#tanajiv.harkal#!!शब्द प्रेमाचे!! #शब्द मनातले तुझ्या स्वप्नांच आभाळ मला देऊच नको, नकोच ते तुझं आभाळ घेऊन मी तरी काय ग करू... माझच पोट मला जड झालंय, सांग ना तुझं पोट कुठून भरू (2).... तो चंद्र, तो सूर्य, ते लुकलुकणारे तार, ह्यांच कधीच ब्रह्मण नसतं माझ्या जीवनाच्या आभाळात.. माझं जीवन म्हणजे नुसतंच अंधाराला व्हायलेलं, सरणावर लाकडं कमी पडली आहेत म्हणून थोडसं जाळायचं राहिलेलं... रात्रीच पावसाची पहिली सर कोसळल, आईने सारवलेल्या भुईचे पोपडे निघाले, कारव्यांच्या कुडावरची माती सुद्धा ओली होऊन सकाळ पर्यंत गळून जाईल... माझ घरटं भर पावसात पावसानं जाळून जाईल, तू म्हणशील हा अजूनही थोडा वेडा थोडा खुळा आहे (2), पावसाने कुठे घर जळतात का.. पण जळतात झोपड्या हे तुला पटणार नाही, मी कितीही ओरडलो बेंबीच्या देठापासून तरी हा आवाज तुला आपला वाटणार नाही.... म्हणून तू समज कर अथवा गैरसमज कर (2), तुझ्या स्वप्नांच आभाळ मला देऊच नको, नकोच ते ते पेलावणारचं नाही... त्यापेक्षा ते एका उंच झाडावरती टांग.. कारण माझ्या आयुष्यात सगळ्याच रक्ताळलेल्या वाटा आणि पावलापावलावर स्मशानाकडे जाणारे फाटे आहेत... (2) कश्याला माझ्या मागे लागतेस पोरी, ह्या निवडुंगाला पेऱ्या पेऱ्या वरती काटे आहेत... ह्या निवडुंगाला पेऱ्या पेऱ्या वरती काटे आहेत....🤞🏻💔🥹💫