ഭാഗം :1        ലണ്ടനിലെ കാലാവസ്ഥ അന്ന് പതിവിലും കൂടുതൽ തണുപ്പ് ആയിരുന്നു. ജനാലയ്ക്കൽ തട്ടി ചിതറുന്ന മഞ്ഞു തുള്ളിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരം തോന്നി. തന്റെ വിശാലമായ ഓഫീസിലെ കറങ്ങുന്ന കസേരയിലിരുന്ന് പുറത്തെ മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഋഷികേശ് എന്ന ഋഷിയുടെ മനസ്സ് അശാന്തമായിരുന്നു. ടേബിളിലിരുന്ന അവന്റെ ഫോൺ നിർത്താതെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്ക്രീനിൽ തെളിയുന്ന 'Home' എന്ന പേര് അവനിൽ ഒരുതരം ഭയമുണ്ടാക്കി. ​അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ആ തറവാടിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങിയതാണ് അവൻ. അച്ഛൻ പ്രതാപവർമ്മയുമായുള്ള വാശിയേറിയ തർക്കത്തിനൊടുവിൽ, ഇനി ഈ പടി ചവിട്ടില്ലെന്ന് ശപഥം ചെയ്ത് ഇറങ്ങിയ ഋഷി പിന്നീട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ഇന്ന് ഈ വിളിക്കുന്നത് അച്ഛനാകാൻ വഴിയില്ല. ഒടുവിൽ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൻ ഫോൺ എടുത്തു. ​മറുതലയ്ക്കൽ കേട്ടത് തേങ്ങലുകളായിരുന്നു. കുടുംബകാര്യസ്ഥൻ രാഘവേട്ടന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം ഋഷിയുടെ കാതുകളിൽ തുളച്ചുകയറി. "മോനേ... വലിയ തമ്പുരാൻ... പ്രതാപവർമ്മ സാർ പോയി!" ​ഫോൺ കൈയ്യിൽ നിന്നും താഴെ വീണു. ഋഷിയുടെ ലോകം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി. പ്രതാപവർമ്മ... ആ പേര് കേട്ടാൽ ഒരു കാലത്ത് കേരളത്തിലെ ബിസിനസ് ലോകം വിറയ്ക്കുമായിരുന്നു. കരുത്തനായ, ആരോടും തോൽക്കാത്ത തന്റെ അച്ഛൻ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വിടപറയുമെന്ന് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ഹൃദയാഘാതമാണെന്നാണ് രാഘവേട്ടൻ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, ഋഷിയുടെ ഉള്ളിലെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ ആ വാർത്ത അവിശ്വസനീയമായി തോന്നി. ​രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, കേരളത്തിലെ വർമ്മ ഹെറിറ്റേജ് എന്ന ആ പഴയ തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഋഷി കാർ ഇറങ്ങി. തറവാടിന് ചുറ്റും കാറുകളുടെയും ആളുകളുടെയും തിരക്കായിരുന്നു. ഉമ്മറത്ത് വെള്ളത്തുണി പുതപ്പിച്ചു കിടത്തിയിരിക്കുന്ന തന്റെ അച്ഛന്റെ ഭൗതികദേഹം കണ്ടപ്പോൾ അവൻ തകർന്നുപോയി. വാശിയും ദേഷ്യവും എല്ലാം പടിക്ക് പുറത്തായി. അവൻ അച്ഛന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ​ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന ബന്ധുക്കളുടെ മുഖത്തേക്ക് അവൻ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു. വലിയമ്മ ഭാനുമതിയും മകൻ വിനയനും വിതുമ്പുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു കള്ളത്തരം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ഋഷിക്ക് തോന്നി. പ്രതാപവർമ്മയുടെ കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ സ്വത്തുക്കളിൽ കണ്ണുവെച്ചു കഴിയുന്നവരാണവർ എന്ന് ഋഷിക്ക് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്നു. ​സംസ്കാര ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ തറവാട് ഒരു പ്രേതാലയം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. ഋഷി അച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ആ മുറിയിൽ ഇപ്പോഴും അച്ഛന്റെ സുഗന്ധം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ട്. മേശപ്പുറത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന മരുന്നുകളും ഫയലുകളും. പെട്ടെന്ന്, മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടു അവൻ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. ​അവിടെ ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുന്നു. വെള്ള ചുരിദാർ ധരിച്ച, കഴുത്തിൽ ഒരു സ്റ്റെതസ്കോപ്പ് തൂക്കിയ അവൾ. തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും ഉറച്ച നിലപാടുള്ള മുഖഭാവവും. അവൾ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. ​"ആരാണ് നീ?" ഋഷിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഗൗരവം നിറഞ്ഞു. ​"വേദ. പ്രതാപവർമ്മ സാറിന്റെ പേഴ്സണൽ ഡോക്ടറായിരുന്നു ഞാൻ." അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. ​"ഡോക്ടറോ? അച്ഛന് ഹൃദയസംബന്ധമായ അസുഖങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ. പിന്നെന്തിന് ഒരു പേഴ്സണൽ ഡോക്ടർ?" ഋഷി സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി. ​വേദ ഒരു നിമിഷം മൗനം പാലിച്ചു. അവൾ ജനാലയ്ക്കൽ ചെന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. "അതായിരുന്നു എല്ലാവരും കരുതിയിരുന്നത്. പക്ഷേ, സാറിന് ഭീഷണി ഉണ്ടായിരുന്നു ഋഷി. സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ." ​ഋഷി ഞെട്ടിപ്പോയി. "നീ എന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത്?" ​വേദ അവന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഈ റിപ്പോർട്ട് നോക്കൂ. സാറിന്റെ മരണം ഹൃദയാഘാതം മൂലമല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്തത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം കെമിക്കലിന്റെ അംശം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അത് സാവധാനം ഹൃദയമിടിപ്പ് കുറയ്ക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഇത് സ്വാഭാവിക മരണമല്ല... ഇതൊരു ആസൂത്രിതമായ കൊലപാതകമാണ്!" ​ഋഷിയുടെ തലയിൽ ഇടിത്തീ വീണതുപോലെ തോന്നി. അവൻ ആ റിപ്പോർട്ടിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. വേദ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെങ്കിൽ, ഈ വീട്ടിലെ ആരോ തന്റെ അച്ഛനെ കൊന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആര്? എന്തിന്? ​"എനിക്ക് നിന്നെ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാം?" ഋഷി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. ​വേദ ചെറുതായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "വിശ്വസിക്കാം വിശ്വസിക്കാതിരികാം അതിന് നിങ്ങൾക്ക് അവകാശമുണ്ട്. പക്ഷേ ഒന്ന് ഓർക്കുക, ഈ ചക്രവ്യൂഹത്തിൽ നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. നിങ്ങളെ ഇങ്ങോട്ട് വരുത്തിയത് പോലും ഒരു കെണിയാകാം. അടുത്ത ലക്ഷ്യം ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളായിരിക്കും." ​അത്രയും പറഞ്ഞ് വേദ ആ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. ഋഷി തകർന്നുപോയി ആ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. തറവാടിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ കാറ്റ് മൂളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ചുമരുകൾക്കും ഓരോ രഹസ്യങ്ങൾ പറയാനുള്ളതുപോലെ. അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് പിന്നിലെ സത്യം കണ്ടെത്തണം. അതിന് ഈ ചക്രവ്യൂഹം ഭേദിച്ചേ മതിയാകൂ. ​ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു മൂങ്ങ കരയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ഋഷി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ കറുത്ത രാത്രിയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ, ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞുനിന്ന് ആരോ തന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. യുദ്ധം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു! ​തുടരും...💥💥💥 https://pratilipi.app.link/3vYV63sLf0b ☝ ☝ ☝ *ബാക്കിവായിക്കാൻ ഇപ്പോൾത്തന്നെ വായിക്കാൻ ക്ലിക്ക് ചെയ്യൂ…* #💞 നിനക്കായ് #💘 Love Forever #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #🔥 കട്ട ഹീറോയിസം