"मित्रांसमोर 'गावंढळ' बायकोची लाज वाटली म्हणून नवऱ्याने तिला घटस्फोटाची नोटीस दिली! पण ६ महिन्यांनी तो जेव्हा हॉस्पिटलमध्ये मृत्यूशी झुंजत होता, तेव्हा दारात उभ्या असलेल्या बायकोला बघून तो ढसाढसा रडला..." रोहन... पुण्यातल्या एका मोठ्या कॉर्पोरेट कंपनीत 'सीनिअर टीम लीडर' म्हणून काम करणारा. त्याचे लग्न साताऱ्यातल्या एका खेडेगावात राहणाऱ्या 'सावित्री'सोबत झाले होते. सावित्री अत्यंत साधी, सुसंस्कृत आणि घर सांभाळणारी मुलगी होती. तिला इंग्रजी बोलता येत नव्हते आणि आधुनिक कपड्यांपेक्षा तिला साडीतच वावरायला आवडायचे. सुरुवातीला सगळं ठीक होतं, पण जसे रोहनचे प्रमोशन झाले आणि तो उच्चभ्रू लोकांत वावरू लागला, तशी त्याला सावित्रीची लाज वाटू लागली. ऑफिसच्या पार्टीत किंवा मित्रांसमोर तो तिला कधीच घेऊन जात नसे. एके दिवशी रोहनच्या घरी त्याचे काही हाय-फाय मित्र आणि मैत्रिणी आल्या. सावित्रीने आतून त्यांच्यासाठी 'कांदाभजी आणि चहा' आणला. तिची ती साधी राहणी बघून एका मित्राने हळूच रोहनला विचारले, "अरे रोहन, ही तुझी नवीन मोलकरीण आहे का?" यावर रोहनला प्रचंड राग आला. मित्र गेल्यावर त्याने सावित्रीला खूप सुनावले, "तुझ्या या अशिक्षितपणामुळे आणि गावंढळ राहणीमानामुळे माझी सोसायटीत काय इज्जत राहिलीये? तू माझ्या 'स्टँडर्ड'ची नाहीयेस!" त्याच रागात रोहनने दुसऱ्या दिवशी वकिलाकडून 'घटस्फोटाची नोटीस' तयार केली आणि सावित्रीच्या हातावर टेकवली. सावित्रीने एकही शब्द उच्चारला नाही. ती फक्त रडली, तिने आपली पिशवी भरली आणि ती घरातून निघून गेली. पण स्वतःच्या आई-बापाला त्रास नको, म्हणून ती गावी न जाता पुण्यातच एका मैत्रिणीकडे एका छोट्या खोलीत राहिली. कर्माचा फटका आणि खोट्या प्रतिष्ठेचा अंत: सहा महिने उलटले. रोहन आपल्या आधुनिक मित्रांसोबत पार्टी आणि मजेत जगत होता. एका शनिवारी रात्री, पार्टीवरून दारू पिऊन परत येताना रोहनच्या गाडीचा हायवेवर भयंकर अपघात झाला! गाडीचा चुराडा झाला आणि रोहनचे दोन्ही पाय फ्रॅक्चर झाले. त्याच्या डोक्याला गंभीर दुखापत झाली आणि तो कोमात गेला. त्याला तातडीने एका मोठ्या खाजगी हॉस्पिटलमध्ये आयसीयू (ICU) मध्ये ऍडमिट केले गेले. पहिले दोन दिवस त्याचे ते 'हाय-फाय' मित्र त्याला बघायला आले, पण जेव्हा डॉक्टरने सांगितले की रोहनला शुद्धीवर यायला आणि चालायला महिने लागतील आणि उपचाराचा खर्च ४-५ लाख रुपये येईल, तेव्हा त्या मित्रांनी हळूहळू हॉस्पिटलकडे पाठ फिरवली. रोहनच्या आई-वडिलांचे आधीच निधन झाले होते. आता या जगात त्याचे असे कोणीच नव्हते. दोन आठवड्यांनंतर रोहनला शुद्ध आली. त्याला समजले की तो अंथरुणाला खिळला आहे आणि त्याच्यासोबत एकही मित्र किंवा नातेवाईक नाही. त्याला वाटले आता उपचाराविना आपले पाय कायमचे निकामी होतील. तो डबा, ते लाडू आणि सत्याचा स्फोट: पण अचानक दुसऱ्या दिवसापासून हॉस्पिटलच्या नर्सने त्याला रोज दुपारी एक घरगुती डबा द्यायला सुरुवात केली. त्या डब्यात कधी गरमागरम मसाला भात, कधी सोलकढी तर कधी पौष्टिक बेसनाचे लाडू असायचे. जेवणाची चव अगदी ओळखीची होती. इतकेच नाही, तर दर आठवड्याला रोहनच्या उपचाराचे आणि औषधांचे हजारो रुपयांचे बिल 'कुणीतरी' न चुकता कॅश काऊंटरवर जमा करत होतं. रोहनला वाटले की त्याच्या कंपनीने ही मदत केली असेल. एका महिन्याने रोहनला व्हीलचेअरवर बसवून डिस्चार्ज दिला जाणार होता. रोहनने नर्सला बोलावून विचारले, "सिस्टर, माझे हे लाखो रुपयांचे बिल कोणी भरले? आणि तो जेवणाचा डबा कोण आणायचं?" नर्सने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि पाणावलेल्या डोळ्यांनी म्हणाली, "सर, तुम्ही खूप नशीबवान आहात की तुम्हाला अशी बायको मिळाली. ज्या दिवशी तुमचा अपघात झाला, त्याच रात्री त्या ताई इथे आल्या होत्या. त्यांनी स्वतःच्या गळ्यातले मंगळसूत्र आणि हातातल्या सोन्याच्या बांगड्या विकून तुमचं सुरुवातीचं ऑपरेशनचं बिल भरलं." रोहनला धक्का बसला! तो चाचरत म्हणाला, "आणि... आणि बाकीचे पैसे?" नर्सने खिडकीकडे बोट दाखवले आणि म्हणाली, "बाहेर बघा सर!" रोहनने खिडकीतून खाली रस्त्यावर पाहिले आणि त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली! कडक उन्हात, हॉस्पिटलच्या बाहेर पदपथावर एक छोटासा 'पोळी-भाजीचा' स्टॉल लागला होता आणि तिथे एक बाई पदराने घामाघूम झालेला चेहरा पुसत, गरम तव्यावर भाकऱ्या भाजत होती. ती दुसरी कुणी नसून 'सावित्री' होती! स्वतःच्या नवऱ्याचे लाखो रुपयांचे बिल भरण्यासाठी तिने रस्त्यावर उभे राहून जेवण विकायला सुरुवात केली होती. रोहनला स्वतःचीच इतकी लाज वाटली की तो ढसाढसा रडू लागला. त्याने नर्सला विनंती करून आपली व्हीलचेअर खाली घ्यायला लावली. रोहन सावित्रीच्या स्टॉलसमोर गेला. सावित्रीने त्याला बघितले आणि तिच्या हातातला उलथना खाली पडला. रोहनने सर्वांसमोर रडत रडत स्वतःचे दोन्ही हात जोडले आणि तो हुंदके देत म्हणाला, "मला माफ कर सावी! माझ्या खोट्या 'स्टँडर्ड' आणि पैशाच्या माजाने मला आंधळं केलं होतं. पण आज मला समजलं... इंग्रजी बोलणारे मित्र फक्त 'पार्टी'पुरते असतात, पण जी गरिबीत आणि संकटात खंबीरपणे पाठीशी उभी राहते, ती फक्त 'बायको' असते! माझा अहंकार आज याच तव्यावर कायमचा जळून खाक झालाय!" सावित्रीने धावत जाऊन त्याला मिठी मारली. कागदावर झालेल्या घटस्फोटाच्या नोटीशीला आज खऱ्या प्रेमाने आणि एका स्त्रीच्या अफाट त्यागाने फाडून टाकले होते! पैशाच्या आणि खोट्या प्रतिष्ठेच्या माजात स्वतःच्या माणसांना विसरणाऱ्या आजच्या समाजाच्या डोळ्यात अंजन घालणारी ही कथा तुम्हाला कशी वाटली? #🙂Motivation #😘Love U बायको #💏नवरा-बायको