ୱେବ୍ ସିରିଜ୍: ଅଭିମାନିନୀ Season 1 | Episode 6: ରକ୍ତ, ଲୁହ ଏବଂ ଶେଷ ସତ୍ୟ (Blood, Tears, and the Ultimate Truth) ନିର୍ଜନ ସମୁଦ୍ର କୂଳ (ରାତି ୯ଟା) (ଅନନ୍ୟା ରାଗିକି ଏକା ଏକା ବାଲିରେ ଚାଲୁଛନ୍ତି। ଚାରିଆଡ଼େ ଅନ୍ଧାର। କେବଳ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଉଛି। କିଛି ଦୂରରେ ୩-୪ ଜଣ ମଦ୍ୟପ ଯୁବକ ବସିଥିଲେ। ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଏକା ଦେଖି ସେମାନେ ପିଛା କଲେ।) ଗୁଣ୍ଡା ମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଜଣେ - "ଆରେ ମ୍ୟାଡମ୍! ଏତେ ରାତିରେ ଏକା ଏକା କୁଆଡେ? ଆସନ୍ତୁ ଆମ ସାଙ୍ଗରେ..." (ଅନନ୍ୟା ଡରିଗଲେ କିନ୍ତୁ ସାହସ ସଞ୍ଚୟ କରି କହିଲେ—) ଅନନ୍ୟା: "ମୋ ରାସ୍ତାରୁ ହଟିଯାଅ, ନହେଲେ ଭଲ ହେବନି!" (ଜଣେ ଗୁଣ୍ଡା ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ହାତ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଅନନ୍ୟା ଚିତ୍କାର କଲେ, "ଆରଭ!!" ହଠାତ୍ ଅନ୍ଧାର ଭିତରୁ କେହି ଜଣେ ଦୌଡ଼ି ଆସି ସେହି ଗୁଣ୍ଡାକୁ ଏକ ଶକ୍ତ ଗୋଇଠା ମାରିଲେ।) (ସେ ଆରଭ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ନିଆଁ ଜଳୁଥିଲା। ସେ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଗୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ପିଟିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରୁ ରକ୍ତ ବାହାରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଅଟକି ନଥିଲେ।) ଆରଭ: (ଗର୍ଜନ କରି) "ମୋ ଅନନ୍ୟାକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ସାହସ କେମିତି କଲ?" (ଗୁଣ୍ଡାମାନେ ପଳାଇଲେ। ଆରଭ ହାପୁଥିଲେ। ଅନନ୍ୟା ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଆରଭଙ୍କ ରକ୍ତାକ୍ତ ହାତ ଧରି ପକାଇଲେ।) ଅନନ୍ୟା: "ଆପଣ ପାଗଳ ହେଇଗଲେଣି? ଏତେ ରକ୍ତ ବାହାରୁଛି!" ଆରଭ: (ଝାଟକା ମାରି ହାତ ଛଡ଼ାଇ) "ମୋର କିଛି ହେଇନି। ତମେ କାହିଁକି ଏକା ଆସିଲ? ଯଦି ତମର କିଛି ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା, ମୁଁ ବଞ୍ଚି ପାରି ନଥାନ୍ତି ଅନନ୍ୟା!" ହୋଟେଲ୍ ବାର୍ (ରାତି ୧୧ଟା) (ଘଟଣା ପରେ ଅନନ୍ୟା ରୁମ୍‌କୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି। ଆରଭ ବାର୍‌ରେ ବସି ଏକା ଏକା ମଦ ପିଉଛନ୍ତି। ଭୟ, ରାଗ ଏବଂ ଦୁଃଖ ତାଙ୍କୁ ଘାରିଛି।) ଆରଭ: (ନିଜକୁ ନିଜେ) "ମୁଁ ତାକୁ ରକ୍ଷା କଲି... କିନ୍ତୁ ସେ ରୋହନର। ମୋର ଆଉ କିଛି ଅଧିକାର ନାହିଁ।" (ଅତ୍ୟଧିକ ମଦ ପିଇ ସେ ଟଳମଳ ହୋଇ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ରୁମ୍ ଆଡ଼କୁ ଗଲେ।) ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ରୁମ୍ ବାହାରେ (ଆରଭ କବାଟ ବାଡେଇଲେ। ଅନନ୍ୟା କବାଟ ଖୋଲିଲେ। ଆରଭଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ସେ ଚମକି ପଡ଼ିଲେ।) ଅନନ୍ୟା: "ଆରଭ? ଆପଣ ପିଇଛନ୍ତି?" ଆରଭ: (ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ବସିପଡ଼ି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ) "ମତେ କ୍ଷମା କରିଦିଅ ଅନନ୍ୟା... ପ୍ଲିଜ୍। ସେଦିନ ସେ ଫଟୋଗୁଡ଼ାକ ମିଛ ଥିଲା... ମୁଁ ଜାଣିବା ବେଳକୁ ବହୁତ ଡେରି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମୁଁ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜକୁ ଘୃଣା କରୁଛି। ମୁଁ ତମକୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଏ... କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଜାଣେ ତମେ ରୋହନକୁ ଭଲ ପାଅ।" (ଅନନ୍ୟା ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲେ। ଆରଭଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଧାର ଧାର ହୋଇ ବୋହୁଥିଲା।) ଆରଭ: "ରୋହନ ଭଲ ପିଲା... ସେ ତମକୁ ଖୁସିରେ ରଖିବ। ମୁଁ ଚାଲିଯିବି ତମ ଜୀବନରୁ... ସବୁଦିନ ପାଇଁ।" (ଆରଭ ତଳେ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ରୋହନ ଆସି ତାଙ୍କୁ ଧରି ପକାଇଲା।) ସତ୍ୟର ଉନ୍ମୋଚନ ରୋହନ: "ଆବେ ଗଧ! ସମ୍ଭାଳ ନିଜକୁ।" (ରୋହନ ଆରଭଙ୍କୁ ସୋଫାରେ ବସାଇଲା) ଆରଭ: (ନିଶାରେ) "ରୋହନ... ତୁ ତାକୁ ନେଇଯା। ସେ ତୋର..." ରୋହନ: (ଜୋରରେ ହସି) "ଆରେ ଭାଇ, ମୁଁ ତୋ ପ୍ରେମିକାକୁ କାହିଁକି ନେବି? ମୋର ନିଜର ଗାର୍ଲଫ୍ରେଣ୍ଡ୍ ଅଛି, ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି।" (ଆରଭ ଏବଂ ଅନନ୍ୟା ଦୁହେଁ ଚମକି ରୋହନକୁ ଚାହିଁଲେ।) ରୋହନ: (ଆରଭଙ୍କ ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଇ) "ଶୁଣ ମିଷ୍ଟର CEO, ମୁଁ ଅନନ୍ୟାର ପ୍ରେମିକ ନୁହେଁ। ମୁଁ କେବଳ ତାର ସାଙ୍ଗ। ଗତ ୫ ବର୍ଷ ହେଲା ସେ ପ୍ରତିଦିନ କେବଳ ତୋ ପାଇଁ କାନ୍ଦିଛି। ସେ ମତେ ଏଠାକୁ ଡାକିଥିଲା ତୋତେ ଜଳେଇବା ପାଇଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁ ସତ କଥାଟା ସ୍ୱୀକାର କରିବୁ। ଆଉ ଦେଖ... ତୁ ସ୍ୱୀକାର କଲୁ।" (ଆରଭ ନିଶା ଛାଡ଼ିଗଲା ପରି ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ। ଅନନ୍ୟା କାନ୍ଦୁଥିଲେ।) ଆରଭ: "ଅନନ୍ୟା... ଏ କଥା ସତ?" ଅନନ୍ୟା: (ଲୁହ ପୋଛି) "ହଁ ସତ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏବେ ବି ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ରାଗିଛି। ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" (ରୋହନ ମୁଚୁକି ହସି ରୁମ୍‌ରୁ ବାହାରି ଗଲା ଏବଂ କବାଟ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା।) #Manara_Katha #🥰Love... Dil se ! 💞 #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #Happy_valentines_day

ୱେବ୍ ସିରିଜ୍: ଅଭିମାନିନୀ Season 1 | Episode 5: ଈର୍ଷାର ନିଆଁ ଓ ମିଠା ଅଭିନୟ (The Fire of Jealousy and Sweet Acting) ହନିମୁନ୍ ସୁଇଟ୍ (ସକାଳ ୮ଟା) (ଅନନ୍ୟା ରୋହନକୁ ଦେଖି ଖୁସିରେ ଆଗେଇ ଗଲେ। ଆରଭ କବାଟ ପାଖରେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛନ୍ତି।) ଅନନ୍ୟା: "ରୋହନ! ତମେ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ପହଞ୍ଚିଗଲ? ଆସ ଭିତରକୁ ଆସ।" (ରୋହନ ଭିତରକୁ ଆସି ଅନନ୍ୟାଙ୍କ କପାଳ ଛୁଇଁଦେଲା।) ରୋହନ: "ତୋ ଫୋନ୍ ଲାଗୁନଥିଲା, ମୁଁ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲି। ଏବେ ଦେହ କେମିତି ଅଛି?" ଅନନ୍ୟା: (ଆରଭଙ୍କୁ କଣେଇ ଚାହିଁ) "ତମେ ଆସିଗଲଣି ଯେତେବେଳେ, ମୁଁ ଏକଦମ୍ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବି। ଆରଭ ସାର୍, ଭେଟନ୍ତୁ ରୋହନଙ୍କୁ... ମୋର ବେଷ୍ଟ ଫ୍ରେଣ୍ଡ୍ ଏବଂ... ମୋ ଲାଇଫ୍ ଲାଇନ୍ (Lifeline)।" (‘ଲାଇଫ୍ ଲାଇନ୍’ ଶବ୍ଦଟା ଆରଭଙ୍କ କାନରେ ଗରମ ତେଲ ପଡ଼ିଲା ପରି ଲାଗିଲା। ସେ ରୋହନ ଆଡ଼କୁ ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଆଖିରେ ନିଆଁ ଥିଲା।) ଆରଭ: "ହାଲୋ ରୋହନ। ମୁଁ ଆରଭ ମହାପାତ୍ର, ଅନନ୍ୟାର ବସ୍।" (ସେ 'ବସ୍' ଶବ୍ଦ ଉପରେ ଜୋର ଦେଇ କହିଲେ) ରୋହନ: (ହସି ହସି ହାତ ମିଳାଇ) "ଓହୋ! ତେବେ ଆପଣ ସେହି 'ଖଡୁସ୍ ବସ୍' ଯାହା ବିଷୟରେ ଅନନ୍ୟା ସବୁବେଳେ କହୁଥାଏ?" (ଆରଭ ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଘୁରିକି ଚାହିଁଲେ। ଅନନ୍ୟା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେବାର ଅଭିନୟ କରି କାନ୍ଧ ଟେକିଦେଲେ।) ହୋଟେଲ୍ ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟ (ସକାଳ ଜଳଖିଆ) (ତିନିଜଣ ଏକାଠି ବସିଛନ୍ତି। ଆରଭ ଏବଂ ରୋହନ ମଝିରେ ଅନନ୍ୟା ବସିଛନ୍ତି। ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ (Cold War) ଚାଲିଛି।) ଆରଭ: (ୱେଟରକୁ ଡାକି) "ଗୋଟିଏ ସାଣ୍ଡୱିଚ୍, ବିନା ଚିଜ୍ (Cheese) ରେ, ଆଉ ବ୍ଲାକ୍ କଫି। ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ପାଇଁ ଏୟା ହିଁ ଆଣ। ସେ ହେଭି ବ୍ରେକଫାଷ୍ଟ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତିନି।" ଅନନ୍ୟା: "ନା, ଆଜି ମୋର ମୁଡ୍ ବଦଳି ଯାଇଛି।" (ରୋହନ ଆଡ଼କୁ ବୁଲି ପଡ଼ି) "ରୋହନ, ତମେ କଣ ଖାଇବ? ମସଲା ଦୋସା? ମୋ ପାଇଁ ବି ସେୟା ଅର୍ଡର କର, ଆମେ ସେୟାର (Share) କରି ଖାଇବା।" ରୋହନ: "ସିଓର୍ (Sure)! ତୋତେ ତ ମୋ ହାତରୁ ଖାଇବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ।" (ଆରଭ ନିଜ କଣ୍ଟା ଚାମଚକୁ ଜୋରରେ ପ୍ଲେଟ୍ ଉପରେ ବାଡ଼େଇଲେ। ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଦୁହେଁ ଚାହିଁଲେ।) ଆରଭ: "ସରି, ହାତରୁ ଖସିଗଲା। ଅନନ୍ୟା, ତୁମର ମେଡିସିନ୍ ଖାଇବାର ଅଛି, ତେଲିଆ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଠିକ୍ ହେବନି।" ଅନନ୍ୟା: "ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁନି ସାର୍, ରୋହନ ଅଛି ତ, ସେ ମୋର ବହୁତ ଭଲ ଧ୍ୟାନ ରଖେ।" ସାଇଟ୍ ଭିଜିଟ୍ (Site Visit) - ସମୁଦ୍ର କୂଳ (ନୂଆ ରିସର୍ଟ ଯେଉଁଠି ତିଆରି ହେବ, ସେ ଜାଗାଟା ବାଲିମୟ ଏବଂ ଟିକେ ଖାଲଢିପ।) ଆରଭ: "ଅନନ୍ୟା, ଏଠି ବାଲି ଅଛି, ତମେ ପଡ଼ିଯାଇ ପାର। ମୋ ହାତ ଧର।" (ଆରଭ ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ) ଅନନ୍ୟା: (ଆରଭଙ୍କ ହାତକୁ ଅଣଦେଖା କରି) "ରୋହନ! ମୋ ସ୍ୟାଣ୍ଡେଲ୍ ବାଲିରେ ପଶି ଯାଉଛି। ଟିକେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ?" ରୋହନ: "ଆରେ, ତୁ କହିଲେ ମୁଁ ତୋତେ କୋଳେଇ ନେବି।" (ରୋହନ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ଅଣ୍ଟାରେ ହାତ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଚାଲିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲା। ଆରଭ ଏ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ସିଧା ଯାଇ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଝିରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଗଲେ।) ଆରଭ: "ମିଷ୍ଟର ରୋହନ, ଏହା ଏକ ଅଫିସିଆଲ୍ ସାଇଟ୍। ବାହାର ଲୋକଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଲାଉଡ୍ (Allowed) ନାହିଁ। ଆପଣ ଦୟାକରି କାର୍ ପାଖରେ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ରୋହନ: "କିନ୍ତୁ ଅନନ୍ୟା..." ଆରଭ: (ଚିତ୍କାର କରି) "ମୁଁ କହିଲି ନା! ଏବେ ଅନନ୍ୟା କେବଳ ମୋର ଏମ୍ପ୍ଲୟୀ। ଯାଅ ଏଠୁ!" (ରୋହନ ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଇସାରା କରି ହସି ହସି ଚାଲିଗଲା। ଅନନ୍ୟା ଆରଭଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ବୁଲିଲେ।) ଅନନ୍ୟା: "ଆପଣ ତାଙ୍କ ସହ ଏମିତି କାହିଁକି ବ୍ୟବହାର କଲେ? ସେ ମୋର..." ଆରଭ: (ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ଦୁଇ ବାହୁକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ନିଜ ଆଡ଼କୁ ଟାଣି ଆଣିଲେ) "କିଏ ସେ? କାହିଁକି ତାକୁ ଏତେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଛ? ତମେ କଣ ଭୁଲିଯାଇଛ ଆମ ଭିତରେ କଣ ଥିଲା?" ଅନନ୍ୟା: (ଆରଭଙ୍କ ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଇ) "ଥିଲା... ଆରଭ। ଅତୀତ କାଳ। ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋ ଜୀବନରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଅଛନ୍ତି। ଆଉ ଆପଣଙ୍କର କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ ମୋ ଉପରେ ରାଗିବା ପାଇଁ।" (ଅନନ୍ୟା ଝଟକା ମାରି ନିଜକୁ ମୁକୁଳାଇ ନେଲେ ଏବଂ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଆରଭ ସେଇଠି ବସି ପଡ଼ିଲେ, ବାଲି ଉପରେ।) #Manara_Katha #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🥰Love... Dil se ! 💞

ୱେବ୍ ସିରିଜ୍: ଅଭିମାନିନୀ Season 1 | Episode 4: ଜ୍ୱର, ଜାଗରଣ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ସତ୍ୟ (Fever, Vigil, and a Truth) ହନିମୁନ୍ ସୁଇଟ୍ (ରାତି ୯ଟା) (ଅନନ୍ୟା ଡରରେ ଆରଭଙ୍କୁ ଜାବୁଡି ଧରିଛନ୍ତି। ଅନ୍ଧାର ଘରେ କେବଳ ଦୁହିଁଙ୍କ ନିଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦ। ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଜେନେରେଟର ଚାଲିଲା ଏବଂ ଲାଇଟ୍ ଆସିଗଲା।) (ଆଲୋକ ଆସିବା ମାତ୍ରେ ଦୁହେଁ ଚମକି ପଡ଼ିଲେ। ଅନନ୍ୟା ନିଜକୁ ଆରଭଙ୍କ ବାହୁବନ୍ଧନରୁ ମୁକୁଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଆରଭଙ୍କ ହାତ ଏବେ ବି ତାଙ୍କ ଅଣ୍ଟାରେ ଥିଲା। କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ପାଇଁ ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ—ସେହି ଚାହାଣୀରେ ୫ ବର୍ଷର ଦୂରତା ଯେମିତି ମିଳେଇ ଯାଉଥିଲା।) ଅନନ୍ୟା: (ତରତର ହୋଇ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି ଯାଇ) "ଆ... ଆଇ ଆମ୍ ସରି (I am sorry)। ଲାଇଟ୍ ହଠାତ୍ ପଳେଇଲା ତ..." ଆରଭ: (ନିଜକୁ ସଜାଡ଼ି ନେଇ) "ଇଟ୍‌ସ୍ ଓକେ (It’s okay)। ତମେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଡର ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣେ।" (ଏତିକି ବେଳେ ଅନନ୍ୟା ଜୋରରେ ଥରୁଥିବାର ଆରଭ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ଅନନ୍ୟା ଛିଡ଼ା ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ କିନ୍ତୁ ମୁଣ୍ଡ ବୁଲାଇବାରୁ ଖଟ ଉପରେ ବସି ପଡ଼ିଲେ।) ଆରଭ: (ଦୌଡ଼ି ଯାଇ) "ଅନନ୍ୟା! କ’ଣ ହେଲା?" (ଆରଭ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ କପାଳ ଛୁଇଁଲେ। ଦେହ ନିଆଁ ପରି ତାତୁଛି।) ଆରଭ: "ବାପ୍‌ରେ! ଏତେ ଜ୍ୱର! ମୁଁ କହୁଥିଲି ପରା ଭିଜନି ବୋଲି।" ରୁମ୍ ଭିତରେ (ରାତି ୧୧ଟା) (ବାହାରେ ବର୍ଷା କମିନାହିଁ। ଅନନ୍ୟା କମ୍ବଳ ଘୋଡ଼େଇ ହୋଇ ଶୋଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଜ୍ୱରରେ ବକର ବକର ହେଉଛନ୍ତି। ଆରଭ ରୁମ୍ ସର୍ଭିସ୍‌ରୁ ଗରମ ପାଣି ଏବଂ କିଛି କପଡ଼ା ମଗାଇଛନ୍ତି।) ଅନନ୍ୟା: (ଅର୍ଦ୍ଧଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ) "ମତେ ଛାଡ଼ି ଯାଅନି... ମୋର କିଛି ଭୁଲ୍ ନଥିଲା... ବିଶ୍ୱାସ କର..." (ଆରଭ ଓଦା କପଡ଼ା ନେଇ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ କପାଳରେ ପଟି ଦେଉଛନ୍ତି। ଅନନ୍ୟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କ ହାତ ଅଟକି ଗଲା। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା।) ଆରଭ: (ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ନେଇ) "ମୁଁ ଜାଣିଛି ଅନନ୍ୟା। ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୋର କିଛି ଭୁଲ୍ ନଥିଲା। ମୁଁ ହିଁ ଗଧ ଥିଲି ଯିଏ ଅନ୍ୟ କଥାରେ ପଡ଼ି ନିଜ କୋହିନୂରକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲିନି। କିନ୍ତୁ ଆଉ ନୁହେଁ... ମୁଁ ଆଉ କେବେବି ତୋତେ ଏକା ଛାଡ଼ିବିନି।" (ଆରଭ ସାରା ରାତି ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ବସି ରହିଲେ। କେତେବେଳେ ପାଣି ପିଆଇଲେ ତ କେତେବେଳେ ମୁଣ୍ଡ ଚିପି ଦେଲେ। ଜଣେ CEO ର ଅହଂକାର ଆଜି ଜଣେ ପ୍ରେମିକର ସେବା ଆଗରେ ହାରି ଯାଇଥିଲା।) ପରଦିନ ସକାଳ (ସକାଳ ୭ଟା) (ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଝରକା ଦେଇ ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ଆସୁଛି। ଅନନ୍ୟା ଆଖି ଖୋଲିଲେ। ମୁଣ୍ଡଟା ଟିକେ ହାଲୁକା ଲାଗୁଛି।) (ସେ ଦେଖିଲେ ଆରଭ ଖଟ ପାଖରେ ତଳେ ବସିଛନ୍ତି, ମୁଣ୍ଡଟା ଖଟ ଉପରେ ରଖି ଶୋଇ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ଗୋଟିଏ ହାତ ଆରଭଙ୍କ ଦୁଇ ହାତ ଭିତରେ ରହିଛି।) (ଅନନ୍ୟା ନିଜ କପାଳରେ ଥିବା ଓଦା ପଟିକୁ ଦେଖିଲେ। ପାଖରେ ପାଣି ଗ୍ଲାସ୍ ଏବଂ ଔଷଧ ଖୋଳ ପଡ଼ିଛି। ସେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ରାତି ସାରା ଆରଭ ତାଙ୍କର ସେବା କରିଛନ୍ତି।) (ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ରାଗର ପାହାଡ଼ ଟିକେ ତରଳିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା। ସେ ଧୀରେ କିନା ନିଜ ହାତ ଆରଭଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ ନେଲେ ବାଳ ସାଉଁଳିବା ପାଇଁ... କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ଅଟକି ଗଲେ।) ଅନନ୍ୟା: (ମନେ ମନେ) "ନା ଅନନ୍ୟା, ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଦୁର୍ବଳ ହେବାର ନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ରାତିର ସେବା ୫ ବର୍ଷର କଷ୍ଟକୁ ଭୁଲାଇ ପାରିବନି।" (ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ଆରଭଙ୍କ ଫୋନ୍ ବାଜି ଉଠିଲା। ଆରଭ ଧଡ଼ପଡ଼ ହୋଇ ଉଠି ପଡ଼ିଲେ।) ଆରଭ: "ଗୁଡ୍ ମର୍ଣ୍ଣିଂ! କେମିତି ଲାଗୁଛି ଏବେ?" ଅନନ୍ୟା: (ହାତ ଟାଣି ନେଇ) "ଭଲ ଅଛି। ଥ୍ୟାଙ୍କ ୟୁ। କିନ୍ତୁ ଆପଣ ତଳେ କାହିଁକି ଶୋଇଥିଲେ? ସୋଫା ତ ଥିଲା।" ଆରଭ: "ତମକୁ ଜର ଥିଲା, କାଳେ ରାତିରେ କିଛି ଦରକାର ହେବ... ସେଥିପାଇଁ ପାଖରୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଲାନି।" (ଅନନ୍ୟା କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ କବାଟରେ ଠକ୍ ଠକ୍ ଶବ୍ଦ ହେଲା। ଆରଭ ଯାଇ କବାଟ ଖୋଲିଲେ।) କବାଟ ପାଖରେ (ବାହାରେ ଜଣେ ଯୁବକ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛନ୍ତି। ହାତରେ ଏକ ବୁକେ (Bouquet)।) ଯୁବକ: "ଏକ୍ସକ୍ୟୁଜ୍ ମି, ମୁଁ ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଖୋଜୁଛି। ମୁଁ ରୋହନ।" (ଆରଭଙ୍କ ମୁହଁର ରଙ୍ଗ ବଦଳି ଗଲା। ସେହି ରୋହନ? ଯାହା ସହ ଅନନ୍ୟା କାଲି ଫୋନ୍‌ରେ କଥା ହେଉଥିଲେ?) ଅନନ୍ୟା: (ରୋହନକୁ ଦେଖି ଖୁସିରେ) "ରୋହନ! ତମେ ଏଠି?" (ଆରଭ ରାଗ ଏବଂ ଈର୍ଷାରେ ରୋହନକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ।) #Manara_Katha #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🥰Love... Dil se ! 💞

ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତିର କାହାଣୀ:- ଶୀତୁଆ ସକାଳ। ପୌଷ ମାସର କୁହୁଡ଼ି ଘେରା ପରିବେଶ ଭିତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କଅଁଳ କିରଣ ଧୀରେ ଧୀରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥାଏ। ଘରର ଅଗଣାରେ ଜେଜେମା ଚାଉଳ ଧୋଉଥାନ୍ତି ଏବଂ ରୋଷେଇ ଘରୁ ଗୁଡ଼ ଓ ଛେନାର ମହମହ ବାସ୍ନା ଆସୁଥାଏ। ଛୋଟ ପିଲାଟିଏ, ନାଁ ତାର ‘ମୁନ୍ନା’, ଦୌଡ଼ି ଆସି ଜେଜେମାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, "ଜେଜେମା, ଆଜି କାହିଁକି ଏତେ ସବୁ ଆୟୋଜନ ହେଉଛି? ଆମେ କ’ଣ ପାଇଁ ଆଜି ନୂଆ ଲୁଗା ପିନ୍ଧିଛୁ? ଆଜି କ’ଣ ସ୍ପେଶାଲ ଦିନ?" ଜେଜେମା ହସି ଦେଇ ମୁନ୍ନାକୁ କୋଳକୁ ଟାଣି ନେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଆରେ ମୁନ୍ନା, ଆଜି ହେଉଛି ‘ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତି’। ଏହା କେବଳ ଏକ ପର୍ବ ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ଏବଂ ପ୍ରକୃତିର ପରିବର୍ତ୍ତନର କାହାଣୀ।" ଜେଜେମା କାହାଣୀ ଆରମ୍ଭ କଲେ... ୧. ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଘର ପରିବର୍ତ୍ତନ (ଜ୍ୟୋତିଷ ଶାସ୍ତ୍ରର କଥା) "ବୁଝିଲୁ ମୁନ୍ନା, ଆଜି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ନିଜର ବାଟ ବଦଳାନ୍ତି। ବର୍ଷ ସାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ରାଶି ଦେଇ ଗତି କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଆଜିର ଦିନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ‘ଧନୁ ରାଶି’ରୁ ବାହାରି **‘ମକର ରାଶି’**ରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ଏହାକୁ ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଦିନଠାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଗତି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ହୋଇଥାଏ, ଯାହାକୁ ‘ଉତ୍ତରାୟଣ’ କୁହାଯାଏ। ଆଜିଠାରୁ ଦିନ ଧୀରେ ଧୀରେ ବଡ଼ ହେବାକୁ ଲାଗେ ଏବଂ ରାତି ଛୋଟ ହୁଏ। ଶୀତ କମିବା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏବଂ ନୂଆ ଋତୁର ଆଗମନ ହୁଏ।" ୨. ଚାଷୀମାନଙ୍କର ଖୁସି (କୃଷି ଭିତ୍ତିକ ପର୍ବ) "ଆମେ ଚାଷୀ ପରିବାର। ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଦିନଟି ବହୁତ ବଡ଼। ଏହି ସମୟରେ ବିଲରୁ ନୂଆ ଧାନ ଅମଳ ହୋଇ ଘରକୁ ଆସେ। ଚାଷୀମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଇବା ପାଇଁ ଏହି ପର୍ବ ପାଳନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି ଯେ, ହେ ପ୍ରଭୁ! ତୁମର କିରଣ ଯୋଗୁଁ ଆମର ଫସଲ ଭଲ ହୋଇଛି।" ୩. ମକର ଚାଉଳର ସ୍ୱାଦ (ଓଡ଼ିଶାର ପରମ୍ପରା) ମୁନ୍ନା ପଚାରିଲା, "ଆଉ ସେ ଯେଉଁ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ପ୍ରସାଦ ତିଆରି ହେଉଛି?" ଜେଜେମା କହିଲେ, "ହଁ, ସେଇଟା ହେଉଛି ‘ମକର ଚାଉଳ’। ଏହା ଏହି ପର୍ବର ମୁଖ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ। ନୂଆ ଅରୁଆ ଚାଉଳକୁ ଭିଜାଇ, ସେଥିରେ କ୍ଷୀର, ଛେନା, ଗୁଡ଼, ନଡ଼ିଆ, କଦଳୀ, ଘିଅ, ଅଦା ଏବଂ ଗୋଲମରିଚ ଗୁଣ୍ଡ ମିଶାଇ ଏହା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ। ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ଏବଂ ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପାଖରେ ଭୋଗ ଲଗାଯାଏ। ଏହା ଶରୀର ପାଇଁ ବହୁତ ହିତକାରୀ କାରଣ ଏଥିରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଶୀତଦିନେ ଶରୀରକୁ ରୋଗରୁ ରକ୍ଷା କରେ।" ୪. ମକର ବସିବା (ବନ୍ଧୁତାର ପର୍ବ) "ଆମ ଓଡ଼ିଶାରେ ଆଉ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପରମ୍ପରା ଅଛି, ଯାହାକୁ କୁହନ୍ତି ‘ମକର ବସିବା’। ଆଜିର ଦିନରେ ସାଙ୍ଗମାନେ ପରସ୍ପର ସହ ମକର ବସନ୍ତି। ଯଦି ଦୁଇଜଣ ସାଙ୍ଗ ଆଜି ମକର ବସିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ନାଁ ଧରି ଡାକନ୍ତି ନାହିଁ, ବରଂ ‘ମକର’ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି। ଏହି ବନ୍ଧନ ରକ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ଠାରୁ ବି ଅଧିକ ନିବିଡ଼ ହୋଇଯାଏ। ଏ ବନ୍ଧୁତା ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ରହିଥାଏ।" ୫. ସାରା ଭାରତର ପର୍ବ "କେବଳ ଓଡ଼ିଶାରେ ନୁହେଁ, ପୁରା ଭାରତରେ ଏହାକୁ ଧୁମଧାମରେ ପାଳନ କରାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ନାମରେ: * ତାମିଲନାଡୁରେ ଏହାକୁ ‘ପୋଙ୍ଗଲ୍’ କୁହାଯାଏ। * ପଞ୍ଜାବରେ ‘ଲୋହ୍ରି’। * ଆସାମରେ ‘ବିହୁ’। * ଗୁଜୁରାଟରେ ଲୋକମାନେ ଏହି ଦିନ ଗୁଡ଼ି ଉଡାଇ ଆକାଶକୁ ରଙ୍ଗୀନ କରିଦିଅନ୍ତି।" ୬. ପୌରାଣିକ କଥା "ଶେଷରେ ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା କଥା ଶୁଣ। ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧରେ ପିତାମହ ଭୀଷ୍ମ ଶରଶଯ୍ୟାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିନଥିଲେ। ସେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ ଏହି ପବିତ୍ର ‘ଉତ୍ତରାୟଣ’ ସମୟକୁ। ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ, ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଦିନ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।" ଉପସଂହାର: ଜେଜେମାଙ୍କ କଥା ସରିଲା ବେଳକୁ ମକର ଚାଉଳ ଭୋଗ ହୋଇସାରିଥିଲା। ମୁନ୍ନା ବୁଝିଗଲା ଯେ ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତି କେବଳ ଖାଇବା ପିଇବାର ଦିନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ପ୍ରକୃତି, ଭକ୍ତି ଏବଂ ବନ୍ଧୁତାର ଏକ ମହାମିଳନ। ସମସ୍ତେ ମିଶି ଆନନ୍ଦରେ "ମକର ଚାଉଳ" ଖାଇଲେ ଏବଂ ଖୁସି ମନାଇଲେ। #🛕ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରରେ ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତି📿🛕 #🧑‍🎨ରଙ୍ଗ ବିରଙ୍ଗ ଗୁଡ଼ି🪁💥 #🍯ମକର ଚାଉଳ ଭୋଗ🍚🙏 #🪁ପବିତ୍ର ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତିର ଶୁଭେଚ୍ଛା🎊🪁 #🪁ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଷ୍ଟାଟସ🪔🤗

ୱେବ୍ ସିରିଜ୍: ଅଭିମାନିନୀ Season 1 | Episode 2: ଅସମାପ୍ତ ହିସାବ (Unfinished Business) ଅନନ୍ୟାର ଫ୍ଲାଟ୍ (ରାତି ୧୦ଟା) (ଅନନ୍ୟା ଅଫିସ୍ ରୁ ଫେରି ସୋଫା ଉପରେ ବସି ପଡିଛନ୍ତି। ଘରେ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଝରକା ବାହାରେ ଏବେ ବି ବର୍ଷା ହେଉଛି। ସେ ନିଜ ବ୍ୟାଗ୍ ରୁ ଏକ ପୁରୁଣା ଡାଏରୀ ବାହାର କଲେ।) (ଡାଏରୀ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଚିରା ଫଟୋ ଥିଲା। ସେଥିରେ ଅନନ୍ୟା ଏବଂ ଆରଭ ହସୁଥିଲେ। ଅନନ୍ୟା ଫଟୋଟିକୁ ଯୋଡିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁଣି ଫୋପାଡି ଦେଲେ।) ଅନନ୍ୟା: (କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ସ୍ୱରରେ) "କାହିଁକି ଆସିଲ ତମେ? ମୁଁ ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ଥିଲି। ତମେ ଭାବୁଛ ତମେ CEO ହୋଇ ଆସିବ ଆଉ ମୁଁ ପୁଣି ତମ ଆଗରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବି? କେବେ ନୁହେଁ। ତମେ ଯେଉଁ ଅପବାଦ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଇଥିଲ, ସେ ଦାଗ ଏବେ ବି ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛି।" (ସେ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛି ଦର୍ପଣ ଆଗରେ ଛିଡା ହେଲେ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ କହିଲେ, "ତୁ 'ଅଭିମାନିନୀ', ଅନନ୍ୟା। ତୋ ଅଭିମାନ ହିଁ ତୋର ଶକ୍ତି।") ଆରଭର ହୋଟେଲ୍ ରୁମ୍ (ସେହି ସମାନ ସମୟରେ) (ଆରଭ ବାଲକୋନିରେ ଛିଡା ହୋଇ ସହରକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଫୋନ୍ ଅଛି। ସେ ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗ 'ରାହୁଲ' ସହ କଥା ହେଉଛନ୍ତି।) ଆରଭ: "ମୁଁ ତାକୁ ଦେଖିଲି ରାହୁଲ... ସେ ଆଜି ବି ସେମିତି ଅଛି। ସେମିତି ରାଗି, ସେମିତି ଜିଦ୍ଦି।" ରାହୁଲ (ଫୋନ୍ ରେ): "ତୁ ତାକୁ ସତ କଥାଟା କହିଲୁ? କହିଲୁ ଯେ ସେଦିନ ସେ ଫଟୋଗୁଡାକ ନକଲି ଥିଲା? ଯେ ସମୀର ଷଡଯନ୍ତ୍ର କରି ତୋତେ ଅନନ୍ୟା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଭଡକେଇ ଥିଲା?" ଆରଭ: "ନା, ସୁଯୋଗ ପାଇଲିନି। ସେ ମୋ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ବି ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହେଁ। ମୁଁ କେବଳ ଏହି କମ୍ପାନୀ କିଣିବାକୁ ଆସିନି ରାହୁଲ, ମୁଁ ମୋର ହଜିଯାଇଥିବା ପ୍ରେମକୁ ଜିତିବାକୁ ଆସିଛି। ମୋତେ ମୋ ଭୁଲ୍ ର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ପଡିବ। ଯେମିତି ହେଲେ ବି ମୁଁ ତାର ବିଶ୍ୱାସ ପୁଣି ଜିତିବି।" ଅଫିସ୍ କ୍ୟାଫେଟେରିଆ (ତହିଁ ଆରଦିନ ସକାଳ) (ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଅଫିସ୍ ରେ ଚାପା ଗୁଞ୍ଜରଣ। ରିୟା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଷ୍ଟାଫ୍ ମାନେ କଫି ପିଉ ପିଉ କଥା ହେଉଛନ୍ତି।) ଷ୍ଟାଫ୍-୧: "ଆରେ ଜାଣିଛ, ନୂଆ ବସ୍ ଆରଭ ସାର୍ ବହୁତ ଷ୍ଟ୍ରିକ୍ଟ। ଶୁଣିଲି ସେ କାହାକୁ ବାହାର କରିଦେବେ।" ରିୟା: "ଚୁପ୍ କର। ଅନନ୍ୟା ଆସୁଛି।" (ଅନନ୍ୟା ଗମ୍ଭୀର ମୁହଁରେ କଫି ନେବାକୁ ଆସିଲା। ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ଆରଭ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସମସ୍ତେ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲେ।) ଆରଭ: "ଗୁଡ୍ ମର୍ଣ୍ଣିଂ ଟିମ୍।" (ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନନ୍ୟା ଚୁପ୍ ରହିଲେ) ଆରଭ: "ଅନନ୍ୟା, ତୁମର କଫି ସରିଗଲେ ମୋ କ୍ୟାବିନ୍ କୁ ଆସ। ତୁରନ୍ତ।" ଅନନ୍ୟା: "ସାର୍, ମୋର କିଛି ଜରୁରୀ ମେଲ୍ କରିବାର ଅଛି।" ଆରଭ: (ଟିକେ ହସି) "ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁନାହିଁ ମିସ୍ ଅନନ୍ୟା, ଏହା ଏକ ଅର୍ଡର (Order)।" (ଅନନ୍ୟା ରାଗରେ କପ୍ ଟାକୁ ଜୋରରେ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଥୋଇଲେ ଏବଂ ଆରଭଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଗଲେ। ପୁରା ଅଫିସ୍ ଷ୍ଟାଫ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଲେ।) ଆରଭଙ୍କ କ୍ୟାବିନ୍ (ଅନନ୍ୟା ଭିତରକୁ ପଶିଲେ। ଆରଭ ନିଜ ଚେୟାରରେ ବସି ଗୋଟିଏ ଫାଇଲ୍ ଦେଖୁଥିଲେ।) ଅନନ୍ୟା: "କଣ ପାଇଁ ଡାକିଲେ?" ଆରଭ: "ଆସନ୍ତାକାଲି ଆମକୁ ଗୋପାଳପୁର ଯିବାକୁ ପଡିବ। ସେଠାରେ ଆମର ଏକ ନୂଆ ରିସର୍ଟ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଚାଲିଛି। ତୁମେ ଏହି ପ୍ରୋଜେକ୍ଟର ଲିଡ୍, ସୋ ତୁମକୁ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ଯିବାକୁ ପଡିବ।" ଅନନ୍ୟା: "ମୁଁ ଯାଇ ପାରିବିନି। ଆପଣ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ। ମୋର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କାମ ଅଛି।" ଆରଭ: (ଚେୟାରରୁ ଉଠି ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଦୁଇ ହାତ ରଖି ଝୁଙ୍କି ପଡିଲେ) "ଅନନ୍ୟା, ଏହା ଅଫିସିଆଲ୍ ଟୁର୍। ତମେ ମନା କଲେ ତମର ଚାକିରି ପ୍ରତି ବିପଦ ଆସିପାରେ। ଆଉ ହଁ... ଆମେ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ କାର୍ ରେ ଯିବା ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଗେଷ୍ଟ ହାଉସ୍ ରେ ରହିବା।" ଅନନ୍ୟା: "ମାନେ? ଆପଣ ଜାଣିଶୁଣି ଏମିତି କରୁଛନ୍ତି ନା?" ଆରଭ: "ହୁଏତ। କିନ୍ତୁ ତୁମ ପାଖରେ ଦୁଇଟା ରାସ୍ତା ଅଛି। ହୁଏତ ମୋ ସହ ଚାଲ, ନହେଲେ ଇସ୍ତଫା (Resignation) ଦିଅ।" (ଅନନ୍ୟା ଆରଭଙ୍କ ଆଖିରେ ଏକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଦେଖିଲେ। ସେ ହାରିବା ଝିଅ ନୁହଁନ୍ତି।) ଅନନ୍ୟା: "ଠିକ୍ ଅଛି ସାର୍। ମୁଁ ଯିବି। କିନ୍ତୁ ମନେ ରଖନ୍ତୁ, ମୁଁ କେବଳ ଜଣେ କର୍ମଚାରୀ ଭାବରେ ଯିବି।" (ଅନନ୍ୟା କ୍ୟାବିନ୍ ରୁ ବାହାରି ଗଲେ। ଆରଭ ଧୀରେ କହିଲେ, "ଥରେ ସାଙ୍ଗରେ ଚାଲ ଅନନ୍ୟା, ଗୋପାଳପୁରର ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ମୁଁ ସବୁ ଭୁଲ ବୁଝାମଣା ଦୂର କରିଦେବି।") #Manara_Katha #🥰Love... Dil se ! 💞 #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର

ୱେବ୍ ସିରିଜ୍: ଅଭିମାନିନୀ Episode 1: ଅତୀତର ଛାୟା (The Shadow of the Past) ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଏକ ବଡ କର୍ପୋରେଟ୍ ଅଫିସ୍ (ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟ) ଅନନ୍ୟା (୨୭ ବର୍ଷ): ଜଣେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ସୁନ୍ଦରୀ ଯୁବତୀ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଏକ ଗମ୍ଭୀରତା ଅଛି। ସେ ନିଜ ଲାପଟପ୍ ରେ କିଛି ଟାଇପ୍ କରୁଛନ୍ତି। ସହକର୍ମୀ ରିୟା: (ଦୌଡ଼ି ଆସି) "ଅନନ୍ୟା! ତୁ ଏଯାଏଁ ରେଡ୍ଡି ହେଇନୁ? ଆଜି ନୂଆ ବସ୍ ଆସୁଛନ୍ତି, ଆମ କମ୍ପାନୀ ଯାହା ସହ ମର୍ଜ (Merger) ହେଉଛି, ସେ କମ୍ପାନୀର CEO ନିଜେ ଆସୁଛନ୍ତି ମିଟିଂ ପାଇଁ।" ଅନନ୍ୟା: (ବିନା ମୁଣ୍ଡ ଟେକି) "ରିୟା, ମୋ ପାଇଁ କାମ ବଡ। କିଏ ଆସୁଛି, କିଏ ଯାଉଛି ସେଥିରେ ମୋର କିଛି ଯାଏ ଆସେ ନାହିଁ। ଫାଇଲ୍ ରେଡ୍ଡି ଅଛି।" ରିୟା: "ଆରେ ବାବା, ଶୁଣିଛି ସେ ବହୁତ ହ୍ୟାଣ୍ଡସମ୍ ଆଉ ୟଙ୍ଗ୍। ଚାଲ ଶୀଘ୍ର କନଫରେନ୍ସ ରୁମକୁ।" କନଫରେନ୍ସ ରୁମ୍ (ସମସ୍ତେ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ବାହାରେ ଘଡଘଡି ଶବ୍ଦ ହେଉଛି। ଅନନ୍ୟା ନିଜ ଡାଏରୀରେ କଲମ ବୁଲାଉଛନ୍ତି। ହଠାତ୍ କବାଟ ଖୋଲିଲା।) (ସମସ୍ତେ ଛିଡା ହେଇଗଲେ। କ୍ୟାମେରା ତଳୁ ଉପରକୁ ପାଦରୁ ମୁହଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲା। ସୁଟ୍ ବୁଟ୍ ପିନ୍ଧା ଜଣେ ଯୁବକ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।) ବସ୍ (ମିଷ୍ଟର ଦାସ): "ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରନ୍ତୁ, 'ଇନୋଭେଟିଭ୍ ସଲ୍ୟୁସନ୍ସ'ର ନୂଆ ମାଲିକ ତଥା CEO... ଆରଭ ମହାପାତ୍ର।" (ନାଁ ଶୁଣି ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ହାତରୁ କଲମଟା ଖସି ପଡିଲା। ସେ ଚମକି ପଡି ମୁଣ୍ଡ ଟେକିଲେ।) ଅନନ୍ୟା: (ମନେ ମନେ) "ଆରଭ...?" (ଆରଭ ହସୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ନଜର ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ଉପରେ ପଡିଲା, ତାଙ୍କ ହସ ମଳିନ ପଡିଗଲା। ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଆଖି ମିଶିଲା। ସମୟ ଯେମିତି ସେଇଠି ଅଟକି ଗଲା।) (ଫ୍ଲାସବ୍ୟାକ୍ - ୫ ବର୍ଷ ତଳର କଲେଜ ଦିନର ଏକ ଝାପସା ଚିତ୍ର ଦେଖାଗଲା, ଯେଉଁଠି ଦୁହେଁ ହାତ ଧରି ବୁଲୁଥିଲେ।) ମିଟିଂ ଚାଲିଛି ଆରଭ: (ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ନେଇ) "ଥ୍ୟାଙ୍କ ୟୁ ମିଷ୍ଟର ଦାସ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଆମେ ସିଧା କାମ କଥା ଆଲୋଚନା କରିବା।" (ଆରଭ ପ୍ରେଜେଣ୍ଟେସନ୍ ଦେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବାରମ୍ବାର ତାଙ୍କ ନଜର ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ଉପରେ ପଡୁଛି। ଅନନ୍ୟା କିନ୍ତୁ ଆଉ ଆରଭଙ୍କୁ ଦେଖୁ ନାହାନ୍ତି, ସେ କେବଳ ନିଜ ଲାପଟପ୍ କୁ ଚାହିଁ ରହିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଜମି ଆସୁଛି, କିନ୍ତୁ ସେ 'ଅଭିମାନିନୀ', ଲୁହ ଖସାଇବେ ନାହିଁ।) ଆରଭ: "ତେବେ ଏହି ପ୍ରୋଜେକ୍ଟର ହେଡ୍ କିଏ?" ମିଷ୍ଟର ଦାସ: "ଅନନ୍ୟା। ସେ ଆମର ବେଷ୍ଟ ଏମ୍ପ୍ଲୟୀ।" ଆରଭ: (ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ଆଡେ ଚାହିଁ) "Good. ମୁଁ ଆଶା କରୁଛି ମିସ୍ ଅନନ୍ୟା କାମ ଏବଂ... ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବନାକୁ ଅଲଗା ରଖି ପାରିବେ।" ଅନନ୍ୟା: (ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ସିଧା ଆରଭଙ୍କ ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଇ କଡା ସ୍ୱରରେ) "ମୁଁ ମୋ କାମରେ କେବେବି ଅବହେଳା କରେନି ସାର୍। ଅତୀତ ମୋ ପାଇଁ ମୃତ, ଆଉ ବର୍ତ୍ତମାନ ହିଁ ସତ୍ୟ।" (ପୁରା ରୁମ୍ ନିସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ରିୟା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଅନନ୍ୟାକୁ ଚାହିଁଲା।) ଅଫିସ୍ କରିଡର (ମିଟିଂ ପରେ) (ମିଟିଂ ସରିଯାଇଛି। ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲେଣି। ଅନନ୍ୟା ବ୍ୟାଗ୍ ଧରି ଲିଫ୍ଟ ପାଖରେ ଛିଡା ହୋଇଛନ୍ତି। ଲିଫ୍ଟ ଖୋଲିଲା, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ଆରଭ ଏକା ଥିଲେ।) ଆରଭ: "ଅନନ୍ୟା, ପ୍ଲିଜ୍ ଭିତରକୁ ଆସ। ଆମର କଥା ହେବାର ଅଛି।" ଅନନ୍ୟା: "ମୋର କିଛି କଥା ହେବାର ନାହିଁ।" (ସେ ସିଡି ଦେଇ ଯିବାକୁ ବାହାରିଲେ) ଆରଭ: (ଲିଫ୍ଟରୁ ବାହାରି ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ହାତ ଧରି ପକାଇଲେ) "୫ ବର୍ଷ ହେଲା ଅନନ୍ୟା! ୫ ବର୍ଷ ହେଲା ତମେ ମୋ କଥା ନଶୁଣି ଚାଲିଯାଇଥିଲ। ଆଜି ଶୁଣିବାକୁ ପଡିବ।" (ଅନନ୍ୟା ଝାଟକା ମାରି ହାତ ଛଡାଇ ନେଲେ।) ଅନନ୍ୟା: "ହାତ ଛାଡନ୍ତୁ ମିଷ୍ଟର ଆରଭ! ଯେଉଁଦିନ ଆପଣ ଅନ୍ୟ କାହା କଥାରେ ପଡି ମୋ ଚରିତ୍ର ଉପରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ଉଠାଇଥିଲେ, ସେଦିନ ହିଁ ଆମ ଭିତରେ ସବୁ ସରିଯାଇଥିଲା। ଆଜି ମୁଁ କେବଳ ଆପଣଙ୍କ କର୍ମଚାରୀ, ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।" (ଅନନ୍ୟା ରାଗରେ ତରତର ହୋଇ ସିଡିରେ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଗଲେ। ଆରଭ ସେମିତି ଛିଡା ହୋଇ ରହିଲେ। ବାହାରେ ଜୋରରେ ବିଜୁଳି ମାରିଲା।) #ମନର କଥା #Manara_Katha #🎓ପିଲାଙ୍କ ଜାଣିବା କଥା📝 #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🥰Love... Dil se ! 💞

" ବାରଣାସୀର ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟ " ବାରଣାସୀର ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଉତ୍ସବ ଭଳି ମନେହୁଏ। ସେଠାରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଅଲୌକିକ ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଅନୁଭୂତିର ଏକ କାହାଣୀ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା: ଚିତା ଅଗ୍ନିରେ ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନ ପୃଷ୍ଠଭୂମି: ସମୟ ରାତି ପ୍ରାୟ ୧୨ଟା। ସ୍ଥାନ ବାରଣାସୀର ମହାଶ୍ମଶାନ 'ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟ'। ସୁରେଶ ବାବୁ (ଛଦ୍ମନାମ), ଜଣେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ୟବସାୟୀ, ଜୀବନର ଅନେକ ଜଞ୍ଜାଳ ଓ ମାନସିକ ଅଶାନ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଘାଣ୍ଟି ହେଉଥିଲେ। ମନରେ ଶାନ୍ତି ଖୋଜିବା ପାଇଁ ସେ କାଶୀ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ କୌତୁହଳବଶତଃ ରାତି ଅଧରେ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଦୃଶ୍ୟ ଓ ପରିବେଶ: ଘାଟରେ ପହଞ୍ଚିବା ମାତ୍ରେ ଏକ ବିଚିତ୍ର ଦୃଶ୍ୟ ତାଙ୍କ ସାମନାରେ ଥିଲା। ଚାରିଆଡେ ଦାଉ ଦାଉ ହୋଇ ଜଳୁଥିବା ଚିତା, ପୋଡା କାଠର ଗନ୍ଧ, ଏବଂ "ରାମ ନାମ ସତ୍ୟ ହୈ" ର ଅବିରାମ ଧ୍ୱନି। ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପାଇଁ ଏହା ଭୟଙ୍କର ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନିସ୍ତବ୍ଧତା ମଧ୍ୟ ଲୁଚି ରହିଥିଲା। ସେହି ଅଲୌକିକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ: ସୁରେଶ ବାବୁ ଗଙ୍ଗା କୂଳର ଏକ ପଥର ଉପରେ ବସି ରହିଥିଲେ। ସାମନାରେ ଗୋଟିଏ ଶରୀର ପଞ୍ଚଭୂତରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିଲା। ହଠାତ୍ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେପରି ସମୟ ଥମି ଯାଇଛି। ୧. ବୈରାଗ୍ୟର ଉଦୟ: ସେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ସେ ଯେଉଁ ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ପଦବୀ ପାଇଁ ଦିନରାତି ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି, ତାର ମୂଲ୍ୟ ଏଠାରେ କିଛି ନୁହେଁ। ସେହି ଜଳୁଥିବା ନିଆଁରେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର, ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଭୟ ପୋଡି ପାଉଁଶ ହୋଇଯାଉଥିବା ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା। ୨. ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତିର ସ୍ପର୍ଶ: ତାଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁଯାୟୀ, ସେଠାରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା କେହି ଜଣେ ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ହାତ ରଖିଛି। ପଛକୁ ବୁଲି ଚାହିଁଲେ କେହି ନଥିଲେ, କେବଳ ଗଙ୍ଗାରୁ ଆସୁଥିବା ଥଣ୍ଡା ପବନ। କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ପର୍ଶରେ ଭୟ ନଥିଲା, ବରଂ ଥିଲା ଏକ ମାତୃସୁଲଭ ଆଶ୍ୱାସନା। ଯେମିତି ମା' ଗଙ୍ଗା କହୁଛନ୍ତି, "ତୁ କାହିଁକି ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଛୁ? ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋ କୋଳକୁ ହିଁ ଆସିବାର ଅଛି।" ୩. ମହାଦେବଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି: ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାକୁ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର କ୍ରୀଡାଭୂମି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସୁରେଶ ବାବୁ କହିଲେ ଯେ, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଚିତାର ଧୂଆଁ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବିରାଟ ଜଟାଧାରୀ ଛାୟା ଦେଖାଗଲା ଭଳି ମନେ ହେଲା। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ସମସ୍ତ ଓଜନ କମିଗଲା ଭଳି ଲାଗିଲା। ଏହା କୌଣସି ଭୂତପ୍ରେତର ଭୟ ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ଏକ 'ଦିବ୍ୟ ଚେତନା'। ଅପାର୍ଥିବ ଶାନ୍ତି (The Conclusion): ସେଠାରୁ ଉଠିବା ବେଳକୁ ସୁରେଶ ବାବୁ ଆଉ ଆଗର ସୁରେଶ ହୋଇ ରହିନଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଭୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାଲିଯାଇଥିଲା। ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଏକ ମୁଦ୍ରାର ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ୱ ମାତ୍ର। ସେ କହନ୍ତି, "ମୁଁ ମନ୍ଦିରରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି ମଶାଣିର ସେହି ଜଳୁଥିବା ଚିତା ପାଖରେ ମିଳିଲା।" ସାରାଂଶ: ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟରେ ସେହି ରାତିର ଅନୁଭୂତି ତାଙ୍କୁ ଶିଖାଇଲା ଯେ, ସଂସାରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସତ୍ୟ ହେଉଛି 'ମୃତ୍ୟୁ'। ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନିଏ, ସେତେବେଳେ ଏକ ଅପାର୍ଥିବ ଶାନ୍ତି (Unearthly Peace) ଆପେ ଆପେ ହୃଦୟରେ ବାସ କରେ। #Manara_Katha #📚ପାଠଶାଳା📖 #ମନର କଥା #🎓ପିଲାଙ୍କ ଜାଣିବା କଥା📝

" ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମ " ଏହା ଏକ ସୁନ୍ଦର ବିଷୟବସ୍ତୁ। "ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମ" ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ୱେବ୍ ସିରିଜ୍ ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ ଟିଏ ମୁଖ୍ୟ ଚରିତ୍ର (Characters): ୧. ରଘୁନାଥ ସାର୍ (୬୫ ବର୍ଷ): ଜଣେ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ଶିକ୍ଷକ। ସ୍ୱାଭିମାନୀ କିନ୍ତୁ ପରିସ୍ଥିତି ଆଗରେ ହାରିଯାଇଥିବା ମଣିଷ। ୨. ଅମିତ (୩୨ ବର୍ଷ): ରଘୁନାଥଙ୍କ ପୁଅ। ଆଧୁନିକ ଚିନ୍ତାଧାରାର, କର୍ମବ୍ୟସ୍ତ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ କଥାରେ ପରିଚାଳିତ। ୩. ଦାମୋଦର ବାବୁ (୭୦ ବର୍ଷ): ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମର ପୁରୁଣା ସଦସ୍ୟ। ହସଖୁସିରେ ରହୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଯିଏ ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ହସ ପଛରେ ଲୁଚାଇ ରଖନ୍ତି। ୪. ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ (୬୦ ବର୍ଷ): ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର ମହିଳା, ସବୁବେଳେ ଗେଟ୍ ଆଡକୁ ଚାହିଁ ରୁହନ୍ତି। ୫. ପ୍ରିୟା (୨୫ ବର୍ଷ): ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମର କେୟାର ଟେକର (Caretaker)। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ବାପା ମା’ ଭଳି ଭଲପାଏ। Episode - 1 : "ଅଦରକାରୀ ମଣିଷ" (The Unwanted) ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମର ମୁଖ୍ୟ ଫାଟକ (ସକାଳ ସମୟ) (ଗୋଟିଏ ଦାମୀ କାର୍ ଆସି ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମ ଗେଟ୍ ପାଖରେ ରୁହେ। କାର୍ ଭିତରୁ ଅମିତ ଓ ରଘୁନାଥ ଓହ୍ଲାନ୍ତି। ରଘୁନାଥଙ୍କ ହାତରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ସୁଟକେସ୍। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଭୟଙ୍କର ନୀରବତା।) ଅମିତ: ବାପା, ତମେ ଜମା ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନି। ଏ ଜାଗାଟା ବହୁତ ଭଲ। ଘରେ ତମେ ଏକୁଟିଆ ବୋର୍ ହେଉଛ, ଏଠାରେ ତମ ବୟସର ସାଙ୍ଗମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଆମେ ତ ଫରେନ୍ (Foreign) ଯାଉଛୁ, ଫେରିଲେ ତମକୁ ନେଇଯିବୁ। (ରଘୁନାଥ କିଛି କୁହନ୍ତି ନାହିଁ। କେବଳ ଥରେ ପୁଅ ମୁହଁକୁ ଚାହାନ୍ତି। ସେହି ଚାହାଣୀରେ ଅଭିମାନ ଭରି ରହିଥାଏ।) ରଘୁନାଥ: (ଧୀର ସ୍ୱରରେ) ମୁଁ ଜାଣେ ଅମିତ, ଫରେନ୍ ଟ୍ରିପ୍ କେବଳ ଏକ ବାହାନା। ମୁଁ ତମମାନଙ୍କ ପାଇଁ 'ଅଦରକାରୀ' ହୋଇଯାଇଛି। ଠିକ୍ ଅଛି, ଯାହା ତୋ ଇଚ୍ଛା। (ଅମିତ କିଛି ନ କହି ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ କରେ। କାଗଜପତ୍ର କାମ ସାରି ଅମିତ ପଳାଇଯାଏ। ରଘୁନାଥ ଗେଟ୍ ଭିତରକୁ ପଶନ୍ତି।) ଆଶ୍ରମର ବାରଣ୍ଡାରେ (ରଘୁନାଥ ଅପରିଚିତ ଭାବେ ଛିଡା ହୋଇଛନ୍ତି। ଦାମୋଦର ବାବୁ ହସି ହସି ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି।) ଦାମୋଦର: ଆରେ ନୂଆ ଅତିଥି! ନମସ୍କାର। ମୁଁ ଦାମୋଦର। ଏଠିକାର ମ୍ୟାନେଜର, ଚୌକିଦାର ସବୁ ମୁଁ (ହସି ହସି)। ଆସନ୍ତୁ ସାର୍, ମୁହଁଟା କାହିଁକି ଏମିତି ଶୁଖିଲା କରିଛନ୍ତି? ଏଠି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ପରିବାର। ରଘୁନାଥ: ପରିବାର? ଯେଉଁଠି ନିଜ ରକ୍ତ ପର କରିଦେଲା, ସେଠି ଆଉ କିଏ କାହାର ହେବ? ଦାମୋଦର: ସେଇ ଭୁଲ୍ ଧାରଣାଟା ବଦଳାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଛାଡିଗଲେ, ସେମାନେ "ପର" ଥିଲେ। ଏବେ ଆମେ ହିଁ ଆପଣଙ୍କ "ନିଜର"। ଡାଇନିଂ ହଲ୍ ରେ (ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ) (ସମସ୍ତେ ଖାଇବାକୁ ବସିଛନ୍ତି। ରଘୁନାଥ ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ଚୁପଚାପ୍ ବସିଛନ୍ତି। ପ୍ରିୟା (କେୟାର ଟେକର) ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସେ।) ପ୍ରିୟା: ମଉସା, କିଛି ଖାଇ ନାହାନ୍ତି ଯେ? ଘର କଥା ମନେ ପଡୁଛି କି? ରଘୁନାଥ: ମା'ରେ, ଯେଉଁ ହାତକୁ ଧରି ଦିନେ ଚାଲିବା ଶିଖାଇଥିଲି, ଆଜି ସେ ହାତ ମୋତେ ଏଠି ଛାଡି ଦେଇଗଲା। ଭୋକ କେମିତି ହେବ? (ଏତିକି ବେଳେ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି। ହାତରେ ଗୋଟିଏ ଫଟୋ।) ସୁମିତ୍ରା: ଭାଇ, ଏଇଟା ମୋ ନାତି। ଆମେରିକାରେ ରୁହେ। କାଲି ଫୋନ୍ କରିଥିଲା, କହୁଥିଲା- "ଜେଜେମା, ମୁଁ ତତେ ନେବାକୁ ଆସିବି।" (ଦାମୋଦର ବାବୁ ରଘୁନାଥଙ୍କ କାନରେ ଫିସ୍ ଫିସ୍ କରି କୁହନ୍ତି) ଦାମୋଦର: ତାଙ୍କ ନାତି ୫ ବର୍ଷ ହେଲା ଆସିନି କି ଫୋନ୍ ବି କରିନି। ସେ ନିଜେ ନିଜକୁ ମିଛ କହି ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ଏଠି ସମସ୍ତଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କରୁଣ କାହାଣୀ ଅଛି ବନ୍ଧୁ। ତୁମେ ଏକା ନୁହଁ। ରାତ୍ରି ସମୟରେ (ରଘୁନାଥଙ୍କ ରୁମ୍) (ରଘୁନାଥ ଝରକା ଦେଇ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି। ଫୋନ୍ ଟା ବାଜି ଉଠିଲା। ସେ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ ଭାବିଲେ ପୁଅର ଫୋନ୍। କିନ୍ତୁ ସେଟା କମ୍ପାନୀର ମେସେଜ୍ ଥିଲା।) (ସେ ନିଜ ଡାଏରୀ ବାହାର କଲେ ଏବଂ ଲେଖିଲେ..) "ଆଜି ମୋର ଠିକଣା ବଦଳିଗଲା। ଘରର ନାମଫଳକରୁ ମୋ ନାଁ ଲିଭିଗଲା ସତ, ହେଲେ ଏଠି ଅନେକ ଅଲିଭା ଯନ୍ତ୍ରଣାର ସାଥୀ ମିଳିଗଲେ।" (ପଛପଟୁ ହାରମୋନିୟମ୍ ର ଶବ୍ଦ ଶୁଭିଲା। ଦାମୋଦର ବାବୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମିଶି ଭଜନ ଗାଉଛନ୍ତି। ରଘୁନାଥ ଲୁହ ପୋଛି ଧୀରେ ଧୀରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।) ଶେଷ ଦୃଶ୍ୟ: ରଘୁନାଥ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ବସି ତାଳି ମାରୁଛନ୍ତି। ମୁହଁରେ ଅଳ୍ପ ହସ, କିନ୍ତୁ ଆଖିରେ ଲୁହ। #ମନର କଥା #📚ପାଠଶାଳା📖 #🎓ପିଲାଙ୍କ ଜାଣିବା କଥା📝

" Happy New Year 🕛 " ନୂତନ ବର୍ଷର ଏହି ଶୁଭ ଅବସରରେ ସାଙ୍ଗସାଥୀଙ୍କ ମେଳରେ ବଣଭୋଜିର ଏକ ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀ . ଯେଉଁଥିରେ ଆବେଗ, ମଜାମସ୍ତି ଏବଂ ପରିବାରର ସ୍ନେହ ରହିଛି। କାହାଣୀର ଶୀର୍ଷକ: "ସୃତିର ବଣଭୋଜି: ଏକ ନୂଆ ଆରମ୍ଭ" ପାତ୍ର ପରିଚୟ: * ପୁଅ: ଆକାଶ (ଗ୍ରୁପ୍‌ର ଲିଡର୍), ବିଶାଳ (ଥଟ୍ଟାବାଜ୍), ଓ ସୁମିତ (ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବ)। * ଝିଅ: ନିଶା (ସବୁ କାମରେ ଆଗୁଆ), ପ୍ରିୟା (ରୋଷେଇ ଏକ୍ସପର୍ଟ), ଓ ରିୟା (ଫଟୋଗ୍ରାଫି ସଉକ)। * ଛୋଟ ପିଲା: ଗୁଡୁ, ଚିକି ଏବଂ ଟିକି। ଯୋଜନା ଓ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ସକାଳ ପ୍ରାୟ ୭ଟା। ନୂଆ ବର୍ଷର ପ୍ରଥମ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ। ଆକାଶର ଘର ଆଗରେ ସମସ୍ତେ ଜମା ହୋଇଛନ୍ତି। ଗାଡ଼ିରେ ବାସନକୁସନ, ଚାଉଳ, ପରିବା ଏବଂ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ସିଷ୍ଟମ ଲୋଡ୍ ଚାଲିଛି। * ବିଶାଳ: "ଆରେ ଜଲଦି କର! ଭୋକ ହେଲାଣି, ଏଠି ଡେରି କଲେ ରୋଷେଇ କେତେବେଳେ ହେବ?" * ନିଶା: "ତୁ ଖାଲି ଖାଇବା କଥା ଚିନ୍ତା କର, ପରିବା କିଏ କାଟିବ କହିଲୁ?" * ପିଲାମାନେ: ଗୁଡୁ ଓ ଚିକି ଗାଡ଼ି ପଛରେ ବସି ବେଲୁନ୍ ଫୁଲାଉଛନ୍ତି। ସ୍ଥାନ ଚୟନ ଓ ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନଦୀ ପଠା କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ପାଦଦେଶରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଚାରିଆଡ଼େ ସବୁଜିମା। ରିୟା ନିଜ କ୍ୟାମେରାରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଏଣ୍ଟ୍ରି ସଟ୍ ନେଉଛି। * ସୁମିତ: "ବାଃ! କି ସୁନ୍ଦର ଜାଗାଟେ ଖୋଜିଛ ଆକାଶ।" * ପ୍ରିୟା: "ଚାଲ, ସମୟ ନଷ୍ଟ ନକରି କାମରେ ଲାଗିଯିବା।" କାମର ବଣ୍ଟନ ଓ ମଜାମସ୍ତି ଏଠାରେ ଭିଡିଓରେ କିଛି କମେଡି ସିନ୍ ରହିବ। * ଆକାଶ ଓ ବିଶାଳ ଚୂଲା ଲଗାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧୂଆଁରେ ସେମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଖରାପ। * ନିଶା ଓ ପ୍ରିୟା ପରିବା କାଟୁଛନ୍ତି। ରିୟା ରିଲ୍ସ ବନଉଛି। * ଛୋଟ ପିଲା (ଟିକି): "ମାମୁଁ, ମୋତେ ଭୋକ କଲାଣି, କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦିଅ।" * ସୁମିତ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହ କ୍ରିକେଟ୍ ଖେଳୁଛି, ଯେଉଁଥିରେ ବଲ୍ ଯାଇ ପରିବା ଝୁଡ଼ିରେ ପଡୁଛି। ରୋଷେଇ ଓ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଡାନ୍ସ ଭୋଜିର ମୁଖ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ - ଚିକେନ୍ ଝୋଳ, ଭାତ ଓ ଡାଲମା। ମଝିରେ ମଝିରେ ସମସ୍ତେ ଓଡ଼ିଆ ଗୀତରେ ନାଚୁଛନ୍ତି। * ବିଶାଳ ମାଂସ ଚାଖିବା ବାହାନାରେ ଅଧା ଖାଇବାକୁ ବସିଛି, ପ୍ରିୟା ତାକୁ ଖଡ଼ିକାରେ ଗୋଡ଼ାଉଛି। * ସମସ୍ତେ ମିଶି ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି - "ଏଇ ଆମର ବଣଭୋଜି..."। ଏକାଠି ଭୋଜନ ଓ ସ୍ମୃତି ଚାରଣ କଦଳୀ ପତ୍ର ପଡ଼ିଛି। ସମସ୍ତେ ଧାଡ଼ି ହୋଇ ବସିଛନ୍ତି। ଗରମ ଗରମ ଖାଦ୍ୟ ପରଷା ଚାଲିଛି। * ଆକାଶ: "ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆଜି ବହୁତ ଦିନ ପରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହେଲେ। ଏଇଟା ହିଁ ନୂଆ ବର୍ଷର ଅସଲ ଖୁସି।" * ପିଲାମାନେ ପତ୍ରରେ ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ପରସ୍ପରକୁ ଖୁଆଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏଠାରେ କିଛି ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂଳାପ ରହିବ ଯେଉଁଠି ପୁରୁଣା ଦିନର କଥା ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି। ସନ୍ଧ୍ୟାର ବିଦାୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ସଫା କରୁଛନ୍ତି (ଏକ ଭଲ ସନ୍ଦେଶ ଦେବା ପାଇଁ)। * ରିୟା ସମସ୍ତଙ୍କର ଏକ ଗ୍ରୁପ୍ ଫଟୋ ନେଉଛି। * ପିଲାମାନେ ଶୋଇପଡ଼ିଲେଣି। * ନିଶା: "ଏଇ ଦିନଟି ସବୁବେଳେ ମନେ ରହିବ।" ଭିଡିଓ ପାଇଁ ଟିପ୍ସ ନିଶ୍ଚୟ, ଭିଡିଓକୁ ଅଧିକ ଜୀବନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଏଠାରେ କିଛି ମଜାଦାର ଏବଂ ଆବେଗପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂଳାପ (Dialogues) ଦିଆଗଲା: ୧. ସକାଳୁ ବାହାରିବା ସମୟର ସଂଳାପ ଆକାଶ: (ଗାଡ଼ି ପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ) ଆରେ ବିଶାଳ! ସେ ମସଲା ବ୍ୟାଗ୍‌ଟା ଆଣିଲୁ, ନିଶା କହିଥିଲା ସେଥିରେ ଅଦା-ରସୁଣ ଅଛି। ବିଶାଳ: (ଗୋଟେ ହାତରେ ଚିପ୍ସ ପ୍ୟାକେଟ୍ ଧରି) ଆରେ ମସଲା ତ ଗାଡ଼ିରେ ଅଛି, ମୁଁ ଆଗ ନିଜ ପାଇଁ ମସଲା (ଚିପ୍ସ) ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛି! ନିଶା: (ଚିଢ଼ିକି) ବିଶାଳ! ଖାଲି ପାଟି ଚାଲିଛି, ହାତ ଚଲା। ଦେଖ୍, ଛୋଟ ଛୁଆମାନେ ତୋ'ଠୁ ଭଲ କାମ କରୁଛନ୍ତି। ଗୁଡୁ (ଛୋଟ ଛୁଆ): ହଁ ମାମୁଁ, ମୁଁ ତ ପାଣି ବୋତଲ ସବୁ ରଖିଦେଲିଣି, ତୁମେ ଖାଲି ଖାଉଛ! (ସମସ୍ତେ ହସିଲେ) ୨. ରୋଷେଇ ଜାଗାରେ ମଜାମସ୍ତି ପ୍ରିୟା: ଆକାଶ, ଚୂଲାଟା କ’ଣ ଏମିତି ଜଳୁଛି? ଖାଲି ଧୂଆଁ ହେଉଛି, ନିଆଁ ତ ଦେଖାଯାଉନି! ଆକାଶ: (ଆଖି ମଳି ମଳି) ଇଏ ବଣଭୋଜି ଚୂଲା ପ୍ରିୟା, ଏଇଟା ଇଣ୍ଡକସନ୍ ନୁହେଁ। ଟିକେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର। ରିୟା: (ଫୋନ୍ ଧରି) ଏପଟେ ଦେଖନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ... ସ୍ମାଇଲ୍! ଆମର 'Master Chef' ଆକାଶ ଭାଇ ଆଜି ଧୂଆଁ ସାଙ୍ଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି। ସୁମିତ: ରିୟା, ତୁ ଖାଲି ଭିଡିଓ କରୁଥା, ପରିବା କାଟିଲା ବେଳକୁ ତୋର କ୍ୟାମେରା ଆଙ୍ଗେଲ୍ ଖରାପ ହୋଇଯାଉଛି ନା? ୩.ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ଖେଳ ସମୟ ଚିକି (ଛୋଟ ଝିଅ): ସୁମିତ ମାମୁଁ, ତୁମେ ଆଉଟ୍! ମୁଁ ବଲ୍ ଧରି ପକେଇଛି। ସୁମିତ: ଆରେ ନା, ସେଇଟା ତ 'ୱାନ ଟିପ୍ପା' ଥିଲା। ମୁଁ ଆଉଟ୍ ନୁହେଁ। ଟିକି (ଛୋଟ ପୁଅ): ନା... ମାମୁଁ ଠକୁଛନ୍ତି! ଆମେ ଆଉ ଖେଳିବୁନି, ଆମକୁ ଆଇସକ୍ରିମ୍ ଦିଅ। ନିଶା: (ଦୂରରୁ ପାଟି କରି) ପିଲାମାନେ, ଆସ... ଖେଳ ବନ୍ଦ କର। ସାଲାଡ୍ ରେଡି ହୋଇଗଲାଣି, କାକୁଡ଼ି ଖାଇବ ଆସ। ୪.ଖାଇବା ବେଳର ସଂଳାପ (ସବୁଠୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ) ବିଶାଳ: (ପାଟିରେ ମାଂସ ଖଣ୍ଡେ ପୁରାଇ) ଓଃ! ଆକାଶ, ମାନିଗଲି ଭାଇ। ଏଇ ଚିକେନ୍ ଝୋଳ ପାଇଁ ତ ମୁଁ ସକାଳୁ ଉପାସ ଥିଲି। ପ୍ରିୟା: ହଁ, ମୁଁ ଯେଉଁ ମସଲା ବାଟିଥିଲି ସେଥିପାଇଁ ତରକାରୀ ଏତେ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ନୁହେଁ କି? ଆକାଶ: (ହସି କି) ମସଲା ତୁ ବାଟିଲୁ, ରୋଷେଇ ମୁଁ କଲି, କିନ୍ତୁ ଖାଇବା ଶାନ୍ତିରେ ସମସ୍ତେ ମିଶି କଲେ ଯାଇ ଏହାର ଅସଲ ମଜା। ସ୍ମୃତି ଚାରଣ ରିୟା: ଆଜିର ଦିନଟା ସତରେ ବହୁତ ଜଲଦି ଶେଷ ହୋଇଗଲା। ସୁମିତ: ଏଇ ବର୍ଷଟା ଯେମିତି ହସଖୁସିରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଆଶା କରୁଛି ସାରା ବର୍ଷ ଆମେ ଏମିତି ଏକାଠି ରହିବା। ନିଶା: ପିଲାମାନେ, ଚାଲ ସବୁ କାଗଜ ଆଉ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ବ୍ୟାଗ୍ ଗୋଟେଇ ଦେବା। ଜାଗାଟାକୁ ଯେମିତି ସଫା ପାଇଥିଲେ, ସେମିତି ସଫା କରିକି ଯିବା। ଆକାଶ: ଚାଲ, ଗୋଟେ ଶେଷ ଗ୍ରୁପ୍ ଫଟୋ ହୋଇଯାଉ। ସମସ୍ତେ କୁହ... "Happy New Year!" #ମନର କଥା #📚ପାଠଶାଳା📖 #🥰Love... Dil se ! 💞 #🥳 ନୂଆ ବର୍ଷର ହାର୍ଦ୍ଦିକ ଅଭିନନ୍ଦନ 🎉 #🚀 ସ୍ଵାଗତ 2026 🎆

" ରକ୍ଷକ " ରାତିର ଆକାଶ, ଯେଉଁଠି ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଲୁଚି ଯାଉଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଏକ ବିଶାଳ, ନୀଳ-କଳା ରଙ୍ଗର ନାଗ ସର୍ପ, ଯାହାର ଚକଚକ ଆଖିରେ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷର କ୍ରୋଧ ଜମା ହୋଇ ରହିଥିଲା, କୁଣ୍ଡଳୀ ମାରି ରହିଛି। ସେ ହେଉଛି 'ଅନନ୍ତ' – ଯୁଗ ଯୁଗର ପୁରୁଣା ଏକ ସତ୍ତା, ଯାହାକୁ ମଣିଷ ଜାତି ନିଜର ଅହଂକାରରେ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲା। ଶତାବ୍ଦୀ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି, 'ଅନନ୍ତ' ପୃଥିବୀର ଗର୍ଭରେ ଶୋଇ ରହିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ମଣିଷର ଲୋଭ, ପ୍ରଦୂଷଣ ଏବଂ ଅତ୍ୟାଚାର ଧୀରେ ଧୀରେ ତା'ର ଶାନ୍ତି ଭଙ୍ଗ କଲା। ରାତିର ଅନ୍ଧାରରେ, ଯେତେବେଳେ ସାରା ବିଶ୍ୱ ଶୋଇଥିଲା, ହଠାତ୍ 'ଅନନ୍ତ'ର ଫଣା ଉଠିଲା। ତା'ର ଗର୍ଜନ ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ସୃଷ୍ଟି କଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ କୋଣରେ ଏକ ଅଶୁଭ କମ୍ପନ ଅନୁଭୂତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଭାରତର ଏକ ପୁରୁଣା ଗ୍ରାମରେ, ୨୫ ବର୍ଷର ଯୁବତୀ 'ଅରୁଣିମା' ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖି ଚମକି ଉଠିଲା। ତା'ର ସ୍ୱପ୍ନରେ ସେହି ସର୍ପଟି ଥିଲା ଏବଂ ସେ ତାକୁ କହୁଥିଲା: "ମୁଁ ଜାଗି ଉଠିଛି। ତୁମର ଜଗତର ବିନାଶ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ।" ଅରୁଣିମାର ଦେହରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଳାଜାଦୁର ଶକ୍ତି ଲୁଚି ରହିଥିଲା, ଯାହାକୁ ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଜାଣି ନଥିଲା। ସେ ଥିଲା ଶେଷ 'ବିଷକନ୍ୟା' - ଯାହାର ଶିରା ପ୍ରଶିରାରେ ସାପର ବିଷ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଏହାକୁ ମଣିଷର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବ। ଦିନ ପରେ ଦିନ ଅତିକ୍ରମ କଲା, 'ଅନନ୍ତ'ର ଜାଗ୍ରତ ହେବାର ପ୍ରଭାବ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ଦେଖାଗଲା। ଅଦ୍ଭୁତ ଧରଣର ପ୍ରାକୃତିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ, ଭୟଙ୍କର ବନ୍ୟା, ଏବଂ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଭୂମିକମ୍ପ ସାଧାରଣ ଘଟଣା ହୋଇଗଲା। ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଏହାର କାରଣ ଖୋଜି ପାଇଲେ ନାହିଁ। ଅରୁଣିମା ତା'ର ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନରୁ ଜାଣି ପାରିଲା ଯେ ଏହା ସବୁ ପଛରେ ସେହି ବିଶାଳ ସର୍ପଟି ଅଛି। ତାକୁ ଲାଗିଲା ଯେ ସେହି ସର୍ପ ସହିତ ତା'ର କିଛି ଅଦୃଶ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି। ତାକୁ ଅନୁଭବ ହେଲା ଯେ ସେ ହେଉଛି ସେହି ଶକ୍ତି ଯିଏ ପୃଥିବୀ ଏବଂ 'ଅନନ୍ତ' ମଧ୍ୟରେ ଛିଡା ହୋଇପାରିବ। କାହାଣୀର ଦ୍ୱିତୀୟ ଚରିତ୍ର, 'ଡକ୍ଟର ଶିବାଂଶ', ଜଣେ ତରୁଣ ଭୂତତ୍ତ୍ୱବିତ୍, ଯିଏ ଏହି ଅସ୍ୱାଭାବିକ ପରିବର୍ତ୍ତନଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ମନ୍ଦିରର ଶିଳାଲେଖରୁ ସେ 'ଅନନ୍ତ' ଏବଂ ଶେଷ ବିଷକନ୍ୟାର ପୁରାଣ କାହାଣୀ ଖୋଜି ପାଇଲେ। ଶିବାଂଶ ଜାଣି ପାରିଲେ ଯେ ଯଦି ବିଷକନ୍ୟା ଏବଂ ସର୍ପ ମିଶିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ବିଶ୍ୱ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ, କିମ୍ବା ଯଦି ବିଷକନ୍ୟା ସର୍ପକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବ, ତେବେ ପୃଥିବୀ ରକ୍ଷା ପାଇବ। ଅରୁଣିମା ଏବଂ ଶିବାଂଶଙ୍କର ଭାଗ୍ୟର ଦେଖା ଅତି ଶୀଘ୍ର ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ରାସ୍ତା ବିପଜ୍ଜନକ ରହସ୍ୟ ଏବଂ ମହାନ୍ ଶକ୍ତିର ପରୀକ୍ଷାରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇ ରହିଥିଲା। ଅରୁଣିମା ଓ ଶିବାଂଶର ଭେଟ (Arunima O Shibanshankar Bheta) 🔍 'ଅନନ୍ତ'ର ପ୍ରଭାବ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଥିଲା। ପୃଥିବୀର ପାଞ୍ଚଟି ମହାଦେଶରେ ଏକ ସାପ ଭଳି ଚିହ୍ନ (The Serpent Mark) ଭୂମି ଉପରେ ଦେଖାଯିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଏକ ବିରାଟ ବୃତ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ, ଯାହା ଶୀଘ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଘେରିଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ଥିଲା। ଡକ୍ଟର ଶିବାଂଶ ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥାନ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଭାରତର ପୂର୍ବ ଉପକୂଳରେ ଥିବା ଏକ ପୁରୁଣା ମନ୍ଦିର ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେହି ମନ୍ଦିରଟି କାଳିଆ ସାପର ଏକ ପୂର୍ବଜ ରୂପ, 'ନାଗରାଜ'କୁ ସମର୍ପିତ ଥିଲା। ମନ୍ଦିରର ଗର୍ଭଗୃହରେ ଏକ ବିରଳ ତାମ୍ର ପତ୍ର ମିଳିଲା, ଯେଉଁଥିରେ 'ଅନନ୍ତ'କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଶେଷ ବିଷକନ୍ୟାର ଆବଶ୍ୟକତା ବିଷୟରେ ଲେଖା ଯାଇଥିଲା। ତାମ୍ର ପତ୍ରରେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ କୋଡ୍ (Code) ଥିଲା ଯାହା ବିଷକନ୍ୟାର ଠିକଣା ଦର୍ଶାଉଥିଲା। ସେହି କୋଡ୍ ଶିବାଂଶଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ଅରୁଣିମା ରହୁଥିବା ଗାଁକୁ ନେଇଗଲା। ଅରୁଣିମାର ପରୀକ୍ଷା ଅରୁଣିମା, ସେତେବେଳକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ଥରେ ରାତିରେ, ଗାଁର କିଛି ଲୋକ ତାକୁ 'ଡାହାଣୀ' ଭାବି ତାକୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଭୟରେ କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାତରେ, ଅରୁଣିମାର ଆଖିରୁ ଏକ ତୀବ୍ର ନୀଳ ଆଲୋକ ବାହାରିଲା ଏବଂ ତା'ର ଶରୀର ଚାରିପଟେ ଏକ ବିଷାକ୍ତ ସବୁଜ ରଙ୍ଗର ବଳୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ତା' ନିକଟକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମୁର୍ଚ୍ଛା ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ। ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ଡକ୍ଟର ଶିବାଂଶ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଅରୁଣିମାର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଏବଂ ଶକ୍ତି ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ତାମ୍ର ପତ୍ରର ବର୍ଣ୍ଣନା ସହିତ ତା'ର ମିଶ୍ରଣ ଦେଖି ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ ଯେ ଏ ସିଏ ହିଁ ଶେଷ ବିଷକନ୍ୟା। ଶିବାଂଶ: "ତୁମେ ଡର ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସିଛି। ତୁମେ ହେଉଛ 'ବିଷକନ୍ୟା' ଏବଂ ତୁମେ ହିଁ ଏହି ଦୁନିଆକୁ 'ଅନନ୍ତ'ର କ୍ରୋଧରୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ।" ଅରୁଣିମା ଶିବାଂଶଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରି ପାରିଲା ନାହିଁ। ସେ ନିଜକୁ ଏକ ଅଭିଶାପ ଭାବୁଥିଲା। "ମୁଁ ଜଣେ ହତ୍ୟାକାରୀ। ମୋ ପାଖରେ ବିଷ ଅଛି, ଜୀବନ ନୁହେଁ।" ଶିବାଂଶ ତାଙ୍କୁ ତାମ୍ର ପତ୍ର ଏବଂ 'ଅନନ୍ତ'ର ବୃତ୍ତାକାର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଇଲେ। ସେ ବୁଝାଇଲେ ଯେ 'ଅନନ୍ତ' ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଜାଗ୍ରତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ତାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏହି କାମ ପାଇଁ ଅରୁଣିମାର ବିଷାକ୍ତ ଶକ୍ତି ହିଁ ଏକମାତ୍ର ମାଧ୍ୟମ। 'ଅନନ୍ତ'ର ବିଷକୁ କେବଳ ଅରୁଣିମାର ବିଷ ହିଁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବ। ଅରୁଣିମା ପ୍ରଥମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶିବାଂଶଙ୍କର ଦୃଢ଼ତା ଏବଂ ସାରା ବିଶ୍ୱର ବିପଦକୁ ଦେଖି ସେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ରାଜି ହେଲା। ସେମାନେ ଦୁହେଁ ମିଶି ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଅଜ୍ଞାତ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା 'ଅନନ୍ତ'ର ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥଳ ଖୋଜିବା, ଯାହା ପୁରାଣ ଅନୁଯାୟୀ ହିମାଳୟ ପର୍ବତମାଳାର ଗଭୀରରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ, ଅରୁଣିମା ଏବଂ ଶିବାଂଶଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି। 🐍 ହିମାଳୟର ରହସ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଆହ୍ୱାନ (Himalayara Rahasya O Prathama Ahwana) 🏔️ ଅରୁଣିମା ଏବଂ ଶିବାଂଶ ତୁରନ୍ତ ହିମାଳୟ ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ସମୟ ସୀମିତ, କାରଣ 'ଅନନ୍ତ'ର ବୃତ୍ତାକାର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତିଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲା। ହିମାଳୟର ବରଫ ଆଚ୍ଛାଦିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ସେମାନେ ତାମ୍ର ପତ୍ରରେ ଥିବା ସଂକେତ ଅନୁସରଣ କରି ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଗୁମ୍ଫା ଖୋଜି ପାଇଲେ। ଏହି ଗୁମ୍ଫାର ଦ୍ୱାର ଦୁଇଟି ବିଶାଳ ପଥର ନାଗର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜଗା ହୋଇଥିଲା। ଗୁପ୍ତ ସମାଜର ଆଗମନ (Gupta Samajara Aagamana) ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଗୁମ୍ଫାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ହଠାତ୍ ଛାତ ଉପରୁ ଏକ ଦଳ ସୈନିକ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ସୈନିକମାନେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ସମାଜର ଅଂଶ ଥିଲେ, ଯାହା ନିଜକୁ 'କାଳ ସର୍ପ' (Kala Sarpa) ବୋଲି ପରିଚୟ ଦେଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ନେତା ଥିଲେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ମହିଳା, 'ନୀଳିମା' (Nilima)। ନୀଳିମାଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ ମଣିଷ ଜାତି 'ଅନନ୍ତ'ର କ୍ରୋଧର ଯୋଗ୍ୟ। ସେ 'ଅନନ୍ତ'କୁ ଜାଗ୍ରତ କରି ବିଶ୍ୱରେ ନାଗମାନଙ୍କର ଶାସନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ସେମାନେ 'ବିଷକନ୍ୟା' ଅରୁଣିମାକୁ ଧରି ନେଇ 'ଅନନ୍ତ' ପାଖରେ ବଳି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ 'ଅନନ୍ତ' ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ପାଇବ। ନୀଳିମା: "ବିଷକନ୍ୟା! ତୁମର ଜାଗ୍ରତ ହେବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଆମର ପ୍ରଭୁ 'ଅନନ୍ତ' ପାଇଁ ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ ହେବା। ତୁମେ ମଣିଷର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ନୁହଁ, ତୁମେ ଆମର ମୁକୁଟ।" ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶିବାଂଶ ନିଜର ବୈଜ୍ଞାନିକ ଜ୍ଞାନ ବ୍ୟବହାର କରି କିଛି ବିସ୍ଫୋରକ ତିଆରି କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେହି ସାହାଯ୍ୟରେ ସେ ସୈନିକମାନଙ୍କୁ ଦୂରେଇ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ 'କାଳ ସର୍ପ'ର ସୈନିକମାନେ ତାଲିମପ୍ରାପ୍ତ ଥିଲେ। ଅରୁଣିମା ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ନିଜର ଶକ୍ତିକୁ ଲଢ଼େଇରେ ବ୍ୟବହାର କଲା। ତା'ର ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିରେ ସାପର ବିଷ ତା'ର ହାତରୁ ତରଳ ନୀଳ ଆଲୋକ ଭାବରେ ବାହାରିଲା। ଯେଉଁ ସୈନିକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ଆଲୋକ ପଡ଼ିଲା, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ନିଶ୍ଚେତ ହୋଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଶକ୍ତି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଦ୍ୱାରା ଅରୁଣିମାର ଶରୀରରେ ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲା। ନୀଳିମା ନିଜେ ଅରୁଣିମାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ନୀଳିମାର ଦେହରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ସର୍ପ ଭଳି ଶକ୍ତି ଥିଲା। ସେ ଅରୁଣିମାକୁ କହିଲା ଯେ ସେ 'ଅନନ୍ତ'ର ବଂଶଧର। ଅରୁଣିମା ଏବଂ ନୀଳିମା ମଧ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ସଂଘର୍ଷ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଶିବାଂଶ ଏକ ସୁଯୋଗ ଖୋଜି ନୀଳିମାକୁ ଦ୍ୱାର ନିକଟରୁ ଦୂରେଇ ଦେଲେ ଏବଂ ଅରୁଣିମାକୁ ନେଇ ଗୁମ୍ଫା ଭିତରକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଗୁମ୍ଫା ଭିତରକୁ ଯିବା ପରେ, ସେମାନଙ୍କ ପଛର ପ୍ରବେଶ ଦ୍ୱାର ଏକ ବିଶାଳ ପଥର ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା, ଯାହା ଶିବାଂଶଙ୍କ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ଆପେ ଆପେ ସକ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲା। ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ 'କାଳ ସର୍ପ'ରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗୁମ୍ଫାର ଗଭୀରରେ 'ଅନନ୍ତ'ର ପ୍ରକୃତ ରହସ୍ୟ ଲୁଚି ରହିଥିଲା। ଗୁମ୍ଫା ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକ ଜଳୁଛି ଏବଂ ମଝିରେ ଏକ ବିରାଟ ଶକ୍ତି କ୍ଷେତ୍ର (Energy Field) ରହିଛି, ଯାହା ପୃଥିବୀର ନକ୍ସା ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ଥିଲା। 🐍 ନାଗ କୁଣ୍ଡଳୀ ଓ ସମୟର ଚକ୍ର (Naaga Kundali O Samayara Chakra) ⏳ ଅରୁଣିମା ଏବଂ ଶିବାଂଶ ଯେଉଁ ଗୁମ୍ଫା ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାହା କେବଳ ଏକ ପଥର କୋଠରୀ ନଥିଲା, ବରଂ ଏହା ଥିଲା 'ଅନନ୍ତ'ର ଶକ୍ତିର କେନ୍ଦ୍ର। କୋଠରୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏକ ବିଶାଳ, କାଚ ଭଳି ପୃଷ୍ଠ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସାରା ପୃଥିବୀର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଠିକ୍ ଯେମିତି ଫୋଟୋରେ ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହି ପୃଷ୍ଠକୁ 'ନାଗ କୁଣ୍ଡଳୀ' କୁହାଯାଉଥିଲା। ନାଗ କୁଣ୍ଡଳୀର ସତ୍ୟ ଶିବାଂଶ ତାଙ୍କର ଉପକରଣ ବ୍ୟବହାର କରି ଜାଣି ପାରିଲେ ଯେ 'ନାଗ କୁଣ୍ଡଳୀ' ହିଁ 'ଅନନ୍ତ'ର ଶକ୍ତି ଉତ୍ସ। ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରେ, ଏହି କୁଣ୍ଡଳୀ ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କରେ ଏବଂ ସେହି ଶକ୍ତି 'ଅନନ୍ତ'ର କ୍ରୋଧକୁ ବଢ଼ାଏ। ଅରୁଣିମା 'ନାଗ କୁଣ୍ଡଳୀ' ନିକଟକୁ ଯିବା ମାତ୍ରେ ତା'ର ଶରୀରରେ ଏକ ତୀବ୍ର ଝଟକା ଅନୁଭୂତ ହେଲା। ସେ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ ତା'ର ଶରୀରରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା ବିଷାକ୍ତ ରକ୍ତ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳୀର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ ଅଛି। ହଠାତ୍, କୁଣ୍ଡଳୀ ଉପରେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେଲା: * ପ୍ରଥମେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ 'ଅନନ୍ତ' କିପରି ଶାନ୍ତିରେ ପୃଥିବୀକୁ ଘେରି ରହିଥିଲା, ଯାହା ଜୀବନର ସନ୍ତୁଳନ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲା। * ଦ୍ୱିତୀୟରେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ମଣିଷ କିପରି ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ କଲା, ନଦୀକୁ ଦୂଷିତ କଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସନ୍ତୁଳନ ଭଙ୍ଗ କଲା। * ଶେଷରେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ କିପରି 'ଅନନ୍ତ'ର ଦେହରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶକ୍ତି ହରାଇଗଲା ଏବଂ ସେ ଶୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ତା'ର ବିଷାକ୍ତ କ୍ରୋଧ ପୃଥିବୀର ଗଭୀରରେ ଜମା ହେଲା। ଶିବାଂଶ ଉପଲବ୍ଧି କଲେ: "ଦେଖ ଅରୁଣିମା! 'ଅନନ୍ତ' ପ୍ରକୃତରେ ଶତ୍ରୁ ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ପୃଥିବୀର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା। ଏହା କେବଳ ମଣିଷର ଅତ୍ୟାଚାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରୁଛି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କୁଣ୍ଡଳୀରେ ମଣିଷର ଲୋଭର ଶକ୍ତି ରହିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ 'ଅନନ୍ତ' ଶାନ୍ତ ହେବ ନାହିଁ।" ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିଷ୍ଠା (Shaktira Pratishtha) କୁଣ୍ଡଳୀକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଅରୁଣିମାକୁ ତା'ର ବିଷକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ବୋଲି ଶିବାଂଶ ବୁଝାଇଲେ। ଏହି ବିଷକୁ 'ଅମୃତ ବିଷ' କୁହାଯାଉଥିଲା - ଯାହା ସନ୍ତୁଳନ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବ। ଅରୁଣିମା ଗଭୀର ନିଃଶ୍ୱାସ ନେଲା। ସେ ତା'ର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି କୁଣ୍ଡଳୀ ଉପରକୁ ଫିଙ୍ଗିଲା। ତା'ର ଶରୀରରୁ ବାହାରୁଥିବା ତୀବ୍ର ନୀଳ-ସବୁଜ ଆଲୋକ କୁଣ୍ଡଳୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସମଗ୍ର ଗୁମ୍ଫା ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା। 'ଅନନ୍ତ'ର କ୍ରୋଧର ଶକ୍ତି ଏବଂ ଅରୁଣିମାର 'ଅମୃତ ବିଷ' ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସଂଘର୍ଷ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଗୁମ୍ଫାର ଦ୍ୱାର ବାହାରେ 'କାଳ ସର୍ପ'ର ନେତ୍ରୀ ନୀଳିମା ତା'ର ସୈନିକମାନଙ୍କୁ ନେଇ ପୁନର୍ବାର ଆକ୍ରମଣ କଲା। ସେମାନେ ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଶିବାଂଶ ଗୁମ୍ଫାର ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ଠିଆ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଉପକରଣ ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଅରୁଣିମା ଧୀରେ ଧୀରେ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ ସେ 'ଅନନ୍ତ'ର କ୍ରୋଧକୁ ନିଜ ଭିତରକୁ ଟାଣି ନେଉଛି। ଯେତେବେଳେ ସେ କୁଣ୍ଡଳୀରୁ ଶକ୍ତି ଶୋଷି ନେଉଥିଲା, ତା'ର ଆଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ନୀଳ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ତା'ର ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ନାଗର ଚିହ୍ନ ଆଙ୍କି ହୋଇଗଲା। ସେ ନିଜର ମଣିଷ ରୂପ ହରାଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ 'ବିଷକନ୍ୟା'ରେ ପରିଣତ ହେଉଥିଲା। ଠିକ୍ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, 'ଅନନ୍ତ' ନିଜର ଶେଷ ବିଶାଳ ଗର୍ଜନ ସହ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତା'ର ବିଶାଳ ଫଣା ଉଠାଇଲା। କିନ୍ତୁ ସେ ଶାନ୍ତ ନଥିଲା, କାରଣ ଅରୁଣିମା ତା'ର ସମସ୍ତ କ୍ରୋଧକୁ ଶୋଷି ନେଇପାରି ନଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଙ୍କଟ ଉପୁଜିଛି। 'ଅନନ୍ତ' ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛି, ଅରୁଣିମା ନିଜର ମଣିଷପଣିଆ ହରାଉଛି ଏବଂ 'କାଳ ସର୍ପ' ଗୁମ୍ଫାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଯାଉଛି। 🐍 ମହାସଂଘର୍ଷ ଏବଂ 'ଅନନ୍ତ'ର ନିର୍ବାଣ (Mahasangharsha O 'Anant'ra Nirbana) 🔥 ଅରୁଣିମା 'ଅନନ୍ତ'ର କ୍ରୋଧର ଏକ ବଡ଼ ଭାଗ ନିଜ ଭିତରକୁ ଟାଣି ନେଇଥିବାରୁ, ସେ ଏକ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିର ଆଧାର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତା'ର ଶରୀର ଜଳୁଥିବା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ, 'କାଳ ସର୍ପ'ର ନେତ୍ରୀ ନୀଳିମା ବଳପୂର୍ବକ ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗି ଗୁମ୍ଫା ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ନୀଳିମା ଏବଂ ଅରୁଣିମା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ନୀଳିମା ଦେଖିଲା ଯେ ଅରୁଣିମା 'ଅନନ୍ତ'ର ଶକ୍ତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ନୀଳିମା ଚିତ୍କାର କଲା: "ମୁଁ ଏହି ଶକ୍ତି ତୋତେ ନେବାକୁ ଦେବି ନାହିଁ! 'ଅନନ୍ତ' କେବଳ ମୋର ପୂଜା ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛି, ମଣିଷ ଜାତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ!" ନୀଳିମା ତା'ର ସର୍ପ ଶକ୍ତି ବ୍ୟବହାର କରି ଅରୁଣିମା ଉପରେ ଏକ ବିଷାକ୍ତ କଳା ଜ୍ୟୋତି ନିକ୍ଷେପ କଲା। କିନ୍ତୁ ଅରୁଣିମାର ନୂତନ ଶକ୍ତି ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ସେ ସେହି ଜ୍ୟୋତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ତାହାକୁ ଏକ ତୀବ୍ର ନୀଳ ଶକ୍ତି ବଳୟରେ ପରିଣତ କରି ନୀଳିମା ଉପରକୁ ଫିଙ୍ଗିଲା। ନୀଳିମା ଆଘାତ ପାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଶେଷ ଚେଷ୍ଟା ଭାବରେ 'ନାଗ କୁଣ୍ଡଳୀ'କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧ୍ୱନି ତରଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି କଲା। 'ନାଗ କୁଣ୍ଡଳୀ' ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଯଦି କୁଣ୍ଡଳୀ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ତେବେ 'ଅନନ୍ତ' ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଯିବ ଏବଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯିବ। ଶିବାଂଶଙ୍କ ବଳିଦାନ କୁଣ୍ଡଳୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ଶିବାଂଶ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଏକ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଯନ୍ତ୍ରାଂଶକୁ କୁଣ୍ଡଳୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହି ଯନ୍ତ୍ରାଂଶଟି 'ଅନନ୍ତ'ର ବଳକା କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଅରୁଣିମାଙ୍କ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସନ୍ତୁଳନ ସେତୁ ସୃଷ୍ଟି କଲା। କୁଣ୍ଡଳୀର ବିଭାଜିତ ଅଂଶକୁ ସଂଯୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଶିବାଂଶ ନିଜ ଦେହର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସେହି ଯନ୍ତ୍ରାଂଶ ଭିତରେ ଭରି ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ବହୁତ ଶକ୍ତି ନିର୍ଗତ ହେଲା ଏବଂ ସେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଶିବାଂଶ ଅରୁଣିମାକୁ ଚାହିଁଲେ: "ଅରୁଣିମା! ତୁମେ ଏକାଗ୍ର ହୁଅ! ସନ୍ତୁଳନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ତୁମର ଶେଷ ବିଷର ବୁନ୍ଦାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। 'ଅନନ୍ତ'ର କ୍ରୋଧକୁ ନିର୍ବାଣ କରିଦିଅ!" ଶେଷ ତ୍ୟାଗ ଅରୁଣିମା, ଶିବାଂଶଙ୍କର ବଳିଦାନ ଦେଖି ଏବଂ ନୀଳିମାର ପରାଜୟ ଦେଖି, ଗଭୀର ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଲା। ସେ ନିଜର ଶରୀରର ଶେଷ 'ଅମୃତ ବିଷ'କୁ 'ନାଗ କୁଣ୍ଡଳୀ' ଉପରକୁ ଛାଡ଼ିଲା। ଏହା ଥିଲା ତା'ର ଶେଷ ମାନବୀୟ ସମ୍ପର୍କର ତ୍ୟାଗ। ସେହି ନୀଳ-ସବୁଜ ବିଷାକ୍ତ ଶକ୍ତି କୁଣ୍ଡଳୀ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ମାତ୍ରେ, 'ଅନନ୍ତ'ର ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଥିବା କଳା କ୍ରୋଧ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶାନ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ପୃଥିବୀର ପ୍ରତିବିମ୍ବ କୁଣ୍ଡଳୀ ଉପରେ ଆଉ ଅନ୍ଧାର ଦେଖାଗଲା ନାହିଁ, କେବଳ ଶାନ୍ତ ଓ ସବୁଜ ଦେଖାଗଲା। 'ଅନନ୍ତ'ର ବିଶାଳ ଫଣା ଧୀରେ ଧୀରେ ତଳକୁ ଖସି ଆସିଲା। ତା'ର ଚକ୍ଷୁରୁ କ୍ରୋଧର ଆଲୋକ ଲିଭିଗଲା ଏବଂ ସେ ପୁଣି ଥରେ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୃଥିବୀକୁ କୁଣ୍ଡଳୀ ମାରି ଶୋଇଗଲା। ପରିଣାମ ଅରୁଣିମା ଏବଂ ଶିବାଂଶ ଦୁହେଁ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଥିଲେ। * ଶିବାଂଶ: ସେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଆହତ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସଫଳ ହୋଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଶାନ୍ତି ଥିଲା। * ଅରୁଣିମା: ସେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷକନ୍ୟାରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଥିଲା। ସେ ନିଜର ମଣିଷ ରୂପ ହରାଇ ସର୍ପ ଜଗତର ଶାନ୍ତିଦାୟକ ରକ୍ଷକରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା। ନୀଳିମା ଏବଂ ତା'ର ସୈନିକମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ସେମାନେ ଆଉ କେବେହେଲେ ବିଶ୍ୱ ପାଇଁ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅରୁଣିମା ଶିବାଂଶଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା। ସେ ତା'ର ଅବଶିଷ୍ଟ ଶକ୍ତିରୁ କିଛି ଶିବାଂଶଙ୍କୁ ଦେଲା, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ ହେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲା। ଅରୁଣିମା (ଧୀର ସ୍ୱରରେ): "ବିଶ୍ୱ ବର୍ତ୍ତମାନ ସୁରକ୍ଷିତ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହି ମଣିଷ ଜଗତର ହୋଇ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।" ଶିବାଂଶ: "ତୁମେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ମୋ ହୃଦୟରେ ରହିବ, ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ।" ଅରୁଣିମା ସେହି ଗୁମ୍ଫାରେ ରହିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲା, ଯେଉଁଠାରେ 'ଅନନ୍ତ' ଶୋଇଥିଲା। ସେ ସର୍ପର ଶାନ୍ତି ରକ୍ଷାକାରୀ ହୋଇ ରହିଲା, ଯାହା ଫଳରେ ମଣିଷ ପୁଣି ଥରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କଲେ ମଧ୍ୟ 'ଅନନ୍ତ' ଜାଗ୍ରତ ହେବ ନାହିଁ। ଶିବାଂଶ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରିଲେ ଏବଂ ଅରୁଣିମା ଏବଂ 'ଅନନ୍ତ'ର କାହାଣୀକୁ ଏକ ରହସ୍ୟ ଭାବରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଲେ। ସେ ସାରା ଜୀବନ ପୃଥିବୀକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ରହିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ 'ଅନନ୍ତ'କୁ ଆଉ କେବେହେଲେ ଉଠିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନ ପଡ଼ୁ। " ସମାପ୍ତ" #ମନର କଥା #📚ପାଠଶାଳା📖 #🎓ପିଲାଙ୍କ ଜାଣିବା କଥା📝 #🔖ଓଡ଼ିଆ କବିତା✍