ୱେବ୍ ସିରିଜ୍: ଅଭିମାନିନୀ Season 1 | Episode 4: ଜ୍ୱର, ଜାଗରଣ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ସତ୍ୟ (Fever, Vigil, and a Truth) ହନିମୁନ୍ ସୁଇଟ୍ (ରାତି ୯ଟା) (ଅନନ୍ୟା ଡରରେ ଆରଭଙ୍କୁ ଜାବୁଡି ଧରିଛନ୍ତି। ଅନ୍ଧାର ଘରେ କେବଳ ଦୁହିଁଙ୍କ ନିଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦ। ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଜେନେରେଟର ଚାଲିଲା ଏବଂ ଲାଇଟ୍ ଆସିଗଲା।) (ଆଲୋକ ଆସିବା ମାତ୍ରେ ଦୁହେଁ ଚମକି ପଡ଼ିଲେ। ଅନନ୍ୟା ନିଜକୁ ଆରଭଙ୍କ ବାହୁବନ୍ଧନରୁ ମୁକୁଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଆରଭଙ୍କ ହାତ ଏବେ ବି ତାଙ୍କ ଅଣ୍ଟାରେ ଥିଲା। କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ପାଇଁ ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ—ସେହି ଚାହାଣୀରେ ୫ ବର୍ଷର ଦୂରତା ଯେମିତି ମିଳେଇ ଯାଉଥିଲା।) ଅନନ୍ୟା: (ତରତର ହୋଇ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି ଯାଇ) "ଆ... ଆଇ ଆମ୍ ସରି (I am sorry)। ଲାଇଟ୍ ହଠାତ୍ ପଳେଇଲା ତ..." ଆରଭ: (ନିଜକୁ ସଜାଡ଼ି ନେଇ) "ଇଟ୍‌ସ୍ ଓକେ (It’s okay)। ତମେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଡର ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣେ।" (ଏତିକି ବେଳେ ଅନନ୍ୟା ଜୋରରେ ଥରୁଥିବାର ଆରଭ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ଅନନ୍ୟା ଛିଡ଼ା ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ କିନ୍ତୁ ମୁଣ୍ଡ ବୁଲାଇବାରୁ ଖଟ ଉପରେ ବସି ପଡ଼ିଲେ।) ଆରଭ: (ଦୌଡ଼ି ଯାଇ) "ଅନନ୍ୟା! କ’ଣ ହେଲା?" (ଆରଭ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ କପାଳ ଛୁଇଁଲେ। ଦେହ ନିଆଁ ପରି ତାତୁଛି।) ଆରଭ: "ବାପ୍‌ରେ! ଏତେ ଜ୍ୱର! ମୁଁ କହୁଥିଲି ପରା ଭିଜନି ବୋଲି।" ରୁମ୍ ଭିତରେ (ରାତି ୧୧ଟା) (ବାହାରେ ବର୍ଷା କମିନାହିଁ। ଅନନ୍ୟା କମ୍ବଳ ଘୋଡ଼େଇ ହୋଇ ଶୋଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଜ୍ୱରରେ ବକର ବକର ହେଉଛନ୍ତି। ଆରଭ ରୁମ୍ ସର୍ଭିସ୍‌ରୁ ଗରମ ପାଣି ଏବଂ କିଛି କପଡ଼ା ମଗାଇଛନ୍ତି।) ଅନନ୍ୟା: (ଅର୍ଦ୍ଧଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ) "ମତେ ଛାଡ଼ି ଯାଅନି... ମୋର କିଛି ଭୁଲ୍ ନଥିଲା... ବିଶ୍ୱାସ କର..." (ଆରଭ ଓଦା କପଡ଼ା ନେଇ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ କପାଳରେ ପଟି ଦେଉଛନ୍ତି। ଅନନ୍ୟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କ ହାତ ଅଟକି ଗଲା। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା।) ଆରଭ: (ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ନେଇ) "ମୁଁ ଜାଣିଛି ଅନନ୍ୟା। ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୋର କିଛି ଭୁଲ୍ ନଥିଲା। ମୁଁ ହିଁ ଗଧ ଥିଲି ଯିଏ ଅନ୍ୟ କଥାରେ ପଡ଼ି ନିଜ କୋହିନୂରକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲିନି। କିନ୍ତୁ ଆଉ ନୁହେଁ... ମୁଁ ଆଉ କେବେବି ତୋତେ ଏକା ଛାଡ଼ିବିନି।" (ଆରଭ ସାରା ରାତି ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ବସି ରହିଲେ। କେତେବେଳେ ପାଣି ପିଆଇଲେ ତ କେତେବେଳେ ମୁଣ୍ଡ ଚିପି ଦେଲେ। ଜଣେ CEO ର ଅହଂକାର ଆଜି ଜଣେ ପ୍ରେମିକର ସେବା ଆଗରେ ହାରି ଯାଇଥିଲା।) ପରଦିନ ସକାଳ (ସକାଳ ୭ଟା) (ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଝରକା ଦେଇ ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ଆସୁଛି। ଅନନ୍ୟା ଆଖି ଖୋଲିଲେ। ମୁଣ୍ଡଟା ଟିକେ ହାଲୁକା ଲାଗୁଛି।) (ସେ ଦେଖିଲେ ଆରଭ ଖଟ ପାଖରେ ତଳେ ବସିଛନ୍ତି, ମୁଣ୍ଡଟା ଖଟ ଉପରେ ରଖି ଶୋଇ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ଗୋଟିଏ ହାତ ଆରଭଙ୍କ ଦୁଇ ହାତ ଭିତରେ ରହିଛି।) (ଅନନ୍ୟା ନିଜ କପାଳରେ ଥିବା ଓଦା ପଟିକୁ ଦେଖିଲେ। ପାଖରେ ପାଣି ଗ୍ଲାସ୍ ଏବଂ ଔଷଧ ଖୋଳ ପଡ଼ିଛି। ସେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ରାତି ସାରା ଆରଭ ତାଙ୍କର ସେବା କରିଛନ୍ତି।) (ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ରାଗର ପାହାଡ଼ ଟିକେ ତରଳିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା। ସେ ଧୀରେ କିନା ନିଜ ହାତ ଆରଭଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ ନେଲେ ବାଳ ସାଉଁଳିବା ପାଇଁ... କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ଅଟକି ଗଲେ।) ଅନନ୍ୟା: (ମନେ ମନେ) "ନା ଅନନ୍ୟା, ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଦୁର୍ବଳ ହେବାର ନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ରାତିର ସେବା ୫ ବର୍ଷର କଷ୍ଟକୁ ଭୁଲାଇ ପାରିବନି।" (ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ଆରଭଙ୍କ ଫୋନ୍ ବାଜି ଉଠିଲା। ଆରଭ ଧଡ଼ପଡ଼ ହୋଇ ଉଠି ପଡ଼ିଲେ।) ଆରଭ: "ଗୁଡ୍ ମର୍ଣ୍ଣିଂ! କେମିତି ଲାଗୁଛି ଏବେ?" ଅନନ୍ୟା: (ହାତ ଟାଣି ନେଇ) "ଭଲ ଅଛି। ଥ୍ୟାଙ୍କ ୟୁ। କିନ୍ତୁ ଆପଣ ତଳେ କାହିଁକି ଶୋଇଥିଲେ? ସୋଫା ତ ଥିଲା।" ଆରଭ: "ତମକୁ ଜର ଥିଲା, କାଳେ ରାତିରେ କିଛି ଦରକାର ହେବ... ସେଥିପାଇଁ ପାଖରୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଲାନି।" (ଅନନ୍ୟା କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ କବାଟରେ ଠକ୍ ଠକ୍ ଶବ୍ଦ ହେଲା। ଆରଭ ଯାଇ କବାଟ ଖୋଲିଲେ।) କବାଟ ପାଖରେ (ବାହାରେ ଜଣେ ଯୁବକ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛନ୍ତି। ହାତରେ ଏକ ବୁକେ (Bouquet)।) ଯୁବକ: "ଏକ୍ସକ୍ୟୁଜ୍ ମି, ମୁଁ ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଖୋଜୁଛି। ମୁଁ ରୋହନ।" (ଆରଭଙ୍କ ମୁହଁର ରଙ୍ଗ ବଦଳି ଗଲା। ସେହି ରୋହନ? ଯାହା ସହ ଅନନ୍ୟା କାଲି ଫୋନ୍‌ରେ କଥା ହେଉଥିଲେ?) ଅନନ୍ୟା: (ରୋହନକୁ ଦେଖି ଖୁସିରେ) "ରୋହନ! ତମେ ଏଠି?" (ଆରଭ ରାଗ ଏବଂ ଈର୍ଷାରେ ରୋହନକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ।) #Manara_Katha #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🥰Love... Dil se ! 💞