"शेवटचा श्वास आणि स्वामींची एंट्री!" पुण्यातील एका नामांकित हॉस्पिटलचा आयसीयू (ICU) विभाग. रात्रीचे ३ वाजले होते. बाहेर मुसळधार पाऊस पडत होता आणि आत अविनाश शून्य नजरेने जमिनीकडे बघत बसला होता. अविनाशची ५ वर्षांची मुलगी, गार्गी, व्हेंटिलेटरवर होती. डॉक्टरांनी स्पष्ट सांगितलं होतं, "सॉरी मिस्टर अविनाश, इन्फेक्शन मेंदूपर्यंत पोहोचलंय. बॉडी रिस्पॉन्स देत नाहीये. आम्ही आमचे प्रयत्न केले, पण आता फक्त 'मिरॅकल'च तिला वाचवू शकेल. तुम्ही नातेवाईकांना बोलावून घ्या. एका बापासाठी यापेक्षा भयंकर वाक्य काय असू शकतं? अविनाशने भिंतीवरच्या स्वामींच्या फोटोकडे बघितलं आणि तो जोरात ओरडला, "का? मी काय पाप केलं होतं? माझी अक्कलकोटची वारी कधीच चुकली नाही, मग आज माझ्या मुलीचा जीव जाताना तू फक्त बघत बसणार आहेस का?" अविनाश रडत रडत हॉस्पिटलच्या जिन्यावर जाऊन बसला. त्याचे डोळे सुजले होते. त्याचा देवावरचा विश्वास उडत चालला होता. तेवढ्यात... जिन्याच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यातून एक आवाज आला. "काय रे राजा... रडतोस कशाला? ती पोरगी काय तुझी एकट्याची आहे का?" अविनाश दचकला. त्याने मान वर केली. तिथे एक म्हातारा भिकारी बसला होता. अंगावर एक जुनी गोधडी, वाढलेली दाढी आणि डोळे... बापरे! ते डोळे इतके तेजस्वी होते की अंधारातही चमकत होते. अविनाशला राग आला, "बाबा, तुम्ही जा इथून. मला भिक-बिक द्यायची नाहीये. माझा जीव जातोय इथे." तो म्हातारा हसला. एक विचित्र शांत हास्य. "अरे, डॉक्टर काय ब्रह्मदेव आहेत का? त्यांनी सोडली आशा, तू का सोडतोयस? जा... त्या पोरीच्या कपाळाला ही चिमूटभर राख लाव आणि तिच्या कानात सांग - 'तो आलाय!'" अविनाशला काहीच समजेना. त्या म्हाताऱ्याने आपल्या फाटक्या खिशातून एक पुडी काढली आणि अविनाशच्या हातावर ठेवली. त्या राखेचा स्पर्श होताच अविनाशच्या शरीरात एक वेगळीच वीज सळसळली. त्याला काय झालं माहित नाही, पण तो त्या म्हाताऱ्याला काहीच न बोलता धावत आयसीयूमध्ये गेला. तिथे नर्सेसची धावपळ सुरू होती. गार्गीचा बीपी (BP) झपाट्याने पडत होता. मशिनचा आवाज मोठा होत होता... 'टीं... टीं... टीं...' डॉक्टर ओरडले, "She is sinking! Cardiac arrest!" अविनाशने कोणाचेच ऐकले नाही. तो थेट आत घुसला. डॉक्टरांनी अडवण्याचा प्रयत्न केला, पण अविनाशने त्या राखेची चिमूट गार्गीच्या कपाळाला लावली आणि तिच्या कानात जोरात ओरडला, "गार्गी... गार्गी... उठ! 'तो' आलाय! स्वामी आलेत! आणि त्या क्षणी... ज्या मशिनची लाईन फ्लॅट (Flat) झाली होती, ज्यातून 'टींननं...' असा सलग आवाज येत होता... अचानक तिथे एक जोरात 'बीप' असा आवाज झाला. डॉक्टर थबकले. सर्वांचे डोळे मॉनिटरकडे गेले. हृदयाचे ठोके पुन्हा सुरू झाले होते! ७०... ८०... ९०! जी मुलगी गेल्या ४८ तासांपासून कोमात होती, तिने अचानक जोरात श्वास घेतला आणि डोळे उघडले. तिने क्षीण आवाजात हाक मारली... "बाबा..." डॉक्टर अवाक झाले. "This is impossible! हे मेडिकल सायन्सच्या पलीकडचं आहे!" अविनाश आनंदाने वेडापिसा झाला. तो धावत बाहेर आला त्या म्हाताऱ्या बाबांचे पाय धरण्यासाठी. त्याला सांगायचं होतं की, "बाबा, तुम्ही देव आहात!" पण तो जिन्यावर आला आणि थिजला. तिथे कोणीच नव्हतं. जिन्याचा दरवाजा आतून लॉक होता. तिथे सिक्युरिटी गार्ड झोपला होता. अविनाशने त्याला हलवून विचारलं, "काका, इथे आता एक म्हातारे बाबा होते, गोधडी पांघरलेले... कुठे गेले?" गार्डने डोळे चोळत सांगितलं, "साहेब, डोकं ठिकाणावर आहे का? गेल्या ३ तासांपासून हे गेट बंद आहे. इथे चिटपाखरू पण आलेलं नाही." अविनाशला विश्वास बसेना. त्याने आपल्या हातात बघितलं. ती राखेची पुडी अजूनही हातात होती. आणि त्यातून... अक्कलकोटच्या त्या वडाच्या झाडाखाली मिळणाऱ्या निखार्‍यांचा आणि चंदनाचा सुवास येत होता. त्याला आठवलं... त्या म्हाताऱ्याचे ते शब्द... "ती पोरगी काय तुझी एकट्याची आहे का?" आणि त्याला हेही आठवलं की त्या म्हाताऱ्याचे हात गुडघ्यापर्यंत लांब होते... आजानुबाहू! अविनाश तिथेच गुडघ्यावर कोसळला आणि धाय मोकलून रडला. ज्याला तो भिकारी समजत होता, ते साक्षात अक्कलकोट निवासी स्वतः त्याच्या मुलीसाठी हॉस्पिटलच्या पायरीवर आले होते. "भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे," हे फक्त वाक्य नाही, तर ती एक शपथ आहे... जी स्वामी कधीच मोडत नाहीत. जेव्हा विज्ञानाची हद्द संपते, तेव्हा स्वामींची लीला सुरू होते. हा अनुभव फक्त एक गोष्ट सांगतो - परिस्थिती कितीही वाईट असू दे, तो हात कधीच सुटत नाही. || श्री स्वामी समर्थ || #श्री स्वामी समर्थ 🙏