"सख्ख्या भावाने बहिणीला हाकलले 'मागच्या दाराने'! पण भरपार्टीत एका डॉक्टरने जेव्हा 'ते' भयंकर सत्य उघड केले, तेव्हा करोडपती भावाने सर्वांसमोर फोडला हंबरडा!" सावित्री ही अवघ्या १८ वर्षांची होती, जेव्हा तिच्या आई-वडिलांचे एका अपघातात निधन झाले. तिच्या पदरात तिचा १० वर्षांचा लहान भाऊ, 'रोहन' पडला. नातेवाईकांनी पाठ फिरवली. पण सावित्रीने हिंमत हरली नाही. तिने स्वतःचे शिक्षण सोडले, लोकांच्या शेतात मजुरी केली, दुसऱ्यांची धुणीभांडी केली, पण रोहनला कधीच पोरकेपणाची जाणीव होऊ दिली नाही. तिने स्वतःचे लग्नही केले नाही, जेणेकरून रोहनच्या शिक्षणात पैशांची कमतरता येऊ नये. रोहन हुशार होता. तो पुण्यातून इंजिनिअर झाला आणि त्याला अमेरिकेत एका मोठ्या आयटी कंपनीत नोकरी लागली. काही वर्षांतच तो करोडपती झाला. तिथेच त्याने एका अतिशय श्रीमंत आणि उच्चभ्रू कुटुंबातील मुलीशी, 'नेहाशी' लग्न केले. सावित्रीला वाटले की आपल्या कष्टाचे चीज झाले, आता आपला भाऊ सुखात राहील. अमेरिकेहून परतल्यावर रोहनने पुण्यात ५ कोटींचा एक आलिशान बंगला विकत घेतला आणि मोठ्या 'वास्तुशांती' (Housewarming) पार्टीचे आयोजन केले. तो हृदयद्रावक दिवस आणि बहिणीचा अपमान: वास्तुशांतीच्या दिवशी सावित्री पहाटेच उठून गावातून एसटी बसने पुण्यात आली. तिच्या हातात एका फाटक्या पिशवीत रोहनच्या आवडीचे घरगुती 'बेसनचे लाडू' होते आणि अंगावर एक जुनी, विटलेली सुती साडी होती. ती अतिशय आनंदाने रोहनच्या बंगल्याच्या दारात पोहोचली. रोहन सुटाबुटात पाहुण्यांचे स्वागत करत होता. सावित्रीला पाहताच त्याचा चेहरा पडला. तो धावत तिच्याजवळ आला आणि तिला बाजूला ओढत अत्यंत रागाने म्हणाला, "ताई... तू इथे यायला नको होतं! आतमध्ये माझे विदेशी क्लायंट्स आणि नेहाचे करोडपती नातेवाईक बसलेत. तुझी ही जुनी साडी आणि हा भिकाऱ्यांसारखा अवतार बघून माझी सोसायटीत बेइज्जती होईल. तू एक काम कर, कुणालाही न दिसता मागच्या दाराने किचनमध्ये जा, तिथले उष्टे खरकटे डबे आवर आणि ही पार्टी संपायच्या आत मागच्याच दाराने गावी निघून जा!" ज्या बहिणीने त्याला हाताच्या फोडासारखे जपले, तिच्याच भावाने आज तिला भिकाऱ्यासारखी वागणूक दिली होती. सावित्रीचे काळीज फाटले, डोळ्यांतून घळाघळा अश्रू वाहू लागले. पण भावाची इज्जत जाऊ नये म्हणून ती निमूटपणे डोळे पुसत 'मागच्या दाराने' किचनमध्ये जाऊन बसली. तो भयंकर प्रसंग आणि सत्याचा स्फोट: पार्टी रंगात आली होती. रोहन हातात माईक घेऊन सर्वांसमोर भाषणात सांगत होता की, "मी आज जो काही आहे, तो फक्त आणि फक्त माझ्या स्वकष्टाने आणि हुशारीने आहे. मी शून्यातून विश्व निर्माण केलंय!" तेवढ्यात पार्टीत शहरातले अत्यंत नामांकित आणि वयस्कर सर्जन, 'डॉक्टर देशपांडे' यांची एंट्री झाली. ते रोहनचे फॅमिली डॉक्टर होते. रोहनने आनंदाने त्यांचे स्वागत केले. पण डॉ. देशपांडे यांची नजर कोपऱ्यातून पाणावलेल्या डोळ्यांनी बघणाऱ्या सावित्रीवर पडली. ते थेट सावित्रीकडे गेले. त्यांनी सर्वांसमोर त्या जुन्या साडीतल्या सावित्रीचे चक्क पाय धरले! संपूर्ण पार्टीत स्मशानशांतता पसरली. रोहन आणि त्याची पत्नी नेहा अवाक् होऊन बघत होते. "डॉक्टर, तुम्ही हे काय करताय? ती एक साधी गावरान बाई आहे..." रोहन अडखळत म्हणाला. डॉ. देशपांडे रोहनकडे वळले. त्यांचा चेहरा रागाने लाल झाला होता. त्यांनी अत्यंत कठोर आणि थरथरत्या आवाजात सर्वांसमोर असा काही खुलासा केला की तिथे उपस्थित असलेल्या प्रत्येकाच्या पायाखालची जमीनच सरकली! "रोहन... तू शून्यातून विश्व निर्माण केलं नाहीस, तू या 'माऊलीच्या' आयुष्याची राखरांगोळी करून स्वतःचा इमला उभा केलास! तू विसरलास का? १५ वर्षांपूर्वी जेव्हा तुझ्या दोन्ही किडन्या (Kidneys) निकामी झाल्या होत्या आणि तू हॉस्पिटलच्या बेडवर मृत्यूच्या दारात होतास... तेव्हा याच ताईने स्वतःच्या आयुष्याची पर्वा न करता, स्वतःची एक किडनी तुला दान केली होती! एवढंच नाही, तर तुझ्या ऑपरेशनसाठी आणि अमेरिकेच्या तिकीटासाठी तिने स्वतःच्या वाट्याची पिढीजात शेतजमीन विकली आणि आयुष्यभर अविवाहित राहिली!" डॉक्टरांनी रोहनच्या छातीवर बोट ठेवत पुढचे वाक्य उच्चारले, "आज तू ज्या करोडोंच्या संपत्तीचा आणि प्रतिष्ठेचा अहंकार दाखवतोयस ना... तो अहंकार ज्या शरीरातून येतोय, ते शरीर आणि तो श्वास या फाटक्या साडीतल्या बहिणीच्या उधारीवर चालतोय! जिने स्वतःचा अवयव काढून तुला दिला, तिलाच आज तू 'मागच्या दाराची' लायकी दाखवलीस?" हे ऐकताच रोहनच्या हातातला माईक खाली पडला. त्याच्या सासरच्या मंडळींच्या आणि नेहासकट सर्वांच्या डोळ्यांतून पाणी आले. रोहनला त्याच्या भयंकर पापाची जाणीव झाली होती. तो धावत गेला आणि त्याने सावित्रीचे पाय धरून असा काही हंबरडा फोडला की अख्खा बंगला हादरला! "ताई... मला माफ कर ताई! पैशाच्या मस्तीत मी आंधळा झालो होतो. मी खूप मोठा पापी आहे!" रोहन जमिनीवर डोकं आपटून रडत होता. पण सावित्रीने अत्यंत शांतपणे रोहनला बाजूला केले. तिने ती बेसनाच्या लाडूंची पिशवी टेबलावर ठेवली आणि म्हणाली, "रोहन, मी तुला माझी किडनी दिली, कारण तू माझा भाऊ होतास. पण आज तू मला मागच्या दाराने हाकललंस... तिथेच माझं काम संपलं. इथून पुढे तू तुझ्या पैशांच्या आणि प्रतिष्ठेच्या दुनियेत सुखी राहा. मी पुन्हा कधीच तुझी लाज काढायला या मोठ्या बंगल्यात येणार नाही!" सावित्री मागे न पाहता त्या बंगल्याच्या मुख्य दरवाजातून कायमची निघून गेली. आणि मागे उरला तो फक्त रोहनचा पश्चात्ताप आणि पैशांच्या गर्वावर पडलेली कर्माची सर्वात मोठी चपराक! भाऊ-बहिणीच्या नात्याची आणि त्यागाची जाणीव करून देणारी ही कथा तुम्हाला कशी वाटली? #🎭Whatsapp status

मुंबईच्या रखरखत्या उन्हाळ्यात दुपारच्या वेळी रस्त्यावरून चालणं सुद्धा मुश्कील झालं होतं. बाहेर तापमान ४० अंशांच्या वर गेलं होतं. 'आदित्य' हा एक मोठा आयटी व्यावसायिक (IT Businessman) आपली ३ वर्षांची चिमुकली लेक, 'रिया', हिला घेऊन आपल्या ५० लाखांच्या आलिशान कारमधून निघाला होता. रिया मागच्या सीटवर गाढ झोपली होती. वाटेत एका मेडिकल दुकानाजवळ आदित्यने कार थांबवली. त्याला रियासाठी काही औषधं घ्यायची होती. त्याने विचार केला, "फक्त २ मिनिटं तर लागतील. पोरीला कशाला बाहेर या उन्हात नेऊ?" त्याने कारचे इंजिन चालू ठेवले, एसी (AC) फुल केला आणि बाहेरून दरवाजे लॉक करून तो मेडिकलमध्ये गेला. मेडिकलमध्ये थोडी गर्दी होती आणि औषध शोधायला वेळ लागत होता. पाहता पाहता १० मिनिटे निघून गेली. अचानक बाहेरून एक मोठा आवाज आला— 'धडाम!' आदित्यने दुकानातून बाहेर पाहिलं, तर एक १४-१५ वर्षांचा, अंगावर फाटके कपडे असलेला कचरा वेचणारा (Rag-picker) भिकारी मुलगा एका मोठ्या दगडाने त्याच्या आलिशान कारची काच फोडत होता! आदित्यचा राग अनावर झाला. "माझा २ लाखांचा लॅपटॉप आहे आत! हा भिकारडा नक्कीच चोरी करतोय!" आदित्य वेड्यासारखा कारजवळ धावला. त्या मुलाने काच फोडली होती आणि तो आत हात टाकून दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न करत होता. आदित्यने मागून त्या मुलाची कॉलर पकडली आणि त्याला रस्त्यावर खचकन ओढले. "चोर कुठला! भिकारड्या... माझ्या गाडीत हात टाकतोस?" आदित्यने त्या मुलाला बेदम मार द्यायला सुरुवात केली. आजूबाजूच्या लोकांनीही तिथे गर्दी केली आणि त्या गरीब मुलाला 'चोर' समजून लाथा-बुक्क्यांनी मारलं. तो मुलगा रक्ताबंबाळ झाला होता, त्याच्या तोंडातून रक्त वाहत होतं. तो मुलगा बोट दाखवून काहीतरी सांगण्याचा प्रयत्न करत होता, पण आदित्यने रागाच्या भरात त्याच्या पोटात जोरात लाथ मारली. पोलिसांची गाडी आली. आदित्यने ओरडून सांगितलं, "साहेब, हा चोर माझ्या गाडीतलं सामान चोरतोय, ह्याला आत टाका!" पोलिसांनी त्या मुलाला फरफटत पोलीस स्टेशनला नेले. सगळे लोक आदित्यला म्हणाले, "बरं केलंत साहेब, हे रस्त्यावरचे पोरं असेच चोर असतात." आदित्य अहंकाराने आपला शर्ट नीट करत कारजवळ आला. त्याने कारचा दरवाजा उघडला... आणि त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली! आदित्यच्या तोंडातून एक भयंकर किंकाळी बाहेर पडली. उन्हामुळे कारचे इंजिन ओव्हर-हीट (Over-heat) होऊन बंद पडले होते. इंजिन बंद पडल्यामुळे एसी पूर्णपणे बंद झाला होता आणि दरवाजे 'ऑटो-लॉक' (Auto-lock) झाले होते. बाहेर ४० अंश ऊन आणि आत बंद कारमध्ये 'ग्रीनहाऊस इफेक्ट'मुळे (Greenhouse effect) हवा पूर्णपणे उकडली होती. मागे बसलेली ३ वर्षांची रिया बेशुद्ध पडली होती, तिचे ओठ निळे पडले होते आणि गुदमरल्यामुळे तिच्या नाकातून रक्त आलं होतं! त्या भिकारी मुलाने काच चोरीसाठी नाही फोडली होती... तो त्या गुदमरत असलेल्या चिमुकलीचा जीव वाचवण्यासाठी काच फोडत होता, कारण आत तिला श्वास घेता येत नव्हता! आदित्य वेड्यासारखा रियाला घेऊन हॉस्पिटलमध्ये धावला. डॉक्टरांनी तातडीने तिला आयसीयूमध्ये (ICU) घेतले. अर्ध्या तासाने डॉक्टर बाहेर आले. "आदित्य सर, तुमची मुलगी वाचली. पण खरा आभार त्या माणसाचा माना ज्याने तुमच्या कारची काच फोडली. जर त्या काचेचा तुकडा फुटून आत हवा आली नसती, तर पुढच्या ३ मिनिटांत रियाचा गुदमरून मृत्यू झाला असता. कोण आहे तो देवदूत?" डॉक्टरांचे ते शब्द ऐकून आदित्यला स्वतःचीच किळस आली. 'ज्याने माझ्या मुलीचा जीव वाचवला, त्याला मी चोर समजून चौकात रक्ताबंबाळ होईपर्यंत मारलं? त्याला पोलीस लॉकअपमध्ये पाठवलं?' आदित्य धावत पोलीस स्टेशनला गेला. लॉकअपच्या एका अंधाऱ्या कोपऱ्यात तो १४ वर्षांचा मुलगा गुंडाळून बसला होता. त्याचा एक हात मोडला होता आणि तोंडावर भयंकर सूज आली होती. आदित्यने पोलीस इन्स्पेक्टरला हात जोडून लॉकअप उघडायला लावला. आदित्य धावत आत गेला आणि त्याने त्या भिकारी मुलाचे पाय घट्ट पकडले. तो एका लहान मुलासारखा धाय मोकलून रडू लागला. "मला माफ कर लेका! मी पैशाच्या माजाने आंधळा झालो होतो! तू माझ्या पोरीचा जीव वाचवलास आणि मी तुला... माझे हात तुटून का नाही पडले!" तो मुलगा भीत-भीत म्हणाला, "साहेब, माझी पण एक लहान बहीण होती. ती पण अशीच एका अपघातात गुदमरून गेली. त्या पोरीला गाडीत तडफडताना बघून मला माझी बहीण आठवली. काच फोडताना माझा हात कापला, पण तिला वाचवणं गरजेचं होतं. तुम्ही मला मारलं तरी चालेल, पण तुमची पोरगी ठीक आहे ना साहेब?" ते ऐकून आदित्यच्या आतला अहंकार पूर्णपणे मातीत मिसळला. एक करोडपती बाप, एका भिकारी मुलाच्या पायावर डोकं ठेवून ढसाढसा रडत होता. आदित्यने त्याच दिवशी त्या मुलाला पोलीस स्टेशनमधून बाहेर काढलं, त्याच्या उपचाराचा सर्व खर्च केला आणि त्याला आपला 'मानलेला मुलगा' म्हणून कायमचं घरी नेलं. या कथेतून दोन मोठ्या शिकवणी मिळतात: १) लहान मुलांना बंद कारमध्ये एकटे सोडून जाण्याची चूक कधीच करू नका, ती एक भयंकर मृत्यूचा सापळा असू शकते. २) माणसाची पारख त्याच्या कपड्यांवरून करू नका. कधी कधी ज्याला आपण समाजाचा 'कचरा' समजतो, त्याच्या आत एका श्रीमंत माणसापेक्षा खूप मोठा 'देवदूत' लपलेला असतो. #🎭Whatsapp status

ठिकाण: मुंबई, अंधेरी. वेळ: सकाळी ९:०० वाजताची गडबड. 'अविनाश' (वय ३२) हा एका मल्टीनॅशनल कंपनीत मॅनेजर होता. कामाचा ताण, टार्गेट आणि मीटिंग्ज यामध्ये तो सतत चिडचिड करायचा. त्याची पत्नी, 'सुधा', एक साधी गृहिणी होती. अविनाशच्या प्रत्येक आवडीनिवडीची ती जपून काळजी घ्यायची. पण गेल्या काही महिन्यांपासून अविनाश आणि सुधामध्ये दुरावा आला होता. कारण होतं—अविनाशची चिडचिड आणि सुधाचं मौन. रोज सकाळी अविनाश ओरडायचा: "सुधा! माझा टॉवेल कुठे आहे? नाश्ता झाला का? मला उशीर होतोय!" सुधा शांतपणे सगळं हातात द्यायची. पण जेवढ्या प्रेमाने ती डबा भरून द्यायची, तेवढ्याच तिरस्काराने अविनाश तो डबा ऑफिसमध्ये उघडायचा. नेहमीची तक्रार असायची: "सुधा, आज भाजीला मीठच नाहीये!" किंवा "पोळ्या किती कडक झाल्यात! तुला साधी पोळी करता येत नाही का?" कधी कधी तर तो रागाच्या भरात डबा तसाच घरी आणायचा किंवा कँटीनमध्ये जाऊन वडापाव खायचा आणि डब्यातलं अन्न फेकून द्यायचा. सुधा मात्र रात्री तो डबा धुताना, त्यातलं अन्न तसंच परत आलेलं बघून गुपचूप रडायची. पण तिने कधीच अविनाशला उलट उत्तर दिलं नाही. ती दुर्दैवी सकाळ: त्या दिवशी अविनाशला खूप महत्त्वाची मीटिंग होती. त्याला उशीर झाला होता. तो डायनिंग टेबलवर आला. सुधाने डबा आणून ठेवला. अविनाशने रागाने डबा बॅगेत कोंबला आणि ओरडला: "सुधा, आज तरी भाजी चांगली केली आहेस ना? की रोजचाच मिळमिळीत प्रकार आहे? नकोच तो डबा तुझा. मी बाहेर खाईन." सुधा त्या दिवशी खूप अशक्त दिसत होती. तिचा चेहरा पांढरा पडला होता. ती भिंतीला टेकून उभी होती. ती क्षीण आवाजात म्हणाली: "अविनाश... आजचा डबा नक्की खा हं. आज मी खूप प्रेमाने... खूप वेगळं काहीतरी बनवलंय. आणि हो... माझं डोकं खूप दुखतंय. संध्याकाळी लवकर येशील का?" अविनाशने तिच्याकडे बघितलं सुद्धा नाही. तो बूट घालत म्हणाला: "तुझं रोजचंच आहे डोकं दुखायचं. औषध घे आणि झोप. मला ऑफिसमध्ये फोन करून त्रास नको देऊ." तो धाडकन दरवाजा लावून निघून गेला. सुधाने दरवाजाकडे बघितलं आणि ती तिथेच सोफ्यावर कोसळली. ऑफिसमध्ये - दुपारचे १:३० वाजले. अविनाशच्या मीटिंग्ज संपल्या होत्या. त्याला कडाडून भूक लागली होती. त्याने कँटीनमध्ये जाण्याऐवजी, आज न जाणे का, बॅगेतून तो 'डबा' बाहेर काढला. सकाळी सुधाचे शब्द आठवले—"आज नक्की खा, आज काहीतरी वेगळं आहे." अविनाशने डबा उघडला. पहिल्या कप्प्यात मऊ लुसलुशीत पुरणपोळी होती (जी अविनाशला खूप आवडायची, पण बनवायला वेळ लागतो म्हणून सुधा बनवत नसे). दुसऱ्या कप्प्यात कटाची आमटी आणि भजी होती. अविनाशला आश्चर्य वाटलं. "आज काय सण आहे? हिने एवढा घाट का घातलाय?" त्याने पहिला घास घेतला. ती चव... ती चव अप्रतिम होती! गेल्या ६ महिन्यात अशी भाजी सुधाच्या हातून झाली नव्हती. अविनाशने बकाबका खायला सुरुवात केली. त्याला इतकं भारी वाटलं की त्याचा सगळा राग निवळला. त्याला सकाळी केलेल्या वागणुकीचा पश्चात्ताप झाला. "मी उगीच ओरडलो तिला. बिचारीने आजारी असूनही माझ्यासाठी पुरणपोळी बनवली." जेवण झाल्यावर डब्याच्या सर्वात खालच्या कप्प्यात त्याला एक 'चिट्ठी' सापडली. अविनाशने ती उघडली. सुधाचे अक्षर थरथरते होते. *"अविनाश, आजचा स्वयंपाक तुला आवडला ना? मला माहित आहे, गेले काही महिने माझ्या हाताला चव नव्हती. भाजी कधी खारट तर कधी अळणी व्हायची. तू चिडायचास, डबा फेकून द्यायचास. पण रे... तुला माहित नाहीये... मला 'ब्रेन ट्युमर' (Brain Tumor) झालाय. डॉक्टर म्हणाले होते की, यामुळे माझी 'चव आणि वास' (Taste & Smell) घेण्याची शक्ती हळूहळू जाईल. म्हणून मला कळायचंच नाही की मीठ जास्त पडलंय की तिखट. मी तुला सांगितलं नाही, कारण तुझा कामाचा ताण मला वाढवायचा नव्हता. आज सकाळी मला जाणवलं की माझे हात-पाय सुन्न होतायत. कदाचित हा माझा शेवटचा स्वयंपाक असेल. म्हणून मी शेजारच्या काकूंना मदतीला घेऊन तुझ्या आवडीची पुरणपोळी बनवली. निदान शेवटच्या दिवशी तरी तुझा डबा रिकामी यावा, हीच माझी इच्छा. लवकर घरी ये... तुझी वाट बघतेय."* चिट्ठी वाचताच अविनाशच्या हातापायातली शक्तीच गेली. त्याच्या घशात घास अडकला. "ट्युमर? आणि हिने मला सांगितलं नाही? मी रोज तिला जेवणावरून टोमणे मारत होतो आणि ती आतल्या आत मरत होती?" अविनाशने बॅग उचलली आणि तो वेड्यासारखा पार्किंगकडे धावला. त्याने गाडी काढली. त्याचे हात थरथरत होते. डोळ्यातून पाणी दिसत नव्हतं. तो सतत फोन लावत होता... "सुधा! फोन उचल ग! सुधा!!" पण समोरून फक्त रिंग वाजत होती. तो ट्रॅफिक तोडून, सिग्नल तोडून ३० मिनिटांत घरी पोहोचला. घराचा दरवाजा उघडाच होता. शेजारच्या काकू आणि काही लोक हॉलमध्ये उभे होते. अविनाश धावत आत गेला. सोफ्यावर... जिथे सकाळी तो तिला सोडून गेला होता... तिथेच सुधा पडली होती. तिचे डोळे उघडे होते आणि दरवाजाकडे बघत होते. शेजारच्या काकू रडत पुढे आल्या. "अविनाश भाऊ... खूप उशीर केलात. सकाळी तुम्ही गेल्यावर ती खाली पडली. आम्ही डॉक्टरला बोलावलं, पण ते म्हणाले... तिचा जीव केव्हाच गेलाय. जाताना ती फक्त एकच बडबडत होती... 'त्यांना फोन नका करू, मीटिंग असेल. फक्त विचाराल, डबा पूर्ण खाल्ला का?'" अविनाश सुधाच्या पायाशी कोसळला. तो लहान मुलासारखा हंबरडा फोडून रडला. "सुधा! उठ ना ग! मी डबा खाल्लाय! पूर्ण खाल्लाय! खूप छान झाली होती पुरणपोळी. मला माफ कर... मी राक्षस आहे ग! तुझ्या आजारपणाला मी नाटक समजलो." पण आता त्याला माफ करायला सुधा नव्हती. डायनिंग टेबलवर सकाळी अर्धा राहिलेला चहाचा कप तसाच होता. आणि ऑफिसच्या बॅगेत तो 'रिकामी डबा' होता... जो आता आयुष्यभर अविनाशला खायला उठणार होता. ज्या हाताची चव गेली होती, त्या हातांनी बनवलेला तो शेवटचा घास अविनाशच्या घशाखाली उतरला होता, पण तो घास आता आयुष्यभर त्याच्या काळजात सलत राहणार होता. आपल्या जवळच्या माणसांच्या चुका काढण्याआधी त्यांच्या परिस्थितीचा विचार करा. कधीकधी भाजी खारट होण्यामागे किंवा अळणी होण्यामागे, बनवणाऱ्याचे हात थकलेले असू शकतात किंवा मन दुखावलेलं असू शकतं. संवाद साधा. कारण माणूस गेल्यावर त्याच्याशी बोलता येत नाही, फक्त त्याच्या फोटोशी बोलून पश्चात्ताप करावा लागतो. #✍️लघुकथा #एक छोटीशी लघुकथा

#⚕️आरोग्य #💊घरगुती उपचार🩺

💓👩🏻‍🦳*`फक्त एक छान मैत्रीण हवी `* पन्नाशी,साठ्ठीचीच स्त्री आता सर्वात तरुण असते. अनुभवांच्या शिदोरी सकट बोल्डसुद्धा असते कुरकुरणाऱ्या गुडघ्यांना ती सहज adjust करते. मुलांबरोबर लहान होते, मुलीचीही मैत्रीण होते. संसारात राहूनही स्वतःची स्पेस जपते. गाणी, गोष्टी, मूव्ही, नाटक हवे तेव्हा बघते. पन्नाशी, साठ्ठीची स्त्री सर्वात स्मार्ट म्हणणे काही वावगं ठरणार नाही. बाहेर जाण्यासाठी आता परवानगी लागत नाही. लोक काय म्हणतील याची काळजी करत नाही. साडी आणि सासू आता discussion उरले नाही. विमानाचे पंख लावून तिला जग फिरायचे असते. अंगभर दागिन्यांना केव्हाच सुट्टी देते. डायमंडचं मंगळसूत्र तेवढं दिमाखात मिरवते. जगायचच राहून गेलेलं ती आता जगत असते. पन्नाशी, साठ्ठीचीच स्त्री आता सर्वात तरुण असते. देवाला मी आज निवांत पाहीलं आणि लगेच एक फूल वाहिलं देवाने हसून म्हटलं "मागा, काय जे मनात साठलं." "देवा मला नको काही, कोऱ्या कागदावर सही घे " "एक मिनिट, एक मिनिट ... विचारलेच आहेस म्हणून मागतेय. एक छानशी मैत्रीण दे. हवे तर अजुन एखादे फुल घे. दिसायला छान नसली तरी चालेल. पण बोलायला छान असायला हवी. डोळे सुंदर नसले तरी चालेल, पण नजरेतून बोलणारी हवी, केस लांब नसले तरी चालेल, पण सोबत लांब चालणारी हवी माझ्या प्रत्येक दुःखात रडली नाही तरी चालेल, फक्त माझ्या सुखात थोडे हसणारी हवी. यातलेही काही कमी असेल तरी चालेल, फक्त एक छान मैत्रीण हवी. .. मैत्रीण .. किती गोड असते हो आपल्या आयुष्यात एक मैत्रीण असणे, कारण ती मैत्रीण नाही तर आपल्या प्रत्येक सुख दुःखामध्ये आपल्या सोबत असणारी आणि देवाने आपल्याला आधाररुपी दिलेली एक मागणी असते. ती मैत्रीण नसते तर आपल्यावर निस्वार्थ प्रेम करणारी एक व्यक्ती असते. पन्नाशी,साठीच्या स्त्रियाचें अगदी नेटकं वर्णन, खरेच पन्नाशी नंतर स्त्रियांना पंख फुटल्याचे जाणवते आहे. मैत्रिणीची पण आपल्या आयुष्यात एक वेगळीच भूमिका असते. तिच्या सोबतीने कुठल्याही वयात आयुष्याचा स्वच्छंदपणे आस्वाद घेता येतो. 😊 छान मैत्रीणीं साठी 💓 #मैत्रीण

ही घटना आहे २०२३ च्या पावसाळ्यातील. रात्रीचे ११ वाजले होते. सातारा हायवेवर मुसळधार पाऊस पडत होता. एका ॲम्ब्युलन्सचा सायरन त्या पावसाच्या आवाजातही मनाचा थरकाप उडवत होता. आतमध्ये ५ वर्षांची चिमुकली, गार्गी, मृत्यूशी झुंज देत होती. तिला न्यूमोनिया झाला होता आणि साताऱ्याच्या डॉक्टरांनी हात वर केले होते. त्यांनी सांगितलं होतं, "पुण्याला पोहोचायला २ तास लागतील, पण पोरीच्या श्वासाची गती बघता ती अर्धा तास तरी तगेल की नाही शंका आहे. ऑक्सिजन लेवल फक्त ४० वर आली आहे." गार्गीचे वडील, मधुकर, आणि आई, सुप्रिया, त्या ॲम्ब्युलन्समध्ये होते. सुप्रियाने गार्गीचा हात घट्ट पकडला होता आणि ती अखंड रडत होती. मधुकर ड्रायव्हरला विनवण्या करत होते, "भाऊ, गाडी जोरात पळवा, माझी पोरगी जाईल हो!" खंबाटकी घाटातला तो जीवघेणा ट्रॅफिक पण नियतीला काही वेगळंच मंजूर होतं. खंबाटकी घाटात अचानक दरड कोसळल्यामुळे मोठी ट्रॅफिक जॅम झाली होती. हजारो गाड्यांच्या रांगा लागल्या होत्या. ॲम्ब्युलन्स सायरन वाजवत होती, पण पुढे जायला एक इंचही जागा नव्हती. घड्याळाचे काटे धावत होते. तिकडे ॲम्ब्युलन्समध्ये मॉनिटरचा 'बीप-बीप' आवाज वाढला. गार्गीचा श्वास थांबायला लागला होता. नर्सने चेक केले आणि हतबल होऊन मान हलवली. "सर, ऑक्सिजन सिलिंडर संपत आलाय आणि बाळ प्रतिसाद देत नाहीये..." हे ऐकताच सुप्रियाने हंबरडा फोडला. ती वेड्यासारखी ओरडली, "स्वामी! तुम्ही पाषाण झालात का? माझी पोरगी तुमच्या डोळ्यासमोर मरतेय आणि तुम्ही बघत बसलाय? काहीतरी करा... रस्ता मोकळा करा... नाहीतर मी पण इथेच जीव देईन!" त्या आईचा तो आक्रोश घाटाच्या कडेला असलेल्या काळोखात विरून गेला. पावसाचा जोर वाढला होता. मधुकर हताश होऊन खाली उतरले. समोर बघितलं तर किलोमीटरभर गाड्यांची रांग. मदतीची कोणतीच आशा नव्हती. पावसातून आलेला तो 'देवदूत' तेवढ्यात... त्या अंधारात, भर पावसात ॲम्ब्युलन्सच्या खिडकीवर कुणीतरी टक-टक केलं. मधुकरने काच खाली केली. बाहेर एक वृद्ध गृहस्थ उभे होते. अंगावर फक्त एक जुनी घोंगडी, डोक्याला फेटा आणि हातात काठी. चेहऱ्यावर पावसाचे पाणी ओघळत होते, पण डोळ्यात एक वेगळीच शांतता होती. त्यांनी खर्जातल्या आवाजात विचारलं, "काय रं बाबा, का रडतोस? आतलं पाखरू निजलंय का?" मधुकर चिडून म्हणाले, "बाबा, इथे जीव चाललाय आमचा, तुम्ही भिक्षा मागायला आलात का?" त्यावर ते बाबा हसले. त्यांनी आपल्या वस्त्राच्या गाठीतून एक पुडी काढली आणि म्हणाले, "अरे वेड्या, मी मागायला नाही, द्यायला आलोय. ही चिमूटभर राख (अंगारा) त्या पोरीच्या नाकाला लाव आणि ड्रायव्हरला सांग गाडी उजव्या बाजूच्या कच्च्या रस्त्याने ने." मधुकर म्हणाले, "बाबा, उजव्या बाजूला रस्ताच नाहीये, तिथे फक्त जंगल आहे." बाबांनी डोळे वटारले आणि गरजले, "संशय घेतोस? जा, तसंच कर! तुझा रस्ता मोकळा आहे." अशक्य ते शक्य मधुकरच्या मनात काय आलं कुणास ठाऊक, त्यांनी ती पुडी घेतली आणि गार्गीच्या कपाळाला आणि नाकाला लावली. आणि आश्चर्य! जो श्वास थांबला होता, तो अचानक सुरू झाला. गार्गीने हलकी हालचाल केली. ड्रायव्हरने त्या बाबांच्या सांगण्यानुसार गाडी उजव्या बाजूला वळवली. तिथे खरंच झाडांच्या मधून एक जुनी पायवाट होती जी कोणालाच माहित नव्हती. ॲम्ब्युलन्स त्या वाटेने सुसाट निघाली. मुख्य ट्रॅफिक तिथेच अडकून पडलं होतं, पण त्यांची गाडी मात्र वार्याच्या वेगाने घाटाच्या बाहेर पडली. पुढच्या ४५ मिनिटात ते पुण्याच्या हॉस्पिटलमध्ये पोहोचले. डॉक्टरांना पडलेलं कोडं गार्गीला तातडीने ICU मध्ये नेण्यात आले. अर्ध्या तासाने डॉक्टर बाहेर आले. त्यांनी विचारलं, "तुम्ही वाटेत काय उपचार केले?" मधुकर म्हणाले, "काहीच नाही डॉक्टर, फक्त एका बाबांनी दिलेला अंगारा लावला." डॉक्टर आश्चर्याने म्हणाले, "हे मेडिकली अशक्य आहे. जेव्हा ही मुलगी इथे आली, तेव्हा तिचे हार्टबीट्स नॉर्मल होते. पण तिच्या कंडीशननुसार ती अर्ध्या तासापूर्वीच दगावायला हवी होती. कोणीतरी तिला अक्षरशः मृत्यूच्या दाढेतून खेचून आणलंय." तो अंतिम साक्षात्कार गार्गी वाचली. दोन दिवसांनी मधुकर आणि सुप्रिया साताऱ्याला परतताना त्याच घाटात थांबले. त्यांना त्या बाबांचे आभार मानायचे होते. त्यांनी आजूबाजूच्या टपरीवाल्यांना विचारलं, "इथे परवा रात्री एक घोंगडी घेतलेले बाबा होते, ते कुठे राहतात?" एका जुन्या टपरीवाल्याने जे सांगितलं ते ऐकून त्यांच्या पायाखालची जमीन सरकली. तो म्हणाला, "साहेब, या घाटात गेल्या १० वर्षात कोणीही राहत नाही. आणि तुम्ही जी पायवाट सांगताय, ती पायवाट तर ५ वर्षांपूर्वी दरड कोसळून बंद झाली आहे. तिथून सायकल सुद्धा जाऊ शकत नाही, तुमची ॲम्ब्युलन्स कशी गेली?" #श्री स्वामी समर्थ 🙏

'अनब्लॉक' जुनं प्रेम आणि सोशल मीडिया १० वर्षांपूर्वी ब्रेकअप झालेलं एक जोडपं. अचानक फेसबुक किंवा इन्स्टाग्रामवर एकमेकांचे फोटो दिसतात. 'लाईक' करावं की नको या द्वंद्वातून सुरू झालेली ही गोष्ट एका अनपेक्षित वळणावर... पुण्यातील एका आयटी पार्कमध्ये रात्रीचे नऊ वाजले होते. 'नकुल' आपल्या केबिनमध्ये एकटाच बसून लॅपटॉपवर डोळे फोडत होता. काम संपलं होतं, पण घरी जाण्याची ओढ नव्हती. त्याने थकल्यासारखं खुर्चीला पाठ टेकवली आणि सवयीप्रमाणे आपला मोबाईल हातात घेतला. इन्स्टाग्राम स्क्रोल करत असताना अचानक त्याच्या बोटांची हालचाल थांबली. एका जुन्या मित्राने शेअर केलेल्या फोटोमध्ये त्याला एक ओळखीचा चेहरा दिसला. तो चेहरा, जो त्याने १० वर्षांपूर्वी आपल्या आयुष्यातून 'ब्लॉक' केला होता. ती 'साया' होती. १० वर्षांपूर्वी कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षाला असताना त्यांचं ब्रेकअप झालं होतं. छोट्याशा गैरसमजातून झालेलं ते भांडण इतकं विकोपाला गेलं की, दोघांनीही रागाच्या भरात एकमेकांचे नंबर डिलीट केले आणि सोशल मीडियावरून कायमचं ब्लॉक केलं. १० वर्ष उलटली, नकुल आता एक यशस्वी सॉफ्टवेअर आर्किटेक्ट होता, पण त्याच्या आयुष्यात सायाची जागा कोणीच घेऊ शकलं नव्हतं. त्याने सायाचा प्रोफाईल फोटो झूम करून पाहिला. ती तशीच होती, तिचं तेच लाजरं हसू आणि डोळ्यांतली तीच चमक. पण आता तिच्या हातात एक लहान मुलगी होती. नकुलचं काळजात लचका तुटल्यासारखं झालं. "तिचं लग्न झालं असेल का?" हा विचार त्याला अस्वस्थ करून गेला. नकुलने सायाचं नाव सर्च केलं. आश्चर्य म्हणजे तिने त्याला अनब्लॉक केलं होतं की काय, कारण तिचं प्रोफाईल आता त्याला दिसत होतं. त्याने तिचं प्रोफाईल ओपन केलं. तिचं प्रोफाईल 'पब्लिक' होतं. नकुलने एकामागून एक तिचे फोटो बघायला सुरुवात केली. गेल्या १० वर्षांत तिने केलेला प्रवास फोटोंमधून दिसत होता. तिचं करिअर, तिचे ट्रेक्स, आणि तिचे एकाकी फोटो. नकुलला कुठेही तिच्या पतीचा फोटो दिसला नाही. मग ती लहान मुलगी कोणाची? नकुलच्या मनात आता एक मोठं युद्ध सुरू होतं. "एका फोटोला लाईक करावं का? की तिला मेसेज करावा? पण १० वर्षांनंतर ती काय विचार करेल? तिला माझं नावही आठवत असेल का?" त्याच्या बोटाने कित्येक वेळा 'लाईक'च्या बटणाकडे झेप घेतली, पण पुन्हा मागे आली. तो 'ईगो' आडवा येत होता. ज्या माणसाने १० वर्ष शब्दाशिवाय काढली, तो आज एका क्लिकसाठी थरथरत होता. शेवटी, रात्रीच्या त्या एकांतात आणि जुन्या आठवणींच्या भरात, नकुलच्या बोटाने चुकून सायाच्या एका फोटोला 'डबल टॅप' केलं. रेड हार्ट (Red Heart) चमकलं! नकुलच्या काळजाचा ठोका चुकला. त्याने तातडीने 'अनलाईक' करण्याचा प्रयत्न केला, पण तोपर्यंत उशीर झाला होता. नोटिफिकेशन गेलं असणार! तो घाबरून मोबाईल फेकून बेडवर पडला. "काय मूर्खपणा केला मी!" तो स्वतःलाच शिव्या देऊ लागला. पाच मिनिटं झाली असतील, नकुलचा मोबाईल व्हायब्रेट झाला. त्याने थरथरत्या हाताने मोबाईल उचलला. नोटिफिकेशन होतं, 'Saaya liked your photo'. नकुलला जणू वीजेचा धक्का बसला. तिने फक्त लाईक केलं नाही, तर १० मिनिटांनी तिचा मेसेज आला, "नकुल? १० वर्षांनी वाट सापडली वाटतं?" मेसेज वाचून नकुलच्या डोळ्यांत पाणी आलं. त्याने रिप्लाय दिला, "वाट कधीच हरवली नव्हती साया, फक्त अहंकार आडवा येत होता. तू कशी आहेस?" त्या रात्री गप्पा सुरू झाल्या. १० वर्षांचा विरह एका रात्रीत संपणार नव्हता, पण सुरुवात झाली होती. सायाने सांगितलं की तिच्या हातातली ती मुलगी तिच्या बहिणीची होती. सायाने लग्न केलं नव्हतं. "ज्याला मनातून अनब्लॉक करता आलं नाही, त्याला आयुष्यात रिप्लेस कसं करणार?" सायाचं हे वाक्य नकुलला आरपार चिरून गेलं. सायानेही कबूल केलं की तिने नकुलला दोन वर्षांपूर्वीच अनब्लॉक केलं होतं, पण ती ही त्याच्या 'लाईक'ची किंवा 'मेसेज'ची वाट पाहत होती. दोघांनी ठरवलं की आता पुन्हा एकदा समोरासमोर भेटायचं. ज्या फर्ग्युसन कॉलेजच्या कट्ट्यावर त्यांचं नातं तुटलं होतं, त्याच कट्ट्यावर ते पुन्हा भेटले. कट्ट्यावर बसल्यावर दोघेही बराच वेळ शांत होते. नकुलला वाटलं होतं की आता सगळं नीट होईल, ते पुन्हा एकत्र येतील. पण सायाने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि म्हणाली, "नकुल, आपण एकमेकांना अनब्लॉक केलं हे खूप चांगलं झालं. मनावरचं ओझं उतरलं. पण आता आपण पुन्हा तेच जुनं नातं सुरू करू शकत नाही." नकुल दचकला. "का साया? आपण दोघेही सिंगल आहोत, आपण अजूनही एकमेकांवर प्रेम करतो..." साया हसली, पण त्या हसण्यात दुःख होतं. "प्रेम करतो म्हणूनच आपण पुन्हा एकत्र यायला नको. गेल्या १० वर्षांत आपण दोघे खूप बदललो आहोत. आपली स्वप्नं, आपली प्रायोरिटी बदलली आहे. आपण एकमेकांच्या आठवणीतल्या त्या 'नकुल' आणि 'साया'वर प्रेम करतोय, आजच्या माणसांवर नाही. जर आपण पुन्हा एकत्र आलो, तर कदाचित आपण त्या सुंदर आठवणीही गमावून बसू." नकुलला तिचं म्हणणं पटत होतं, पण पचवणं कठीण होतं. सायाने नकुलचा हात हातात घेतला. "नकुल, आपण 'पार्टनर्स' म्हणून नाही, तर 'मेमरीज' म्हणून एकमेकांकडे राहूया. आजपासून आपण एकमेकांना कधीच ब्लॉक करणार नाही, पण एकमेकांच्या आयुष्यात हस्तक्षेपही करणार नाही. तू तुझ्या आयुष्यात सुखी राहा, मी माझ्या." दोघेही कट्ट्यावरून उठले. एकमेकांना घट्ट मिठी मारली. ती मिठी १० वर्षांच्या विरहाची होती आणि एका सुंदर पूर्णविरामाचीही. साया निघून गेली. नकुलने तिचा प्रोफाईल पुन्हा एकदा पाहिला. त्याने तिला 'फॉलो' केलं. सायानेही 'फॉलो बॅक' केलं. आज नकुलच्या आयुष्यात कोणी दुसरी मुलगी आहे आणि साया ही आपल्या करिअरमध्ये सुखी आहे. ते रोज एकमेकांचे फोटो लाईक करतात, कधीतरी वाढदिवसाला विश करतात. त्यांचं प्रेम आता 'रिलेशनशिप स्टेटस' मध्ये अडकलेलं नव्हतं, तर ते एका 'म्युच्युअल रिस्पेक्ट' मध्ये बदललं होतं. डिजिटल जगात नातं अनब्लॉक करणं सोपं असतं, पण मनातून कोणाला मुक्त करणं यालाच खरं प्रेम म्हणतात. नकुलला आता कळून चुकलं होतं की, काही गोष्टी 'अनब्लॉक' करायच्या असतात त्या पुन्हा मिळवण्यासाठी नाही, तर त्यांना सन्मानाने निरोप देण्यासाठी! "सोशल मीडियावर कोणाला अनब्लॉक करणं म्हणजे पुन्हा त्या व्यक्तीच्या आयुष्यात जाणं असं नसतं. कधीकधी स्वतःच्या मनाच्या शांततेसाठी आणि जुन्या जखमा भरून काढण्यासाठी संवादाचा एक छोटासा प्रयत्न पुरेसा असतो. प्रत्येक प्रेमकथेचा शेवट लग्नातच व्हावा असं नाही, काही कथा 'मैत्री'च्या किंवा 'आदराच्या' वळणावर संपतात त्या जास्त सुंदर असतात. अहंकार सोडून दिलेली एक साधी दाद सुद्धा कित्येक वर्षांचं ओझं हलकं करू शकते." #🎭Whatsapp status