#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 സിഗ്നൽ പിള്ള ( 2nd sequel of sandhyas revenge കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… പാതിരാത്രിയിൽ ആളൊഴിഞ്ഞ റെയിൽവേ ട്രാക്കിലൂടെ ആദർശൻ പോറ്റിയുടെ പഴയ വില്ലിസ് ജീപ്പ് മെല്ലെ നീങ്ങി. ആകാശത്ത് ചന്ദ്രൻ ഒരു വെള്ളിനാണയം പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും, തൃശൂർ ഭാഗത്തെ മുള്ളൂർകര റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ പരിസരം ഒരു കറുത്ത തുണി കൊണ്ട് പുതച്ചതുപോലെ ഇരുണ്ടുകിടന്നു. ട്രാക്കിന് ഇരുവശവുമുള്ള കരിമ്പനകൾ കാറ്റിൽ തലയാട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വിസിലടി പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അടച്ചുപൂട്ടിയ സ്റ്റേഷനാണ്. തുരുമ്പിച്ച പാളങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കാട്ടുചെടികൾ വളർന്നു പന്തലിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ സിമന്റ് ബഞ്ചുകൾ പലതും തകർന്നു വീണിട്ടുണ്ട്. പോറ്റി ജീപ്പ് നിർത്തി പുറത്തിറങ്ങി. കൈയ്യിലൊരു പഴയ ടോർച്ചും ചുണ്ടിലൊരു ചുരുട്ടുമുണ്ട്. ചുരുട്ടിൽ നിന്നുള്ള പുക ആ തണുത്ത കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. "വേണു പിള്ള എന്ന സിഗ്നൽ പിള്ളേ... ഇതിലേ എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് മിണ്ടണം. ഈ വഴി ആന വരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്, നീ ചത്തത് ട്രെയിൻ തട്ടിയാണെങ്കിലും നിന്റെ പ്രേതത്തിന് ആനയെ പേടിയാണെന്ന് കേട്ടു!" പോറ്റി ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ആ പരിസരമാകെ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്, ദൂരെ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ മണിനാദം കേട്ടു. 'ടിൻ ടിൻ...' പഴയ സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്ററുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു മങ്ങിയ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു. പോറ്റി ഒട്ടും ഭാവഭേദമില്ലാതെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. മുറിയുടെ വാതിൽ പാതി തുറന്നു കിടക്കുകയാണ്. അതിന്റെ വിജാഗിരികൾ തുരുമ്പിച്ച ശബ്ദത്തോടെ ഒന്ന് കറങ്ങി. അവിടെ, പൊടിപിടിച്ച മേശയ്ക്കും കസേരയ്ക്കും മുന്നിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നു. പഴയ കാക്കി യൂണിഫോം അങ്ങിങ്ങായി കീറിയിട്ടുണ്ട്. തലയുടെ ഇടത് വശം ഏതോ വണ്ടി തട്ടിയതുപോലെ ചതഞ്ഞരഞ്ഞ നിലയിലാണ്. അയാൾ വലിയൊരു രജിസ്റ്ററിൽ എന്തോ കുത്തിക്കുറിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വായുവിൽ അപ്പോഴും കരിഞ്ഞ മണ്ണെണ്ണയുടെ ഗന്ധം പടർന്നു. "വൈകിയല്ലോ പോറ്റീ... പത്തരയുടെ എക്സ്പ്രസ്സ് ഇപ്പോൾ പോയതേയുള്ളൂ. തൊട്ടുപിന്നാലെ അടുത്തത് ചരക്ക് വണ്ടിയാണ്. എനിക്ക് സിഗ്നൽ കൊടുക്കണം, നീതി പാലിക്കണം," വേണു പിള്ള എന്ന സിഗ്നൽ പിള്ള തല ഉയർത്താതെ പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. പോറ്റി അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു മരക്കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു "പിള്ളേ, നീ മരിച്ചിട്ട് പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി. ഇവിടെ ഇപ്പോൾ വണ്ടിയൊന്നും നിർത്തുന്നില്ല. ഈ പാളം പോലും ഇപ്പോൾ പാതിയും ആക്രിക്കാര് കൊണ്ടുപോയി. നീ എന്ത് സിഗ്നലാണ് ഈ കൊടുക്കുന്നത്? ഈ മുറി പോലും ഗവൺമെന്റ് രേഖകളിൽ ഇല്ല." വേണു പിള്ള പേന താഴെ വെച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ മെല്ലെ ചോര നിറഞ്ഞു. "അന്ന്... അന്ന് രാത്രി ഞാൻ സിഗ്നൽ മാറ്റിയില്ല പോറ്റീ. ആരോ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു മാറ്റി. രണ്ട് വണ്ടികൾ ആ ട്രാക്കിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചു. നൂറു പേർ മരിച്ചു. എല്ലാവരും പറഞ്ഞു സിഗ്നൽ പിള്ള കള്ളുകുടിച്ചു ഉറങ്ങിയതാണെന്ന്. എനിക്ക് നീതി വേണം! ആ നൂറു ആത്മാക്കളുടെ ശാപം എന്റെ ചുമലിലുണ്ട്." പോറ്റി പുക പുറത്തേക്ക് വിട്ടു. എന്നിട്ട് മേശപ്പുറത്തെ ആ പഴയ രജിസ്റ്റർ ഒന്ന് കയ്യിലെടുത്തു നോക്കി. "പിള്ളേ, നീ അന്ന് കുടിച്ചിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. നീയും ഗംഗാധരൻ നായരും കൂടി ആ പാലത്തിനടിയിൽ ഇരുന്നത് എല്ലാവർക്കും അറിയാം. പക്ഷേ നീ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. ഞാൻ അന്ന് ആ പഴയ കേസ് ഡയറി പൊടിതട്ടി എടുത്തിരുന്നു. സത്യത്തിൽ നീ സിഗ്നൽ മാറ്റാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ആ ഇരുമ്പ് ലിവർ തുരുമ്പിച്ച് ലോക്ക് ആയിരുന്നു. നീ മരിച്ചത് വണ്ടി തട്ടിയല്ല... ഹൃദയം പൊട്ടിയാണ്. വണ്ടി വരുന്നത് കണ്ടു പേടിച്ച് നീ പാളത്തിലേക്ക് മലക്കം മറിഞ്ഞു വീണതാണ്." "അല്ല! ആരോ എന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് തള്ളിയിട്ടതാണ്! എനിക്ക് വ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ട്," വേണു പിള്ള അലറി. അയാളുടെ അലർച്ചയിൽ സ്റ്റേഷനിലെ പഴയ ടെലിഫോണുകൾ തനിയെ ബെല്ലടിക്കാൻ തുടങ്ങി. മേശപ്പുറത്തെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് ആടി ഉലഞ്ഞു. "ശരി, നമുക്ക് ലോജിക്കലായി ചിന്തിക്കാം," പോറ്റി ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. "നിന്നെ തള്ളിയിടാൻ അവിടെ ആർക്കെങ്കിലും താല്പര്യമുണ്ടോ? നിന്റെ ശമ്പളം പിടിച്ചു വെച്ച ആ പഴയ സൂപ്രണ്ടിനോ? അതോ നിന്റെ ഭാര്യയെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ നടന്നിരുന്ന ആ പോസ്റ്റ്മാനോ?" വേണു പിള്ള ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. "പോസ്റ്റ്മാൻ... അതെ, അയാൾക്ക് എന്നോട് പകയുണ്ടായിരുന്നു. പലപ്പോഴും ഞാൻ അയാൾക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള കത്തുകൾ പൂഴ്ത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്." പോറ്റി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു "അല്ല പിള്ളേ. നിന്റെ ഭാര്യയെ അയാൾ കല്യാണം കഴിച്ച ശേഷം അയാൾ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ദാമ്പത്യ ദുരിതം കണ്ടാൽ, നീ മരിച്ചതിനു ഈശ്വരനോട് നന്ദി പറഞ്ഞേനെ. നീ മരിച്ചതുകൊണ്ട് അയാൾ പെട്ടുപോയി എന്നതാണ് സത്യം. .നീ അന്ന് ആവേശത്തിൽ ലിവർ വലിച്ചപ്പോൾ നിന്റെ മുണ്ടിന്റെ തുമ്പ് ആ ലിവറിന്റെ കൊളുത്തിൽ കുടുങ്ങി. നീ ശക്തിയായി വലിച്ചപ്പോൾ പിന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞ് മറിഞ്ഞു വീണു. ആ വീഴ്ചയിൽ തല പാളത്തിൽ ഇടിച്ചു. വണ്ടി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ നീ വിചാരിച്ചു നീ മരിക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന്. ആ വലിയ പേടിയിൽ നിന്റെ ബോധം പോയി, ഹൃദയം നിലച്ചു. സത്യത്തിൽ ആ വണ്ടി പോയത് തൊട്ടടുത്ത മൂന്നാമത്തെ ട്രാക്കിലൂടെയാണ്. നീ ചത്തത് വെറും പേടി കൊണ്ടാണ്!" വേണു പിള്ള സ്തംഭിച്ചു പോയി. അയാളുടെ കണ്ണിലെ ചുവപ്പ് പതുക്കെ മാഞ്ഞു. "അപ്പോൾ വണ്ടികൾ കൂട്ടിയിടിച്ചില്ലേ? ആ നൂറു പേരോ?" "ഇല്ല! അന്ന് ആകെ ഉണ്ടായ അപകടം പാളത്തിൽ നിന്ന ഒരു എരുമ വണ്ടിക്ക് തട്ടിയതാണ്. ആ എരുമയുടെ ചോര നിന്റെ ദേഹത്ത് തെറിച്ചത് കണ്ടാണ് നീ നിന്റെ തല പോയി എന്ന് കരുതിയത്. നീ പേടിച്ച് ചത്തു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ നാട്ടുകാർ കൊഴുപ്പിച്ചുണ്ടാക്കിയ കഥയാണ് ഈ നൂറു പേരുടെ മരണം. നീ വെറുതെ പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി ഈ ഇരുട്ടത്ത് ഇരുന്നു ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ സിഗ്നൽ കൊടുക്കുകയാണ്. നിന്റെ ഈ മങ്ങിയ വിളക്ക് കണ്ട് രാത്രിയിൽ ഇതുവഴി വരുന്ന കാട്ടുപന്നികൾ പോലും വഴിമാറി റോഡിലൂടെ ഓടി വാഹനം ഓടിക്കുന്നവർക്ക് ഉപദ്രവം ഉണ്ടാക്കുന്നു." വേണു പിള്ളയുടെ രൂപം പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ചതഞ്ഞ ഭാഗമൊക്കെ മാറി പഴയ വേണു പിള്ളയായി. അയാൾ തന്റെ പഴയ യൂണിഫോം നോക്കി സങ്കടത്തോടെ ചിരിച്ചു. "പോറ്റീ... അപ്പോൾ ഞാൻ വെറുതെ ഒരു പേടിത്തൊണ്ടനായി മരിച്ചതാണല്ലേ? എന്റെ മരണം പോലും ഒരു കോമഡിയായിരുന്നല്ലേ?" "അതെ പിള്ളേ. എല്ലാവരും വീരചരമം പ്രാപിക്കണമെന്നില്ല. ചിലർ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്. നീ ഇപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ടത് ഇത്രമാത്രം. ആ സിഗ്നൽ വിളക്ക് അങ്ങ് അണയ്ക്കുക. എന്നിട്ട് ശാന്തമായി അങ്ങ് പോവുക. നിന്റെ ഈ പഴയ രജിസ്റ്റർ ഞാനിങ്ങ് എടുക്കുകയാണ്. ഈ ട്രാക്കിൽ ഇനി വണ്ടി വരില്ല, മെട്രോ വരാൻ ഇനിയും കാലം പിടിക്കും. റെയിൽവേ ഈ ഭൂമി പണ്ടേ വിറ്റു." വേണു പിള്ള പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അയാൾ തന്റെ കയ്യിരുന്ന വിളക്ക് ആഞ്ഞു ഒന്ന് ഊതിക്കെടുത്തി. ആ നിമിഷം സ്റ്റേഷൻ മുറി വീണ്ടും വലിയൊരു ഇരുട്ടിലായി. ഒരു കാറ്റ് സ്റ്റേഷന് ഉള്ളിലൂടെ മൂളിപ്പാഞ്ഞു പോയി. "പോറ്റീ... ഒരു കാര്യം. ഈ വഴി തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കണം. ആ വലിയ പാലത്തിനടിയിൽ ഒരു ലോട്ടറി ടിക്കറ്റ് വിൽക്കുന്നവന്റെ പ്രേതമുണ്ട്. അവൻ വിറ്റ ടിക്കറ്റിന് ബമ്പർ അടിച്ചത് അറിഞ്ഞു ഹാർട്ട് അറ്റാക്ക് വന്നു ചത്തതാണ്. ടിക്കറ്റ് ചോദിച്ചു അവൻ നിന്നെ ശല്യം ചെയ്യും. അവൻ ഭയങ്കര നെഗറ്റീവ് ആണ്." വേണു പിള്ളയുടെ ശബ്ദം വായുവിൽ അലിഞ്ഞു തീർന്നു. പോറ്റി തന്റെ ഡയറി തുറന്നു. (വേണു പിള്ള - സിഗ്നൽ മാസ്റ്റർ) എന്ന പേരിന് താഴെ ചുവന്ന പേന കൊണ്ട് എഴുതി: (മരണകാരണം - ലിവറിൽ കുടുങ്ങിയ മുണ്ടും വെറും പേടിയും. കേസ് ക്ലോസ്ഡ്.) ….. പോറ്റി ജീപ്പിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. കാറുകൾ ഓടാത്ത ആ പഴയ പാതയിലൂടെ ജീപ്പ് നീങ്ങി. പെട്ടെന്ന് പാലത്തിന് താഴെ എത്തിയപ്പോൾ ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടു. "സാർ... പത്തു രൂപയുടെ ഒരു ടിക്കറ്റ് എടുക്കുമോ? നാളെ നറുക്കെടുപ്പാണ്... കോടീശ്വരനാകാം സാറേ..." പോറ്റി ജീപ്പ് നിർത്തി താഴേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു. "പത്തു രൂപയ്ക്ക് പകരം ഒരു നൂറു രൂപ തരാം, എനിക്കൊരു ജാക്ക്പോട്ട് അടിക്കാനുള്ള നമ്പർ പറഞ്ഞു തരുമോ മോനേ? അതോ ഇനി നിനക്കും നിന്റെ ലൈഫിന്റെ ലോജിക് പറഞ്ഞു തരണോ?" രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ പോറ്റിയുടെ വില്ലിസ് ജീപ്പ് വീണ്ടും സ്റ്റാർട്ടായി. അടുത്ത ലക്ഷ്യം ആ പാലത്തിനടിയിലെ ലോട്ടറി പ്രേതമാണ്. ……. End