#📙 നോവൽ - പ്രളയം ✍️ രചന - Aniprasad ടൗണിൽ നിന്ന് ഒന്ന് മുപ്പതിന് വിട്ട ജീമോൻ ബസ് പുല്ലാമല കവലയിൽ വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ സമയംഉച്ച കഴിഞ്ഞു രണ്ട് പത്ത്‌. ബസിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് ചാടിയിറങ്ങിയ കണ്ടക്ടർ അവിടെ നിന്ന് കൊടുവത്തൂർ കടവിലേക്കുള്ള ആൾക്കാരെല്ലാം ഇറങ്ങിയ്ക്കോ എന്ന് ഡോറിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് പറയും മുമ്പേ ഗൗരി സീറ്റിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അവൾക്ക് പിന്നാലേ അവളോട് ചേർന്നിരുന്നു മയങ്ങിയ,ആറു വയസ്സോളം പ്രായം വരുന്ന ശ്രീമയിയും എണീറ്റ് നിന്നു. ഉച്ച നേരമായതിനാൽ പുല്ലാമല കവലയിൽ ബസ് ഇറങ്ങാൻ ആള് തുലോം കുറവായിരുന്നു. ഗൗരി കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന, ടൗണിൽ നിന്നും കടയിലേക്ക് വേണ്ടിയ സാധനങ്ങൾ നിറച്ച കിറ്റും എടുത്തുകൊണ്ട് മാറുകയ്യാൽ മായമ്മയെയും പിടിച്ച് ബസിനു വെളിയിൽ വന്നിട്ട് ചുറ്റിനും നോക്കി. താനും മായമ്മയും അല്ലാതെ കടവത്തേയ്ക്ക് പോകാൻ മറ്റാരുമില്ല. ആരെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അര കിലോമീറ്റർ ദൂരം അവരോട് മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും നടന്നു പോകാമായിരുന്നു. "ഗൗരിയമ്മേ.. ഞാൻ പിടിയ്ക്കണോ ആ സാധനങ്ങൾ..." ബസിൽ ഇരുന്നു ചുളുങ്ങിപ്പോയ ശ്രീമയിയുടെ പട്ടു പാവാട ചുളിവ് തീർത്തിടുന്നതിനിടയിൽ, ഗൗരിയോട് അവൾ തിരക്കി. "വേണ്ടെടീ മായമ്മേ.. നീ തൽക്കാലം ഗൗരിയമ്മേടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചോ.. ട്ടോ.." കുഞ്ഞിന്റെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ നൽകികൊണ്ട് ഗൗരി നിവർന്നു നിൽക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും അവർ വന്ന പ്രൈവറ്റ് ബസ് ഒരു ഹുങ്കാരം മുഴക്കി മുൻപോട്ട് പാഞ്ഞു പോയി. അതോടെ അവർക്ക് പിന്നിൽ മൂന്നോ നാലോ കടകൾ മാത്രമുള്ള പുല്ലാമല കവലയുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു. ഗൗരി മുമ്പോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്നും'ഗൗരിയേ.. ഞാനുമുണ്ടേ'എന്ന വിളി കേട്ടത്. ഗൗരി അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സാരി തലയിലൂടെ വലിച്ചിട്ട് റസിയ അവർക്കടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വന്നു. നാൽപ്പത്തഞ്ചു വയസ്സ് പ്രായമേ ഉള്ളെങ്കിലും അവരെക്കണ്ടാൽ അമ്പത് വയസിന് മേൽ മതിപ്പ് തോന്നുമായിരുന്നു. അവരുടെ ധൃതി വച്ചുള്ള നടത്തത്തിൽ പോലുമുണ്ട് കാലത്തിന്റെ ചാട്ട വാറടി ഏറ്റതിന്റെ ക്ഷീണം. "റസിയത്താ എവിടെ പോയതാ ഇത്.. ഇനി തൊഴിലുറപ്പ് പണി നേരത്തെ തീർത്തോ." അവർ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ ഗൗരി ചോദിച്ചു. "ഞാനിന്ന് പണിയ്ക്ക് പോയില്ല മോളെ.. ജാസ്മിന്റെ അടുത്ത്‌ വരെ പോണമായിരുന്നു... അങ്ങോട്ട് പോയിട്ട് വരുവാ.ഞാനീ ബസിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബാക്കി വാങ്ങിയ്ക്കാൻ നിന്നത് കൊണ്ടാ നിങ്ങളെന്നെ കാണാതിരുന്നത്."." "അവൾക്ക് എന്തുണ്ട് വിശേഷം.. സുഖമാണോ രണ്ടാൾക്കും.." താൻ ചോദിച്ചത് റസിയാത്ത കേട്ടില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ഗൗരി ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു. "ഓ.. സുഖം.. എനിയ്ക്കൊന്നും പറയാൻ വയ്യെന്റെ പടച്ചറബ്ബെ.." അവരുടെ സംസാരത്തിൽ മകളുടെ ജീവിതം ഓർത്തുള്ള ഒരാശങ്ക അവരുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടെന്ന് ഗൗരിയ്ക്ക് തോന്നി. റസിയയുടെ ഏക മകളായ ജാസ്മിനെ ആദ്യം വിവാഹം ചെയ്തത് ഒരു ഗൾഫുകാരൻ ചെക്കനായിരുന്നു. സന്തോഷകരമായ ദാമ്പത്യം. ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായതിന്റെ ആറാം മാസം ഗൾഫിൽ നിന്ന് നാട്ടിൽ വന്ന സുബൈർ കുടവത്തൂരുള്ള വീട്ടിലേക്ക് ജാസ്മിനെ കാണാൻ വരവേ കല്ലാറിന്റെ മദ്ധ്യേ വച്ച് കടത്ത്‌ തോണി മറിഞ്ഞു മരണപ്പെടുകയായിരുന്നു. അതിന് ശേഷം ഒന്നര വർഷത്തോളം ആ കുടുംബത്തിന് തീരാ ദുരിതങ്ങളായിരുന്നു കൂട്ട്. അവസാനം ജാസ്മിൻ ടൗണിൽ ഒരു തുണിക്കടയിൽ ജോലിയ്ക്ക് പോയി തുടങ്ങിയതോടെ റസിയാത്തയ്ക്ക് അൽപ്പമൊരു ആശ്വാസം വന്നു. പക്‌ഷേ അതിനിടയിൽ മറ്റൊരു സംഭവമുണ്ടായി. ജാസ്മിൻ തനിയ്ക്കൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന രാജീവൻ എന്ന യുവാവുമായി സ്നേഹത്തിലായി. ജാതിയോ, മതമോ നോക്കാതെ ജാസ്മിനെ സ്വീകരിക്കാൻ രാജീവൻ ഒരുക്കമായിരുന്നു. ഒറ്റ കണ്ടീഷനിൽ. മൂന്ന് വയസുള്ള നൂർജു വിനെ ഉമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് വേണം തന്നോടൊപ്പം വരാൻ. മകളുടെ നിർബന്ധത്തിന് കൂട്ട് നിൽക്കാൻ റസിയാത്ത ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. പക്‌ഷേ നൂർജുവിനെ വീട്ടിൽ നിർത്തിയിട്ട് ജാസ്മിൻ അവനൊപ്പം ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കളയുമെന്ന അവസ്ഥ വന്നപ്പോൾ ആയമ്മയ്ക്ക് മകളുടെ പിടിവാശിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നു. ജാസ്മിൻ, രാജീവനെ രെജിസ്റ്റർ ചെയ്തു കൂടെ ജീവിയ്ക്കാൻ പോയി ആറു മാസത്തോളം കഴിഞ്ഞു അവർക്കിടയിൽ എന്തൊക്കെയോ സ്വരച്ചേർച്ച നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഒരിയ്ക്കലോ മറ്റോ റസിയാത്ത തന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ഗൗരി ഓർത്തു. "നിങ്ങളെവിടെപ്പോയതാ മക്കളേ.. സാധാരണ ഗൗരി കടയിലേക്കുള്ള സാധനം എടുക്കാൻ ടൗണിൽ പോകുമ്പോ മായമ്മ കൂടെ വരാറില്ലല്ലോ.." കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ റസിയാത്ത ശ്രീമയിയുടെ മുടിയിൽ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകിക്കൊണ്ട് തിരക്കി. ഗൗരി പെട്ടന്ന് തങ്ങളുടെ സംസാരം മായമ്മ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. "അവൾക്ക് അച്ഛനെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു റസിയാത്ത.. അങ്ങനൊന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നതല്ല മോള്.. ഒന്ന് കൊണ്ട് പോയി കാണിച്ചിട്ട് വരുവാ.." ഗൗരി ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "എവിടെ.. ജയിലിലോ.. ജയിലിൽ പോയിട്ട് വരുവാണോ നിങ്ങൾ.." ഗൗരി മറുപടി പറയാതെ തലയാട്ടി. "കരുണൻ ഇറങ്ങാറായില്ലേ മോളെ.. എത്രനാളായി അവൻ അഴിയ്ക്കുള്ളിൽ ആയിട്ട്.." അവർ എന്തോ ഓർത്തെടുക്കും മട്ടിൽ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. "അഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞു. ഇവൾക്ക് ആറോ ഏഴോ മാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ ആയിരുന്നില്ലേ..." ഓർമയിലേക്ക് ആ സംഭവങ്ങൾ തികട്ടി വന്നിട്ടോ എന്തോ ഗൗരിയുടെ മുഖം മുറുകി. "രണ്ടോ മൂന്നോ മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ പുറത്തേയ്ക്ക് പോരാമെന്ന് പറഞ്ഞു.." "അത് കഴിഞ്ഞാലോ മോളെ.. കരുണൻ വന്നാൽ മായമ്മയെ കൊണ്ട് പോകില്ലേ.." "കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോട്ടെ.. അവകാശമുള്ള ആളല്ലേ റസിയാത്ത കൊണ്ട് പോകുന്നത്. എനിയ്ക്ക് തടയാൻ പറ്റുവോ.." ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സോളം പ്രായമുള്ള ഒരു ഇളം പെണ്ണിന്റെ നെഞ്ചുരുകുന്ന തേങ്ങൽ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. അങ്ങനൊരു സംഭവം നടന്നാൽ ഇവൾക്കതു താങ്ങാനുള്ള ശക്തി പടച്ച റബ്ബ് കൊടുക്കാണ്ടിരിയ്ക്കില്ല. "ഓ.. ഭാഗ്യം.. കടവിൽ തോണിയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു റസിയാത്ത.. ഞാൻ കരുതിയത് ഈ നേരത്ത്‌ ആരെയെങ്കിലും കൊണ്ട് ലോപ്പസ് ചേട്ടൻ കൊടുവത്തൂരിന് പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്നാ... അവിടെ ആരൊക്കെയോ അക്കരയ്ക്ക് പോകാനുണ്ടെന്നും തോന്നുന്നല്ലോ.. വേഗം നടക്ക് മോളെ.. ആളില്ലെന്ന് കണ്ടാൽ അവര് ചിലപ്പോൾ തോണി വിട്ട് പൊയ്ക്കളയും.." മൂവരും ധൃതിയിൽ കടവിലേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ തോണിയും, മുളoകുഴയുമുണ്ട്പക്‌ഷേ ലോപ്പസ് ചേട്ടനെ അവിടെ കാണാനില്ല. കൊടുവത്തൂരിന്പോകാനായി നാല് ചെറുപ്പക്കാർ കടത്ത്‌ തോണിയ്‌ക്കരികിൽ നിൽപ്പുണ്ട്. അവരിൽ രണ്ട് പേർ ഷർട്ട് ഊരി കയ്യിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ട് കല്ലാർ നീന്തിക്കടക്കാൻ ഉള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. "നിങ്ങളെന്താ ബെന്നിച്ചാ, ആറ് നീന്തിക്കടക്കാൻ പോവാണോ.. നല്ല ഒഴുക്കുണ്ടേ പിള്ളേരെ.. ചെമ്പൻ മലയിൽ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടെന്നാ തോന്നുന്നത്. കണ്ടില്ലേ കല്ലാറിന്റെ കൊടുവത്തൂരുള്ള ഭാഗം കലങ്ങി പ്പതഞ്ഞു ഒഴുകുന്നത്.. അടിയൊഴുക്കും ശക്തമായിരിയ്ക്കും." അവർ ആറ്റിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ട് ഗൗരി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. "നീന്തി ക്കയറാതെ പറ്റില്ല ചേച്ചീ.. നമ്മൾക്കിന്ന്അക്കര പിടിയ്ക്കണേൽ ആറ് നീന്തിക്കടന്നേ പറ്റൂ.." "ഈ കടത്ത്‌ വള്ളം ഇവിടെ പിന്നെന്തിനാടാ ബെന്നിച്ചാ ഇട്ടേക്കുന്നത്. ലോപ്പസ് ചേട്ടനെവിടെ. നീ അയാളെ വിളിയ്ക്ക്.." ലോപ്പസ് മഴയും വെയിലും കൊള്ളാതെ ഇരിയ്ക്കാനായി കടവത്ത്‌ നിൽക്കുന്ന കൂറ്റൻ പേരാൽ മരത്തിന് കീഴെ തുണിയും, ടാർപ്പയും കൊണ്ട് നിർമിച്ച കൂടാരത്തിനു നേർക്ക് നോക്കി ഗൗരി പറഞ്ഞു. "പത്ത്‌ പേരില്ലാതെ അയാൾ തോണി ഇറക്കില്ലെന്ന്..." ബെന്നിച്ചന്റെകൂടെ നിന്ന മുരളി പറഞ്ഞു. "എന്ന് അയാളാണോ തീരുമാനിയ്ക്കുന്നത്. പത്ത്‌ പേര് വന്നില്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ ഇവിടെ നിന്ന് മഴ നനയണോ.. എവിടെ അയാൾ.." "അവിടുണ്ട്. അയാൾ വെള്ളമടിച്ചു സെറ്റായി ഇരിയ്ക്കയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ ഇത്ര പിടിവാശി പിടിയ്ക്കില്ല.ഒരു മണിയ്ക്കൂർ കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അയാളോട് പറയുവാ ഒന്ന് അക്കരവിടാൻ. അയാളത് കേട്ട മട്ടു പോലും കാണിയ്ക്കുന്നില്ല." ഗൗരി മായമ്മയെ, റസിയാത്തയുടെ അടുത്ത് നിർത്തിയിട്ട് ആകൂടാരത്തിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് ചാക്ക് കൊണ്ട് വാതിൽ വച്ച അതിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി. ലോപ്പസ് എന്ന മധ്യവയസ്ക്കൻ കൂടാരത്തിനുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ ഒരു മൊബൈലിന്റെ ഡിസ്‌പ്ലെയുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു "ലോപ്പസ്ചേട്ടാ, ഞങ്ങൾക്കൊന്ന് അക്കരയ്ക്ക് പോണം..." ഗൗരി വന്ന് അയാളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. "പൊക്കോ. ഞാൻ പറഞ്ഞോ പോകണ്ടാന്ന്നിങ്ങൾക്ക് അക്കരെ പോകണമെങ്കിൽ ഞാനെന്ത് വേണം.." അയാൾ മൊബൈലിൽ നിന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റാതെ ചുണ്ടത്ത്‌കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്ന ബീഡിയെടുത്ത്‌ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പുക ഊതി വിട്ടു. "ഇതെന്ത് വാർത്താനമാ ചേട്ടാ നിങ്ങൾ പറയുന്നത്... നിങ്ങളല്ലേ കടത്തുകാരൻ. ഞങ്ങൾ ഏഴു പേരുണ്ട്.. ഞങ്ങൾക്ക് അക്കരയ്ക്ക് പോകണം. അപ്പോൾ ചേട്ടനോടല്ലാതെ ഞങ്ങൾ ആരോടാ പറയേണ്ടത്.. പോരാത്തതിന് മഴയും വരുന്നുണ്ട്..." ഗൗരിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നല്ല വിധേയത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു. "മഴയോ മഞ്ഞോ എന്താന്നു വച്ചാൽ വരട്ടെ. നാലും മൂന്നും ആറ് പേർക്കുവേണ്ടി നെഞ്ച് പൊട്ടാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് വയ്യ. ആ കഴുക്കോലും പിടിച്ച് ഞാൻ വള്ളത്തിൽ കയറി മലർന്നു നിൽക്കുവല്ല. പത്തെണ്ണത്തിനെയും വച്ച് വള്ളം കുത്തി ഈ കരയിൽ നിന്ന് മറുകരയിൽ കൊണ്ട് നിർത്തണം.. ഒരാളെയും രണ്ട് പേരെയും കൊണ്ടൊന്നും വള്ളം കുത്താൻ എന്നേ കിട്ടില്ല.." "ഒരാളാണോ ചേട്ടാ ഇത്. ഞങ്ങൾ ഏഴു പേരില്ലേ..." "ങാ.. നാലഞ്ചുപേരൂടി വരട്ടെ. അത് വരെ അവിടെ നിൽക്ക്.. കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിന്നെന്നു കരുതി ആരുടേയും മുട്ട് പൊട്ടി പോവത്തൊന്നും ഇല്ല. കൃത്യ സമയത്തിന് വള്ളം എടുത്തോണം എന്ന് പറയാൻ ഇത് കെ എസ് ആർ ടി സി ബസ്സൊന്നും അല്ല..." "എന്റെ പൊന്നു ചേട്ടാ. ഞാൻ പറയുന്നതൊന്ന് കേൾക്ക്. എന്റെ കൂടെ എന്റെ കുഞ്ഞുണ്ട്. മഴ പെയ്താൽ അത് നനഞ്ഞു പനി പിടിയ്ക്കും.റസിയാത്തയ്ക്കാണെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ പനി ചൂടാ.. അതിന്റെ കൂടെ മഴ നനയുക കൂടി ചെയ്‌താൽ പിന്നെ പറയേണ്ട കാര്യമില്ല. അതിനെയൊക്കെ നോക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉള്ളതാണെങ്കിൽ വേണ്ടില്ല." "അങ്ങനെയുള്ളവര് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോ ഒരു കുട കയ്യിൽ കരുതിയ്ക്കോണം. കൊടുവത്തൂര് എപ്പോഴാ മഴ പെയ്യുന്നതെന്ന് പ്രവചിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ഒന്ന് പോയേ കൊച്ചേ നീ.. രണ്ട് തുള്ളി മഴവെള്ളം തറയിൽ വീണാൽ പനി പിടിയ്ക്കും പോലും. ഇനി എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും പത്തു പേരിൽ കൂടുതൽ വരാതെ ഞാൻ വള്ളം കുത്തില്ല.. അതല്ല നിനക്കൊക്കെ ഇപ്പത്തന്നെ അക്കരെ ചെന്ന് പണ്ടാര അടങ്ങിയെ തീരൂ എന്നുണ്ടെങ്കിൽ ദേ കിടക്കുന്നു വള്ളം.. അവിടെ തന്നെ ഇരുപ്പുണ്ട് മുഴക്കോൽ.. തന്റേടമുള്ള മക്കളാരെങ്കിലും ഈ കൂട്ടത്തിലുണ്ടെങ്കിൽ വള്ളം എടുത്തോണ്ട് അക്കരയ്ക്ക്പൊക്കോ.. കാണട്ടെ നിന്റെയൊക്കെ ഉശിര്." അയാൾ പരിഹാസത്തോടെ ഗൗരിയേഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ഒരു ബീഡി കൂടി എടുത്തു ചുണ്ടിൽ വച്ച് കടിച്ചു പിടിച്ചു. ഗൗരി അവിടെ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നടന്ന് ആറ്റു വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ ശേഷം വെള്ളത്തിന്റെ കെട്ടഴിച്ചു വിട്ടു. പിന്നെയവൾ വള്ള പ്പടിയിൽ കൈകുത്തി വള്ളത്തിലേക്ക് കയറി. "ബെന്നിച്ചാ വള്ളം പിടിച്ചോണേ..." അവൾ മുളങ്കോൽ കൊണ്ട് വള്ളം നിയന്ത്രണത്തിലാക്കി കുത്തി നിർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞിട്ട് ഓരോരുത്തരെയായി വള്ളത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ച് കയറ്റി. അവസാനം ബെന്നിച്ചൻ വള്ളം തള്ളി വിട്ട ശേഷം പതിയെ വള്ളത്തിന് ഉലച്ചിൽ തട്ടാത്ത വിധം വള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. ലോപ്പസ് കൂടാരത്തിനുള്ളിൽ നിന്നിറങ്ങി പുറത്ത് വന്നുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കടത്തു വള്ളം ഒരു വള്ളപ്പാട് അകലെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "ഡീ.." അയാൾ ചുണ്ടിൽ കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്ന ബീഡി തുപ്പിക്കളഞ്ഞ ശേഷം അവിടെ നിന്ന് അലറി. തുഴ ഊരി കുത്തുന്നതിനിടയിൽ ഗൗരി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത്‌ എന്തിനും തയ്യാറായി ബെന്നിച്ചനും, മുരളിയും നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "നീയൊക്കെ അനുഭവിയ്കുമെടീ. ചെവീല് നുള്ളിയ്ക്കോ നീ. നീയൊന്നും മാത്രമല്ല, കൊടുവത്തൂരുള്ള ഓരോ എണ്ണത്തിനെയും ഞാൻ അനുഭവിപ്പിയ്ക്കും.. നീയൊക്കെ ഇനി പുറം ലോകം കാണണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ലോപ്പസ് തീരുമാനിക്കും.അവിടെ കിടക്കേയുള്ളൂ നീയൊക്കെ കുറെ കാലം." അയാൾ ഗർജ്ജിച്ചു. "അത്രയ്ക്കാക്രോശിയ്ക്കല്ലേ ലോപ്പസ് ചേട്ടാ. ചെമ്പൻ മലയും, കല്ലാറും ഒരേ പോലെ വിചാരിച്ചിട്ടും തടുത്ത്‌ നിർത്താൻ പറ്റാത്ത മനുഷ്യരാ.. അവരെ വെല്ലുവിളിച്ചു തോൽപ്പിച്ചു കളഞ്ഞേക്കാമെന്ന് കരുതരുത്. വിഡ്ഢിത്തമാ അത്." തന്റെപകുതി പ്രായമില്ലാത്ത ഒരു പെണ്ണ് തന്റെ മുഖത്തടിച്ച വണ്ണം പറഞ്ഞിട്ട് കല്ലാറിന്റെ മാർ കീറി മുറിച്ച്,ഒഴുക്കിനെ വകഞ്ഞു മാറ്റി വള്ളമൂന്നി പോകുന്നത് അയാൾ നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി നിന്നു. ♦️♦️ ഒരു കാലത്ത്‌ കല്ലാറിന്റെ മറുകര, ചെമ്പൻ മലയുടെ താഴ്വാരം മുഴുവൻ കാട്ടു വള്ളികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് കാട് പിടിച്ചു കിടന്ന മനുഷ്യന്റെ കാൽ പോലും പതിയാത്ത ഇടമായിരുന്നു. അന്ന് പുല്ലാമല എന്നൊരു കവലയോ, അങ്ങിനെ ഒരു റോഡോ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു നടവഴി അതിലെ കടന്ന് പോയി ദൂരെയുള്ള ടാർ നിരത്തിൽ ചേരുന്നു. അതായിരുന്നു പുല്ലാമല. ഇരുപത്തഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പുല്ലാട്ടെ പീലിപ്പോസ് തന്റെ അനുചരന്മാരുമായെത്തി കാട് വെട്ടി തെളിച്ചു തുടങ്ങിയതോടെയാണ് അവിടൊരു ഗ്രാമം പിറവി കൊള്ളുന്നത്. പീലിപ്പോസ് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയായത്കന്നി മണ്ണിന്റെ സഹായത്തോടെയാണെന്ന് ഏവർക്കും അറിയാം.. അവിടെയും, ഇവിടെയുമൊക്കെ നിന്ന് കുറച്ച് കുടുംബങ്ങൾ കൂടി അവിടെ കൃഷി ചെയ്യാൻ എത്തിചേർന്നു. അങ്ങനെ എത്തിയവർ മാടങ്ങളും, കുടിലുകളും വച്ച് അവസാനം അത് ചെറിയ ചെറിയ വീടുകളാക്കി മാറ്റി കൊണ്ടിരുന്നു. വീടുപണിയ്ക്കാവശ്യമായ സാധനങ്ങളൊക്കെ അവർ വള്ളത്തിൽ കൊണ്ട് വന്നിറക്കി ചുമന്ന് കൊണ്ട് പോകും. പത്തോ പതിനഞ്ചോ വീടിരുന്ന ഇടത്ത്‌ നാൽപ്പത്തി ആറോളം വീടുകൾ വന്നിരിയ്ക്കുന്നു. ജനസംഖ്യ ഏറിയതോടെ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെയും കണ്ണുകൾ അവിടേയ്ക്ക് വീണു. അവർആദ്യം കൊടു വത്തൂരിലെ ജനങ്ങൾക്ക് കൊടുത്ത സൗകര്യം പഞ്ചായത്ത്‌ വക കടത്താണ്... കടത്ത്‌ തോണി വന്നതോടെ എല്ലാവർക്കും ഏത് നേരവും പുറത്തെത്താം എന്ന സ്ഥിതിയായി. പട്ടയവുംവീട്ടു നമ്പറും, റേഷൻ കാർഡുമൊക്കെ അവർക്ക് കിട്ടിതുടങ്ങാൻ താമസം വേണ്ടി വന്നില്ല. അവർ ഓരോരുത്തർക്കും കൃഷിഭൂമിയും, മറ്റ് കാർഷിക വിളകൾ കൃഷി ചെയ്യുന്ന ഇടവും ആയതോടെ അവരെല്ലാവരും ചേർന്ന് കല്ലാറിന് സമാന്തരമായി ഒരു റോഡ് ഉണ്ടായി കിട്ടാനായി സർക്കാരിന് അപേക്ഷ നൽകി. അത് പക്‌ഷേ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. കൊടു വത്തൂരിൽ തുടങ്ങുന്ന റോഡ് കല്ലാറിന്റെ കരയിലൂടെ പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു ഒൻപത് കിലോമീറ്റർ ദൂരം പോയി വേണം നഗരത്തിലെ ബൈ പാസ് റോഡിന്റെ ലിങ്കിലേക്ക് പ്രവേശിയ്ക്കാൻ. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ കൊടുവത്തൂർ നിന്ന് പതിനെട്ടു കിലോമീറ്റർ യാത്ര ചെയ്യണം ടൗണിൽ എത്തിപ്പറ്റാൻ. ചെമ്പൻ മല ചെരിഞ്ഞിറങ്ങി വരുന്ന രണ്ട് കിലോമീറ്റർ ദൂരം വനതിനുള്ളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യണം. സർക്കാർ സഹായത്താൽ സർവ്വ തടസങ്ങളും മാറി അവിടെ ഒരു പാതവരിക തന്നെ ചെയ്തു. പിന്നെ വൈദ്യുതി എത്താനും താമസമുണ്ടായില്ല. അതെന്തായാലും ഒറ്റ മഴയിൽ തന്നെ ആ റോഡിന്റെ പണി കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ കാണുമ്പോൾ അതിന് റോഡെന്ന പേരല്ലാതെ വെള്ളമൊഴുകി പോകുന്നഒരു ചാൽ പോലെ തോന്നും ആ പാത കണ്ടാൽ..ആദ്യകാലത്ത്‌ ജീപ്പും, ഓട്ടോയുമൊക്കെ മൂന്നിരട്ടി കാശ് വാങ്ങി അത്യാവശ്യക്കാരെ ടൗണിൽ നിന്നു കൊടുവത്തൂർ എത്തിയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു ടൗണിൽ നിന്ന് ഒരു തവണ കൊടുവത്തൂർ വന്നു പോകുന്ന ജീപ്പ് കാരന് അതിന്റെ രണ്ടിരട്ടി പൈസയുടെ പണി വന്നു തുടങ്ങിയതോടെ അവരെല്ലാം ആ പാത ഉപേക്ഷിച്ചു. ഒൻപത് കിലോമീറ്റർ നടന്നു കൊടു വത്തൂർ എത്താമെന്ന് വച്ചാൽ രണ്ട് കിലോമീറ്റർ വനത്തിനുള്ളിലൂടെ പോകണമെന്നതിനാൽ അവിടം സുരക്ഷിതമല്ല താനും. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അത്രയധികം പൈസ നൽകി യാത്രചെയ്യാനുള്ള പാങ്ങൊന്നും അവിടത്തുകാർക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. പാത തകർന്നതോടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്കും പുറത്തേയ്ക്ക് കടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായി. അതോടെയാണ് കൊടു വത്തൂർ നിവാസികളുടെ സർവരുടെയും പിന്തുണയോടെ കല്ലാറിന് കുറുകെ പുല്ലാമലയെയും, കൊടുവത്തൂരിനെയുംതമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു പാലത്തിനായിപീലിപ്പോസ് സർക്കാരിന് നിവേദനം നൽകുന്നത്. അത്തവണത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുൻപ് പാലം പണി തുടങ്ങിയെങ്കിലും നാല് തൂണുകൾ മാത്രമായി അതിന്നും കല്ലാറിന്റെ മാറ് തുളഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ഇനി ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വരാതെ ആ തൂണിന് മേൽ ഒരുതുള്ളി സിമന്റോ മണലോ വീഴില്ലെന്ന് മനസിലായതോടെ ജനങ്ങൾ പത്തി മടക്കി കാത്തിരിപ്പ് തുടരുന്നു. ഇന്ന് കൊടുവത്തൂരിൽ എടുത്തു പറയാനുള്ളത് ഒരു അംഗൻവാടിയും,എൽ പി സ്കൂളുമാണ്. സ്കൂളിൽ നാല് ക്ളാസുകളിലേക്ക് രണ്ട് അധ്യാപകരാണ് ആകെയുള്ളത്. ഒരു ശിപായിയും, അധ്യാപകരിൽ ഒരാളും പുറത്ത് നിന്ന് വരുന്നവരാണ്. അംഗൻവാടിയിലെ അധ്യാപികയും ആയയുമെല്ലാം വത്സല ടീച്ചറാണ്. കൊടുവത്തൂരിൽ ആകെയുള്ള ആവശ്യ സാധനങ്ങൾ കിട്ടുന്ന കട ഗോപിയാശാന്റെ കടയാണ്. അതിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള നടത്തിപ്പ് കാരി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൾ ഗൗരിയും. ചായയും, ചെറു കടികളും മുതൽ ഒരുവിധപ്പെട്ട സർവ്വ സാധനങ്ങളും ഗൗരി അവിടെ കച്ചവടത്തിന് വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗോപിയാശാനേ പറ്റി പറഞ്ഞാൽ ഭാര്യ മരണപ്പെട്ടതോടെയാണ് അയാൾ മദ്യപാനവും പുകവലിയുമൊക്കെ നിർത്തി മകൾക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയത്. അത് ഒരു വിധത്തിൽ ഗൗരിയുടെ പിടി കൊണ്ട് വന്ന മാറ്റമെന്ന് വേണം പറയാൻ. ചെറിയൊരു കൃഷ്ണ ക്ഷേത്രവും,ഞായറാഴ്ചകളിൽ മറ്റു പള്ളിയിൽ നിന്ന് വന്ന് അച്ഛൻ ആരാധന നടത്തി പോകുന്ന ഒരു ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളിയും ആ മനുഷ്യർക്കിടയിലുണ്ട്. ഒന്നുമില്ലായ്മയിലും കുടവത്തൂരിലെ ഭൂരിഭാഗം ജനങ്ങൾക്കും ഇതിൽ തൃപ്തിക്കുറവൊന്നും ഇല്ലെന്ന് വേണം പറയാൻ.. (തുടരും) ( ഈ കഥ ചിലരൊക്കെ വായിച്ചുതീർത്ത കഥയായിരിക്കും വായിക്കാത്തവർക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഇവിടെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് ... അഭിപ്രായങ്ങൾ അറിയിക്കുക ...) #📔 കഥ