​കാലഭൈരവൻ: രക്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ ശാപം ​ഭാഗം 2: കരിനിലവറയിലെ കാവൽക്കാരൻ (തുടർച്ച...) ​മാധവന്റെ തോളിൽ വീണ ആ രക്തത്തുള്ളിക്ക് അസാധാരണമായ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. മുകളിലെ മരത്തട്ടിൽ തലകീഴായി തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ രൂപത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ രണ്ട് ചുവന്ന കനലുകൾ പോലെ തിളങ്ങി. അവന്റെ ചിരി മനയുടെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചപ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള വിളറിയ നീല വെളിച്ചം അണയാൻ തുടങ്ങി. ​"ഈ പടികൾ നിന്റെ ശവക്കല്ലറയിലേക്കുള്ളതാണ് മാധവാ..." ആ രൂപം വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്നത് പോലെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. ​മാധവൻ പതറിയില്ല. അവൻ തന്റെ സഞ്ചിയിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു പിച്ചള കിണ്ടി പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ ഗംഗാതീർത്ഥമായിരുന്നു. കൈക്കുമ്പിളിൽ അല്പം തീർത്ഥമെടുത്ത് മന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ചുറ്റും തളിച്ചു. തീർത്ഥം വീണയിടത്തെല്ലാം വെളുത്ത പുക ഉയർന്നു. ​"നീ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം," മാധവൻ ഗാംഭീര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. "നീ ഈ മനയിലെ പഴയ കാര്യസ്ഥനായിരുന്ന ശങ്കുണ്ണി നായരല്ലേ? യജമാനനോടുള്ള അമിതഭക്തി കാരണം മന്ത്രവാദത്തിന് കൂട്ടുനിന്ന് ഒടുവിൽ ദുർമരണമടഞ്ഞവൻ! മരിച്ചിട്ടും നിനക്ക് മോക്ഷം കിട്ടിയിട്ടില്ല. ആ നിലവറയിലെ ദുഷ്ടശക്തിയുടെ കാവൽക്കാരനായി നീ മാറി." ​ശങ്കുണ്ണി നായരുടെ ആത്മാവ് ഒന്ന് വിറച്ചു. അവന്റെ മുഖത്തെ ഭീകരത മാറി ഒരുതരം ഭയമായി. "നിനക്ക്... നിനക്ക് എങ്ങനെ ഇതറിയാം?" ​"കാലം കരുതിവെച്ച കണക്കുകൾ തീർക്കാനാണ് ഞാൻ വന്നത്," മാധവൻ പറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ കൈവശമുള്ള ലോഹച്ചരട് പതുക്കെ മണ്ണിൽ വരച്ചു. ഒരു വൃത്തം അവന് ചുറ്റും രൂപപ്പെട്ടു. "ഈ വൃത്തത്തിനപ്പുറം കടക്കാൻ നിനക്കാവില്ല. നിന്റെ യജമാനനോട് ചെന്ന് പറയൂ, ആദിഭൈരവന്റെ പിൻമുറക്കാരൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന്!" ​ശങ്കുണ്ണി നായർ ഒരു ഭ്രാന്തമായ അട്ടഹാസത്തോടെ മാധവന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. പക്ഷേ, മാധവൻ വരച്ച ആ വൃത്തത്തിന് സമീപമെത്തിയപ്പോൾ ഒരു അദൃശ്യമായ അഗ്നിമതിലിൽ തട്ടിയതുപോലെ അയാൾ ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. അവന്റെ ആത്മാവ് പുകഞ്ഞുയരാൻ തുടങ്ങി. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമായി. ​നിലവറയുടെ രഹസ്യം ​മാധവൻ പതുക്കെ ആ കരിനിലവറയുടെ വാതിലിന് മുന്നിലെത്തി. വർഷങ്ങളായി തുറക്കാത്ത ആ വാതിലിൽ ഭീമാകാരമായ ഒരു പൂട്ടും അതിന് ചുറ്റും കറുത്ത ചരടുകളും കെട്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ചരടിലും പുരാതനമായ ചില മുദ്രകൾ പതിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് വെറുമൊരു പൂട്ടല്ല, മറിച്ച് അതീന്ദ്രിയമായ ഒരു 'ബന്ധന'മായിരുന്നു. ​പെട്ടെന്ന്, നിലവറയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു സംഗീതം ഉയർന്നു. അത് രുദ്രവീണയുടെ നാദമായിരുന്നു! പക്ഷേ, അത് ശാന്തമായ സംഗീതമായിരുന്നില്ല. പകരം, കേൾക്കുന്നവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന, ഒരുതരം ഭയം ഉളവാക്കുന്ന താളമായിരുന്നു അതിന്. ആ നാദം കേട്ടതും മനയുടെ ഉള്ളിലെ ഭിത്തികളിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി. ​മാധവൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവൻ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ നീലനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ഭൈരവ മുദ്രയിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്ന ആത്മീയശക്തി അവൻ ഏകീകരിച്ചു. ​"തുറക്കപ്പെടട്ടെ..." മാധവൻ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് ആ പൂട്ടിൽ തന്റെ കൈവെച്ചു. ​ഭീകരമായ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രകാശിച്ചു. വാതിലിലെ ചരടുകൾ ഒന്നൊന്നായി പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ആ കനത്ത മരവാതിലുകൾ താനേ തുറന്നു. അകത്തുനിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നത് നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള വായുവും ശവക്കല്ലറയുടെ ഗന്ധവുമായിരുന്നു. ​മാധവൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ, നിലവറയുടെ മധ്യത്തിലായി ഒരു കല്ലറയുണ്ട്. അതിന് മുകളിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു രുദ്രവീണ ഇരിക്കുന്നു! അത് തനിയെ മീട്ടപ്പെടുകയാണ്. വീണയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. ആ രൂപത്തിന്റെ കൈകളിൽ നീളമുള്ള നഖങ്ങളും, ഉടലിൽ വിചിത്രമായ അടയാളങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​"നീ വരുന്നത് ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു മാധവാ..." ആ രൂപം സംസാരിച്ചപ്പോൾ നിലവറയാകെ കുലുങ്ങി. "നിന്റെ രക്തം കൂടിയുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ വീണയുടെ സംഗീതം പൂർത്തിയാകൂ!" ​ആ രൂപം മാധവന്റെ നേരെ കൈ നീട്ടി. അടുത്ത നിമിഷം, നിലവറയിലെ കരിങ്കല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അനേകം അസ്ഥികൂടങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. അവർ ഓരോരുത്തരും മാധവനെ വളഞ്ഞു. ​മാധവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. "യുദ്ധം തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ..." ​(തുടരും...) #📙 നോവൽ #📔 കഥ