#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _11 ✍️രചന - Aniprasad തുള്ളിയ്ക്കൊരു കുടം പെയ്യുന്ന പേമാരിയിലൂടെ, കയ്യിലൊരു കുട പോലുമില്ലാതെ കൊടുവത്തൂർ കടവിൽ കടത്തിറങ്ങി വരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. അവളുടെ തോളിൽ ഒന്നോ ഒന്നരയോ വയസുള്ള ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ട്. മഴയുടെ എറിച്ചിൽ അടിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാനായി ആ പെൺകുട്ടി താൻ ധരിച്ചിരുന്ന സാരിയുടെ മുന്താണി കുഞ്ഞിന്റെ ശിരസിലൂടെ വാരി ചുറ്റിയിരിയ്ക്കുന്നു. ആ കുഞ്ഞിന് പെരുമഴ തുള്ളികളുടെ തലോടൽ ഏൽക്കാതിരിയ്ക്കാൻ അതൊന്നും മതിയാകുമായിരുന്നില്ല.ഇടയ്ക്കിടെയെത്തുന്ന കാറ്റ് സാരിത്തുമ്പ് പറപ്പിച്ചു കളയുമ്പോൾബലമായി അവൾ ആ തുണി തുമ്പ് പിടിച്ചു വീണ്ടും കുഞ്ഞിനെ പുതപ്പിയ്ക്കുന്നു. സ്വന്തംകുഞ്ഞിനോടുള്ള ഒരു കരുതലും ജാഗ്രതയുമൊക്കെ ആ പെൺകുട്ടിയിൽ കാണാവുന്നതാണ്. കാറ്റിൽ, തണുപ്പിന്റെ സൂചിക്കുത്ത്‌ ഏറ്റതോടെയാവാം ഇടയ്ക്കിടെ കുഞ്ഞ് ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് മകൾ കയ്യിലൊരു കുഞ്ഞുമായി കയറി വരുന്നത് കണ്ട് തനിയ്ക്ക് പകച്ചിരിയ്ക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ഗോപിയാശാന്റെ കണ്മുമ്പിലൂടെ ഒരു മായക്കാഴ്ച്ചപോലെ അയാളുടെ ഓർമ്മകൾ അഞ്ച് വർഷത്തിനപ്പുറത്തേയ്ക്ക് പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നു. കല്യാണപ്രായം തികഞ്ഞ പെണ്ണാണ്.. ഗൗരിയ്ക്ക് അവിടെയും, ഇവിടെയും നിന്ന് ആലോചനകൾ വന്നുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന നേരം. മകൾ വീടിന്റെ ആദ്യ പടവിലേക്ക് കാൽ വച്ചതും അവളുടെ വഴി വിലങ്ങി താൻ അവൾക്ക് മുൻപിലേക്ക് നിന്നു. "ഏതാടീ ഈ കുഞ്ഞ്... ഇതിനെ നീയെന്തിനാ ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്നത്..." എന്തൊക്കെയോ അനർത്ഥങ്ങൾജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചു തുടങ്ങാൻ പോകുന്നതിന്റെ സൂചനകൾ ആശങ്കകളായി തന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. "ഇവൾക്ക് പോകാൻ ഒരിടമില്ല അച്ഛാ... നമ്മൾ ഇവളെ കൈ വിട്ടാൽ ഏതെങ്കിലും അനാഥ മന്ദിരത്തിൽ ചെന്ന് ചേരാനായിരിയ്ക്കും ഈ കുഞ്ഞിന്റെ വിധി..അതല്ലെങ്കിൽ എവിടെയെങ്കിലും നരകിച്ചുതീരും ഈ ജീവിതം." "അതിന് നിനക്കെന്താ മോളേ...അതിനാണോ നീഇതിനെ ഇങ്ങോട്ട് ദെത്തെടുത്തും കൊണ്ട് വന്നത്..അനാഥ ജന്മങ്ങൾക്ക് ചെന്ന് ചേരാനുള്ള ഇടമാടീ അനാഥ മന്ദിരങ്ങൾ.അവിടുത്തെ നാട്ടുകാരോ, പൊതു പ്രവൃത്തകരോ ഒക്കെ നോക്കിയ്ക്കോളും ഇതിന്റെ കാര്യം. നമ്മൾ അതിൽ ഇടപെടേണ്ട.. നീ ഇവളെ അവിടെ കൊണ്ട് വിട്ടേരെ. ഇത് അവിടെ കിടന്ന് ജീവിയ്ക്കുവോ, മരിയ്ക്കുവോ എന്ത് വേണേൽ ചെയ്യട്ടെ... ഇതിനെ ഈ വീട്ടിൽ കയറ്റാൻ പറ്റില്ല..ജീവനോടിരിയ്ക്കുമ്പോ ഞാൻ അതിന് സമ്മതിയ്ക്കത്തും ഇല്ല." "അച്ഛൻ മുമ്പിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്ക്. കരുണേട്ടന്റെ ഈ കുഞ്ഞ്നമ്മുടെ വീട്ടിൽ വളരാൻ അച്ചൻ സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഈ കുഞ്ഞ് മാത്രമല്ല, ഞാനും ഇറങ്ങിയിരിയ്ക്കും ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന്.. പിന്നീട് ജന്മത്തിൽ ഒരിയ്ക്കൽ പോലും നമ്മൾ തമ്മിൽ കാണില്ല അച്ഛാ.." ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക്നോക്കിയാൽ അറിയാം അവൾ അത് തന്നെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചാണ് ഈ കുഞ്ഞുമായി ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന്. താൻ എതിർത്താൽ, തന്റെ എതിർപ്പിനെ എങ്ങിനെ നേരിടണമെന്ന ഗൃഹ പാഠം അവൾ നേരത്തെ എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. "നീ പൊട്ടൻ കളിയ്ക്കുന്നോ അതോ, ആർക്കെങ്കിലും വേണ്ടി പൊട്ടിയായി നടിയ്ക്കുന്നോ..വകതിരിവ് എന്നത് നിന്റെ ഏഴയലത്ത്‌കൂടെ പോയിട്ടില്ലേ കൊച്ചേ... മോളേ നിനക്കൊരു ജീവിതമുണ്ട് കുഞ്ഞേ. അത് മറന്നുകൊണ്ടാകരുത് നിന്റെയീ ചെയ്തികൾ.ഇത് കരുണന്റെ മകൾ ആണെങ്കിൽ അവൻ ഈ ദേശം വിട്ടു പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ ആ ബന്ധവും അവസാനിച്ചു കഴിഞ്ഞതാണ്. വീണ്ടും ആ ബന്ധം നീയീ കുഞ്ഞിലൂടെ വിളക്കി ചേർക്കാൻ നോക്കേണ്ട. കൂടി ചേരില്ല മോളേ അത്."." "അറിയാം അച്ഛാ.. അച്ഛൻ പറയും മുമ്പേ എന്റെ മനസ്സിൽ നൂറ്‌ തവണ അതിനേ കുറിച്ചുള്ള ഒരു വടം വലി നടന്നു കഴിഞ്ഞു. നമ്മുടെ കരുണേട്ടന്റെ ഈ കുഞ്ഞിനെ പെരുവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോരാൻ എന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല അച്ഛാ..." "ഇത് പെരുവഴിയിലൊന്നും ആയിപ്പോകില്ല മോളേ.. നീ ഇതിനെ കൊണ്ട് പോയി കരുണന്റെ ഭാര്യ വീട്ടുകാരെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് പോരെ.. അവരാണ് ഇനി ഇതിന്റെ അവകാശികൾ. അല്ലാതെ നീ കരുതും പോലെ ഈ കുഞ്ഞ് അനാഥ ജന്മം ആയി പോയിട്ടൊന്നുമില്ല.ആരൊക്കെ ഈ കുഞ്ഞ് അനാഥയെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഇതിനെ പ്രസവിച്ച ജീനയുടെ മാതാപിതാക്കൾ ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഇത് അനാഥയല്ല മോളേ. അച്ഛൻപറയുന്നത് കേൾക്ക് മോളേ... നിന്റെ ഒറ്റയൊരാളുടെ നന്മയെ കരുതിയാ അച്ഛനിത് പറയുന്നത്. എന്റെ പൊന്ന് മോൾ അനുസരിച്ചേക്ക്..." അവസാനം അവൾക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് താൻ കൈ കൂപ്പി. ഗൗരിയുടെ മുഖത്ത്‌ അചഞ്ചലമായ ഒരു ഭാവമല്ലാതെ താൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട മട്ടില്ല. അവളുടെ മുഖത്തും ശിരസ്സിലും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ നിലത്തേയ്ക്ക് പൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. "നിനക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് പോയി റെയ്ച്ചലിനെ ഏൽപ്പിയ്ക്കാൻ മടിയാണെങ്കിൽ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് താ. ഞാൻ കൊണ്ട് പോയി കൊടുത്തേക്കാം. റെയ്ച്ചലിന്റെയും,,ജോസഫിന്റെയും വീട്ടിലാ ഈ കുഞ്ഞ് വളരേണ്ടത്. അല്ലാതെ നമ്മുടെ വീട്ടിലല്ല.. നമുക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ പോറ്റേണ്ട ഒരാവശ്യവുമില്ല.. നീ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് താ മോളേ.." താൻ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും ഗൗരിയിൽ യാതൊരു വിധ ചലനവും കാണാനില്ല. അവസാനം ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ബലമായി താൻ ആ കുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ കുതറി.. "നടക്കില്ല അച്ഛാ.. അച്ഛൻ ശ്രീമയിയെ അവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് ചെന്നാൽ അവർ ഇതിനെ കയ്യേൽക്കില്ല. അവർ ഈ കുഞ്ഞിനെ കരുണേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോന്നതാണ്.." "ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോന്നോ.. അത് ശരിയാവില്ലല്ലോ. ഈ കുഞ്ഞ് അവരുടെ മകളുടെ കുഞ്ഞല്ലേ.. ജീന പ്രസവിച്ച കുഞ്ഞിനെ എങ്ങിനെ അവർക്ക് അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോരാൻ കഴിഞ്ഞു.." "അവർക്ക് ഇതിനെ വേണ്ടെന്ന്. അവരുടെ മകളുടെ ഘാതകന്റെ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തേണ്ട ഗതികേട് അവർക്ക് വന്നിട്ടില്ലെന്ന്.." "അത് കേട്ടയുടൻ നീ ഇതിനെയും ശിരസ്സിലേറ്റി ഇങ്ങോട്ട് വച്ച് പിടിച്ചു. അല്ലേ.. നീ ഇതിനെ കയ്യേൽക്കും മുമ്പ് എന്നോടൊരു വാക്ക് ചോദിച്ചോടീ.. എടീ, ചോദിച്ചോ എന്ന്.." "അപ്പോൾ എനിയ്ക്ക് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല അച്ഛാ. ഈ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്ത്‌ നോക്കിയിട്ട്, കരുണേട്ടനെ ഓർമ്മവരുമ്പോ ഇതിനെ അവിടെ കളഞ്ഞ ശേഷം എനിയ്ക്ക് മടങ്ങി പോരാൻ പറ്റുവോ അച്ഛാ.." "നീ പോരണമായിരുന്നു. നീ അങ്ങിനെ തന്നെ മടങ്ങി പോരണമായിരുന്നു... അതിന് പകരം നീ എന്താ ശിരസ്സിലേക്ക് എടുത്ത്‌ വച്ചിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് നിനക്ക് അറിയുമോ മോളേ.. നിന്റെ ജീവിതമാകും ഈ പ്രവൃത്തി മൂലം ഇല്ലാതായി പോവുകയെന്ന് മനസിലാക്കാനുള്ള കഴിവ് പോലും നിനക്കില്ലാതായി പോയോ മോളേ..അവർക്ക് അവരുടെ രക്തത്തെ വേണ്ടെങ്കിൽ നിനക്കാണോടീ പിന്നെ ഇതിനെ കൊണ്ടുള്ള ആവശ്യം..." ഉത്തരമില്ല.. ശിരസ്സ് കുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ തോളിൽ കിടന്ന് ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞ് ഞെളിപിരി കൊള്ളുമ്പോഴും അവൾക്ക് ചലനമില്ല. എല്ലാം, എല്ലാം മനസിലാക്കികൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഗൗരി ഈ ബാധ്യതയെടുത്തു ചുമലിൽ ഏറ്റി യിരിയ്ക്കുന്നത്. അവളുടെ മനസിന്റെ ഏതോ കോണിൽ കരുണനെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ ചാരം മൂടിയ കനലുകൾ പോലെ ഇപ്പോഴും നീറിപ്പിടയുന്നുണ്ടാവണം. അവനറിയാതെയാണെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സിൽ ജീവന്റെ ജീവനായി കൊണ്ട് നടന്ന രൂപമല്ലേ കരുണന്റേത്... ആ മോഹം കൈക്കുമ്പിളിൽ നിന്നും ദാഹജലം ഊർന്നു പോകുന്നത് പോലെ ഒഴുകി തീരുന്നത് അവൾക്ക് നിസ്സഹായയായിനോക്കിനിൽക്കേണ്ടി വന്നതാണ്.. ആരൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും, എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഗൗരി തന്റെ തീരുമാനം മാറ്റാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. "ജീനയെന്ന അവന്റെ ഭാര്യയെ കൊന്ന കുറ്റത്തിനാണ് കരുണൻ ജയിലിലേക്ക് പോയിരിയ്ക്കുന്നത്.. അവൻ ഒരു ജീവപര്യന്തമോ അതിലും കുറവോ തടവ് ശിക്ഷ തീർന്ന് ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ അവന്റെ മകളെ അന്വേഷിച്ചാവും ആദ്യം വരിക.. അപ്പോൾ നീ എന്ത് ചെയ്യും മോളേ. കുഞ്ഞിനെ നിനക്ക് അവന് വിട്ടു കൊടുക്കാതിരിയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ.. കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ ബലമായി തന്നെ അവൻ അവളെ വിളിച്ചിറക്കി കൊണ്ട് പോകില്ലേ..." എങ്ങിനെയെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് ഒന്ന് മാറ്റാൻ വേണ്ടിയാണ് താൻ ചോദിയ്ക്കുന്നത്. "ആര് തടയുന്നു കരുണേട്ടനെ.. അച്ഛൻ തടയുമോ.. ഇല്ലല്ലോ.. നമ്മുടെ കൂടെ ഈ കുഞ്ഞ് കുറച്ച് നാൾ വളർന്നെന്ന് കരുതി ഈ കുഞ്ഞിൽ നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും അവകാശം ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നോ അച്ഛാ.. കരുണേട്ടൻ വന്നു വിളിയ്ക്കുമ്പോൾ ഈ കുഞ്ഞ് കരുണേട്ടന്റെ കൂടെ പൊയ്ക്കോട്ടെ. അവളുടെ അച്ഛനല്ലേ അവളെ വന്നു വിളിക്കുന്നത്.. കരുണേട്ടൻ ശിക്ഷാ കാലാവധി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ച് വരും വരെ കരുണേട്ടന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഒരു പോറൽ പോലും പറ്റാതെ സംരക്ഷിക്കണം. അത്രയേ വേണ്ടൂ നമ്മൾക്ക്.." "ഞാനിനി എങ്ങിനെയാ മോളേ നിന്നെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കേണ്ടത്.. ഈ കുഞ്ഞിനൊരു പോറൽ പോലും പറ്റാതെ സംരക്ഷിയ്ക്കേണ്ടത് നമ്മളല്ല... അത് ജീനയുടെ അച്ഛനും അമ്മയുമായ റെയ്ച്ചലും, ജോസപ്പും ആണെന്ന് നൂറ്‌ തവണ പറഞ്ഞില്ലേ കുട്ടീ നിന്നോട് ഞാൻ.." ഇണങ്ങിയും, പിണങ്ങിയും പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും ഗൗരി അത് കേൾക്കാനോ, അനുസരിയ്ക്കാനോ തയ്യാറായില്ല. അവസാനം അവളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് മനസ്സില്ലാ മനസോടെ വഴിപ്പെടുമ്പോൾ മനസ്സിൽ പ്രത്യാശയുടെ ചെറിയൊരു നിഴൽ മായാതെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടോമൂന്നോ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് ഗൗരിയുടെ മനസ്സ് ഒന്ന് ശാന്തമാകുമ്പോൾ റെയ്ച്ചലിനെ യോ ജോസഫിനെയോ പോയി കാണുക.. അപ്പോഴേക്കും അവരുടെ മനസ്സും ശാന്തമായിട്ടുണ്ടാകും.അവരോടു കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കി കുഞ്ഞിനെ കയ്യേൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുക.. അവർ നേരിട്ടത്തി കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് പോകാൻ തയ്യാറായാൽ ഗൗരിയ്ക്കും അതിനേ എതിർക്കാൻ കഴിയില്ല. നാലോ അഞ്ചോ ദിവസം കഴിഞ്ഞു കാണും.. കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യം ഇനിയും വൈകുന്നത് ബുദ്ധിമോശം ആയിപ്പോകുമോ എന്നോർത്തിട്ട് താൻ തനിയേ ആണ് ജോസഫിനെ കാണാൻ ചെന്നത്.. കാര്യം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ജോസഫിന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടു. അതുവരെ തനിയ്ക്ക്മുഖം തരാതെ മാറി നിന്ന റേയ്ച്ചൽ ഒറ്റ ആട്ട് ആട്ടി. "താനും തന്റെ മോളും കൂടി കൊണ്ട് പോയി പുഴുങ്ങി തിന്നോടോ അതിനേ.. പാവം പിടിച്ച എന്റെ മോളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയല്ലോടോ തന്റെ മോൾ.. അവൾക്ക് അവനോട് അസ്ഥിയിൽ പിടിച്ച പ്രേമമാരുന്നെങ്കിൽ അവനെ കൊണ്ട് അവളെ കെട്ടിയ്ക്കാൻ മേലാരുന്നോടോ തനിയ്ക്ക്... എന്റെ ജീനമോളെയുംകെട്ടി അവൾക്കൊരു കൊച്ചിനെയും ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണോടോ അവൾക്ക് അവനോടുള്ള പൂതി കൂടിയത്... ഇപ്പോൾ തൃപ്തിയായി കാണുവല്ലോ തന്റെ മോൾക്ക്... എന്റെ മോളേ അവൻ കൊല്ലാൻ കാരണക്കാരി അവൾ ഒറ്റയൊരുത്തിയാ.. മറക്കില്ല ഞങ്ങൾ അത്.. അവൻ ഇറങ്ങി വരുമ്പോ അവന്റെ കൂടെ പോയി പൊറുക്കാം എന്ന് കരുതിയാ തന്റെ മോൾ ഇയ്ക്കുന്നതെങ്കിൽ പോയി പറഞ്ഞേക്ക് അവളോട്.. എന്റെ മോളുടെ ഉദരത്തിൽ കയറിയത് പോലൊരു പിച്ചാത്തി അവളുടെ ഉദരത്തിൽ കയറാനും കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന്.. എന്റെ മോളുടെ ഗർഭ പാത്രത്തിൽ പിറവിയെടുത്തതാണെങ്കിലും ആ കരുണൻ എന്ന നായിന്റെ മോന്റെ ചോരയെ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ട. വേണ്ടെന്ന് മാത്രമല്ല അതിനേ ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നും പോകരുത്... ഞങ്ങടെ കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്കിയ അവന്റെ മുഖം ഓർമ വരുമ്പോൾ ആ കൊച്ചിനെ പോലും ഞങ്ങൾ എന്തേലും ചെയ്തു പോകും.. പൊക്കോ.. ഇനി ഈ ആവശ്യവും പറഞ്ഞു മേലിൽ ഈ വീട്ടിന് മുമ്പിൽ വന്നു പോകരുത്... വല്ല പെണ്ണിന്റെയും കഴുത്തിലെ താലി തട്ടിപ്പറിച്ചല്ലെടോ തന്റെ മകളുടെ കഴുത്തിൽ താലി കേറ്റേണ്ടത് എന്നും കൂടി അവളോടൊന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തേക്ക്.. ഞങ്ങടെ ജീന മോളേ പോലെ കരുതി അവളെ ഞങ്ങൾ സ്നേഹിച്ചതിന് ഞങ്ങടെ മകളുടെ ജീവനെടുത്തുകൊണ്ട് വേണമായിരുന്നോ അവൾക്ക് ഞങ്ങളെ ശിക്ഷിയ്ക്കാൻ...ഗതി പിടിയ്ക്കാതെ പോകയേ ഉള്ളൂ.. നെഞ്ച് പൊട്ടി ശപിയ്ക്കുവാ ഞാൻ അവളെ... " റെയ്ച്ചലിന്റെ കണ്ണീർ കണ്ടു തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആശാപം ചിലപ്പോൾ തിരികെ ചെന്നേക്കാം. അത് തന്റെ മകളുടെ ശിരസ്സിൽ വീഴാൻ പോകുന്നില്ല.. "വെറുതേ തെറ്റിദ്ധരിയ്ക്കല്ലേ റെയ്ച്ചലെ എന്റെ മോളേ... അവൾക്ക് കരുണനോട് അങ്ങനൊരു ആശയേ ഇല്ലായിരുന്നു. എനിയ്ക്കറിയാവുന്നതല്ലേ എന്റെ മോളേ.." "ഇത്ര നാളും നല്ലവളാണെന്ന് കരുതി അവളെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നതാ ഞാൻ.. ഇപ്പോളാ അവളെ ശരിയ്ക്കും ഞങ്ങൾക്കുമനസിലാക്കാൻ പറ്റിയത്.. അതിന് ഞങ്ങടെ പൊന്ന് മോൾടെ ജീവൻ ബലി കൊടുക്കേണ്ടി വന്നെന്ന് മാത്രം... ചതിയ്ക്കാനും, കൂടെ നിന്ന് കുതികാൽ വെട്ടാനും തന്റെ മകളെ കഴിഞ്ഞേ ഉള്ളെടോ ഈ ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരാൾ.. കർത്താവ് തമ്പുരാൻ മുകളിലിരുന്നു എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക് അവളോട്‌.. എന്റെ മോടെ കെട്ടിയോനെ തട്ടിയെടുക്കാൻ വേണ്ടി അവള് കാണിച്ച ഈ കൊല ചതിയ്ക്ക് കർത്താവ് അവളോട് പകരം ചോദിച്ചിരിയ്ക്കും.. താൻ നോക്കിയ്ക്കോ.. അന്ന് തന്റെ കണ്ണിലൂടെ കണ്ണീരിന് പകരം ചോര ചാടിയിരിയ്ക്കും... അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഈ പെറ്റമ്മയുടെ കണ്ണീരിന് ദൈവ സമക്ഷം എന്ത് വിലയാ ഉള്ളത്.." മറിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും ഉള്ള ശാപ വചസ്സുകൾ കേട്ട് തലയും കുനിച്ച് അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി പോരേണ്ടി വന്നു. "പോലീസുകാർക്ക് അവൻ മൊഴി നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന്, ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടിയാ അവന് സ്വന്തം ഭാര്യയെ കൊലപ്പെടുത്തേണ്ടി വന്നതെന്ന്. ജീന അവന്റെ ആ ബന്ധത്തെ എതിർത്തപ്പോൾ അവന് അവളെ കൊന്നുകളയുകയല്ലാതെ വഴി ഇല്ലായിരുന്നെന്ന്..." താൻ തിരികെ വന്നു പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഗൗരി ഭിത്തിയോട് ചാരി ചലനം നഷ്ടപ്പെട്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. "റെയ്ച്ചലിന്റെ മകളുടെയും, ഭർത്താവിന്റെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വന്ന മൂന്നാമത്തെ ആ സ്ത്രീ നീയാണെന്നാണ് മോളേ അവർ പറയുന്നത്... പണ്ടെങ്ങോ നിനക്ക് കരുണനോട് ഒരു സ്നേഹം മനസ്സിൽ തോന്നിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൻ ജീനയോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു." ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലോ, മുഖത്തോ പ്രത്യേകിച്ചൊരു ഭാവമാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല. "നിന്റെ പേരും പറഞ്ഞു കരുണനും, ജീനയും നിരന്തരം വഴക്കിടാറുണ്ടായിരുന്നത്രെ... അവരുടെ മനസ്സിൽ തോന്നിയത് സംശയമാണെങ്കിൽ ആ സംശയത്തിലേക്ക് ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് കാള കൂട വിഷം പകർന്ന് നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് വേണം കരുതാൻ. അവർക്ക് വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അവർക്ക് മുമ്പിലൂടെ നീ കരുണന്റെ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് പോന്നത് അവനോട് നിന്റെ മനസ്സിൽ ഒടുങ്ങാത്ത ആഗ്രഹമുള്ളത് കൊണ്ടാണെന്നാണ് അവരുടെ ഭാഷ്യം. അതിനെ വെല്ലാൻ നമ്മുടെ കയ്യിൽ തെളിവുകളൊന്നും ഇല്ലല്ലോ... ജോസഫിന്റെ ആ വാക്കുകൾക്ക് മുമ്പിൽ അച്ഛന് തല കുനിച്ചിറങ്ങി പോരാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ മോളേ.." തന്റെ ഹൃദയം വെന്തു നീറുന്നത് മകൾ കാണാതിരിയ്ക്കാനായി താൻ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മരവിച്ച ഒരു നോട്ടം മാത്രം തന്റെ നേർക്ക് വന്നു. ഒരച്ഛന്റെ നിസ്സഹായത എന്താണെന്ന് അന്നാണ് തനിയ്ക്ക് മനസിലായത്. അതിൽ എന്തെങ്കിലും സത്യമുണ്ടോ മോളേ എന്ന് ചോദിയ്ക്കാൻ നാവുയരുന്നില്ല.. നിനക്കെന്തെങ്കിക്കും മനസ്സറിവുണ്ടോ മോളേ എന്ന് ചോദിയ്ക്കണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ചങ്ക് പിടയും.. സ്വന്തം മകളാണ് പ്രതി സ്ഥാനത്ത്‌ നിൽക്കുന്നത്. അവളുടെ ജീവിതത്തിനു മേൽ ഒരമ്മയുടെ കണ്ണീർ തോരാതെ വീണുകൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണ്.. ഏതാണ് ശരിയെന്നോ, ഏതാണ് തെറ്റെന്നോ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാതെ പോയ അഞ്ച് വർഷങ്ങൾ... ആരും ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ലെന്നും, ആരുടേയും കണ്ണിലെ പകയുടെകനലുകൾ കെട്ടു പോയിട്ടില്ലെന്നും മനസിലാക്കാൻ ഒരു പ്രളയ കാലം തന്നെ വേണ്ടി വന്നു.. കല്ലാറിന്റെ മാറിലൂടെ നീന്തിക്കയറി വന്ന ഒരു അജ്ഞാതൻ തന്റെ മകളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കടയ്ക്കലാണ് പിടിച്ചു കുലുക്കിയിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് ഗോപിയാശാന് തോന്നി. അതിന്റെ അനന്തര ഫലങ്ങൾ തന്റെ മകളുടെ ജീവിതത്തെ അടിമുടി ഉലച്ചു കളയാൻ പോലും പ്രാപ്തമാണ്.. എവിടെ നിന്നോ, എവിടേയ്‌ക്കോ പോകുന്ന ജീവിത പാതയിൽ കുറച്ച് ശരി തെറ്റുകൾ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.. കാലത്തിന് മാത്രമേ അതിലെ ശരികൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.. അത് ഒരു ജീവിതത്തിന്റെതായാലും, ഒരുപാട് ജീവിതങ്ങളുടേതായാലും.. (തുടരും) #📔 കഥ