#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 ഡെഡ്ലി പിള്ള 3 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. വർഷം 2010 പത്തനാപുരത്തെ റബ്ബർ തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ മഞ്ഞ് വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു കറുത്തവാവ് രാത്രിയായിരുന്നു അത്. മരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇറ്റുവീഴുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ റബ്ബർ ചിരട്ടകളിൽ വീഴുന്ന ശബ്ദം പോലും ആ നിശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ മനയ്ക്കൽ പറമ്പിൽ ഗ്രേറ്റ് മലബാർ സർക്കസ് തമ്പടിച്ചിട്ട് ഒരാഴ്ചയായി. ആ സർക്കസിലെ തമാശക്കാരൻ കോമാളിയായിരുന്നു വേണു പിള്ള. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ ചായം തേച്ച മുഖവുമായി കുട്ടികളെ ചിരിപ്പിക്കുന്ന അയാൾക്ക് രാത്രിയിൽ മറ്റൊരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ ഒരിക്കലും സംസാരിക്കാറില്ല. ജനനം മുതൽ ഊമയാണെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. സർക്കസിലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് പോലും അയാളെ ഭയമായിരുന്നു. രാത്രിയായാൽ അയാൾ തന്റെ തകരപ്പെട്ടിയുമായി തോട്ടങ്ങളിലൂടെ അലഞ്ഞുതിരിയും. എന്തിനായിരുന്നു ആ യാത്രകളെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. ….. അന്ന് രാത്രി 11 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പത്തനാപുരം ടൗണിലെ സെക്കൻഡ് ഷോ കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുകയായിരുന്നു ആദർശും സന്ധ്യയും. വിജനമായ ആറാം മൈൽ എത്തിയപ്പോൾ അവരുടെ ബൈക്ക് പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. പെട്രോൾ തീർന്നിരിക്കുന്നു. വഴിവിളക്കുകൾ പോലുമില്ലാത്ത ആ റബ്ബർ തോട്ടത്തിന് നടുവിൽ അവർ ഒറ്റപ്പെട്ടു. തണുത്ത കാറ്റിൽ റബ്ബർ ഇലകൾ മർമ്മരം കൊള്ളുന്നത് അവരിൽ ഭയമുണ്ടാക്കി. "നമുക്ക് ആ പഴയ സർക്കസ് ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് നടക്കാം, അവിടെ ആരെങ്കിലും കാണും," ആദർശ് പറഞ്ഞു. ഫോണിൽ റേഞ്ചില്ലാത്തതിനാൽ മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലായിരുന്നു. അവർ സർക്കസ് കൂടാരത്തിന് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഭയാനകമായിരുന്നു. കൂടാരങ്ങളെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. സർക്കസ് സംഘം അന്ന് വൈകുന്നേരം പെട്ടെന്ന് സ്ഥലം വിട്ടതുപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ, ദൂരെ ഒരു പഴയ ജനറേറ്റർ റൂമിനുള്ളിൽ ഒരു റാന്തൽ വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ആ മുറിക്ക് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ഒരു തകർന്ന ചാരുകസേരയിൽ വേണു പിള്ള ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്ത് വെളുത്ത ചായം പകുതി മാഞ്ഞ നിലയിൽ. അയാൾ ഒരു ചെറിയ കത്രിക കൊണ്ട് തന്റെ നഖങ്ങൾ മുറിക്കുകയായിരുന്നു.അല്ല, മാംസം മുറിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ അയാൾ ഓരോ വിരലും പരിശോധിക്കുന്നു. "ചേട്ടാ, ബൈക്ക് ഒന്ന് വഴിയിൽ പെട്ടുപോയി, പെട്രോൾ കിട്ടാൻ വല്ല വഴിയുമുണ്ടോ?" ആദർശ് ചോദിച്ചു. പിള്ള സാവധാനം തലയുയർത്തി അവരെ നോക്കി. ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടിയില്ല. പകരം, തന്റെ വശത്തിരുന്ന തുരുമ്പിച്ച പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ സൈക്കിൾ ഹോൺ എടുത്ത്” പോം പോം “എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. എന്നിട്ട് വിചിത്രമായ രീതിയിൽ പല്ലുകൾ കാട്ടി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു മനുഷ്യത്വവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മഞ്ഞ കലർന്ന പല്ലുകളും കറുത്ത മോണകളും പുറത്തു കാട്ടിയുള്ള ആ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ സന്ധ്യയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ……… അവർ ഭയന്ന് അവിടെനിന്നും ഓടി റോഡിലേക്ക് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു വിചിത്രമായ ലോഹശബ്ദം കേട്ടു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ, കയ്യിൽ നീളമുള്ള ഒരു ഇരുമ്പ് ദണ്ഡും ചങ്ങലയുമായി പിള്ള അവരെ പിന്തുടരുന്നു! അവന്റെ നടത്തം ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിലായിരുന്നു.ഒരു കോമാളി സ്റ്റേജിൽ നടക്കുന്നത് പോലെ. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു വേട്ടമൃഗത്തിന്റേതായിരുന്നു. അവർ അടുത്തുള്ള ഒരു പഴയ റബ്ബർ ഫാക്ടറിക്കുള്ളിൽ കയറി ഒളിച്ചു. ഇരുട്ടിൽ ശ്വാസമടക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ഫാക്ടറിയുടെ തകരഷീറ്റിൽ ആരോ താളം പിടിക്കുന്നത് അവർ കേട്ടു. പെട്ടെന്ന് ഫാക്ടറിയുടെ മുകളിലെ വെന്റിലേറ്ററിലൂടെ പിള്ള ഒരു ചിലന്തിയെപ്പോലെ താഴേക്ക് ചാടി. അവൻ ആദർശിനെ ആക്രമിച്ചു. പിള്ളയുടെ കരുത്ത് അമാനുഷികമായിരുന്നു. ആദർശിന്റെ തല തറയിലിടിച്ച് ബോധം കെടുത്തിയ ശേഷം, പിള്ള തന്റെ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ തുന്നൽ സൂചിയും നൂലുമെടുത്തു. സന്ധ്യ ഭയന്നുവിറച്ച് നോക്കിനിൽക്കെ, ബോധമില്ലാത്ത ആദർശിന്റെ ചുണ്ടുകൾ അയാൾ തുന്നിക്കെട്ടാൻ തുടങ്ങി! ഓരോ തുന്നലിലും ചോര തെറിക്കുമ്പോഴും പിള്ള തന്റെ ഹോൺ അടിച്ച് സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഇതൊന്നും ചെയ്യുമ്പോൾ പിള്ളയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമില്ലായിരുന്നു, പകരം ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ കൗതുകം മാത്രം. ……. സന്ധ്യ ഫാക്ടറിയിലെ മെഷീനുകൾക്കിടയിലൂടെ ഓടി. പക്ഷേ പിള്ള അവളെ വിടാൻ തയ്യാറായില്ല. അവൻ ഒരു മഴു എടുത്ത് ഓരോ വാതിലുകളും വെട്ടിപ്പൊളിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ അവൻ തന്റെ ഹോൺ അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ സന്ധ്യയെ പിടികൂടി ഒരു ഇരുമ്പ് കസേരയിൽ കെട്ടിയിട്ടു. അവളുടെ കൺമുന്നിൽ വച്ച് അയാൾ തന്റെ ആയുധശേഖരം പ്രദർശിപ്പിച്ചു. തുരുമ്പിച്ച ബ്ലേഡുകൾ, കൊടിലുകൾ, ആസിഡ് കുപ്പികൾ... അവൻ സന്ധ്യയുടെ വിരലിലെ നഖങ്ങൾ ഓരോന്നായി പിഴുതെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ നഖവും പിഴുതു മാറ്റുമ്പോഴും അയാൾ ഒരു ചെറിയ നൃത്തം ചവിട്ടി. സന്ധ്യയുടെ നിലവിളി ആ റബ്ബർ തോട്ടങ്ങളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു, പക്ഷേ ആരും കേട്ടില്ല. അവസാനം, മരണം ഉറപ്പായ നിമിഷം സന്ധ്യ തന്റെ കെട്ടുകൾ എങ്ങനെയോ അഴിച്ചു. കയ്യിൽ കിട്ടിയ ഒരു ആസിഡ് കുപ്പി അവൾ പിള്ളയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒഴിച്ചു. പിള്ളയുടെ ചായം തേച്ച മുഖം പുകഞ്ഞുയർന്ന് ഉരുകാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, അയാൾ വേദന കൊണ്ട് കരഞ്ഞില്ല! പകരം, മുഖം ഉരുകുമ്പോഴും അയാൾ ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സന്ധ്യ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വലിയ ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് എടുത്ത് പിള്ളയുടെ നെഞ്ചിലൂടെ കുത്തിയിറക്കി. പിള്ള നിലത്തു വീണു.സന്ധ്യ ആദർശിനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ജീവനും കൊണ്ടോടി രക്ഷപ്പെട്ടു …… അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ പോലീസ് അവിടെയെത്തി. ഫാക്ടറിക്കുള്ളിൽ ആദർശിന്റെ വികൃതമാക്കപ്പെട്ട മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി. പക്ഷേ പിള്ളയെ അവിടെ കണ്ടില്ല. ചോരപ്പാടുകൾ ഫാക്ടറിയുടെ പിൻവാതിലിലൂടെ അടുത്തുള്ള ആറ്റിലേക്ക് നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മൃതദേഹം വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകിപ്പോയിട്ടുണ്ടാകും എന്നാണ് പോലീസ് കരുതിയത്. ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, ദൂരെയുള്ള മറ്റൊരു ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ ഒരു പുതിയ സർക്കസ് എത്തി. അവിടെ ഒരു പുതിയ കോമാളി ചാർജ് എടുത്തു. അവന്റെ മുഖം ഒരു മാസ്ക് കൊണ്ട് പൂർണ്ണമായും മറച്ചിരുന്നു. കുട്ടികൾക്ക് നേരെ അയാൾ തന്റെ കൈകൾ വീശി. പെട്ടെന്ന് അവൻ തന്റെ തകരപ്പെട്ടി തുറന്ന് ഒരു ചെറിയ ഹോൺ എടുത്ത് 'പോം പോം' എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. അവന്റെ മാസ്കിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഉരുകിയ മാംസത്തിന്റെ ഗന്ധം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാണികളിൽ ഒരു കുട്ടി അവനെ തൊട്ടപ്പോൾ അവന്റെ കയ്യിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചത് ചായമല്ല, ഉണങ്ങാത്ത രക്തമായിരുന്നു. പിള്ള തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ തകരപ്പെട്ടിയിൽ പുതിയ തുന്നൽ നൂലുകളും സൂചികളും തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത കറുത്തവാവ് രാത്രിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിലാണവൻ. ……. End