ठिकाण: मुंबई, अंधेरी. वेळ: सकाळी ९:०० वाजताची गडबड. 'अविनाश' (वय ३२) हा एका मल्टीनॅशनल कंपनीत मॅनेजर होता. कामाचा ताण, टार्गेट आणि मीटिंग्ज यामध्ये तो सतत चिडचिड करायचा. त्याची पत्नी, 'सुधा', एक साधी गृहिणी होती. अविनाशच्या प्रत्येक आवडीनिवडीची ती जपून काळजी घ्यायची. पण गेल्या काही महिन्यांपासून अविनाश आणि सुधामध्ये दुरावा आला होता. कारण होतं—अविनाशची चिडचिड आणि सुधाचं मौन. रोज सकाळी अविनाश ओरडायचा: "सुधा! माझा टॉवेल कुठे आहे? नाश्ता झाला का? मला उशीर होतोय!" सुधा शांतपणे सगळं हातात द्यायची. पण जेवढ्या प्रेमाने ती डबा भरून द्यायची, तेवढ्याच तिरस्काराने अविनाश तो डबा ऑफिसमध्ये उघडायचा. नेहमीची तक्रार असायची: "सुधा, आज भाजीला मीठच नाहीये!" किंवा "पोळ्या किती कडक झाल्यात! तुला साधी पोळी करता येत नाही का?" कधी कधी तर तो रागाच्या भरात डबा तसाच घरी आणायचा किंवा कँटीनमध्ये जाऊन वडापाव खायचा आणि डब्यातलं अन्न फेकून द्यायचा. सुधा मात्र रात्री तो डबा धुताना, त्यातलं अन्न तसंच परत आलेलं बघून गुपचूप रडायची. पण तिने कधीच अविनाशला उलट उत्तर दिलं नाही. ती दुर्दैवी सकाळ: त्या दिवशी अविनाशला खूप महत्त्वाची मीटिंग होती. त्याला उशीर झाला होता. तो डायनिंग टेबलवर आला. सुधाने डबा आणून ठेवला. अविनाशने रागाने डबा बॅगेत कोंबला आणि ओरडला: "सुधा, आज तरी भाजी चांगली केली आहेस ना? की रोजचाच मिळमिळीत प्रकार आहे? नकोच तो डबा तुझा. मी बाहेर खाईन." सुधा त्या दिवशी खूप अशक्त दिसत होती. तिचा चेहरा पांढरा पडला होता. ती भिंतीला टेकून उभी होती. ती क्षीण आवाजात म्हणाली: "अविनाश... आजचा डबा नक्की खा हं. आज मी खूप प्रेमाने... खूप वेगळं काहीतरी बनवलंय. आणि हो... माझं डोकं खूप दुखतंय. संध्याकाळी लवकर येशील का?" अविनाशने तिच्याकडे बघितलं सुद्धा नाही. तो बूट घालत म्हणाला: "तुझं रोजचंच आहे डोकं दुखायचं. औषध घे आणि झोप. मला ऑफिसमध्ये फोन करून त्रास नको देऊ." तो धाडकन दरवाजा लावून निघून गेला. सुधाने दरवाजाकडे बघितलं आणि ती तिथेच सोफ्यावर कोसळली. ऑफिसमध्ये - दुपारचे १:३० वाजले. अविनाशच्या मीटिंग्ज संपल्या होत्या. त्याला कडाडून भूक लागली होती. त्याने कँटीनमध्ये जाण्याऐवजी, आज न जाणे का, बॅगेतून तो 'डबा' बाहेर काढला. सकाळी सुधाचे शब्द आठवले—"आज नक्की खा, आज काहीतरी वेगळं आहे." अविनाशने डबा उघडला. पहिल्या कप्प्यात मऊ लुसलुशीत पुरणपोळी होती (जी अविनाशला खूप आवडायची, पण बनवायला वेळ लागतो म्हणून सुधा बनवत नसे). दुसऱ्या कप्प्यात कटाची आमटी आणि भजी होती. अविनाशला आश्चर्य वाटलं. "आज काय सण आहे? हिने एवढा घाट का घातलाय?" त्याने पहिला घास घेतला. ती चव... ती चव अप्रतिम होती! गेल्या ६ महिन्यात अशी भाजी सुधाच्या हातून झाली नव्हती. अविनाशने बकाबका खायला सुरुवात केली. त्याला इतकं भारी वाटलं की त्याचा सगळा राग निवळला. त्याला सकाळी केलेल्या वागणुकीचा पश्चात्ताप झाला. "मी उगीच ओरडलो तिला. बिचारीने आजारी असूनही माझ्यासाठी पुरणपोळी बनवली." जेवण झाल्यावर डब्याच्या सर्वात खालच्या कप्प्यात त्याला एक 'चिट्ठी' सापडली. अविनाशने ती उघडली. सुधाचे अक्षर थरथरते होते. *"अविनाश, आजचा स्वयंपाक तुला आवडला ना? मला माहित आहे, गेले काही महिने माझ्या हाताला चव नव्हती. भाजी कधी खारट तर कधी अळणी व्हायची. तू चिडायचास, डबा फेकून द्यायचास. पण रे... तुला माहित नाहीये... मला 'ब्रेन ट्युमर' (Brain Tumor) झालाय. डॉक्टर म्हणाले होते की, यामुळे माझी 'चव आणि वास' (Taste & Smell) घेण्याची शक्ती हळूहळू जाईल. म्हणून मला कळायचंच नाही की मीठ जास्त पडलंय की तिखट. मी तुला सांगितलं नाही, कारण तुझा कामाचा ताण मला वाढवायचा नव्हता. आज सकाळी मला जाणवलं की माझे हात-पाय सुन्न होतायत. कदाचित हा माझा शेवटचा स्वयंपाक असेल. म्हणून मी शेजारच्या काकूंना मदतीला घेऊन तुझ्या आवडीची पुरणपोळी बनवली. निदान शेवटच्या दिवशी तरी तुझा डबा रिकामी यावा, हीच माझी इच्छा. लवकर घरी ये... तुझी वाट बघतेय."* चिट्ठी वाचताच अविनाशच्या हातापायातली शक्तीच गेली. त्याच्या घशात घास अडकला. "ट्युमर? आणि हिने मला सांगितलं नाही? मी रोज तिला जेवणावरून टोमणे मारत होतो आणि ती आतल्या आत मरत होती?" अविनाशने बॅग उचलली आणि तो वेड्यासारखा पार्किंगकडे धावला. त्याने गाडी काढली. त्याचे हात थरथरत होते. डोळ्यातून पाणी दिसत नव्हतं. तो सतत फोन लावत होता... "सुधा! फोन उचल ग! सुधा!!" पण समोरून फक्त रिंग वाजत होती. तो ट्रॅफिक तोडून, सिग्नल तोडून ३० मिनिटांत घरी पोहोचला. घराचा दरवाजा उघडाच होता. शेजारच्या काकू आणि काही लोक हॉलमध्ये उभे होते. अविनाश धावत आत गेला. सोफ्यावर... जिथे सकाळी तो तिला सोडून गेला होता... तिथेच सुधा पडली होती. तिचे डोळे उघडे होते आणि दरवाजाकडे बघत होते. शेजारच्या काकू रडत पुढे आल्या. "अविनाश भाऊ... खूप उशीर केलात. सकाळी तुम्ही गेल्यावर ती खाली पडली. आम्ही डॉक्टरला बोलावलं, पण ते म्हणाले... तिचा जीव केव्हाच गेलाय. जाताना ती फक्त एकच बडबडत होती... 'त्यांना फोन नका करू, मीटिंग असेल. फक्त विचाराल, डबा पूर्ण खाल्ला का?'" अविनाश सुधाच्या पायाशी कोसळला. तो लहान मुलासारखा हंबरडा फोडून रडला. "सुधा! उठ ना ग! मी डबा खाल्लाय! पूर्ण खाल्लाय! खूप छान झाली होती पुरणपोळी. मला माफ कर... मी राक्षस आहे ग! तुझ्या आजारपणाला मी नाटक समजलो." पण आता त्याला माफ करायला सुधा नव्हती. डायनिंग टेबलवर सकाळी अर्धा राहिलेला चहाचा कप तसाच होता. आणि ऑफिसच्या बॅगेत तो 'रिकामी डबा' होता... जो आता आयुष्यभर अविनाशला खायला उठणार होता. ज्या हाताची चव गेली होती, त्या हातांनी बनवलेला तो शेवटचा घास अविनाशच्या घशाखाली उतरला होता, पण तो घास आता आयुष्यभर त्याच्या काळजात सलत राहणार होता. आपल्या जवळच्या माणसांच्या चुका काढण्याआधी त्यांच्या परिस्थितीचा विचार करा. कधीकधी भाजी खारट होण्यामागे किंवा अळणी होण्यामागे, बनवणाऱ्याचे हात थकलेले असू शकतात किंवा मन दुखावलेलं असू शकतं. संवाद साधा. कारण माणूस गेल्यावर त्याच्याशी बोलता येत नाही, फक्त त्याच्या फोटोशी बोलून पश्चात्ताप करावा लागतो. #✍️लघुकथा #एक छोटीशी लघुकथा

#⚕️आरोग्य #💊घरगुती उपचार🩺

💓👩🏻‍🦳*`फक्त एक छान मैत्रीण हवी `* पन्नाशी,साठ्ठीचीच स्त्री आता सर्वात तरुण असते. अनुभवांच्या शिदोरी सकट बोल्डसुद्धा असते कुरकुरणाऱ्या गुडघ्यांना ती सहज adjust करते. मुलांबरोबर लहान होते, मुलीचीही मैत्रीण होते. संसारात राहूनही स्वतःची स्पेस जपते. गाणी, गोष्टी, मूव्ही, नाटक हवे तेव्हा बघते. पन्नाशी, साठ्ठीची स्त्री सर्वात स्मार्ट म्हणणे काही वावगं ठरणार नाही. बाहेर जाण्यासाठी आता परवानगी लागत नाही. लोक काय म्हणतील याची काळजी करत नाही. साडी आणि सासू आता discussion उरले नाही. विमानाचे पंख लावून तिला जग फिरायचे असते. अंगभर दागिन्यांना केव्हाच सुट्टी देते. डायमंडचं मंगळसूत्र तेवढं दिमाखात मिरवते. जगायचच राहून गेलेलं ती आता जगत असते. पन्नाशी, साठ्ठीचीच स्त्री आता सर्वात तरुण असते. देवाला मी आज निवांत पाहीलं आणि लगेच एक फूल वाहिलं देवाने हसून म्हटलं "मागा, काय जे मनात साठलं." "देवा मला नको काही, कोऱ्या कागदावर सही घे " "एक मिनिट, एक मिनिट ... विचारलेच आहेस म्हणून मागतेय. एक छानशी मैत्रीण दे. हवे तर अजुन एखादे फुल घे. दिसायला छान नसली तरी चालेल. पण बोलायला छान असायला हवी. डोळे सुंदर नसले तरी चालेल, पण नजरेतून बोलणारी हवी, केस लांब नसले तरी चालेल, पण सोबत लांब चालणारी हवी माझ्या प्रत्येक दुःखात रडली नाही तरी चालेल, फक्त माझ्या सुखात थोडे हसणारी हवी. यातलेही काही कमी असेल तरी चालेल, फक्त एक छान मैत्रीण हवी. .. मैत्रीण .. किती गोड असते हो आपल्या आयुष्यात एक मैत्रीण असणे, कारण ती मैत्रीण नाही तर आपल्या प्रत्येक सुख दुःखामध्ये आपल्या सोबत असणारी आणि देवाने आपल्याला आधाररुपी दिलेली एक मागणी असते. ती मैत्रीण नसते तर आपल्यावर निस्वार्थ प्रेम करणारी एक व्यक्ती असते. पन्नाशी,साठीच्या स्त्रियाचें अगदी नेटकं वर्णन, खरेच पन्नाशी नंतर स्त्रियांना पंख फुटल्याचे जाणवते आहे. मैत्रिणीची पण आपल्या आयुष्यात एक वेगळीच भूमिका असते. तिच्या सोबतीने कुठल्याही वयात आयुष्याचा स्वच्छंदपणे आस्वाद घेता येतो. 😊 छान मैत्रीणीं साठी 💓 #मैत्रीण

ही घटना आहे २०२३ च्या पावसाळ्यातील. रात्रीचे ११ वाजले होते. सातारा हायवेवर मुसळधार पाऊस पडत होता. एका ॲम्ब्युलन्सचा सायरन त्या पावसाच्या आवाजातही मनाचा थरकाप उडवत होता. आतमध्ये ५ वर्षांची चिमुकली, गार्गी, मृत्यूशी झुंज देत होती. तिला न्यूमोनिया झाला होता आणि साताऱ्याच्या डॉक्टरांनी हात वर केले होते. त्यांनी सांगितलं होतं, "पुण्याला पोहोचायला २ तास लागतील, पण पोरीच्या श्वासाची गती बघता ती अर्धा तास तरी तगेल की नाही शंका आहे. ऑक्सिजन लेवल फक्त ४० वर आली आहे." गार्गीचे वडील, मधुकर, आणि आई, सुप्रिया, त्या ॲम्ब्युलन्समध्ये होते. सुप्रियाने गार्गीचा हात घट्ट पकडला होता आणि ती अखंड रडत होती. मधुकर ड्रायव्हरला विनवण्या करत होते, "भाऊ, गाडी जोरात पळवा, माझी पोरगी जाईल हो!" खंबाटकी घाटातला तो जीवघेणा ट्रॅफिक पण नियतीला काही वेगळंच मंजूर होतं. खंबाटकी घाटात अचानक दरड कोसळल्यामुळे मोठी ट्रॅफिक जॅम झाली होती. हजारो गाड्यांच्या रांगा लागल्या होत्या. ॲम्ब्युलन्स सायरन वाजवत होती, पण पुढे जायला एक इंचही जागा नव्हती. घड्याळाचे काटे धावत होते. तिकडे ॲम्ब्युलन्समध्ये मॉनिटरचा 'बीप-बीप' आवाज वाढला. गार्गीचा श्वास थांबायला लागला होता. नर्सने चेक केले आणि हतबल होऊन मान हलवली. "सर, ऑक्सिजन सिलिंडर संपत आलाय आणि बाळ प्रतिसाद देत नाहीये..." हे ऐकताच सुप्रियाने हंबरडा फोडला. ती वेड्यासारखी ओरडली, "स्वामी! तुम्ही पाषाण झालात का? माझी पोरगी तुमच्या डोळ्यासमोर मरतेय आणि तुम्ही बघत बसलाय? काहीतरी करा... रस्ता मोकळा करा... नाहीतर मी पण इथेच जीव देईन!" त्या आईचा तो आक्रोश घाटाच्या कडेला असलेल्या काळोखात विरून गेला. पावसाचा जोर वाढला होता. मधुकर हताश होऊन खाली उतरले. समोर बघितलं तर किलोमीटरभर गाड्यांची रांग. मदतीची कोणतीच आशा नव्हती. पावसातून आलेला तो 'देवदूत' तेवढ्यात... त्या अंधारात, भर पावसात ॲम्ब्युलन्सच्या खिडकीवर कुणीतरी टक-टक केलं. मधुकरने काच खाली केली. बाहेर एक वृद्ध गृहस्थ उभे होते. अंगावर फक्त एक जुनी घोंगडी, डोक्याला फेटा आणि हातात काठी. चेहऱ्यावर पावसाचे पाणी ओघळत होते, पण डोळ्यात एक वेगळीच शांतता होती. त्यांनी खर्जातल्या आवाजात विचारलं, "काय रं बाबा, का रडतोस? आतलं पाखरू निजलंय का?" मधुकर चिडून म्हणाले, "बाबा, इथे जीव चाललाय आमचा, तुम्ही भिक्षा मागायला आलात का?" त्यावर ते बाबा हसले. त्यांनी आपल्या वस्त्राच्या गाठीतून एक पुडी काढली आणि म्हणाले, "अरे वेड्या, मी मागायला नाही, द्यायला आलोय. ही चिमूटभर राख (अंगारा) त्या पोरीच्या नाकाला लाव आणि ड्रायव्हरला सांग गाडी उजव्या बाजूच्या कच्च्या रस्त्याने ने." मधुकर म्हणाले, "बाबा, उजव्या बाजूला रस्ताच नाहीये, तिथे फक्त जंगल आहे." बाबांनी डोळे वटारले आणि गरजले, "संशय घेतोस? जा, तसंच कर! तुझा रस्ता मोकळा आहे." अशक्य ते शक्य मधुकरच्या मनात काय आलं कुणास ठाऊक, त्यांनी ती पुडी घेतली आणि गार्गीच्या कपाळाला आणि नाकाला लावली. आणि आश्चर्य! जो श्वास थांबला होता, तो अचानक सुरू झाला. गार्गीने हलकी हालचाल केली. ड्रायव्हरने त्या बाबांच्या सांगण्यानुसार गाडी उजव्या बाजूला वळवली. तिथे खरंच झाडांच्या मधून एक जुनी पायवाट होती जी कोणालाच माहित नव्हती. ॲम्ब्युलन्स त्या वाटेने सुसाट निघाली. मुख्य ट्रॅफिक तिथेच अडकून पडलं होतं, पण त्यांची गाडी मात्र वार्याच्या वेगाने घाटाच्या बाहेर पडली. पुढच्या ४५ मिनिटात ते पुण्याच्या हॉस्पिटलमध्ये पोहोचले. डॉक्टरांना पडलेलं कोडं गार्गीला तातडीने ICU मध्ये नेण्यात आले. अर्ध्या तासाने डॉक्टर बाहेर आले. त्यांनी विचारलं, "तुम्ही वाटेत काय उपचार केले?" मधुकर म्हणाले, "काहीच नाही डॉक्टर, फक्त एका बाबांनी दिलेला अंगारा लावला." डॉक्टर आश्चर्याने म्हणाले, "हे मेडिकली अशक्य आहे. जेव्हा ही मुलगी इथे आली, तेव्हा तिचे हार्टबीट्स नॉर्मल होते. पण तिच्या कंडीशननुसार ती अर्ध्या तासापूर्वीच दगावायला हवी होती. कोणीतरी तिला अक्षरशः मृत्यूच्या दाढेतून खेचून आणलंय." तो अंतिम साक्षात्कार गार्गी वाचली. दोन दिवसांनी मधुकर आणि सुप्रिया साताऱ्याला परतताना त्याच घाटात थांबले. त्यांना त्या बाबांचे आभार मानायचे होते. त्यांनी आजूबाजूच्या टपरीवाल्यांना विचारलं, "इथे परवा रात्री एक घोंगडी घेतलेले बाबा होते, ते कुठे राहतात?" एका जुन्या टपरीवाल्याने जे सांगितलं ते ऐकून त्यांच्या पायाखालची जमीन सरकली. तो म्हणाला, "साहेब, या घाटात गेल्या १० वर्षात कोणीही राहत नाही. आणि तुम्ही जी पायवाट सांगताय, ती पायवाट तर ५ वर्षांपूर्वी दरड कोसळून बंद झाली आहे. तिथून सायकल सुद्धा जाऊ शकत नाही, तुमची ॲम्ब्युलन्स कशी गेली?" #श्री स्वामी समर्थ 🙏

'अनब्लॉक' जुनं प्रेम आणि सोशल मीडिया १० वर्षांपूर्वी ब्रेकअप झालेलं एक जोडपं. अचानक फेसबुक किंवा इन्स्टाग्रामवर एकमेकांचे फोटो दिसतात. 'लाईक' करावं की नको या द्वंद्वातून सुरू झालेली ही गोष्ट एका अनपेक्षित वळणावर... पुण्यातील एका आयटी पार्कमध्ये रात्रीचे नऊ वाजले होते. 'नकुल' आपल्या केबिनमध्ये एकटाच बसून लॅपटॉपवर डोळे फोडत होता. काम संपलं होतं, पण घरी जाण्याची ओढ नव्हती. त्याने थकल्यासारखं खुर्चीला पाठ टेकवली आणि सवयीप्रमाणे आपला मोबाईल हातात घेतला. इन्स्टाग्राम स्क्रोल करत असताना अचानक त्याच्या बोटांची हालचाल थांबली. एका जुन्या मित्राने शेअर केलेल्या फोटोमध्ये त्याला एक ओळखीचा चेहरा दिसला. तो चेहरा, जो त्याने १० वर्षांपूर्वी आपल्या आयुष्यातून 'ब्लॉक' केला होता. ती 'साया' होती. १० वर्षांपूर्वी कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षाला असताना त्यांचं ब्रेकअप झालं होतं. छोट्याशा गैरसमजातून झालेलं ते भांडण इतकं विकोपाला गेलं की, दोघांनीही रागाच्या भरात एकमेकांचे नंबर डिलीट केले आणि सोशल मीडियावरून कायमचं ब्लॉक केलं. १० वर्ष उलटली, नकुल आता एक यशस्वी सॉफ्टवेअर आर्किटेक्ट होता, पण त्याच्या आयुष्यात सायाची जागा कोणीच घेऊ शकलं नव्हतं. त्याने सायाचा प्रोफाईल फोटो झूम करून पाहिला. ती तशीच होती, तिचं तेच लाजरं हसू आणि डोळ्यांतली तीच चमक. पण आता तिच्या हातात एक लहान मुलगी होती. नकुलचं काळजात लचका तुटल्यासारखं झालं. "तिचं लग्न झालं असेल का?" हा विचार त्याला अस्वस्थ करून गेला. नकुलने सायाचं नाव सर्च केलं. आश्चर्य म्हणजे तिने त्याला अनब्लॉक केलं होतं की काय, कारण तिचं प्रोफाईल आता त्याला दिसत होतं. त्याने तिचं प्रोफाईल ओपन केलं. तिचं प्रोफाईल 'पब्लिक' होतं. नकुलने एकामागून एक तिचे फोटो बघायला सुरुवात केली. गेल्या १० वर्षांत तिने केलेला प्रवास फोटोंमधून दिसत होता. तिचं करिअर, तिचे ट्रेक्स, आणि तिचे एकाकी फोटो. नकुलला कुठेही तिच्या पतीचा फोटो दिसला नाही. मग ती लहान मुलगी कोणाची? नकुलच्या मनात आता एक मोठं युद्ध सुरू होतं. "एका फोटोला लाईक करावं का? की तिला मेसेज करावा? पण १० वर्षांनंतर ती काय विचार करेल? तिला माझं नावही आठवत असेल का?" त्याच्या बोटाने कित्येक वेळा 'लाईक'च्या बटणाकडे झेप घेतली, पण पुन्हा मागे आली. तो 'ईगो' आडवा येत होता. ज्या माणसाने १० वर्ष शब्दाशिवाय काढली, तो आज एका क्लिकसाठी थरथरत होता. शेवटी, रात्रीच्या त्या एकांतात आणि जुन्या आठवणींच्या भरात, नकुलच्या बोटाने चुकून सायाच्या एका फोटोला 'डबल टॅप' केलं. रेड हार्ट (Red Heart) चमकलं! नकुलच्या काळजाचा ठोका चुकला. त्याने तातडीने 'अनलाईक' करण्याचा प्रयत्न केला, पण तोपर्यंत उशीर झाला होता. नोटिफिकेशन गेलं असणार! तो घाबरून मोबाईल फेकून बेडवर पडला. "काय मूर्खपणा केला मी!" तो स्वतःलाच शिव्या देऊ लागला. पाच मिनिटं झाली असतील, नकुलचा मोबाईल व्हायब्रेट झाला. त्याने थरथरत्या हाताने मोबाईल उचलला. नोटिफिकेशन होतं, 'Saaya liked your photo'. नकुलला जणू वीजेचा धक्का बसला. तिने फक्त लाईक केलं नाही, तर १० मिनिटांनी तिचा मेसेज आला, "नकुल? १० वर्षांनी वाट सापडली वाटतं?" मेसेज वाचून नकुलच्या डोळ्यांत पाणी आलं. त्याने रिप्लाय दिला, "वाट कधीच हरवली नव्हती साया, फक्त अहंकार आडवा येत होता. तू कशी आहेस?" त्या रात्री गप्पा सुरू झाल्या. १० वर्षांचा विरह एका रात्रीत संपणार नव्हता, पण सुरुवात झाली होती. सायाने सांगितलं की तिच्या हातातली ती मुलगी तिच्या बहिणीची होती. सायाने लग्न केलं नव्हतं. "ज्याला मनातून अनब्लॉक करता आलं नाही, त्याला आयुष्यात रिप्लेस कसं करणार?" सायाचं हे वाक्य नकुलला आरपार चिरून गेलं. सायानेही कबूल केलं की तिने नकुलला दोन वर्षांपूर्वीच अनब्लॉक केलं होतं, पण ती ही त्याच्या 'लाईक'ची किंवा 'मेसेज'ची वाट पाहत होती. दोघांनी ठरवलं की आता पुन्हा एकदा समोरासमोर भेटायचं. ज्या फर्ग्युसन कॉलेजच्या कट्ट्यावर त्यांचं नातं तुटलं होतं, त्याच कट्ट्यावर ते पुन्हा भेटले. कट्ट्यावर बसल्यावर दोघेही बराच वेळ शांत होते. नकुलला वाटलं होतं की आता सगळं नीट होईल, ते पुन्हा एकत्र येतील. पण सायाने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि म्हणाली, "नकुल, आपण एकमेकांना अनब्लॉक केलं हे खूप चांगलं झालं. मनावरचं ओझं उतरलं. पण आता आपण पुन्हा तेच जुनं नातं सुरू करू शकत नाही." नकुल दचकला. "का साया? आपण दोघेही सिंगल आहोत, आपण अजूनही एकमेकांवर प्रेम करतो..." साया हसली, पण त्या हसण्यात दुःख होतं. "प्रेम करतो म्हणूनच आपण पुन्हा एकत्र यायला नको. गेल्या १० वर्षांत आपण दोघे खूप बदललो आहोत. आपली स्वप्नं, आपली प्रायोरिटी बदलली आहे. आपण एकमेकांच्या आठवणीतल्या त्या 'नकुल' आणि 'साया'वर प्रेम करतोय, आजच्या माणसांवर नाही. जर आपण पुन्हा एकत्र आलो, तर कदाचित आपण त्या सुंदर आठवणीही गमावून बसू." नकुलला तिचं म्हणणं पटत होतं, पण पचवणं कठीण होतं. सायाने नकुलचा हात हातात घेतला. "नकुल, आपण 'पार्टनर्स' म्हणून नाही, तर 'मेमरीज' म्हणून एकमेकांकडे राहूया. आजपासून आपण एकमेकांना कधीच ब्लॉक करणार नाही, पण एकमेकांच्या आयुष्यात हस्तक्षेपही करणार नाही. तू तुझ्या आयुष्यात सुखी राहा, मी माझ्या." दोघेही कट्ट्यावरून उठले. एकमेकांना घट्ट मिठी मारली. ती मिठी १० वर्षांच्या विरहाची होती आणि एका सुंदर पूर्णविरामाचीही. साया निघून गेली. नकुलने तिचा प्रोफाईल पुन्हा एकदा पाहिला. त्याने तिला 'फॉलो' केलं. सायानेही 'फॉलो बॅक' केलं. आज नकुलच्या आयुष्यात कोणी दुसरी मुलगी आहे आणि साया ही आपल्या करिअरमध्ये सुखी आहे. ते रोज एकमेकांचे फोटो लाईक करतात, कधीतरी वाढदिवसाला विश करतात. त्यांचं प्रेम आता 'रिलेशनशिप स्टेटस' मध्ये अडकलेलं नव्हतं, तर ते एका 'म्युच्युअल रिस्पेक्ट' मध्ये बदललं होतं. डिजिटल जगात नातं अनब्लॉक करणं सोपं असतं, पण मनातून कोणाला मुक्त करणं यालाच खरं प्रेम म्हणतात. नकुलला आता कळून चुकलं होतं की, काही गोष्टी 'अनब्लॉक' करायच्या असतात त्या पुन्हा मिळवण्यासाठी नाही, तर त्यांना सन्मानाने निरोप देण्यासाठी! "सोशल मीडियावर कोणाला अनब्लॉक करणं म्हणजे पुन्हा त्या व्यक्तीच्या आयुष्यात जाणं असं नसतं. कधीकधी स्वतःच्या मनाच्या शांततेसाठी आणि जुन्या जखमा भरून काढण्यासाठी संवादाचा एक छोटासा प्रयत्न पुरेसा असतो. प्रत्येक प्रेमकथेचा शेवट लग्नातच व्हावा असं नाही, काही कथा 'मैत्री'च्या किंवा 'आदराच्या' वळणावर संपतात त्या जास्त सुंदर असतात. अहंकार सोडून दिलेली एक साधी दाद सुद्धा कित्येक वर्षांचं ओझं हलकं करू शकते." #🎭Whatsapp status

आजच्या काळात मधुमेह हा केवळ आजार राहिला नसून तो एक 'सायलेंट किलर' बनला आहे. पूर्वी हा आजार पन्नाशीनंतर व्हायचा, पण आता लहान मुले आणि तरुणांमध्येही याचे प्रमाण वाढले आहे. याचे मुख्य कारण काय? तर आपल्या रक्तातील साखरेचे बिघडलेले प्रमाण आणि स्वादुपिंडाची (Pancreas) मंदावलेली कार्यक्षमता. आपल्या शरीरातील स्वादुपिंड म्हणजे एका 'इन्सुलिन' कारखान्यासारखे असते. जेव्हा हा कारखाना नीट काम करत नाही, तेव्हा रक्तातील साखर पेशींपर्यंत न पोहोचता रक्तातच साठून राहते. याचा परिणाम म्हणजे किडनी फेल्युअर, डोळ्यांची दृष्टी जाणे किंवा हार्ट अटॅक. पण घाबरू नका! निसर्गाकडे यावर एक असा 'महासंगम' आहे, जो तुमच्या शरीरातील इन्सुलिन नैसर्गिकरित्या सक्रिय करतो. मधुमेह नक्की होतो तरी कसा? सोप्या भाषेत सांगायचे तर, आपण जे काही खातो त्याचे रूपांतर 'ग्लुकोज'मध्ये होते. हे ग्लुकोज शरीराच्या प्रत्येक पेशीला ऊर्जा देते. पण हे ग्लुकोज पेशींच्या आत नेण्यासाठी 'इन्सुलिन' नावाच्या चावीची गरज असते. जेव्हा ही चावी खराब होते किंवा पुरेशी नसते, तेव्हा साखरेची पातळी वाढते. यालाच आपण 'हाय ब्लड शुगर' म्हणतो. जालीम उपाय: ५ दिव्य औषधींचा 'इन्सुलिन बूस्टर' हा उपाय इतका प्रभावी आहे की, आयुर्वेदात याला 'मधुमेह नाशक' मानले जाते. यासाठी तुम्हाला खालील ५ गोष्टी लागतील: १. मेथी दाणे (Fenugreek Seeds): १०० ग्रॅम का? मेथीमध्ये मुबलक प्रमाणात फायबर असते, जे रक्तातील साखरेचे शोषण संथ करते आणि इन्सुलिनची संवेदनशीलता वाढवते. २. कडुलिंबाच्या पानांची पावडर (Neem Powder): ५० ग्रॅम का? कडुलिंब हा रक्तातील विषारी घटक बाहेर काढतो आणि रक्ताला शुद्ध करून साखर नियंत्रित ठेवतो. ३. कारल्याच्या बियांची पावडर (Jamun & Karela Seed Powder): ५० ग्रॅम का? कारल्यामध्ये 'पॉलीपेप्टाइड-पी' असते, जे नैसर्गिक इन्सुलिनसारखेच काम करते. ४. दालचिनी पावडर (Cinnamon Powder): २५ ग्रॅम का? दालचिनी रक्तातील ग्लुकोजची पातळी ३० टक्क्यांपर्यंत कमी करण्यास सक्षम असल्याचे संशोधनातून सिद्ध झाले आहे. ५. हळद (Turmeric): २५ ग्रॅम का? हळद शरीरातील जळजळ (Inflammation) कमी करते, ज्यामुळे स्वादुपिंड पुन्हा कार्यक्षम होऊ लागते. काढा/चूर्ण कसे बनवायचे? * स्टेप १: मेथी दाणे आणि दालचिनी हलकी गरम करून घ्या जेणेकरून त्यातील ओलावा जाईल आणि गुणधर्म वाढतील. * स्टेप २: सर्व कोरडे घटक (मेथी, कडुलिंब, कारले बिया, दालचिनी आणि हळद) एकत्र करून मिक्सरमध्ये त्याची अतिशय बारीक पावडर तयार करा. * स्टेप ३: ही पावडर एका सुती कापडाने गाळून घ्या, जेणेकरून ती घेताना घशात अडकणार नाही. * स्टेप ४: हे 'महारोग्य चूर्ण' एका काचेच्या हवाबंद बाटलीत भरून ठेवा. लक्षात ठेवा, याला ओलावा लागता कामा नये. कसे आणि कधी घ्यावे? (नियम) * रोज सकाळी उठल्यावर रिकाम्या पोटी १ छोटा चमचा चूर्ण कोमट पाण्यासोबत घ्या. * रात्री झोपण्यापूर्वी जेवणानंतर १ तासाने पुन्हा अर्धा चमचा घ्या. * हा उपाय सुरू असताना दर १५ दिवसांनी तुमची शुगर लेवल चेक करा, तुम्हाला स्वतःला फरक जाणवेल. याचे अद्भुत फायदे (Magic Results): * HbA1c मध्ये सुधारणा: ३ महिन्यांच्या नियमित वापरामुळे तुमचे सरासरी शुगर रिपोर्ट (HbA1c) नॉर्मल येण्यास मदत होते. * थकवा गायब: शुगरमुळे येणारी सततची ग्लानी आणि पाय दुखणे कायमचे बंद होईल. * किडनीचे रक्षण: हा काढा रक्तातील विषारी घटक फिल्टर करतो, ज्यामुळे तुमच्या किडनीवर ताण येत नाही. * पचनशक्ती: यामुळे तुमचे पोट साफ राहते आणि वारंवार लागणारी भूक किंवा तहान नियंत्रित होते. कोणी घ्यावे? ज्यांना 'प्री-डायबिटीज' आहे त्यांनी हा उपाय नक्की करावा जेणेकरून त्यांना भविष्यात गोळ्यांची गरज पडणार नाही. ज्यांना जुनाट मधुमेह आहे त्यांनी औषधांसोबत हा उपाय सुरू करावा. डॉक्टरांचा सल्ला: हा एक नैसर्गिक घरगुती उपाय आहे. तुमच्या सध्याच्या डॉक्टरांनी दिलेल्या गोळ्या लगेच बंद करू नका. जशी शुगर कमी होईल, तसे डॉक्टर स्वतःच तुमचे डोस कमी करतील. तुमचे शरीर ही निसर्गाची देणगी आहे, ती औषधांच्या जोरावर नाही तर निसर्गाच्या जोरावर जपा. हा माहितीपूर्ण लेख वाचल्याबद्दल धन्यवाद. ही माहिती जास्तीत जास्त लोकांपर्यंत पोहोचवा, कारण तुमचा एक 'शेअर' कोणाचे तरी आयुष्य गोळ्यांमुक्त करू शकतो! #⚕️आरोग्य #💊घरगुती उपचार🩺

एकदा एक शिष्य व्याकुळ मनाने गुरूंच्या चरणी येऊन नम्रतेने म्हणाला “गुरुदेव, एक गोष्ट मला समजत नाही. मी पूजेला बसतो तेव्हा चिडचिड होते. नामजप सुरू केला की मन गोंधळून जातं. दर्शनाला जातो तेव्हा घाई लागते. हे असं का होतं? माझ्यात श्रद्धा कमी आहे का?” गुरू शांतपणे त्याच्याकडे पाहत राहिले. मग म्हणाले, तू जेव्हा पूजेला बसतोस, तेव्हा देवाजवळ बसतोस की स्वतःच्या अपेक्षांजवळ? शिष्य थोडा थबकला. गुरू पुढे म्हणाले, मनाला वर्षानुवर्षे बाहेर धावायची सवय असते. अचानक तू त्याला जर ‘शांत बस!’ अस म्हणालास तर ते ऐकेल का लगेच? जस एखाद खोडकर मूल अचानक वर्गात बसवल, तर ते अस्वस्थ होत; तस तुझ मन आहे. दुसऱ्या दिवशी गुरूंनी त्याला एक मडकं दिलं आणि म्हणाले, यात पाणी भर. शिष्याने विहिरीतून पाणी आणल. पण पाणी गढूळ होत. तो म्हणाला, गुरुदेव, हे स्वच्छ नाही. गुरू म्हणाले, मडकं हलवलस म्हणून तळाशी बसलेली माती वर आली. थोडा वेळ शांत ठेव, मग पाणी आपोआप स्वच्छ होईल. गुरू पुढे म्हणाले, तुझ मनही तसच आहे. पूजेला बसलास की आत दडलेली अस्वस्थता वर येते. तुला वाटत ती पूजा करताना निर्माण झाली.. पण ती आधीपासूनच होती. नामजपात गोंधळ होतो, कारण मनाला स्थिर राहायची सवय नाही. दर्शनाला घाई होते, कारण तू देवाला भेटायला जात नाहीस..तू काम पूर्ण करायला जातोस... शिष्याचे डोळे ओलावले. तो म्हणाला, मग उपाय काय? गुरू हसले, देवाला भेटताना घाई नको, अपेक्षा नको. पूजेला बसताना परिपूर्ण व्हायचं ठरवू नकोस..फक्त उपस्थित राहा. मन चिडल, तर त्यालाही प्रेमाने बघ. नामजपात गोंधळ झाला, तरी नाम सोडू नकोस. जस गढूळ पाणी शांततेने स्वच्छ होत, तस मनही वेळेन निवळत. गुरू शेवटी म्हणाले, साधना म्हणजे मनाशी युद्ध नाही.. ती मनाशी मैत्री आहे. घाई, चिडचिड, गोंधळ हे शत्रू नाहीत; ते तुझ्या अंतर्मनाचे संकेत आहेत. त्यांना समजून घे, त्यांच्यावर प्रेम कर, आणि देवाकडे निर्मळ भावाने जा. मग पूजा वेळतेच होईल का याच ओझ वाटणार नाही... || अवधूत चिंतन श्री गुरुदेव दत्त ll श्री © दत्तरुप ll --------------------------------------------------- #shridattarup #dattatreya #dattaguru #gurucharitra #shriswamisamarth #spirituality #श्री गुरुदेव दत्त