്നത്.. അനിയത്തികുട്ടിയുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം കോളേജിൽ നിന്നും അവളെ കൂട്ടികൊണ്ടുപോരുവാൻ പോയ ദിവസം... അന്ന് വൈകി എത്തിയതുമൂലം മുഖം കറുപ്പിച്ചു ഗെയ്റ്റിനരികിൽ കാത്തുനിന്നിരുന്ന അനിയത്തികുട്ടിയുടെ ഒപ്പം അവൾക്ക് കൂട്ടായ് ഗൗരിയുമുണ്ടായിരുന്നു... വൈകിയതിൽ ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടും ക്ഷമ ചോദിച്ചിട്ടും മിണ്ടാതെ നിന്നിരുന്ന അനിയത്തി കുട്ടിയെ അനുനയിപ്പിച്ച് എന്നോടുള്ള പിണക്കം മാറ്റിയെടുത്തത് അവളായിരുന്നു... ഗൗരി... അനിയത്തികുട്ടിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സീനിയർ ചേച്ചി... എപ്പോഴും നിഷ്കളങ്കമായി പുഞ്ചിരി തൂകുന്നവൾ... ആദ്യത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ തന്നെ എനിക്ക് ഗൗരിയോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരിഷ്ടം തോന്നിയിരുന്നു... ഗൗരിയെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അനിയത്തികുട്ടിക്കെന്നും നൂറു നാവായിരുന്നു... 'ഇതുപോലൊരു ഏടത്തിയെ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ' എന്ന് അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടപ്പോഴായിരുന്നു അതിനെ പറ്റി ഞാൻ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയതും,, അനിയത്തികുട്ടി അറിയാതെ ഗൗരിയുടെ പുറകെ കൂടിയതും... പക്ഷേ,, എന്റെ ഇഷ്ടം തുറന്നു പറയുമ്പോഴെല്ലാം അവൾക്ക് മറുപടി ഒന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ... ''അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സമ്മതമില്ലാതെ ഞാനിന്നുവരെ ഒരു തീരുമാനവും എടുത്തിട്ടില്ല...'' സത്യത്തിൽ ആ മറുപടിയിൽ ഗൗരിയോട് എനിക്ക് സ്നേഹം കൂടുകയായിരുന്നു... ഒരുപക്ഷേ നല്ലൊരു മകൾക്കേ നല്ലൊരു ഭാര്യയാവാൻ സാധിക്കൂ.... നല്ലൊരു അമ്മയാകാൻ കഴിയൂ... ഒടുവിൽ അവധി കഴിഞ്ഞു തിരികെ കയറുമ്പോൾ സങ്കടത്തോടെ അനിയത്തികുട്ടിയോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ചിരിയോടെ അവളെന്റെ കാതിൽ പറഞ്ഞത് ഇപ്പോഴും എനിക്കോർമ്മയുണ്ട്.... ''ഗൗരിയേച്ചി എന്റെ ഏട്ടനുള്ളതാണെന്ന് പണ്ടേ ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചതാ... ഏട്ടൻ പോയി വാ... അടുത്തവരവിൽ നമുക്ക് എല്ലാം ശരിയാക്കാം...'' അവൾ അന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാം ശരിയാക്കാൻ ഒരുങ്ങിയാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവധിക്കു വന്നിരിക്കുന്നത്... ''ഏട്ടാ... ദേ ഈ മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ചാൽ മതി കേട്ടോ... ഗൗരിയേച്ചിക്ക് ഇഷ്ടം നല്ല നാടൻ ചേലുള്ള ചെക്കനെയാ...'' അലമാരയിൽ നിന്നും ഷർട്ടും മുണ്ടും തിരഞ്ഞെടുത്ത് അനിയത്തികുട്ടി പറഞ്ഞു... ശരിയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി ഞാൻ സ്വപ്നങ്ങളെ കൂട്ടുപിടിച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് ചെരിഞ്ഞു... പിറ്റേന്ന് പുലരിയിൽ ഗൗരിയുടെ വീടിന്റെ പടിപ്പുര വാതിൽ കടന്ന് അകത്തു കയറുമ്പോഴേ മുട്ടുകാൽ വിറക്കാൻ തുടങ്ങിയതുപോലെ... നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു പടപടപ്പ്.... മടക്കി കുത്തിയിരുന്ന മുണ്ടിന്റെ കുത്ത് അഴിച്ചിട്ട് ഞാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു... ഉമ്മറത്തെ ചാര് കസേരയിൽ ഗൗരിയുടെ അച്ഛൻ പത്രം വായിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു... എന്നെ കണ്ടതും ചാര് കസേരയിൽ നിവർന്നിരുന്ന്, കണ്ണടയുടെ മുകളിലൂടെ കണ്ണുചുളിച്ച് അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി... ''ആരാ??? മനസ്സിലായില്ല???'' ''ഞാൻ... ഗൗരിയുടെ ഒരു സുഹൃത്ത് ആണ്..'' പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലുള്ള എന്റെ മറുപടി കേട്ട് അദ്ദേഹം എന്നെ അടിമുടിയൊന്നു നോക്കി... ''വരൂ.. ഇവിടെയിരിക്കൂ...'' ചാര് കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അടുത്തിരുന്ന കസേരയിലെ പത്രങ്ങൾ എടുത്തുമാറ്റി എന്നെ അദ്ദേഹം ക്ഷണിച്ചു... പുറത്തെ സംസാരം കേട്ടിട്ടാവണം അകത്തുനിന്നും ഗൗരിയുടെ അമ്മ ഉമ്മറവാതിൽക്കലെത്തി... കസേരയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ച ശേഷം മനസ്സിൽ അല്പം ധൈര്യം സംഭരിച്ച് മുഖമുയർത്തി ഞാൻ അവരെ നോക്കി.... ''മുഖവുരയില്ലാതെ ഞാൻ കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം... എന്റെ പേര് നന്ദൻ.. വിദേശത്ത് ഒരു കമ്പനിയിൽ അക്കൗണ്ടന്റ് ആയി ജോലി നോക്കുന്നു... ടൗണിലെ L.P സ്കൂളിനു അടുത്താ വീട്... എനിക്ക് ഇവിടുത്തെ ഗൗരിയെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി... വിവാഹം ചെയ്യാൻ തലപ്പര്യമുണ്ട്...'' എന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ അവർ ഇരുവരും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി... ''അതിപ്പോൾ... അവൾക്ക് നല്ലൊരു ആലോചന വേറെ വന്നിട്ടുണ്ടേയ്... ചെക്കൻ അങ്ങ് അമേരിക്കയിലാ... കുടുംബക്കാരൊക്കെ ഏതാണ്ട് അതുറപ്പിച്ച മട്ടാ... ഞങ്ങൾക്കും അതാ താൽപ്പര്യം....'' പുഞ്ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ മാന്യമായി ഗൗരിയുടെ അച്ഛൻ അത് പറയുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ നെയ്‌തുകൂട്ടിയിരുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം തകർന്നിടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. എങ്കിലും മുഖത്തൊരു ചിരി വരുത്തി ഞാൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു... ''അറിഞ്ഞില്ല... അറിഞ്ഞിരുന്നേൽ വരില്ലായിരുന്നു...'' കൈകൂപ്പി തൊഴുത് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങിയതും പുറകിൽ നിന്നും ആ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടു.. ''അച്ഛാ...'' പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഉമ്മറവാതിൽക്കൽ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്ന ഗൗരി.. ''എനിക്ക് ആ ബന്ധത്തിൽ താല്പര്യമില്ല അച്ഛാ... എനിക്ക്... എനിക്കും ഇഷ്ടമാണ് ഈ നന്ദേട്ടനെ....'' അവളുടെ വാക്കുകൾ മുഴുവനാക്കും മുൻപേ അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന അമ്മയുടെ കൈകൾ അവൾക്കു നേരെ ഉയർന്നു പൊങ്ങി... ''ദേവകീ...'' ആ കൈകൾക്ക് തടസ്സമേകും വിധം അലറിക്കൊണ്ട് അരുതെന്ന അർത്ഥത്തിൽ അച്ഛൻ തലയാട്ടി... ''അച്ഛനല്ലേ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചത് കൊക്കിലൊതുങ്ങുന്നതേ കൊത്താവൂ എന്ന്... പണത്തേക്കാളും പ്രതാപത്തേക്കാളും സ്നേഹത്തിനാണ് മൂല്യമെന്ന്... ശരിയാണ്... അമേരിക്കക്കാരന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു രാജകുമാരിയെപോലെ ജീവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം... പക്ഷേ, അധ്വാനിച്ചുണ്ണുന്നതിന്റെ സുഖമറിഞ്ഞല്ലേ അച്ഛാ ഞാൻ വളർന്നത്... അങ്ങനെയല്ലേ എന്നെ വളർത്തിയത്... തറവാടിത്തവും സ്വത്തുവകകളും തിട്ടപ്പെടുത്തി അന്തസ്സിനു ചേരുന്ന ബന്ധമാണെന്ന് പറഞ്ഞുവന്നവരേക്കാൾ നല്ലതല്ലേ എന്റെ മനസ്സ് അറിഞ്ഞ്, ഇഷ്ടങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു വന്ന ഈ ആലോചന???'' പക്വത നിറഞ്ഞ സ്വരത്തോടെയുള്ള ഗൗരിയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഞാൻ മിഴിച്ചു നിന്നു... ''സാമ്പത്തിക ഭദ്രത ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് മാത്രം ജീവിതമാകില്ല അച്ഛാ... മനസ്സറിഞ്ഞ് സ്നേഹിക്കാൻ കൂടി കഴിയണം... കുടുംബം ഒരു സ്വർഗ്ഗമാകുന്നത് കുന്നുകൂടുന്ന പണപെട്ടിയിലല്ല.... പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന നന്മയുള്ള മനസ്സുണ്ടാകുമ്പോഴാണ്... എനിക്കുറപ്പുണ്ട്... ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവിതം നന്ദേട്ടന്റെ കൂടെ കിട്ടുമെന്ന്.... ആ വിശ്വാസമല്ലേ വേണ്ടത് അച്ഛാ??" ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നിരുന്ന അദ്ദേഹം തലയുയർത്തി നിറകണ്ണുകളോടെ അവളെ നോക്കി.... ''മോളു പറഞ്ഞതാ ശരി.... പണവും പത്രാസും കണ്ടപ്പോൾ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കണ്ണും മഞ്ഞളിച്ചു... അതുപക്ഷേ മോളുടെ നല്ല ഭാവി ഓർത്തതുകൊണ്ടായിരുന്നു കേട്ടോ... പക്ഷേ അച്ഛന്റെ കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് കാണാതെപോയി... ദേവകിയേ,, നമ്മൾ അച്ഛനമ്മമാരും മക്കളിൽ നിന്നും ചിലതൊക്കെ പഠിക്കണം കേട്ടോ...'' ഒരു ചെറുചിരിയോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു... ''കൊള്ളാം... ഇഷ്ടം തോന്നിയ പെൺകുട്ടിയെ പെണ്ണ് ചോദിച്ചുവരുന്നത് തന്നെയാണ് മാന്യത... ഇഷ്ടമായി എനിക്ക്... കാരണവന്മാരെയും കൂട്ടി വന്നു നമ്മുക്കിത് ഉറപ്പിക്കാം... എന്താ???"' ഉറച്ച സ്വരത്തോടെയുള്ള ആ ചോദ്യത്തിനു മറുപടി പറയാൻ, മനസ്സിൽ അലയടിച്ച സന്തോഷംകൊണ്ട് എന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറിയപ്പോൾ,, നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആനന്ദാശ്രുക്കളെ തുടച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ട് നിഷ്കളങ്കമായി അവൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... 📝സരൻ പ്രകാശ് #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #കിസ്സകൾ