#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 The Double Knot (കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. പുറത്ത് കർക്കിടകത്തിലെ കറുത്ത രാത്രി പെയ്തിറങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം ജനാല ചില്ലുകളിലൂടെ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലേക്ക് ഭീതിപ്പെടുത്തുന്ന നിഴലുകളെ പടർത്തി. സുരേശന്റെ വിശാലമായ കിടപ്പുമുറിയിൽ വിലകൂടിയ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം മരുന്നുകളുടെയും ഒരു ചെറിയ മരണഗന്ധത്തിന്റെയും മിശ്രിതം നിറഞ്ഞുനിന്നു. കട്ടിലിൽ അബോധാവസ്ഥയിൽ കിടക്കുന്ന സുരേശന്റെ ശ്വാസം ഒരു നേർത്ത നൂലിഴ പോലെ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നു. ഭാഗ്യലക്ഷ്മി കയ്യിലിരുന്ന ചെറിയ നീലനിറത്തിലുള്ള കുപ്പിയിലേക്ക് നോക്കി. അതിൽ അയാളുടെ ആയുസ്സിന്റെ ബാക്കിപത്രമുണ്ട്. "അരുതേ ഭാഗ്യലക്ഷ്മി... നിന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യത്വം പൂർണ്ണമായും മരവിച്ചോ?" മുറിയുടെ ഇരുണ്ട മൂലയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അപരൻ' ചോദിച്ചു. അയാൾ ഭാഗ്യലക്ഷ്മിയുടെ തന്നെ രൂപമാണ്, പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം നിസ്സംഗതയുണ്ട്. ഭാഗ്യലക്ഷ്മി പുച്ഛത്തോടെ ചുണ്ടുകൾ കോട്ടി. "മനുഷ്യത്വമോ? ദാരിദ്ര്യം കാരണം പട്ടിണി കിടന്നപ്പോൾ ആരും എനിക്ക് മനുഷ്യത്വം വിളമ്പി തന്നില്ല. ഈ കിളവൻ എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചത് സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല, അയാളുടെ തളർച്ചയിൽ താങ്ങാൻ ഒരു സുന്ദരി വേണം എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്. എന്റെ ജീവിതം ഇയാൾക്ക് ഹോമിക്കാനുള്ളതല്ല." "പക്ഷേ അയാൾ നിന്നെ വിശ്വസിച്ചു," അപരൻ എഴുന്നേറ്റു നടന്നു. "സ്വന്തം ആദ്യഭാര്യയെയും മക്കളെയും ഇയാൾ പുറത്താക്കിയത് നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്. ഇയാളുടെ സർവ്വ സ്വത്തും നിന്റെ പേരിലാക്കാൻ ഇയാൾ മടിച്ചില്ല. ആ വിശ്വാസത്തെ നീ ഇപ്പോൾ വിഷം കൊടുത്തു കൊല്ലുകയാണ്." "അതിനെയാണ് ബുദ്ധി എന്ന് പറയുന്നത്," ഭാഗ്യലക്ഷ്മി കുപ്പിയിലെ ദ്രാവകം സുരേശന്റെ വായിലേക്ക് സാവധാനം ഒഴിച്ചു. "ഇയാൾ തന്നത് സ്നേഹമല്ല, ഭിക്ഷയാണ്. എനിക്ക് വേണ്ടത് ആധിപത്യമാണ്. സുരേശൻ മരിച്ചാൽ ഈ മലനിരകളിലെ എസ്റ്റേറ്റുകളും കൊച്ചിയിലെ ഫ്ലാറ്റുകളും എല്ലാം എന്റേതാകും. പിന്നെ ആദർശും ഞാനും... ഞങ്ങൾ പുതിയൊരു ലോകം പണിയും." ……. വിഷം ഉള്ളിൽ ചെന്ന സുരേശന്റെ ശരീരം ചെറുതായി വിറച്ചു. മരണം ഉറപ്പുവരുത്താൻ ഭാഗ്യലക്ഷ്മിക്ക് മറ്റൊരു പ്ലാൻ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അത് ആത്മഹത്യയാണെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കണം. അവൾ അലമാരയുടെ ഉള്ളറയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ഒരു പൊതി പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള, സ്വർണ്ണക്കസവുള്ള ഒരു പഴയ പട്ടുസാരിയായിരുന്നു. "ഇത്..." അപരൻ ഞെട്ടലോടെ ആ സാരിയിലേക്ക് നോക്കി. "ഇത് സുരേശന്റെ ആദ്യഭാര്യ തൂങ്ങിമരിച്ചപ്പോൾ ഉടുത്ത അതേ സാരിയല്ലേ?" "അതെ," ഭാഗ്യലക്ഷ്മി ക്രൂരമായ ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "പഴയ ഓർമ്മകൾ സുരേശനെ അലട്ടിയിരുന്നെന്നും, ആ വിഷമത്തിൽ അയാൾ തന്റെ ആദ്യഭാര്യയുടെ സാരിയിൽ തന്നെ ജീവനൊടുക്കിയെന്നും നാളെ പത്രങ്ങളിൽ വരും. ഇതിനായി മാസങ്ങളോളം ഞാൻ അയാളെ മാനസികമായി തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. അയാൾക്ക് ഭ്രാന്താണെന്ന മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ വരെ എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്." ഭാഗ്യലക്ഷ്മി ആ പട്ടുസാരി സീലിംഗ് ഫാനിൽ വളരെ വിദഗ്ദ്ധമായി കെട്ടി ഒരു കുരുക്കുണ്ടാക്കി. തളർന്നു കിടന്ന സുരേശന്റെ ശരീരം സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അവൾ വലിച്ചുയർത്തി. മരണവെപ്രാളത്തിൽ അയാളുടെ കൈകാലുകൾ വായുവിൽ തപ്പി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, വിശ്വസിച്ചവൾ ചതിച്ചതിലെ വേദനയായിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ ശരീരം നിശ്ചലമായി. "അവസാനിച്ചു!" ഭാഗ്യലക്ഷ്മി കിതച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തിരുന്നു . "ഇനി ആദർശിന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കാം." ……… ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഭാഗ്യലക്ഷ്മി വിചാരിച്ചതുപോലെ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ നടന്നു. പോലീസ് അതൊരു ആത്മഹത്യയായി എഴുതിത്തള്ളി. സുരേശന്റെ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യം ഭാഗ്യലക്ഷ്മിയുടെ കാൽക്കീഴിലായി. ആഘോഷങ്ങളുടെ ആദ്യരാത്രിയിൽ അവൾ ആദർശിനെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. "നമ്മൾ വിജയിച്ചു ആദർശ്!" അവൾ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞു. "ഇനി ഈ ലോകം നമുക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നു കിടക്കുകയാണ്. നമ്മൾ എപ്പോഴാണ് വിവാഹിതരാകുന്നത്?" ആദർശ് അവളെ പതുക്കെ മാറ്റി നിർത്തി. അയാൾ ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തിക്കൊണ്ട് ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഭാഗ്യലക്ഷ്മി ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു. "വിവാഹമോ? നീ ആരെക്കുറിച്ചാണ് ഈ പറയുന്നത് ഭാഗ്യലക്ഷ്മി? താൻ കൊന്ന സുരേശനെക്കാൾ വലിയൊരു ദുരന്തമാണല്ലോ താൻ!" ഭാഗ്യലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. "ആദർശ്... നീ എന്താണ് തമാശ കളിക്കുകയാണോ?" "തമാശയോ? ഹഹഹ!" ആദർശ് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സീരിയസ് കാര്യമായിരുന്നു ഈ നാടകം. ഭാഗ്യലക്ഷ്മി, നിനക്ക് അറിയാമോ ആ പട്ടുസാരി ആരുടേതാണെന്ന്? അത് എന്റെ ചേച്ചിയുടേതായിരുന്നു. സുരേശൻ എന്ന പണക്കാരൻ തന്റെ സുഖത്തിനായി ഉപയോഗിച്ച് വലിച്ചെറിഞ്ഞ എന്റെ ജ്യേഷ്ഠത്തി. അവൾ ആ സാരിയിൽ തൂങ്ങിമരിച്ചപ്പോൾ, അന്ന് ആ മുറിയുടെ കോണിലിരുന്ന് കരഞ്ഞ പത്തു വയസ്സുകാരനാണ് ഞാൻ. അന്ന് ഞാൻ എടുത്തതാണ് ഈ പ്രതികാരം." ഭാഗ്യലക്ഷ്മി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. "അപ്പോൾ നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ലേ?" "സ്നേഹമോ? നിന്നെപ്പോലൊരു ക്രൂരയായ സ്ത്രീയെ ആരെങ്കിലും സ്നേഹിക്കുമോ? ഞാൻ നിന്നെ ഉപയോഗിക്കുകയായിരുന്നു. സുരേശന്റെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധം വർദ്ധിപ്പിക്കാനും, അയാളെ നിന്റെ ശത്രുവാക്കാനും നിന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് ഞാനാണ്. നീ ആ സാരിയിൽ കുരുക്കിട്ടപ്പോൾ ഞാൻ അത് കണ്ടു." അയാൾ തന്റെ ഫോൺ പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ സുരേശനെ അവൾ സാരിയിൽ കെട്ടിത്തൂക്കുന്ന വ്യക്തമായ ദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഈ വീഡിയോ ഇപ്പോൾ സൈബർ സെല്ലിലും പോലീസ് കമ്മീഷണറുടെ ലാപ്‌ടോപ്പിലും എത്തിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ നീ ഉപയോഗിച്ച ആ വിഷക്കുപ്പി... അതിൽ എന്റെ വിരലടയാളമില്ല, പക്ഷേ നിന്റേതുണ്ട്." ……. ദൂരെ പോലീസിന്റെ സൈറൺ മുഴങ്ങുന്നത് ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലേക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഭാഗ്യലക്ഷ്മി തകർന്ന് നിലത്തിരുന്നു. ", ഭാഗ്യലക്ഷ്മി!" അപരൻ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഇത്തവണ അയാൾ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. "നീ വിചാരിച്ചു നീയാണ് ഇവിടുത്തെ ബുദ്ധിമതിയെന്ന്. പക്ഷേ ആദർശ് നിനക്ക് വെച്ചത് ഡബിൾ ലോക്ക് ആണ്. നീ കൊന്നത് ആദർശിന്റെ ശത്രുവിനെ, ശിക്ഷ കിട്ടുന്നത് നിനക്കും! !" ആദർശ് തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് പടിയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വാതിൽക്കൽ വെച്ച് അയാൾ തിരിഞ്ഞുനിന്നു പറഞ്ഞു "ഒരു കാര്യം കൂടി, ഭാഗ്യലക്ഷ്മി. ഈ സ്വത്തുക്കളൊന്നും നിനക്കും കിട്ടില്ല, എനിക്കും വേണ്ട. സുരേശന്റെ മക്കൾക്ക് ഇത് തിരികെ നൽകാനുള്ള നിയമനടപടികൾ ഞാൻ നേരത്തെ പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നു. നീ വെറുമൊരു ചാവേർ മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു പൂവ് വിരിയുന്നതുപോലെ നീ വിരിഞ്ഞു, മണത്തു... ഇപ്പോൾ ദാ ചീഞ്ഞുപോയി!" പോലീസ് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഭാഗ്യലക്ഷ്മി ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ സീലിംഗിലെ ആ ഫാനിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ആ പഴയ ചുവന്ന പട്ടുസാരി ഇപ്പോഴും ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപരന്റെ ചിരി ബംഗ്ലാവിന്റെ ഭിത്തികളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു "ഭാഗ്യലക്ഷ്മി... ഈ സാരി പോലും നിനക്ക് കിട്ടില്ല!" ……. End