#📙 നോവൽ -ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _113 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💜 നന്നായിട്ട് ആലോചിച്ചിട്ട് തന്നെയാണോ സന്ദീപ് നീയീ പറയുന്നത്..ഒരൊറ്റ ദിവസത്തിലെ കാര്യമല്ല..ഒരു ജീവിതകാലത്തെ മൊത്തത്തിൽ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമാണിത്.. ശ്രീയാണത് പറഞ്ഞത്. ഡെവി സന്ദീപിനെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ഇരിപ്പാണ്. സാന്ദ്രയെ നിശ്ചയിച്ച മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കാൻ തനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് പറയാൻ വന്നതാണ് സന്ദീപ്.. അതിനായിരിക്കാം അവൻ വരുന്നതെന്ന് ഒരു ഏകദേശധാരണ ശ്രീക്കും ഡെവിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ശരിക്ക് ആലോചിച്ചു ശ്രീ.. ശരിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ കൂട്ടിയും കുറച്ചു ഗണിച്ചും ഹരിച്ചും എല്ലാം ഒരുപാട് തവണ ആലോചിച്ചു ഉറപ്പിച്ചതിന്റെ റിസൾട്ടാണ് ഞാനിപ്പോൾ നിങ്ങളോട് വന്നു പറഞ്ഞത്.." സന്ദീപ് ഡെവിയെയും ശ്രീയെയും മാറി മാറി നോക്കി. എനിക്കറിയാം ഒരു ദിവസത്തേക്കുള്ളത് മാത്രമല്ല..എന്റെയും അവളുടെയും പിന്നെ ഞങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന കുറച്ചു പേരുടെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയുമെല്ലാം പ്രശ്നമാണിതെന്ന്.. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ അതൊന്നും ഒട്ടും വിലകുറച്ച് കാണുകയുമില്ല.. എന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ ഒറ്റ മകനാണ്.. എന്റെ ജീവിതം താറുമാറായി പോയാൽ അതിൽ എന്നെക്കാൾ വേദനിക്കുന്ന ഒരു അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു പെങ്ങളുമുണ്ടെനിക്ക്. എന്നെ ഓർത്തില്ലെങ്കിലും തീർച്ചയായും ഞാൻ അവരെ ഓർക്കും. അവർക്ക് സന്തോഷമാവാൻ വേണ്ടിയുള്ളതല്ലേ ഞാനും ചെയ്യുകയുള്ളൂ.. കാരണം ഈ കാലം വരെയും എന്റെ സന്തോഷമാണ് അവരുടെയും സന്തോഷം.." നേർത്തൊരു ചിരിയോടെയാണ് സന്ദീപ് പറയുന്നത്. അവന്റെ തുറന്ന മനസ്സിന്റെ അടയാളം പോലെ ആ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു ചിരിയുമുണ്ട്.. ശ്രീക്ക് അവൻ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് അല്പം ആശ്വാസം തോന്നിയെങ്കിലും ഡെവിയുടെ മുഖം ആശങ്കയോടെ തന്നെയാണ്.. "നീ വീട്ടിൽ അവതരിപ്പിച്ചോ ഈ കാര്യം.." ഡെവി ഗൗരവത്തോടെ സന്ദീപിനോട് ചോദിച്ചു.. "ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യം മനസ്സിൽ ഉണ്ടായപ്പോൾ തന്നെ ഞാനത് ആദ്യം അച്ഛനോടും അമ്മയോമാണ് പറഞ്ഞത്.. "എന്നിട്ട് അവർക്കും തന്റെ അതേ അഭിപ്രായം തന്നെയാണോ.." "സാന്ദ്രയുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാനൊരൽപ്പം കള്ളം പറഞ്ഞു.. അത് പറയുമ്പോൾ സന്ദീപിന്റെ മുഖം അല്പം കുനിഞ്ഞു.. അങ്ങനെ കള്ളം പറഞ്ഞും ചതിച്ചും ഒന്നും തുടങ്ങേണ്ട ഒന്നല്ലല്ലോ സന്ദീപ് ജീവിതം.. എന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് ഞാൻ അത് അനുഭവിച്ചത് നീയും കണ്ടതല്ലേ.. ഒരു ചതി എന്നെങ്കിലും പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ അതിൽ ആ മനുഷ്യൻ എന്ത്മാത്രം സങ്കടപ്പെടുമെന്നും നീ എന്നിലൂടെ പഠിച്ചതല്ലേ.." ഡെവി ചോദിക്കുമ്പോൾ സന്ദീപ് അവനെ ഒന്ന് നോക്കി.. "എനിക്കറിയാം ഡെവി.. പക്ഷേ ഞാൻ ചെയ്തത് ഒരു തെറ്റാണെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും തോന്നുന്നില്ല.." സന്ദീപ് അവന്റെ നിലപാടിലുറച്ച് നിന്നു. "ഞാൻ കണ്ടു ഇഷ്ടപ്പെട്ടു മോഹിച്ച് സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച പെൺകുട്ടിയാണ് സാന്ദ്ര. അവൾക്കൊരു തെറ്റുപറ്റി.. അതിന് തെറ്റ് എന്ന് പോലും പറയാമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല.. ഒരാളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെ അല്ലെങ്കിലും എങ്ങനെയാണ് തെറ്റന്ന് പറയാനാവുക.. അങ്ങനെയെങ്കിൽ അവളെ പോലെ നമ്മളെല്ലാം തെറ്റുകാരല്ലേ.." വീണ്ടും സന്ദീപിനൊരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു അത് പറയുമ്പോൾ അവനെന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായതുമില്ല.. " അവളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും വന്ന ആ ചെറിയ പിഴവ്.. അതിനെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ നന്നായി ബോധ്യമായിട്ടുണ്ടായിരിക്കും.. ഡെവിയോട് അവൾക്കൊരു ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു.. പക്ഷേ തനിക്കവളോട് തോന്നിയത് വാത്സല്യമായിരുന്നു.. ഒരു സഹോദരിയോട് തോന്നുന്ന ഇഷ്ടം. അതിൽ അവളെങ്ങനെ തെറ്റുകാരിയാവും.. നിന്നെ പോലെ അവളും ഇതിൽ തെറ്റുകാരല്ല. അങ്ങനെയാകുമ്പോൾ അതൊരു തെറ്റായിട്ട് പരിഗണിക്കാതെ ആ ചെറിയ ഒരു പിഴവിന് പൊറുത്തുകൊണ്ട് അവളോട് ക്ഷമിക്കുമ്പോഴല്ലേ എന്റെ ഇഷ്ടം സത്യമാവുന്നത്.." സന്ദീപിന്റെ ചോദ്യം.. ശ്രീക്കും ഡെവിക്കും ഒരുപോലെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു പോയി.. ഡെവിയുടെ അമ്മയുടെയും സാന്ദ്രയുടെ അച്ഛന്റെയും നിർബന്ധം കാരണമാണ് അവൾ ഡെവിയെ സ്വീകരിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നതെന്നാണ് ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.. നിർദോശമായ ഒരു നുണ.. സാന്ദ്രയെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ ഞാൻ കണ്ടു പിടിച്ച ഒരു ചെറിയ ഐഡിയ..കാരണം എനിക്കവളെ ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടമാണ്. അവൾക്കവളുടെ ഇഷ്ടം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ സാക്രിഫൈസ് ചെയ്തതാണ്.. ഡെവിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇനിയൊരു പ്രതീക്ഷയില്ലാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ ഇനി എനിക്കതിന്റെ ആവിശ്യമില്ലല്ലോ.. സന്ദീപ് കണ്ണുറുക്കി ചിരിച്ചു കാണിച്ചു. പക്ഷേ സന്ദീപ് നിന്റെ വീട്ടുകാർ..... ഇതിന്റെ പേരിൽ അവർക്ക് അവളോട് എന്തെങ്കിലും ഇഷ്ടകേടുണ്ടായാൽ അതൊരു പക്ഷേ നിനക്ക് പോലും പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം സങ്കീർണ്ണമാവുകയും ചെയ്താൽ..അത് നിന്റെയും സാന്ദ്രയുടെ ജീവിതത്തെ കൂടിയല്ലേ ബാധിക്കുന്നത് അവൾക്കിനി ഞാൻ എങ്ങനെയായിരുന്നാലും എനിക്കവൾ എന്റെ സഹോദരിയാണ്..ഒരു സഹോദരിയോടുള്ള എല്ലാ ആകുലതകളും അവളുടെ കാര്യത്തിൽ എനിക്കുമുണ്ട്..അവളോടുള്ള ദേഷ്യത്തിന് ഒന്നിലേക്കും ഇടപെടില്ലെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞാലും.. രണ്ടുദിവസം അവരോടുള്ള വാശിക്ക് മാറി നിൽക്കുന്നതായി ഭാവിച്ചാലും സാന്ദ്രയെ അങ്ങനെ എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയി കുരിക്കിയിടാനൊന്നും എനിക്ക് കഴിയില്ല.. വെറുതെ പറഞ്ഞതല്ല ഞാൻ...എനിക്കില്ലാതെ പോയ എന്റെ സഹോദരി തന്നെയാണ് അവളെനിക്ക്.. ഡെവിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വീണ്ടും ഗൗരവം നിറഞ്ഞു.. " എനിക്കറിയാം ഡെവി..എല്ലാം ഞാൻ ആലോചിച്ചു നോക്കിയതാണ്.. സന്ദീപ് ശാന്തമായിട്ട് അവന്റെ ഇഷ്ടത്തിൽ തന്നെ ഉറച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.. "എന്നോട് ഇഷ്ടമുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും അവളെ നിനക്കിപ്പോഴും പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ.." നമുക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളവർ നമ്മളോട് എന്തെങ്കിലും ചെറിയ തെറ്റ് ചെയ്താലും നമുക്കവരോട് ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഡെവിക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ.." സന്ദീപിന്റെ ചിരിയോടെയുള്ള ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ഡെവി വേണ്ടെന്ന് തലയാട്ടി കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. "തന്റെ തന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് പൂർണ്ണസമ്മതം ഉണ്ടെന്ന് തനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ ഇങ്ങനെയൊരു സാഹസത്തിന് ഇറങ്ങി പുറപ്പെടാവൂ..അതുമല്ലെങ്കിൽ കുറച്ചു സങ്കടംപ്പെടേണ്ടി വന്നാലും നീ മറ്റൊരാളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്..അതുമല്ലെങ്കിൽ വീട്ടുകാർക്കും നിനക്കും സാന്ദ്രക്കും... ഈ പ്രശ്നങ്ങളോതുങ്ങി മനസ്സൊന്നു ശാന്തമാവുന്നത് വരെയും സമയം കൊടുക്കണം..കുറച്ചുകൂടി കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നാലും സാന്ദ്രയെ തന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ എന്ന് നിനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിൽ നാളെ കഴിഞ്ഞുള്ള മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ ധൃതിപിടിച്ച് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടോ എന്നാണ് എനിക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളത്..മുഹൂർത്തം ഇനിയും ഉണ്ടാവുമല്ലോ.. ധൃതി കാണിച്ചിട്ട്.. വെറുതെ..." ശ്രീ ചോദിക്കുമ്പോൾ അതേ ചോദ്യം ഡെവിയുടെ മനസ്സിലുമുണ്ടായിരുന്നു.. എനിക്ക് തോന്നുന്നു നാളെയാണ് ഏറ്റവും ബെസ്റ്റ് ടൈം എന്ന്. ഇപ്പോഴത്തെ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നിങ്ങളെല്ലാവരും കൂടി ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ സാന്ദ്ര അത് സമ്മതിക്കുമായിരിക്കും... സമയം വൈകുമ്പോൾ ഒരാളെ ചതിച്ചെന്നുള്ള കാരണം കൊണ്ടും ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ താൻ കാരണം വേദനിക്കാൻ ഇടയായി എന്നൊക്കെയുള്ള തോന്നലുകൊണ്ടും അവൾ ഉൾവലിഞ്ഞു പോകാൻ ഏറെ സാധ്യതയുണ്ട്..ഒരു ജീവിതം തന്നെ വേണ്ടെന്ന നിലയിലേക്കും അവളുടെ തീരുമാനം എത്തിച്ചേർന്നാൽ... അതിനെക്കാൾ നല്ലതല്ലേ ഇത്.. ഇതിപ്പോ അവരായിട്ട് എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടതല്ല..എന്റെ ഇഷ്ടം ഞാനായിട്ട് അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് പറയുമ്പോൾ.. സാന്ദ്രയെ എനിക്ക് വേണമെന്ന് ഞാൻ ചെന്ന് പറയുമ്പോൾ അവർക്കതൊരു അഭിമാനത്തിന്റെ പ്രശ്നമായിട്ട് തോന്നുകയുമില്ല.." സന്ദീപ് തന്റെ നയം വ്യക്തമാക്കി. ഡെവി എഴുന്നേറ്റ് ചെന്നിട്ട് സന്ദീപിനെ ഒന്ന് ഹൃദ്യമായി പുണർന്നു.. " നീ നല്ലൊരു മനസ്സിന്റെ ഉടമയാണ് സന്ദീപ്..അതുകൊണ്ടാണ് മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരത്തെ പോലും ഇത്രയും ഫീലോടെ നിനക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നത്..സാന്ദ്ര ലക്കിയാണെടോ.. " ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ആത്മാർത്ഥതയോടെ കൂടിതന്നെയാണ് ഡേവിയത് അവനോട് പറഞ്ഞതും.. " പിന്നെ നീ പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യമില്ലേ.. എന്റെ അമ്മയും അവളുടെ അച്ഛനും കൂടി നിർബന്ധിച്ചിട്ടാണ് സാന്ദ്ര എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടത്തിന് ഒപ്പം നിൽക്കാൻ സമ്മതിച്ചു നിന്റെ വീട്ടുകാരോട് നീ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞ കാര്യം... ഡെവി ചോദിക്കുമ്പോൾ സന്ദീപ് അതേയെന്ന് തലയാട്ടി.. അത് കള്ളമല്ല.. അതിൽ മുക്കാലും ശരിയാണ്. ബാലയെക്കുറിച്ച് ഞാനെന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് മുഴുവൻ സാന്ദ്രയോട് തുറന്നു പറഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ എന്നിൽ നിന്നും തിരിച്ചിറങ്ങി നടക്കാൻ അവൾ മനസ്സുകൊണ്ട് ഒരുങ്ങിയതാണ്.. അവൾക്കെന്നോട് ഒരു ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു..ആ ഇഷ്ടത്തോടെ തന്നെ എനിക്ക് സങ്കടമാവാതിരിക്കാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്നും ഇറങ്ങി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ അവളെ വീണ്ടും എന്റെ അമ്മയും അമ്മാവനും കൂടി തന്നെയാണ് എന്നിലേക്ക് പിടിച്ചുവെച്ചത്.. അവരുടെ നിർബന്ധം കൊണ്ടാണ് അവൾക്ക് അവർക്കൊപ്പം നിൽക്കേണ്ടി വന്നതും. ഇത് അവളായിട്ട് പറഞ്ഞതല്ല. എന്റെ അമ്മയുടെ കുറ്റസമ്മതമാണ്.. അതൊരിക്കലും നുണയാവാനും വഴിയില്ല. കാരണം ചെയ്തുകൂട്ടിയ തെറ്റുകളുടെ ആഴവും പ്രാപ്തിയും എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് നന്നായിട്ട് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇനി ഇതുപോലൊരു നുണ കൂടി എന്റെ അമ്മക്ക് എന്നോട് പറയാനുള്ള ധൈര്യമുണ്ടാവുകയുമില്ല..." ഇന്ദിരാമ്മ തുറന്നു പറഞ്ഞ കാര്യം അവർക്കു മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ സന്ദീപിന്റെ മുഖം വന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.. "എല്ലാവർക്കും സമ്മതം എന്ന നിലയിൽ നമുക്കിനി അധികം സമയം കളയാനില്ല സാന്ദ്രയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നിട്ട് ഈ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചാലോ ശ്രീയാണ് ചോദിച്ചത്.. ' പോവാം...അത് തന്നെയാണ് വേണ്ടത്. പക്ഷേ സന്ദീപ്.. അവരത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും അതായത് സാന്ദ്ര അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും ഇതിന് സമ്മതിച്ചു തരുമെന്ന് നീ കരുതുകയേ ചെയ്യരുത്.. കുറച്ചൊക്കെ എതിർപ്പ് അവളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും ഉണ്ടാകും.. അവളുടെ ഭാഗത്തു നോക്കിയാൽ അത് ശരിയുമാണ് ന്യായവുമാണ്. അവളെ കൂടി നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കണം.. നിന്റെ മാത്രമല്ല അവളുടെ കൂടെ ജീവിതമാണ്.. അവൾക്കും കൂടി അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ടാകും.. അതെല്ലാം ആസെപ്റ്റ് ചെയ്യാനുള്ള മനസ്സോടെ വേണം നീ അങ്ങോട്ട് പോകാൻ... ഡെവി ഓർമ്മിപ്പിക്കുമ്പോൾ സന്ദീപ് അതും സമ്മതിച്ചു.. ❤‍🔥❤‍🔥 അധികഠിനമായ ഒരു വേദനയിലേക്കാണ് തമ്പി കണ്ണ് തുറന്ന് എഴുന്നേറ്റത്.. തനിക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നും താനിപ്പോൾ എവിടെയാണെന്നൊന്നും അയാൾക്ക് ആദ്യം ഓർമ്മകിട്ടിയില്ല.. പക്ഷേ ദേഹം മൊത്തം വലിഞ്ഞ് മുറുകിയ പോലെ വേദനിക്കുന്നു.. അടിവയറ്റിൽ കുത്തി പറയുന്നതുപോലെ ഒരു വേദന.. ഒന്നുകൂടി കണ്ണ് ചിമ്മി എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ ദേവികയുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.. തനിക്ക് നേരെ കത്തിയുമായി കുതിച്ചു വന്നവൾ.. സ്റ്റേഷനിൽ വച്ച് അങ്ങനെയൊരു അക്രമണം പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ തനിക്ക് അവളെ തടയാനോ അവളുടെ അക്രമത്തിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കാനോ കഴിഞ്ഞതുമില്ല.. ഒരു തരിപ്പോടെ അവളുടെ കയ്യിലുള്ള കത്തി തന്നിലേക്ക് തുളഞ്ഞു കയറിയത് മാത്രം ഓർമ്മയുണ്ട്.. അപ്പോഴേക്കും ആരൊക്കെയോ അവളെ പിന്നിൽ നിന്ന് വട്ടം പിടിച്ചു.. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവളുടെ കലി തീരുവോളം ദേവിക തന്നെ കുത്തിക്കീറുമായിരുന്നുവെന്ന് തമ്പിക്കുറപ്പുണ്ട്.. തന്റെ നേരേക്ക് കുതിച്ചു വന്നവളുടെ കണ്ണിലെ അഗ്നി അയാളെ അത് ഓർമിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. എന്തായാലും താനിപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിലാണെന്ന് തമ്പിക്ക് മനസ്സിലായി.. തൊണ്ട വരളുകയും കാഴ്ചയ്ക്ക് ചെറിയ മങ്ങലുണ്ടാവുകയുമൊക്കെയുണ്ട്.. ഒരല്പം വെള്ളം കിട്ടിയിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്ന ആർത്തിയോടെയാണ് അയാളൊന്ന് തല തിരിച്ചു നോക്കി. പക്ഷേ അവിടെയെന്നും ആരുമില്ല.. ആരെങ്കിലുമൊന്ന് വന്നിരുന്നെങ്കിൽ.. ഒരിറ്റ് വെള്ളത്തിനായി അയാളപ്പോൾ അത്ര മാത്രം ദാഹിക്കുന്നുണ്ട്.. ഇടിമിന്നൽ പോലെ മറ്റൊരു ഓർമ്മ തമ്പിയെ തളർത്തി.. അർജുൻ.. ഇനി തനിക്കുള്ള ഒരേയൊരു ആശ്വാസമായവൻ.. അവന്റെ അന്ന് പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച സർജറി.. അതിനുള്ള ക്യാഷ്.. അങ്ങനെ ഓരോരോ ചിന്തകൾ മേൽക്കുമേലെ തമ്പിയുടെ മനസ്സിൽ വന്നടിഞ്ഞിട്ട് അയാൾക്ക് ശ്വാസം എടുക്കാനുള്ള പ്രയാസം അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.. അയാളിൽ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ഏതൊക്കെയോ മെഷീനുകൾ ഉറക്കെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി തുടങ്ങി.. തുടരും... അങ്ങനെ കിടക്കട്ടെ. കുറെ ഓടി പാഞ്ഞു നടന്നു മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിച്ചവനല്ലേ... സന്ദീപ്... ഓൻ മുത്താണ് ല്ലേ.. 🥰🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ