ഭാഗം 15 കോവിലകത്തെ ഹാളിൽ വെച്ച് അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഏറ്റുവാങ്ങിയ ആ പ്രഹരം വിഷ്ണുവിന്റെ കവിളിലല്ല അവന്റെ ആത്മാവിലാണ് തറച്ചത്. തന്റെ പ്രണയത്തെ വേശ്യാലയത്തിലെ കച്ചവടം പോലെ അച്ഛൻ ഉപമിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയെ ആട്ടിപ്പുറത്താക്കിയ ആ ക്രൂരത അവന് സഹിക്കാനായില്ല.... "ഇനി ഈ പടിപ്പുരയിൽ എനിക്ക് സ്ഥാനമില്ല..." വിഷ്ണു പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് പിറുപിറുത്തു... അവൻ തന്റെ ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. ടയറുകൾ മണ്ണിൽ ഉരസി വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ജീപ്പ് പടിപ്പുര കടന്നു പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. മഴ ചാറിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വൈകുന്നേരത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഇടവഴികൾ വിജനമായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചോര പടർന്നിരുന്നു... സ്റ്റിയറിംഗിൽ അമർന്നിരുന്ന അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്പലക്കടവിനടുത്തുള്ള വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ എതിരെ കുടയും ചൂടി നടന്നു വരികയായിരുന്ന ഒരു പെൺരൂപം കണ്ട് അവൻ പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്കിട്ടു... ജീപ്പ് തെന്നിമാറി നിന്നത് മാനസിയുടെ തൊട്ടുമുന്നിലായിരുന്നു. ഭയന്നുപോയ മാനസി കൈയ്യിലിരുന്ന അമ്പലത്തിലെ പ്രസാദം നിലത്തിട്ടു പോയി. ജീപ്പിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു പേടി തോന്നി. കലിതുള്ളി നിൽക്കുന്ന ഒരു കാട്ടുപോത്തിനെപ്പോലെയായിരുന്നു വിഷ്ണു അപ്പോൾ. അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് ഒരടി പിന്നോട്ട് മാറി... "തമ്പ്രാൻ... ഞാൻ..." മാനസിയുടെ ശബ്ദം പുറത്തു വന്നില്ല. വിഷ്ണു ജീപ്പിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ അവന്റെ മുഖത്തുകൂടി ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "പേടിക്കണ്ട മാനസീ... നിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു. അതിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു വലിയ സങ്കടം ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു... "തമ്പ്രാൻ... എന്താ ഉണ്ടായത്? കോവിലകത്ത് വലിയ പ്രശ്നമാണെന്ന് കേട്ടു" മാനസി പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "എല്ലാം കഴിഞ്ഞു മാനസീ. ലക്ഷ്മിയമ്മയെ അച്ഛൻ കോവിലകത്ത് നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടു. ഉണ്ണിമായയെ എന്നെന്നേക്കുമായി എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ പോവുകയാണ്. വിനയന്റെ കൂടെ അവളെ അയക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ എനിക്ക്... എനിക്ക് അവളെ ഒന്ന് കാണണം മാനസീ. അവളോട് നേരിട്ട് ചില കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുണ്ട്." മാനസി നിശബ്ദയായി നിന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ നിസ്സഹായത അവളെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. എപ്പോഴും ഗർവ്വോടെ നടന്നിരുന്ന കണിമംഗലം തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇന്ന് തന്റെ മുന്നിൽ ഒരു യാചകനെപ്പോലെ നിൽക്കുന്നു. "തമ്പ്രാൻ... ലക്ഷ്മിയമ്മ വീട്ടിലുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയെ അവർ പുറത്തിറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കില്ല. വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയിരിക്കുകയാണ്" മാനസി പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിലേക്ക് ഒരുപടി കൂടി അടുത്തു. "നീ വിചാരിച്ചാൽ നടക്കും മാനസീ. നാളെ പുലർച്ചെ ലക്ഷ്മിയമ്മ അമ്പലത്തിൽ പോകുന്ന ഒരു സമയമില്ലേ? ആ നേരം... എനിക്ക് അവളെ ഒന്ന് കാണാൻ ഒരു അവസരം ഒരുക്കി തരാമോ? നീ അവളുടെ കൂടെയുണ്ടാകണം. എനിക്ക് അവളോട് സംസാരിക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ എന്റെ ഈ ശ്വാസം നിലച്ചു പോകും." മാനസി ഒന്ന് മടിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മ അറിഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകൾ അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ നോട്ടം... അത് അവൾക്ക് തള്ളിക്കളയാനായില്ല. "ശരി തമ്പ്രാൻ... നാളെ പുലർച്ചെ നാലരയ്ക്ക് ലക്ഷ്മിയമ്മ നിർമാല്യം കാണാൻ അമ്പലത്തിൽ പോകും. ആ സമയം ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം. പക്ഷേ അധികം സമയമില്ല. തമ്പ്രാൻ സൂക്ഷിക്കണം." വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം മിന്നിമറഞ്ഞു. "നന്ദി മാനസീ... വലിയ ഉപകാരം." അവൻ വേഗം ജീപ്പിൽ കയറി ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. മാനസി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. കയ്യിലിരുന്ന കുട അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ നിന്നും താഴെ വീണു. ഉണ്ണിമായയുടെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും ഈ ഒളിച്ചുകളി ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിലേക്കാണോ നീങ്ങുന്നത് എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു... മറുവശത്ത് ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മ നാളെത്തെ ചടങ്ങുകൾക്കായി തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ തന്ന ചില ആഭരണങ്ങൾ അവർ ഉണ്ണിമായയുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു. "ദാ നോക്ക് മോളെ... ഇത് കണ്ടോ? നിന്നെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അദ്ദേഹം ഇതൊക്കെ തരും? ഭാഗ്യവതിയാടി നീ." ഉണ്ണിമായ ആ ആഭരണങ്ങളിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അവയ്ക്ക് ഒരു ശവക്കല്ലറയുടെ തണുപ്പായിരുന്നു... അവൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ എവിടെയോ തന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി തന്നെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. വിഷ്ണുവിന്റെ കവിളിൽ അച്ഛൻ അടിച്ച ആ വാർത്ത മാനസി നേരത്തെ തന്നെ അവളെ അറിയിച്ചിരുന്നു. തന്റെ പ്രണയം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന് ഇത്രയും വേദന നൽകുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് മരിക്കാൻ തോന്നി... "തമ്പ്രാൻ... ഞാൻ വരും. നാളെ പുലർച്ചെ നമ്മൾ കാണും" അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു... രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ കണിമംഗലം ഗ്രാമം ഉറങ്ങുമ്പോഴും മൂന്ന് പേർ ഉണർന്നിരുന്നു. തന്റെ ഇരയെ കാത്തിരിക്കുന്ന വിനയൻ പ്രണയത്തിനായി പോരാടുന്ന വിഷ്ണു പിന്നെ തന്റെ വിധി എന്താണെന്ന് അറിയാതെ തേങ്ങുന്ന ഉണ്ണിമായ... ആ രാത്രി ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഒരു യുഗമായാണ് തോന്നിയത്. അമ്മയുടെ ആ കടുപ്പമേറിയ വാശിയും പുറത്തെ ആ വിറപ്പിക്കുന്ന നിശബ്ദതയും അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി...പക്ഷേ മാനസി നൽകിയ ആ ഒരു വാക്ക്... 'നാളെ പുലർച്ചെ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ വരും' അതായിരുന്നു അവളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ഏക വെളിച്ചം... പുലർച്ചെ നാലുമണി. പനിക്കുളത്തിലെ മഞ്ഞു വീണ വഴികളെ ഉണർത്തി അമ്പലത്തിലെ പള്ളിയുണർത്തൽ പാട്ട് കേട്ടു തുടങ്ങി. ലക്ഷ്മിയമ്മ തോർത്തും മുണ്ടും എടുത്ത് അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി... "നിനക്ക് നല്ല ബുദ്ധി തോന്നാൻ ഞാൻ ഭഗവതിക്ക് വഴിപാട് കഴിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ വരുന്നത് വരെ ഈ വാതിൽ തുറക്കരുത്" ലക്ഷ്മിയമ്മ അത്രയും നേരം കൊണ്ടുനടന്ന ആ കാർക്കശ്യം അല്പം കുറച്ച് പറഞ്ഞിട്ട് പടിപ്പുര കടന്നു പുറത്തേക്ക് പോയി... അമ്മ ഇടവഴി കടന്നു പോയെന്ന് ഉറപ്പായ ഉടനെ മാനസി വീടിന്റെ പിന്നിലെ ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു പതുക്കെ തട്ടി. ഉണ്ണിമായ വേഗം വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. പനിമഞ്ഞു വീണ ആ മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധം അവളെ വരവേറ്റു... "വേഗം വാ ഉണ്ണിമായേ... തമ്പ്രാൻ പുഴയോരത്തെ ആ പേരാലിൻ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്" മാനസി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു പതുക്കെ ഓടി... മഞ്ഞിന്റെ മറവിലൂടെ അവർ നടന്നു. പുഴയോരത്തെ ആ പേരാലിൻ ചുവട്ടിൽ തണുപ്പ് നിറഞ്ഞ ആ ഇരുട്ടിൽ ഒരു നിഴൽരൂപത്തെ അവൾ കണ്ടു. അത് വിഷ്ണു തമ്പ്രാനായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും അവളുടെ കാലുകൾ ഒന്ന് ഇടറി... വിഷ്ണു അവളെ കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെ ആ വേദന അവളെ കണ്ടതും മാഞ്ഞുപോയി. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി... "ഉണ്ണിമായേ...!" അവന്റെ സ്വരം ഒരു മന്ത്രണം പോലെയായിരുന്നു... വിഷ്ണു അവളുടെ രണ്ട് കൈകളും തന്റെ കൈയ്ക്കുള്ളിലാക്കി. ആ കൈകളുടെ ചൂട് അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ തറച്ചു. "നിന്നെ അവർ തടവിലിട്ടാൽ ഞാൻ ഇല്ലാതാകുമെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? ഞാൻ ഇത്ര നേരം ഇവിടെ കാത്തുനിന്നത് നിന്നെ ഒന്ന് കാണാൻ മാത്രമല്ല... നിന്നെ എനിക്ക് എത്രത്തോളം ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയാൻ കൂടിയാണ്." ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. "തമ്പ്രാൻ... അമ്മ നന്നായി വാശി പിടിക്കുന്നുണ്ട്. വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടുകാർ നാളെ വരും. എനിക്ക് എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ല. തമ്പ്രാന്റെ കവിളിൽ അച്ഛൻ അടിച്ചത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് തകർന്നുപോയി." വിഷ്ണു അവളുടെ കണ്ണുനീർ പതുക്കെ തുടച്ചു മാറ്റി. അവൻ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി പതുക്കെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. "ഈ അടിയൊന്നും എനിക്ക് ഒന്നുമല്ല ഉണ്ണിമായേ... നിന്നെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അതായിരിക്കും എന്റെ മരണം. നീ ആ വിനയനെ സ്നേഹിക്കരുത്. അവൻ ഒരു ചതിയനാണ്. എന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള അവന്റെ ഈ അഭിനയം നമുക്ക് തകർക്കണം." വിഷ്ണു ആ പുലർച്ചെയിലെ മഞ്ഞു വീണ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായി ഒരു ചുംബനം നൽകി. അതുവരെ അവൾ അനുഭവിച്ച എല്ലാ വേദനകളും ആ നിമിഷം ഉരുകിപ്പോയി. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു നിന്നു. ഒരടി അകലത്തിൽ മാനസി അവർക്ക് കാവലായി നിന്നു... "എനിക്ക് തമ്പ്രാനെ മാത്രമേ ഇഷ്ടമുള്ളൂ... ഞാൻ മരിച്ചാലും ആ വിനയൻ സാറിന്റെ കൂടെ പോകില്ല" ഉണ്ണിമായ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നിന്നെ ഞാൻ രക്ഷിക്കും... അത് എന്റെ പ്രതിജ്ഞയാണ്" വിഷ്ണു അവളുടെ തോളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... പക്ഷേ അവരുടെ ആ മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളെ തകർത്തു കൊണ്ട് ദൂരെ നിന്നും ഒരു ടോർച്ച് വെളിച്ചം വരുന്നത് കണ്ടു. മാനസി പേടിയോടെ ഓടി വന്നു. "തമ്പ്രാൻ... ലക്ഷ്മിയമ്മ തിരിച്ചു വരുന്നുണ്ട്...വേഗം പോകൂ" വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും തമ്മിലുള്ള ആ പിരിയാത്ത കൈവിരലുകൾ പിരിയാൻ മടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. "ഞാൻ വരും... നമ്മൾ ഒന്നിക്കും" വിഷ്ണു തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു കൂടി നോക്കി... ഉണ്ണിമായ വേഗം വീടിന്റെ പിന്നിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറി. പക്ഷേ അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയ ആ തിരക്കിനിടയിൽ അവളുടെ കയ്യിലെ ഒരു ചെറിയ വള ഒടിഞ്ഞു അവിടെ വീണിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ അമ്പലത്തിൽ നിന്നും വന്നു വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്തെ ആ വിറയലും മഞ്ഞേറ്റു നനഞ്ഞ മുടിയും അവരെ സംശയിപ്പിച്ചു... "നീ എന്താടി ഈ പുലർച്ചെ ഇങ്ങനെ നനഞ്ഞിരിക്കുന്നത്?" ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളെ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി... ഉണ്ണിമായ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി. പക്ഷേ പുറത്തെ ആ പേരാലിൻ ചുവട്ടിൽ വിഷ്ണു തന്റെ പ്രണയം പുഴയോരത്തെ കാറ്റിൽ പരത്തി നടന്നു നീങ്ങി. ഈ പുലർകാലത്തെ ആ രഹസ്യസമാഗമം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുതിയ പോരാട്ടത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.... തുടരും.... ❤️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ