#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _10 ✍️രചന - Aniprasad മഴയൊടുങ്ങി ചെറുതായി കാറ്റ് വീശി തുടങ്ങിയതോടെ വൈദ്യുതബന്ധം പുനസ്ഥാപിയ്ക്കപ്പെട്ടു. ചുറ്റിനും വെളിച്ചം പരന്നതോടെ ഗൗരിയുടെ മനസ്സിലെ ഭീതി ഒട്ടൊന്നൊടുങ്ങി. അടുത്ത വീട്ടിലെ കുഞ്ഞുമോനും ഭാര്യ ദേവകിയുമാണ് ആദ്യം അവിടേയ്ക്ക് ഓടി വന്നത്. കുഞ്ഞുമോൻനേരെ ഗോപിയാശാന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "നിങ്ങള് മൂന്ന് പേരില്ലായിരുന്നോ ഗോപിയാശാനേ ഇവിടെ. ആർക്കെങ്കിലും ഒരാൾക്ക് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി വരാൻ വയ്യാരുന്നോ... എങ്കിൽ എന്റെ കൈകൊണ്ട് ഞാൻ തീർത്തേനെയല്ലോ അവനെ... കറന്റ് നേരത്തെ പോയത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളെല്ലാം പത്തു മണി ആയപ്പോഴേ കേറി കിടന്നുറങ്ങി. പോരാത്തതിന് എന്തോ മഴയാരുന്നു..." കുഞ്ഞുമോൻ കൈകൾ കൂട്ടി ഞെരിച്ചു. കുഞ്ഞുമോൻ കുളമുടി ടൗണിലെ ചുമട്ടു തൊഴിലാളിയാണ്. അതിന്റെ കരുത്ത് അയാളുടെ ശരീരത്ത്‌ കാണാനുമുണ്ട്. "അപ്പോൾ അങ്ങനൊന്നും തോന്നിയില്ല കുഞ്ഞുമോനെ.. അവനെന്റെ കൊച്ചുങ്ങളേ കൊല്ലാൻ നിൽക്കുമ്പോ ഞാനിറങ്ങി ഓടി നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ പറ്റുവോ.. ഇവിടെ കിടന്ന് ഞങ്ങളെല്ലാം കൂടി എത്ര നിലവിളിച്ചാലും ആ പെരുമഴയത്ത്‌ ആര് കേൾക്കാനാ..." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തും മുമ്പേ ഒരു കൂട്ടം ചെറുപ്പക്കാരും, അവരെ പിൻ തുടർന്ന് മറ്റു കുറെ ആൾക്കാരും അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. "ചേച്ചിയുടെ കയ്യിൽ ഫോണില്ലായിരുന്നോ. ഒരൊറ്റ മിസ് കോൾ മതിയാരുന്നല്ലോ ചേച്ചീ... അവനിവിടെ നിന്നും ജീവനോടെ പോവില്ലാരുന്നല്ലോ." റോബിച്ചനും ജിൻസനും മുരളിയും മറ്റുചിലരും ഗൗരിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അവൾ വെറും നിലത്ത്‌ കുത്തിയിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴും അവളുടെ തൊട്ടരികിൽ അടിക്കാട് വെട്ടുന്ന നീളമേറിയ കൊടുവാൾ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. റോബിച്ചൻ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൾമുഖമുയർത്തി നോക്കി. അവന്റെ ഷർട്ടിന് അടിയിൽ ശരീരത്തോട് ഒട്ടി എന്തോ ആയുധം ഇരിയ്ക്കുന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "മൊബൈൽ ഞാൻ കിടക്കുന്നിടത്ത്‌ ഇരിക്കുവായിരുന്നു റോബിനേ. അതെടുക്കാൻ ഞാൻ പിന്നോട്ട് മാറിയാൽ അവൻ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറും.. എന്തൊരുദേശ്യത്തോടെ വന്നതാ അവനെന്ന് നമ്മൾക്ക് അറിയില്ലല്ലോ. അമ്മു മോളും അവിടെ കിടന്നുറുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ഒച്ച കേട്ടാൽ അവളുണർന്നു നിലവിളിയ്ക്കില്ലേ." ഗൗരി പറയുന്നത് കേൾക്കാനായി അവൾക്ക് ചുറ്റിനും കൂടി നിന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ താടിയ്ക്ക് കൈ വച്ചു. "ഇക്കണക്കിനു ഞങ്ങളെങ്ങിനെ ഈ നാട്ടിൽ ജീവിയ്ക്കും. പകലാണെങ്കിൽ പോലും വീട്ടിലിരിയ്ക്കാൻ ഇനി ഈ കാലനെയും കൂടി പേടിയ്ക്കണ്ടേ.. ഇവിടെ മൂന്ന് പേരുണ്ടായിട്ട് അവന് കൂസലില്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ പകലൊക്കെ ഒറ്റയ്ക്ക് വീട്ടിലിരിയ്ക്കുന്നവരുടെ കാര്യമോ.." കുഞ്ഞുമോൻ ജോലിയ്ക്കും, ഒരു മകനുള്ളത് പഠിയ്ക്കാനും പോയികഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ദേവകി വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇതെല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ മുതൽ അവർക്കും ഭീതിയായി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. "ഇനി അവനെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും ഒരു സൂചന കിട്ടിയാൽ സ്റ്റേഷനിൽ വിളിച്ചറിയിയ്ക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ പോലീസുകാർ പോയത്. നമുക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഒന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞാലോ.." മുരളി എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു. "വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല.പോലീസുകാർക്ക് എന്തായാലും ഈ പാതിരായ്ക്ക് ഇങ്ങോട്ട് വന്നു ചേരാനൊന്നും പറ്റില്ലല്ലോ. പക്‌ഷേ നാളെ ഒരു കാലത്ത്‌അവനെതിരെ തന്നെ ഒരു പരാതിയുമായി നമുക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ചെല്ലേണ്ടി വന്നാൽ അന്ന് അവർ ചോദിയ്ക്കും ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനൊരു സംഭവം നടന്നിട്ട് നമ്മൾ എന്ത് കൊണ്ട് സ്റ്റേഷനിൽ വിളിച്ചറിയിച്ചില്ല എന്ന്. അത് കൊണ്ട് ഒന്ന് വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞേക്ക്. അവർ രാവിലെയെങ്കിലും വന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നെങ്കിൽ ആയിക്കോട്ടെ." റോബിച്ചൻ പറയുന്നത് കേട്ട് അപ്പോൾ തന്നെ മുരളി ഫോണെടുത്ത്‌ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ചു. ആദ്യം ഒരു തവണ ബെല്ലടിച്ചു നിന്ന ഫോണിലേക്ക് രണ്ടാമത് ഒരു തവണ കൂടി അവൻ കോൾ ചെയ്തപ്പോൾ അത് സ്വിച്ച്ഓഫ് ചെയ്യപ്പെട്ട നിലയിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുരളി നിരാശയോടെ തലയാട്ടി. "മോനേ റോബിനേ.. നമ്മള് കരുതും പോലൊന്നുമല്ലെടാ കാര്യങ്ങള്.." ഗോപിയാശാൻ എണീറ്റ് അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "അവനെന്തോ വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട് എന്റെയും എന്റെ കൊച്ചിന്റെയും കാര്യത്തിൽ. അതവൻ ഞങ്ങളുടെ മുഖത്ത്‌ നോക്കി പറയുകയും ചെയ്തു." അയാൾ വളരെ ആയാസപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു. "ലക്ഷ്യമോ.. എന്ത് ലക്ഷ്യം.." റോബിൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാൾ ഇരു കൈകളും മലർത്തി കാണിച്ചു. "അത് അവനും, ഉടയ തമ്പുരാനും മാത്രം അറിയാം.." അൽപ്പം മുൻപ് ആ വീട്ടിൽ നടന്ന സംഭവമെല്ലാം ഗോപിയാശാൻ നാട്ടുകാരോട് വിശദമാക്കി കൊടുത്തു. "ചേച്ചീ.." റോബിച്ചൻ തിരിഞ്ഞു ഗൗരിയേ നോക്കി. "ചേച്ചിയ്ക്ക് അറിയോ അയാളെ.. ചേച്ചി ഇതിന് മുൻപ് അയാളെ എവിടെ വച്ചെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ.." ഗൗരി അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കാതെ തന്നെ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. "ഒന്നൂടെ ചേച്ചിയൊന്നു ഓർത്തു നോക്ക്. ചേച്ചി ടൗണിലോ മറ്റോ പോയപ്പോൾ എവിടെയെങ്കിലും വച്ച്..." "ഇല്ല. ഇത്ര നേരവും ഞാനും അതുതന്നെയാ ഓർക്കുന്നത്.. എന്റെ ഓർമയിൽ പോലും ഇതുപോലൊരു മുഖമില്ല റോബിച്ചാ..." "ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാ ഗൗരീ അയാൾ നിങ്ങളെ ലക്ഷ്യം വച്ച് കൊടുവത്തൂരിലേക്ക് വന്നത്... ഈ കൊടുവത്തൂരുള്ള ഒറ്റ മനുഷ്യനോടും വിരോധം തോന്നാതെ അയാൾക്ക് നിങ്ങളോട് മാത്രം അങ്ങിനെ തോന്നാൻ എന്താ കാരണം . ഇതിലെന്തൊക്കെയോ ദുരൂഹതകൾ ഉള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നു.." തെറ്റിക്കുഴിയിലെ വിശാലo പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്റെ ചുറ്റിനും നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി. "എനിയ്ക്കറിയില്ല ചേച്ചീ.. ദയവു ചെയ്തു ഞാൻ പറയുന്നതൊന്ന് വിശ്വസിക്ക് ഞാനയാളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത് തന്നെ അന്ന് ആറ്റിൽ ഒഴുക്കിൽ പെട്ട് വന്നപ്പോഴാ. അയാളെ എനിയ്ക്കറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ, അയാൾ ഇത്രയും ദുഷ്ടനായിരുന്നെങ്കിൽ അയാളെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ നിങ്ങളോട് ആരോടെങ്കിലും ഞാൻ പറയുമായിരുന്നോ. ആ ഒഴുക്കിൽ അയാളങ്ങു ഒഴുകി പൊയ്ക്കോട്ടെ എന്നെല്ലാ കരുതൂ.." ഗൗരിയ്ക്ക് തന്റെ മനസിന്റെ സത്യാവസ്ഥ അവരെ എങ്ങിനെ ബോധിപ്പിയ്ക്കണമെന്ന് അറിയുമായിരുന്നില്ല. "എന്റെ പൊന്ന് ചേച്ചീ, ഈ നേരത്തെങ്കിലും നിങ്ങടെ ആ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ ഒന്നൊഴിവാക്കുവോ.. ഗൗരി ചേച്ചിയ്ക്ക് ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ അയാളെ അറിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മളോട് അത് തുറന്ന് പറയാതിരിയ്ക്കുവോ... അവന് ഗൗരി ചേച്ചിയോട് എന്താ ശത്രുതയെന്ന് അവന് മാത്രമേ അറിയൂ.. അത് അറിയണമെങ്കിൽ നമ്മളിനി അവനെ കണ്ടെത്തി ചോദ്യം ചെയ്യണം." ജിൻസൺ പറഞ്ഞു. "പിന്നേ.. എന്റെ ജിൻസനെ.. നീയെന്തായാലും അവന് ഗൗരിയോട് ശത്രുതയുണ്ടെന്ന് സമ്മതിച്ചല്ലോ.. അപ്പോൾ ഒരു കൈ മാത്രം ആഞ്ഞു വീശിയാൽ ശബ്ദമുണ്ടാകില്ലെന്ന് ഇനി നിനക്ക് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞു തരണോ.. ഗൗരിയോട് അവനുള്ള ശത്രുത എന്താണെന്ന് അവന് മാത്രമല്ല ഇവൾക്കും അറിയാം.. ഗൗരി അത് നമ്മളോട് പറയാതെ ഒളിച്ചുവയ്ക്കുന്നതാ." വിശാലം അതങ്ങിനെ വിട്ടു കളയാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. "സ്വന്തം ജീവന് ആപത്തു വരുമ്പോഴാണോ ചേച്ചീ, ഗൗരി ചേച്ചി അത് ഒളിച്ചു വയ്ക്കുന്നത്. ഇത്രയ്ക്കും ബോധമില്ലാതായി പോയോ ചേച്ചീ നിങ്ങൾക്ക്.." "എന്റെ ബോധത്തിന് ഒരു കുറവുമില്ല മുരളീ. ആര് എന്തൊക്കെ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചാലും അതെല്ലാം ഒരു നാൾ പുറത്ത് വരിക തന്നെ ചെയ്യും. അതുവരെ ഈ നാട്ടിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ ജീവിച്ചു പോണം. അത്രേ എനിയ്ക്ക് പറയാനുള്ളൂ." വിശാലo തിരിഞ്ഞു നടന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയി. "ഞങ്ങള് ഇങ്ങോട്ട് വരുന്ന വഴിയെല്ലാം തിരഞ്ഞു തിരഞ്ഞാ ചേച്ചീ വന്നത്.. വഴിയേവിടെയെങ്കിലും വച്ച് ഞങ്ങൾ വരുന്നത് കണ്ടതോടെ അവൻ ചിലപ്പോൾ ഒളിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. അല്ലാതെ പെട്ടന്ന് ശൂന്യതയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമായി പോകാനുള്ള കഴിവൊന്നും അവനില്ലല്ലോ..." "മോനേ റോബിനേ.. നമ്മള് കരുതും പോലെ അവൻ ഈ കൊടുവത്തൂർ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെടാ.. അവനിവിടെ ആരോ ഒരു സഹായിയുണ്ട്..." ഗോപിയാശാൻ വന്ന് ഗൗരിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "സഹായിയോ... അവനെ ഇവിടെ ആര് സഹായിയ്ക്കാൻ... അങ്ങെനെ ആരെങ്കിലും അവന് എന്തെങ്കിലും സഹായം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ അതറിയാതിരിയ്ക്കുവോ ആശാനേ.." അയാൾ പറഞ്ഞത് അത്രയ്ക്കങ്ങോട്ട് വിശ്വസിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല റോബിന്. "അല്ലെടാ മോനേ. ഞാൻപറഞ്ഞത് സത്യമാ. അവനെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് വലിച്ചെടുക്കുന്നത് നീയും ഞാനും കണ്ടതല്ലേ. ഉടു തുണിയ്ക്ക് മറു തുണി പോലും ഇല്ലാതാ അവൻ നമുക്ക് മുമ്പിലൂടെ നടന്നു പോയത്... ഇന്നവൻ ഇവിടേയ്ക്ക് കടന്നു വരുമ്പോൾ മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാനായി മഴക്കോട്ട് ധരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.. അവന്റെ തലയിൽ തൊപ്പിയും, വലിക്കാൻ ചുണ്ടത്ത്‌ ബീഡിയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റാരുടെയെങ്കിലും സഹായമില്ലാതെഇതൊക്കെ അവൻ എവിടെ നിന്ന് സംഘടിപിയ്ക്കുന്നു... ഒരുനേരമെങ്കിലും അവന് ആഹാരം കിട്ടണമെങ്കിൽ ആരെങ്കിലും അവനെ സഹായിയ്ക്കാതെ ഇതൊക്കെ അവന്റെ കയ്യിലെത്തുമോ... അതുമല്ല, ഈ പെരു മഴ നനയാതെഅവനേതു ഗുഹയിലാ കൊണ്ട് പോയി അവന്റെ ശരീരം ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്..." സംശയങ്ങളല്ല അത് ചില സത്യങ്ങളാണെന്ന് അവിടെ കൂടിയിട്ടുള്ള നാട്ടുകാർക്ക് മുഴുവൻ അറിയാം.. പക്‌ഷേ അവനെ കുറിച്ചുള്ള യാതൊരു സൂചനയും കിട്ടാത്തിടത്തോളം കാലം എസ്തപ്പാൻ എന്ന ചെകുത്താന് മുമ്പിൽ അവർക്കെല്ലാം പകച്ചു നിൽക്കാൻ മാത്രമേ കഴിയുന്നുള്ളൂ. "നാൽപ്പത്തഞ്ചോ നാൽപ്പത്താറോ കുടുംബങ്ങളുണ്ട് ഈ കരയിൽ. അവിടെല്ലാം ചേർത്ത്‌ ഇരുന്നൂറിന് അടുത്ത്‌ മനുഷ്യരും. എത്ര നാൾ അവനിവിടെ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാൻ പറ്റും ആശാനേ. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ തന്നെ അവൻ ആണായി പിറന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുമ്പിൽ വരും.. അന്നത്തോടെ തീരും അവന്റെ ഈ വന വാസം. അവനിത് വരെ കണ്ടതിനും അപ്പുറമാണ് ഈ സ്ഥലമെന്ന് അവൻ മനസിലാക്കാൻ പോണതേയുള്ളൂ." "നമുക്ക് ഈ വിവരം ഒന്ന് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയെ അറിയിച്ചാലോ മോനേ... മുതലാളിയല്ലാതെ നമ്മൾക്ക് ആരാ ഈ കരയിൽ ഒരാശ്രയം ഉള്ളത്... നാളെ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചു പോയാൽ മുതലാളി വന്നു ഞാനിവിടെ ഉണ്ടായിട്ട് നിങ്ങളാരും ഈ വിവരം എന്നേ ഒന്നറിയിക്കാഞ്ഞതെന്താ എന്ന് നമ്മളെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ പാടില്ലല്ലോ." "അത് ശരിയാ ആശാനേ. പക്‌ഷേ ഇപ്പോൾ നമ്മൾ ഇതും പറഞ്ഞങ്ങോട്ട് പോകേണ്ടെന്നാ എന്റെ അഭിപ്രായം. നാളെ ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് നടക്കുവല്ലേ.. അതിന്റെ ടെൻഷനും താങ്ങി നടക്കുവായിരിയ്ക്കും മുതലാളി. ആ ചടങ്ങൊന്നു കഴിയട്ടെ. മുതലാളിയുടെ സഹായത്തോടെ തന്നെ അവനെ നമുക്ക് കണ്ടെത്താം.പിന്നീട്‌ഒരിയ്ക്കലും കൊടവത്തൂരിന്റെ മണ്ണിലേക്ക് അവൻ കാൽ കുത്തരുത്.. കൊടുവത്തൂർ എന്ന് കേട്ടാൽ തന്നെ അവൻ പനിച്ചു വിറയ്ക്കണം.." രാത്രി ഒരു മണി ആയപ്പോഴേയ്ക്കും അവരെല്ലാം പിരിഞ്ഞ് തുടങ്ങി. പുറത്ത് എന്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടാലും തങ്ങളെ ഫോണിൽ വിളിച്ച ശേഷമേ വാതിൽ തുറക്കാൻ നിൽക്കാവൂ എന്ന് ഓരോരുത്തരും അവർക്ക് നിർദേശങ്ങൾ നൽകിയിട്ടാണ് തിരികെ പോയത്. "പോട്ടെ ചേച്ചീ.. എന്തെങ്കിലും സംശയകരമായശബ്ദം കേട്ടാൽ അപ്പോൾ വിളിച്ചേക്കണം. എന്നെയോ മുരളിയേയോ ആരെയെങ്കിലും.. അപ്പോൾ കിട്ടുന്ന നമ്പർ ഏതാണെന്ന് നോക്കാനൊന്നും നിന്നേക്കരുത്... ഞങ്ങൾ ഓടി വന്നോളാം... നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനു മേൽ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തിയിട്ട് ഒരു വരത്തനും ഇവിടെ വന്നു ആളാവാൻ നോക്കണ്ട.." "അവനെ അങ്ങ് അകത്ത് കിടത്തിയ്ക്കോ ചേച്ചീ.." മണിയനെ ചൂണ്ടി മുരളി പറഞ്ഞു. "എനിയ്ക്ക് പേടിയൊന്നും ഇല്ല മുരളി ചേട്ടാ... അവനെന്നെ കൊന്നാൽ ഞാൻ അവനെയും കൊണ്ടേ പോകൂ.." മണിയൻ പല്ലുകൾ ഞറുമ്മി. "അവനാരെയും കൊല്ലില്ലെടാ. നിനക്കും ആരെയും കൊല്ലേണ്ടി വരില്ല. പിന്നെ ഞങ്ങളൊക്കെ എന്തിനാടാ ഇവിടെ ജീവിയ്ക്കുന്നത്.." മുരളി വന്ന് അവന്റെ തലയിൽ തഴുകി. പിന്നെ അവരെല്ലാം പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മഴ നനഞ്ഞ മുറ്റത്ത്‌ അഞ്ചോ ആറോ പേർ മാത്രം നിൽപ്പുണ്ട് അവർക്ക് മുരളിയും, റോബിനും ഒക്കെ പോകാനുള്ള വഴിയിലേക്ക് പോകേണ്ടവരായിരുന്നു. ബാക്കിയുള്ളവരെല്ലാം പിരിഞ്ഞ് പോയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "നീയൊക്കെ എത്ര നാൾ ഈ തന്തയ്ക്കും മകൾക്കും സംരക്ഷണം കൊടുക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്കൊന്നു കാണണമെടാ റോബിനേ..." റോബിൻ പുറത്തേയ്ക്ക് കാൽ വച്ചതുംഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരൊച്ച കേട്ട് ചെടികളുടെ മറവിലേക്ക് നോക്കി. റോബിന്റെ മാത്രമല്ല പുറത്ത് നിന്നവരുടെയെല്ലാം ശ്രദ്ധ അവിടെയ്ക്കായി. "കർത്താവ്‌ തമ്പുരാൻ എന്നൊരാൾ മുകളിലിരുന്ന് എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടെടാ... എന്റെ മകളുടെ ചോരയ്ക്ക് ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ ഒരുത്തൻ ഇവളോടും ഇവളുടെ തന്തയോടും കണക്ക് ചോദിയ്ക്കാൻ വരുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നെടാ..." "ജോസപ്പേട്ടാ...എന്തായിത്.." റോബിൻ ഓടി അയാളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "തൊട്ടു പോകരുത് ഞങ്ങളുടെരണ്ടുപേരുടെ ശരീരത്ത്‌. ശരീരത്ത്‌.." റോബിൻ അയാളെ തൊടാനായി കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ ജോസഫിനെ ചേർത്തു പിടിച്ചിരുന്ന റെയ്ച്ചൽ അവനെ തടഞ്ഞു. "എന്റെ മോടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയായ ആ സുന്ദരിക്കോതയെസംരക്ഷിയ്ക്കുന്ന ഒറ്റയൊരുത്തൻ, ഞങ്ങൾ ചത്തു കിടന്നാൽ പോലും ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്ത്‌ തൊട്ടു പോകരുത്.." റെയ്ച്ചൽ ചീറി. പുറത്ത് റെയ്ച്ചലിന്റെ ഒച്ച കേട്ട് ഗൗരി നിലത്തു നിന്നെണീറ്റ് ഓടി മുറ്റത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "റെയ്ച്ചൽ മമ്മീ..." ഗൗരി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നതും അവർ കൈ നീട്ടി. "വിളിയ്ക്കരുത് നീയെന്നെ. ഇനി നീയെന്നെ അങ്ങിനെ വിളിച്ചാൽ എന്റെ ജീന മോൾടെ ആത്മാവിന് പോലും ഗതി കിട്ടില്ലെടീ...കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി കാത്തിരിയ്ക്കുന്നതാടീ ഞാൻ നിന്റെ അവസാനം കാണാൻ..എന്റെ മകള് ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞു തീർന്നത് പോലും നീയും ഇല്ലാതായി പോകണമെടീ... എങ്കിലേ ഞങ്ങളുടെമനസ്സ് തണുക്കൂ... ഈ പാതിരായ്ക്ക് നിന്നെ വെട്ടി കൂട്ടിയിരിയ്ക്കുന്ന കാഴ്ചകണാനാ മഴയായ മഴ മുഴുവൻ നനഞ്ഞും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്... നിന്റെ അവസാനം കണ്മുമ്പിൽ കണ്ടിട്ടേ ഞങ്ങൾ ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതായി പോവുകൊള്ളെടീ. ഭൂമിയിൽഅത്ഭുതം കാണിയ്ക്കുന്ന കർത്താവ്‌ തമ്പുരാനുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങളെ ആ കാഴ്ച കാണിച്ചു തന്നെ തന്നിരിയ്ക്കും....." അവസാനം എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും റെയ്ച്ചൽ കരഞ്ഞു പോയി. സങ്കടം പുറത്തേയ്ക്ക് വരാതിരിയ്ക്കാനായി ഗൗരി വായ പൊത്തി പ്പിടിച്ചു. "കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി നിന്നെ ശപിയ്ക്കാത്ത ഒറ്റ രാപ്പകലുകൾ പോലും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ലെടീ... എന്റെ മകളുടെ ജീവനെടുത്ത അവനെക്കാളും പക ഞങ്ങൾക്ക് നിന്നോടാടീ എരണം കെട്ടവളേ... കൂട്ടുകാരിയുടെ ഭർത്താവിനെ തട്ടിയെടുക്കാൻ നീ കളിച്ച നാടകം... എന്റെ മകളുടെ താലി അറുത്തിട്ട് വേണമായിരുന്നോടീ നിനക്ക്നിന്റെ നെറ്റിയിൽ മംഗല്യം തൊടാൻ .. ഏത് തമ്പുരാൻ നിന്റെ കൊടുമയ്ക്ക് മാപ്പ് തന്നാലും ഈ പെറ്റമ്മയുടെ മനസ്സിൽ നിനക്ക് മാപ്പില്ലെടീ ദുഷ്ട്ടേ." "റെയ്ച്ചൽ മമ്മീ... ഞാനൊരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.എന്നെ ശപിയ്ക്കല്ലേ.." ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.അവൾ അവരെ നോക്കി കൈകൾ കൂപ്പി. "വാ പോകാം..." ജോസഫ് ഭാര്യയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. "കാലന്റെ കണക്ക് പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് ഇവളുടെ പേര് വെട്ടാൻ നേരമായില്ലെന്ന് കൂട്ടിയാൽ മതി റെയ്ച്ചലെ...ചെയ്തതിനെല്ലാം അനുഭവിയ്ക്കാതെ ഇവൾ എവിടെ പോകാൻ.." മാനം പൊട്ടി വന്ന ഒരു മിന്നലിനെക്കാൾ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു അയാളുടെ വാക്കുകൾക്ക്... നെഞ്ച് വിലങ്ങി, കണ്ണുകൾ നീറി പ്പുകഞ്ഞിറങ്ങി വന്ന മിഴിനീർ തിരശീലയ്ക്കപ്പുറം രണ്ട് മനുഷ്യർ ഒന്നായി ചേർന്ന് നടന്ന് മറയുന്നത് കണ്ട് ഗൗരി സ്തംഭിച്ചു നിന്നു.ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അവളുടെ കൺ തടങ്ങളിൽനിന്ന് പൊഴിഞ്ഞ് നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. (തുടരും) #📔 കഥ