#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _21 ✍️ രചന - Aniprasad. കാറ്റടിയ്ക്കുമ്പോൾ മഴത്തുള്ളികൾ ഊർന്ന് വീഴുന്ന വളർന്നു തഴച്ച കപ്പകൾക്കിടയിലൂടെ എസ്തപ്പാൻ നടന്നു പോകുന്നത് റോബിച്ചനും കൂട്ടുകാരും നോക്കി നിന്നു. എസ്തപ്പാൻ നിന്നിട്ട് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ നാല് പേരും തന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണുന്നത്. "എന്താടാ റോബിനേ ആ ചെകുത്താൻ പറഞ്ഞിട്ട് പോയതിന്റെ അർത്ഥം... നിന്നോട് അവൻ പ്രതികാരം വീട്ടുമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് അമ്പിളിയുടെ ജീവനോ ജീവിതമോ വച്ചിട്ടാണെന്നാണോ.. കേട്ടിട്ട് തന്നെ പേടിയാവുന്നല്ലോടാ." രവികുമാർ കൂട്ടുകാരന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. റോബിച്ചന്റെ ചെന്നിയിലെ ഞരമ്പുകൾ പിടയ്ക്കുന്നത് അവനു കാണാമായിരുന്നു. "ഈ തെമ്മാടിയെ ഇവിടെ നിന്നോടിയ്ക്കാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലേ.. ഇവൻ ഈ നാട്ടിൽ കാല് കുത്തുന്നതിനു മുൻപേ എന്ത് സന്തോഷത്തിലും, സമാധാനത്തിലും കഴിഞ്ഞു പോന്ന ഒരു നാടായിരുന്നു ഇത്.. വലിയസൗകര്യമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും അതിന്റെ ഒരു കുറവും ഇവിടെ ആരെയും ബാധിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നേ ഇല്ല.. ഇപ്പോൾ ഈ നാട്ടിൽ നിന്നേ ഓടിപ്പോകാൻ കൊതിച്ചു പോവാ.." "ഈ നാട്ടിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകേണ്ടത് നമ്മളല്ല. അവനാ.. ഇനി ഈ കൊടുവത്തൂരുള്ള ആരുടെയെങ്കിലും നേരെ ഒരു ചെറുവിരലെങ്കിലും അനക്കാൻ അവൻ ധൈര്യപ്പെട്ടാൽ പന്നിയെ പിടിച്ചുകെട്ടി കൈകാൽ ബന്ധിച്ചു കല്ലാറ്റിൽ തള്ളിയേക്കണം... നമ്മൾ ഒരു നാട് മുഴുവൻ ഇല്ലേ.. എത്ര പേരോട് അവന് എതിർത്തു നിൽക്കാൻ പറ്റും... നമ്മളോട് സഹകരിയ്ക്കാൻ നാട്ടുകാർ തയ്യാറാവുന്നില്ലെങ്കിൽ നമുക്കവനെ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിടണം.. നമ്മൾ നാല് പേരില്ലേ..." "നമ്മളെക്കാൾ തണ്ടും തടിയുമുള്ള,പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ അഞ്ച് ഗുണ്ടകളുണ്ടായിരുന്നുആ രാത്രിയിൽ അവനെ നേരിടാൻ.. അവർക്ക് അവനോട് തോൽവി വഴങ്ങേണ്ടി വന്നതേയുള്ളൂ." ബെന്നിച്ചന് അവനെ പേടിയുണ്ടെന്ന് അവന്റെ വാക്കുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. "പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ ഗുണ്ടകൾ ചെന്നത് അവനോട് ഏറ്റു മുട്ടാനായിരുന്നില്ല. വിജയികളായ തങ്ങൾക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് നാട് വിട്ട് പൊയ്ക്കോണം എന്ന് കല്പിയ്ക്കാനായിരുന്നു. അതും, ജീവിയ്ക്കാനും ജീവിതത്തിനും വേണ്ടി നമ്മൾ അവനോട് ഏറ്റു മുട്ടുന്നതും തമ്മിൽ രാപ്പകൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്.. നമ്മളിലൊരാളെയോ, നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ആരെയെങ്കിലുമോ നായിന്റെ മോൻ നോക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തീർത്തു കളഞ്ഞേക്കണം. അതിന് മുൻ പിൻ നോക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ബാക്കിയൊക്കെ വരുന്നിടത്ത്‌ വച്ച്." റോബിച്ചൻ കൊന്ന തടിയിൽ കൊത്തി നിർത്തിയ മഴു വലിച്ചെടുത്ത്‌ കയ്യിലിട്ട് തിരിച്ചു. എസ്തപ്പാന്റെ രൂപം ദൂരെ നടന്നു മറയുന്നത് അവർക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. ♦️ ശനിയാഴ്ചയാണ്... രാവിലെ ഒമ്പതു മണിയോടടുത്ത നേരം. കടയിൽ കാപ്പി കുടിയ്ക്കാനായെത്തിയ ഒന്ന് രണ്ട് പേർ ദോശ കഴിച്ച ശേഷം ചായയും വാങ്ങി കസേരയിൽ ഇരുന്ന് നാട്ടുകാര്യം സംസാരിയ്ക്കുകയാണ്. അതിനിടയിലേക്ക് അകത്ത്‌ നിന്നും ഗോപിയാശാൻ ഇറങ്ങി വന്നു. ഒമ്പതു മണിയായപ്പോഴേയ്ക്കും ദോശയും ചമ്മന്തിയും തീർന്നു കഴിഞ്ഞതിനാൽ ഹോട് പാനും, സ്റ്റീൽ തൊട്ടിയുമൊക്കെ കഴുകി കമിഴ്ത്തി വച്ചിട്ട് ഇറങ്ങി വന്നതാണ് ഗോപിയാശാൻ. "ആശാനേ.. അവനാ വീട് വാങ്ങിച്ചെന്നാ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.. അങ്ങനെയെങ്കിൽ അവനിനി ഈ കരയിൽ തന്നെ അടിയുന്ന ലക്ഷണമാണല്ലോ.." ദാമോദരൻ ചായ കുടിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. "ആരുടെ കാര്യമാ ദാമോദരാ നിങ്ങള് പറയുന്നെ. ആരാ ഇവിടെ നമ്മളറിയാതെ വീട് കച്ചവടം ചെയ്തത്." ഗോപിയാശാൻ ചെവിയിൽ വച്ചിരുന്ന പകുതി തീർന്ന ബീഡിയെടുത്ത്‌ ചുണ്ടിൽ വച്ചിട്ട് അതിന് തീപിടിപ്പിച്ചു. "ആ വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകി വന്നവന്റെ കാര്യമാ.. എസ്തപ്പാൻ.. അവൻ നമ്മുടെ തങ്കമണിയുടെ വീട് മേടിച്ചെന്ന്.." "ഏത്.. ലോട്ടറി കച്ചവടത്തിന് പോകുന്ന തങ്കമണിയുടെ വീടോ.. എന്നിട്ടത് നമ്മളാരും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ.. ഇരു ചെവിയറിയാതെ ഇതെങ്ങിനെ നടന്നു ദാമോദരാ.." കുളമുടിയിലൊക്കെ അല്ലേ അവള് ലോട്ടറി വിൽക്കാൻ പോകുന്നത്. ഈ റൗഡിയും അവിടൊക്കെയാവും പിഴപെട്ടു നടന്നത്.. അങ്ങനുള്ള പരിചയമായിരിയ്ക്കും അവന്.. " "വെറുതെയല്ല അവനിവിടെ കിടന്നു പൂണ്ട് വിളയാടുന്നത്.. ഇവിടുള്ള ആരുടെയെങ്കിലും സഹായമില്ലാതെ അവനിങ്ങനെ നിഗളിയ്ക്കില്ല എന്ന് എനിയ്ക്ക് അപ്പോഴേ തോന്നിയതാ.." ഗോപിയാശാൻ ബീഡിപ്പുക ആഞ്ഞു വലിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ ഇതിനെ അങ്ങിനെ നിസ്സാരമായി കാണാൻപാടില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും അവൻ ഇവിടെയും മറ്റു പല ഇടങ്ങളിലും ചെന്ന് എടങ്ങേറ് ഉണ്ടാക്കിയ സ്ഥിതിയ്ക്ക്. ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് നേരെയും അവൻ എപ്പോഴാ തിരിയുന്നതെന്ന് അറിയാൻ പറ്റില്ല." ദാമോദരൻ ചായ കുടിച്ചിട്ട് ഗ്ലാസ്സ് മേശപ്പുത്തേയ്ക്ക് വച്ചു. "അവൻ ഇവിടെ വന്ന് വീട് വാങ്ങിച്ചെന്ന് വച്ചു എന്ത് പറഞ്ഞു നാട്ടുകാർ നേരിടും. ഒരാൾ അയാൾക്ക് ജീവിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയായിരിയ്ക്കുമല്ലോ വീട് വാങ്ങുക." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "അവന്റെ ഈ ചെയ്തികളെല്ലാം കണ്ടിട്ട് അവനീ നാട്ടിൽ ജീവിയ്ക്കാൻ വന്നതാണെന്നാണോ ഗോപിയാശാന് തോന്നുന്നത്.. ആദ്യം അവൻ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയെയും മക്കളെയും ശത്രുക്കളാക്കി.. പാതിരാ നേരത്ത്‌ ഇവിടെ കേറി വന്ന് തോന്നിവാസം കാണിച്ചതിന് ഗൗരിയ്ക്ക് അവന്റെ നേരെ വെട്ടുകത്തി എടുക്കേണ്ടി വന്നില്ലേ ആശാനേ.. അതും പോട്ട് ഇന്നലെ ആ ചെക്കന്മാരെ ഒന്നടങ്കം അവരുടെ കൃഷിഭൂമിയിൽ കേറി ചെന്നാ അവൻ വെല്ലുവിളിച്ചിട്ടും പോന്നത്.. കാരണമെന്താ.. അവൻ എവിടെയുണ്ടെന്ന് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയോട് അവൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു പോലും. ഇങ്ങനാണോ ആശാനേ ഒരു നാട്ടിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു നാട്ടിൽ ചെന്നൊരാൾ തനിയേ ജീവിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്.തനിയേ ആണോ അതോ ഇനി പിന്നാലേ അവന്റെഭാര്യമാരും കൊച്ചുങ്ങളുമൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പോകുന്നോ എന്ന് ആര് കണ്ട്... ഒറ്റയ്ക്കാണെങ്കിൽ ഇവിടുള്ള മനുഷ്യരുടെ മെക്കിട്ട് കേറിക്കൊണ്ട് എത്ര നാൾ അവനിവിടെ ജീവിയ്ക്കാൻ പറ്റും. ഇവിടായത് കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ നടന്നു പോകുന്നു. മറ്റ് വല്ലയിടത്തും ചെന്ന് ഇതുപോലെ പെരുമാറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവന്റെകയ്യും കാലും അടിച്ചൊടിച്ച് ഇട്ടേനെ അവിടുത്തെ നാട്ടുകാർ." "ങാ.. അതും നേരാ..അതിന് ചങ്കൂറ്റമുള്ള ആരും ഈ നാട്ടിൽ ഇല്ലാതെ പോയി.. ഒള്ള ഒരുത്തനാണെങ്കിൽ ജയിലിലും ആയി.. കരുണൻ ഈ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു വരുത്തനും ഇവിടെ വന്നു കിടന്ന് അഴിഞ്ഞാടില്ലായിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോ ജീവിതകാലംമുഴുവൻ ആ തെണ്ടിയെ സഹിക്കേണ്ടി വരും നമുക്ക്.. അവൻ എങ്ങിനെയുള്ളവൻ ആയിരുന്നാലും നമുക്ക് പണിയുണ്ടാക്കാതിരുന്നാൽ മതിയാരുന്നു." "എന്ത് പണി.. അവനിനി ആരെയെങ്കിലും ഉപദ്രവിച്ചാൽ നേരെ പുല്ലാമല പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്നൊരു പരാതി കൊടുത്തേക്കണം. പോലീസുകാർകൊടുത്തോളും അവന്റെ കഴപ്പിനുള്ള മരുന്ന്..." ദാമോദരൻ അത് പറഞ്ഞ ശേഷം പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് അവിടെ എസ്തപ്പാൻ നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ്. എസ്തപ്പാൻ വെളിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് കടയുടെ വാതിലിന്റെ കട്ടളപ്പടിയിൽഇരു വശത്തും കൈകൾവച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "എന്തെങ്കിലും കഴിയ്ക്കാൻ വേണം.. ദോശയോ പൊറോട്ടയോ എന്തായാലും മതി.. എടുത്തോ.." അത്രയുംപറഞ്ഞിട്ട് എസ്തപ്പാൻ കൈകഴുകാനായി പുറത്ത് വെള്ളം വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് പോയി. ഗോപിയാശാൻ ഓടി ചായ തട്ടിയുടെ അടുത്തിരുന്ന ഗൗരിയുടെ സമീപത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "മോളേ.. നീ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോ. ഞാൻ അയാളെ പറഞ്ഞു വിട്ടോളാം.." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "എന്തിന്. ഞാനെന്തിനാ അയാളെ കണ്ട് പേടിച്ച് പോകുന്നത്.. നാളെ അച്ഛൻ കടയിൽ ഇല്ലാത്ത നേരത്ത്‌ അയാളിവിടെ വന്നാൽ എന്ത് ചെയ്യും.." "എടീ, നാളത്തെ കാര്യം നാളെ.. നീയിപ്പോൾ അകത്തേയ്ക്ക് പോകാൻ അച്ഛനാ പറയുന്നത് നിന്നോട്. നീയിവിടെ ഇരിയ്ക്കണ്ട." "അച്ഛാ.." ഗൗരി എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ തടഞ്ഞു. "മോളേ അച്ഛനാ പറയുന്നത് നിന്നോട്..." അയാൾ അകത്തേയ്ക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ഗൗരി പെട്ടന്ന് ഇരുന്നിടത്ത്‌ നിന്നെണീറ്റ്, മനസ്സില്ലാ മനസോടെ അകത്തേയ്ക്ക് മാറി നിന്നു. എസ്തപ്പാൻ കൈകഴുകി തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തിൽ തുടച്ച് കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അയാൾ കയറി വരുന്നത് കണ്ട് ദാമോദരനും, കുഞ്ഞച്ഛനും പതിയെ അവിടെ നിന്ന് എണീറ്റ് പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. അവർ തന്നെ കണ്ടിട്ടാണ് ഇറങ്ങിപോകുന്നതെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ മുഖം തിരിച്ച് അവരെയൊന്നു നോക്കി. "കഴിയ്ക്കാനാണെങ്കിൽ ഒന്നുമില്ല. ഇവിടെ ആകെയുള്ളത് ദോശ മാത്രമാ.. അതാണെങ്കിൽ എട്ടു മണിയൊക്കെ കഴിയുമ്പോഴേയ്ക്കും തീരും..." അയാൾവന്ന് ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "ഞാനിവിടെ വന്ന് കഴിയ്ക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുത്തോ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്റെ വായിൽ എന്തായിരുന്നെടോ, ഒലക്ക തള്ളി കേറ്റി വച്ചിരുന്നതാണോ. തനിയ്ക്ക് അപ്പോഴേ പറയാൻ പാടില്ലായിരുന്നോ ഇവിടൊന്നും ഇല്ലെന്ന്.." എസ്തപ്പാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ നിസ്സഹായനായി അയാളെ നോക്കി നിന്നു. എസ്തപ്പാൻ അവിടെ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് മറ്റ് സാധനങ്ങൾ വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അതിന് ശേഷം അവൻ എണീറ്റ് ചെന്ന് തട്ടിയിൽ ഇരുന്ന ഒരുപായ്ക്കറ്റ് ബ്രെഡ്‌ കയ്യിലെടുത്തു. "ചായയില്ലേ..." എസ്തപ്പാൻ ചോദിച്ചു. "ഉവ്വ്.ഇപ്പൊത്തരാം.. വെള്ളമൊന്നു തിളച്ചോട്ടെ. ചൂടായി കിടക്കുവാ.. ഇങ്ങോട്ട് ഇരിയ്ക്ക്." ഗോപിയാശാൻ ഒരു കസേര അയാൾക്ക് ഇരിയ്ക്കാനായി നീക്കി യിട്ട് കൊടുത്തു. കസേരയിലേക്ക് ഇരിയ്ക്കാതെ എസ്തപ്പാൻ അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്കും പുറത്തേയ്ക്കും ഒക്കെ നോക്കി. അവിടെ ആരെയോ തിരയുന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അവന്റെ നോട്ടം. നന്നായി മധുരം ചേർത്ത്‌ നല്ല കടുപ്പത്തിൽ ഒരു ചായയൊഴിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന് ഗോപിയാശാൻ അയാൾക്ക് കൊടുത്തു. "ഇവിടെ ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണുണ്ടോ. നല്ല മീൻകറിയോ, പോത്തിറച്ചിയോ കൂട്ടിയുള്ള ഊണ്.." "ഇല്ല.. ഊണിനൊന്നും ഇവിടാരും വരത്തില്ല. ഇറച്ചിക്കറിയൊക്കെ വേണമെങ്കിൽ പുല്ലാമല പോകേണ്ടി വരും." "എന്ത് ചോദിച്ചാലും ഇല്ല.. പിന്നെ എന്തോത്തിനാടോ താനീ കടയും തുറന്ന് വച്ചുകൊണ്ട് ഇവിടെ തപസിരിയ്ക്കുന്നത്. അടച്ചിട്ട് വല്ല പണിയ്ക്കും പൊക്കൂടെ തനിയ്ക്ക്." ചായ കുടിച്ച ശേഷം അയാൾ കപ്പ് മേശപ്പുറത്തേയ്ക്ക് ശക്തമായി വച്ചു. "എത്രായെടോ ഇതിന്.." എസ്തപ്പാൻ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് കയ്യിട്ടുകൊണ്ട് തിരക്കി. "യ്യോ.. ഇതിനൊന്നും വേണ്ട.. ആദ്യമായിട്ട് വന്നൊരു ചായ കുടിച്ചതല്ലേ എന്റെ കടയിൽ നിന്ന്... അല്ലെങ്കിൽ പൈസ പിന്നെ തന്നാൽ മതി.." "പിന്നെപ്പോഴാടോ.. രാത്രിയിൽ കൊണ്ട് വന്നാൽ മതിയോ.. മുമ്പൊരു ദിവസം വന്നതുപോലെ ഞാൻ രാത്രിയിൽ കൊണ്ട് തന്നാൽ മതിയോടോ ഇതിന്റെ പൈസ.. ങേ.. മതിയോന്ന്.." അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ തന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ട് ഗോപിയാശാൻ കൈ നീട്ടി. എസ്തപ്പാൻ നൂറിന്റെ ഒരു നോട്ടെടുത്ത്‌മേശപ്പുറത്തേയ്ക്ക് വച്ചു. "ബാക്കി എടുക്കണ്ട.അവിടെ കിടന്നോട്ടെ. നാളെ ഞാൻ നേരത്തെ വന്നേക്കാം. എനിയ്ക്ക് കാപ്പി തന്നാൽ മതി..നേരത്തെ വന്നില്ലെങ്കിലും അവിടെ വച്ചേക്കണം." ഗോപിയാശാന് അത് ഏൽക്കാനും ഏൽക്കാതിരിയ്ക്കാനും പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി. താൻ മറുത്തെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അവൻ വല്ല അക്രമവും കാട്ടാൻ തുനിഞ്ഞാലോ എന്നൊരു ഭീതിയുണ്ടതായിരുന്നു അയാൾക്ക്. "നാളെ കാപ്പി കുടിയ്ക്കാൻ വരുമ്പോൾ തന്നാൽ മതി അതിന്റെ പൈസ. ഇത് ബാക്കി ഇപ്പോൾ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ." ഗോപിയാശാൻ മടിച്ചു മടിച്ചു പറഞ്ഞു. "ആ പൈസ ഇവിടിട്ടേക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ ഇവിടിട്ടേക്കുക എന്ന് തന്നെയാ അതിന്റെ അർത്ഥം. ഞാൻപറഞ്ഞത് തനിയ്ക്ക് പിടി കിട്ടി കാണുമല്ലോ.." അയാളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു ഭീഷണിയുടെ ധ്വനിയുണ്ടെന്ന് കണ്ടതോടെ ഗോപിയാശാൻ നിശ്ചലനായി. ഗൗരി പെട്ടന്ന് അവിടേയ്ക്ക് വന്നിട്ട് അച്ഛന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന നോട്ട് നൂറ്‌ രൂപയുടേതാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അതിന്റെ ബാക്കി കാശ് മേശ വലിപ്പിൽ നിന്നെടുത്ത്‌ അച്ഛന് നേർക്ക് നീട്ടി. "ആ പൈസ ഇങ്ങ് തന്നിട്ട് അച്ഛൻ ബാക്കി കാശ് ഇത് അയാൾക്ക് കൊടുക്ക്‌. ഇവിടെ ആരുടേയും പൈസ മുൻ‌കൂർ സ്വീകരിയ്ക്കുന്ന ഏർപ്പാടില്ല.അതൊക്കെ ബാങ്കിന്റെ ഏർപ്പാടാ." ഗൗരിയേ കണ്ട് കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു എസ്തപ്പാൻ. അവളുടെ ശരീര വടിവുകളിലൂടെ അവന്റെ വെറി പിടിച്ച കണ്ണുകൾ മെല്ലെ വഴുതി നീങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു. "ആഹാ.. ഇവിടുണ്ടായിരുന്നോ ആൾ.. ഞാൻ വന്നപ്പോഴേ ഇവിടെല്ലാം നോക്കി.. കാണാഞ്ഞപ്പോൾ കരുതി ഇനി പുറത്തേയ്ക്കെങ്ങാനും പോയിരിയ്ക്കുമെന്ന്." അവൻ ശബ്ദത്തിൽ കഴിയാവുന്നത്ര മാർദവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ സാധനം വാങ്ങിച്ചെങ്കിൽ പോകാൻനോക്ക്. ഇവിടെ രാവിലത്തെ കച്ചവടം കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങൾക്ക് കട അടയ്ക്കണം.." "അടച്ചോ. അതിന് ഞാനിവിടെ നിൽക്കുന്നതിനെന്താ..എനിയ്ക്ക് കുറച്ച് സമയം കൂടി ഇങ്ങനെ നിൽക്കണം.ഇങ്ങനെ നിന്ന് ഇവിടൊക്കെ കാണണം" അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കാന്ത സൂചികൾ പാഞ്ഞു വരും പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. "ഇതിന്റുള്ളിൽ നിന്നാൽ ഞങ്ങൾക്ക് കട അടയ്ക്കാൻ പറ്റില്ല. എവിടെങ്കിലും നിന്നേ തീരൂ എന്ന് നിങ്ങൾക്കുണ്ടെങ്കിൽ പുറത്ത് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിൽക്ക്..അവിടെ നിന്ന് എന്താണെന്ന് വച്ചാൽ കാണ്." അവന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തിയും തനിയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടിലായിരുന്നു ഗൗരിയുടെ സംസാരം. ഗോപിയാശാൻ നീട്ടിയബാക്കിപൈസ അവൻ വാങ്ങി കയ്യിൽ തന്നെ ചുരുട്ടി പിടിച്ചു. അതിന് ശേഷം ഗൗരിയേ നോക്കി അർത്ഥവത്തായി ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് അവൻ മെല്ലെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവൻ പുറത്തേയ്ക്ക് കാൽ കുത്തിയതും ഗോപിയാശാൻ വാതിൽ ചേർത്തടച്ചു. തീ പിടിച്ച ഒരു മുഖം പുറത്ത് നിന്നും, അര ഭിത്തിയ്ക്ക് മുകളിൽ തറച്ച പലകയഴികൾക്കിടയിലൂടെ താൻ നിൽക്കുന്ന ഇടം തിരയുന്നത് ഗൗരിയ്ക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ