#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _25 ✍️ രചന - Aniprasad. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി മകന്റെ റൂമിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഷാജൻ ഇനിയെന്ത് വേണമെന്ന ചിന്തയിൽ തുറന്നിട്ട ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഔട്ട് ഹൗസിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. തന്റെ പിന്നിൽ കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ട് ഷാജൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. റൂമിലേക്ക് കയറിയ ശേഷം പീലിപ്പോസ് മുതലാളി കയ്യെത്തിച്ചു മുറിയിലെ ലൈറ്റിന്റെ സ്വിച്ചിട്ടു. "നിന്നെ അവൻ ഉപദ്രവിച്ചായിരുന്നോടാ.." അയാൾ അവന്റെ ശരീരമാകമാനം കണ്ണുകൾ കൊണ്ടുഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് തിരക്കി. ഷാജൻ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. "ക്ളീറ്റസ് വന്ന് അവന്മാരെ നമ്മുടെ സ്പീഡ് ബോട്ടിൽ മറുകര കടത്തിയ്ക്കോളും. നീ രാവിലെ തന്നെ കുളമുടിയ്ക്ക് വിട്ടോണം.. ഇങ്ങോട്ട് തിരിച്ച് വരുന്നത് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട് മതി..." അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "പപ്പാ എന്ത് ചെയ്യാൻ പോവാ.. ഞാനിവിടുന്നു പോയാൽ പപ്പാ ഒറ്റയ്ക്ക് അവനെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല.." "അത് നീ നോക്കണ്ട. നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്യുക. നേരം വെളുത്താലുടൻ നീ സ്ഥലം കാലിയാക്കിക്കോണം. അവിടെ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ ഷെറിനുണ്ട്. നീയും അവിടെ നിന്നാൽ മതി.. ഇവിടുത്തെ കാര്യം നീ എനിയ്ക്ക് വിട്ടേരെ.. പപ്പാ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നോർത്ത്‌ നീവിഷമിയ്ക്കണ്ട. പപ്പാ ഒറ്റയ്ക്കാടാ ചെമ്പൻ മലയിറങ്ങി വന്ന് കല്ലാറിന്റെ തീരത്ത്‌ വിശ്രമിയ്ക്കുന്ന വന്യ മൃഗങ്ങളെ തുരത്തിയിട്ട് ഇവിടൊരു മനുഷ്യവാസ മേഖല ആക്കി തീർത്തത്...അന്ന് പപ്പയുടെ ഇടതും വലതും ചേർന്ന് നിന്ന് വഴി തെളിച്ചു തന്നവരൊക്കെ അതേ കരുത്തോടെ ഇന്നും ഈ ഭൂമിയിലുണ്ട്.ഞാനൊന്ന് ഞൊടിച്ചാൽ മതി, എന്ത് സഹായത്തിനും സ്വന്തം ജീവൻ പോലും പണയം വച്ച് അവരിപ്പോഴും എന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിവരാൻ തയ്യാറാ. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ തനിച്ചായിപ്പോയെന്നോർത്ത്‌ നിനക്ക് സങ്കടം വേണ്ട." പീലിപ്പോസ് തിരികെ തന്റെ റൂമിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ആധിയോടെ മേരിയമ്മ അയാളെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "എല്ലാം ഇതുകൊണ്ട് നിർത്തുന്നതല്ലേ എല്ലാവർക്കും നല്ലത്... വീണ്ടും അടിയും വെട്ടും കുത്തുമൊക്കെ തുടങ്ങാൻ പോവുകയാണോ നിങ്ങൾ... ദൈവമേ... ഉള്ള സമാധാനവുംകൂടി ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട് നീ ഇല്ലാതാക്കിയല്ലോ.." മേരിയമ്മ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ചു. "എല്ലാവരുടെയും നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ സമാധാനമെല്ലാം തിരികെ കൊടുക്കാനാ ഞാൻ നോക്കുന്നത്. അല്ലാതെ നമുക്ക് ഈ കൊടുവത്തൂർ വിട്ട് പോകാൻ പറ്റുമോ... പോയാൽ തന്നെ മനഃസമാധാനത്തോടെ ഒറ്റ രാത്രി അവിടെ കിടന്ന് കണ്ണടയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ..." "അവനൊരു സാധാരണക്കാരനല്ലെന്ന് മനസിലായില്ലേ. ഇനിയും അവന്റെ പിന്നാലേ ഞാലാൻ നിൽക്കാതെ നമുക്കിവിടുന്നു പോയേക്കാം. അവന്റെ കാര്യം ഇവിടുത്തെ നാട്ടുകാർ നോക്കിക്കോളും. നമ്മൾ അതിൽ ഇടപെടേണ്ട കാര്യമില്ല." "നമുക്ക് അങ്ങനങ്ങു വിട്ടുകളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ പറ്റുമോ മേരീ അവനെ.. നമ്മുടെ മോളുടെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് അലങ്കോലപ്പെടുത്തിയത് ഒറ്റ ഒരു കാര്യം ഓർത്താൽ മതിയല്ലോഅവനോടുള്ള വൈരം കൂടാൻ..ആ അവനെയാണോ ഇവിടെ വാഴാൻ വിട്ടിട്ട് അത് കണ്ടില്ലെന്നും നടിച്ചു നമ്മൾ പോകേണ്ടത്. ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ തോറ്റു തല കുനിച്ചും കൊണ്ടാകരുത് പീലിപ്പോസ് ഉയിര് കൊടുത്തുണ്ടാക്കിയ ഈ മണ്ണിൽ നിന്നും പീലിപ്പോസും കുടുംബവും വിട വാങ്ങുന്നത്... നമ്മളോട് ഈ മണ്ണിനും മനുഷ്യർക്കും ഒരു കൂറുള്ളത് പോലെ തിരിച്ച് നമുക്കും ഈ മണ്ണിനോടും മനുഷ്യരോടും ഒരു കൂറുണ്ടായിരിയ്ക്കണം." പീലിപ്പോസ് പറഞ്ഞു നിർത്തി. അദ്ദേഹo മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുള്ളത് താനായി അല്ല, ഇനിയീ ലോകത്ത്‌ ആര് വിചാരിച്ചാലും അതിനൊരു മറിച്ചെഴുത്ത്‌ സാധ്യമല്ലെന്ന് മേരിയമ്മയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ♦️ രാവിലെ ആറു മണിയ്ക്ക് പുല്ലാമല നിന്നും ലോപ്പസ് കടത്തുവള്ളം കൊണ്ട് വന്ന് കൊടുവത്തൂർ നിൽക്കുന്നവരെ മറുകര എത്തിയ്ക്കാൻ പോകുമ്പോൾ അതിൽ പോകാനായി കുളമുടിയിൽ ജോലിയ്ക്ക് പോകുന്ന ഒരു കൂട്ടം ആൾക്കാർ കാണും. അവരിൽ മിക്കവരും ഗോപിയാശാന്റെ കടയിൽ നിന്നും ചായ കുടിച്ച ശേഷമാകും കടവത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലുക. ആറോ ഏഴോ പേർ അവിടിരുന്ന് ചായ കുടിച്ചു തീരാറായപ്പോഴാണ് പുല്ലാമലയിലെ രണ്ടോ മൂന്നോ വീടുകളിൽ വീട്ടു ജോലി ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ഭവാനി ധൃതിയിൽ വരുന്നത്. അവർ സാധാരണ ചായ കുടിയ്ക്കാനൊന്നും ഗോപിയശാന്റെ കടയിൽ കയറാറില്ലെങ്കിലും വൈകുന്നേരം അൽപ്പസമയം ഗൗരിയുമായി നിന്ന് വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറയാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ന്‌ രാവിലെ കടവത്തേയ്ക്ക് പോകാതെഭവാനി ഓടി ഗോപിയാശാന്റെ കടയിലേക്കാണ് ചെന്നത്. "നിങ്ങളാരെങ്കിലും അറിഞ്ഞായിരുന്നോ ആശാനേ ഇന്നലെ രാത്രിയിലത്തെ പുകില്... അമ്പമ്പോ.. എനിയ്ക്ക് ഓർക്കാൻ പോലും വയ്യേ.." എല്ലാവർക്കുമുള്ള ചായ കൊടുത്ത ശേഷം വെള്ളം തിളപ്പിയ്ക്കുന്ന ചെമ്പിലേക്ക് രണ്ട് കപ്പ് വെള്ളം ചൂടാവാൻ ഒഴിച്ചിട്ട് ഗൗരി കപ്പ്മാറ്റി വച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഭാവാനിയുടെ ചോദ്യം കേൾക്കുന്നത്. "എന്താ ചേച്ചീ കാര്യം.. ഇന്നലെ രാത്രിയില് പുലിയോ ആനയോ വല്ലതും കാടിറങ്ങി വന്നാരുന്നോ." ഗൗരി ചോദിച്ചു. അപൂർവമായി ചിലപ്പോഴൊക്കെ കാട്ടാനയും, പുലിയുമൊക്കെ റോബിച്ചന്റെ കൃഷിഭൂമിയ്ക്ക് അപ്പുറമുള്ള ചെമ്പൻ മലയുടെ താഴ്‌വാരത്ത്‌ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ട്. അത് പക്‌ഷേ വേനൽക്കാലങ്ങളിൽ ആകുമെന്ന് മാത്രം. "പുലിയും ആനയുമൊന്നുമല്ല മോളേ അത് അതിനേക്കാൾ മുറ്റ് വല്ലതും ഉണ്ടെങ്കിൽ ആ പേരിട്ടാ അവനെ വിളിയ്ക്കേണ്ടത്..." "എന്താ ചേച്ചീ കാര്യം. ആരുടെ കാര്യമാ ചേച്ചി പറയുന്നത്." ഗൗരി ചോദിച്ചതോടെ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവരുടെ ശ്രദ്ധയും അവരിലേക്കായി. "ആ എസ്തപ്പാൻ.. അങ്ങനല്ലിയോ അവന്റെ പേര്.. നമ്മടെ തങ്കമണിയുടെ വീട്ടിൽ താമസിയ്‌ക്കുന്നവൻ..." "നീ കാര്യം പറയ്‌ ഭവാനീ.." ഗോപിയാശാൻ അകത്ത്‌ നിന്നിറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. തലേ രാത്രിയിൽ തന്റെ വീട്ടിലിരുന്ന് താൻ കാണാനിടയായ സംഭവങ്ങൾ ഭവാനി അതേ പടി അവരെല്ലാം കേൾക്കേ പറഞ്ഞു. തങ്കമണിയുടെ വീടിന് രണ്ട് വീടുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ് ഭവാനി താമസിയ്‌ക്കുന്നത്. "നേരാണോ ഭവാനീ.." ഭവാനി പറയുന്നത് കേട്ട് അവിടെ നിന്നവരെല്ലാം അമ്പരന്നു പോയി. നാലോ അഞ്ചോ പേരോട് അവന്മാർ രണ്ടും ചേർന്ന് നേർക്ക് നേരെ നിന്നു പോരാടാൻഉള്ള കരുത്തുണ്ട്.. അവന്മാരെയാ ആ എസ്തപ്പാൻ എന്ന് പറയുന്ന കഴുവേറി ഒറ്റയ്ക്ക് തല്ലി തോൽപ്പിച്ചത്.. അതുംപോരാഞ്ഞു അവനൊറ്റയ്ക്കല്ലേ പുല്ലാട്ട് വീട്ടിൽ ചെന്ന് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകനെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നത്.. അമ്പമ്പോ.. അപാര ധൈര്യം തന്നെ.. " "ഷാജന്റെ കയ്യിൽ തോക്കില്ലാരുന്നോ. മുൻ പിൻ നോക്കാതെ എടുത്ത്‌ പൊട്ടിച്ചേക്കണമായിരുന്നു.. അതുപിന്നെന്തിനാ കയ്യിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്നെ.. കാട്ടു മുയലിനെ വിരട്ടിയോടിയ്ക്കാനോ.." ചായകുടിച്ചു തീർത്ത്‌ ഗ്ലാസ് കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ചുമട്ടു തൊഴിലാളി അമ്പുജാക്ഷൻ പറഞ്ഞു. "ഉം.. വെടി വെക്കും.. അതിന് ഷാജന്റെ കൈ വിറയ്ക്കും. ആ എസ്തപ്പാന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് ഷാജൻ മുള്ളിപ്പോയെന്നാ കണ്ട് നിന്നവർ പറഞ്ഞത്. ഷാജനെ പിടിയ്ക്കാൻ പോവുമ്പോ ആരൊക്കെയോ എസ്തപ്പാന്റെ പിന്നാലേ പോയിട്ടുണ്ടാരുന്നു.." ബാക്കി നടന്ന കാര്യങ്ങളും ഭവാനി അവർക്ക് മുമ്പിൽ വിശദമാക്കി. "കൊള്ളാല്ലോ. കേട്ടിട്ട് തന്നെ പേടിയാവുന്നു. ഇത്രേം അടുത്ത്‌ ഇതുപോലൊരു സംഭവം നടന്നിട്ട് നമ്മളാരും അറിയാതെ പോയല്ലോ." പരദൂഷണത്തിൽ താല്പരനായ ദാമുവിന് നിരാശയായി. "എന്തോവായാലും ഇത് ഇവിടം കൊണ്ട് തീരാൻ പോവുന്നില്ല. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മോന്റെ ദേഹത്തല്ലേ അവൻ കൈവച്ചേക്കുന്നത്. അങ്ങേര് ഇനി അടങ്ങിയിരിയ്ക്കുവോ. ഇവിടുന്ന് മുതലാളിയൊക്കെ താമസം മാറി കുളമുടിയിലേക്ക് പോകുന്നേന് മുമ്പ് ചിലപ്പോ എസ്തപ്പാന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമുണ്ടായേക്കും. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടോ." "കാണാനൊന്നും ഇല്ല ഭവാനീ. മുകളിൽ ആകാശവും താഴെ ഭൂമിയുമായിട്ട് കഴിയുന്നോനാ എസ്തപ്പാൻ. അതുപോലാണോ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ കാര്യം.. അടിയ്ക്ക് അടിയും, വെട്ടിനു വെട്ടുമായിട്ട് ആര് ചെന്നാലും അവൻ നേരിടും. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടോ.." "എന്തോ കാണാനാടാ ദാമൂ.. വാളെടുത്തവൻ വാളാലെ. അങ്ങനൊരു ചൊല്ലുണ്ടെന്ന് ഓർത്തുകൊണ്ട് വേണം ആരായാലും ആയുധമെടുക്കാൻ.ഇന്ന്‌ കൈക്കരുത്തും കൊണ്ട് അഹങ്കരിച്ചു നടക്കുന്ന ഓരോ അവന്മാരും ഒന്നോർക്കുന്നത് നല്ലതാ..ഇന്ന് തങ്ങൾക്കുള്ളതാണ് എന്നത് പോലെ നാളെ എന്ന ദിവസം മറ്റാരുടെയോ ആയിരിയ്ക്കുമെന്ന്." കൂട്ടത്തിൽ അൽപ്പം പ്രായം കൂടിയ ഇസഹാക്ക് എന്ന വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു. കടത്ത്‌ വള്ളത്തിന്റെനേരമായതോടെ ഓരോരുത്തരായി ചായപ്പൈസ കൊടുത്തിട്ട് കടവത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. അന്ന് ചായ കുടിയ്ക്കാനായി കടയിലേക്ക് വന്ന നാരായണന്റെയും, കുഞ്ഞച്ഛന്റെയും, കുട്ടൻപിള്ളയുടേയുമൊക്കെ സംസാരം അത് തന്നെയായിരുന്നു. "ആ വാസുക്കുട്ടൻ ചെന്ന് അവനുമായി കൂട്ട് ചേർന്നത് കൊണ്ട് ഗോപിയാശാനേ നിങ്ങള് രക്ഷപ്പെട്ടു കേട്ടോ. അല്ലെങ്കിൽ ചായയ്ക്കും കാപ്പിയ്ക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു അവനിവിടെ കിടന്ന് ചവിട്ടി തേയ്ക്കില്ലായിരുന്നോ.. ഇത് ആവശ്യത്തിന് വേണ്ട കള്ളും, ആഹാരവുമൊക്കെ വാസുക്കുട്ടൻ പോയി വാങ്ങിച്ചോണ്ട് കൊടുക്കുവാ.. വാസുക്കുട്ടനും ഇങ്ങനൊരാളെ നോക്കിയിരുന്നതാ. അവൻ ജോലിയ്ക്കും കൂലിയ്ക്കും പോകാതെ എങ്ങിനെ കള്ള് കുടിയ്ക്കാമെന്ന് നോക്കിയിരുന്നതാ.അപ്പോഴാ എസ്തപ്പാന്റെ വരവ്" "അത് നേരാ. ആ തെണ്ടി കള്ളും കുടിച്ചിട്ട് ഇവിടെ കേറിവന്നാൽ ഗൗരിയ്ക്ക് അത് പിടിയ്ക്കത്തില്ലല്ലോ.. വാസുക്കുട്ടനുള്ളത് കൊണ്ട് അങ്ങനൊരു ഗുണമുണ്ടായി." "ഇവനിനി ഇവിടം വിട്ടു പോകാതെ ഇരുന്നാൽ എങ്ങിനെ ജീവിയ്ക്കുമെന്നാ. ജീവിയ്ക്കണമെങ്കിൽ ജോലി ചെയ്യണ്ടേ. അതോ നമ്മളെല്ലാരും ചേർന്ന് അവന്റെ ചിലവുകൾ നടത്തേണ്ട ഗതികേട് വരുവോ ഇനി.. ഇല്ലെന്ന് ആര് കണ്ടു." "പണവും, പത്രാസും, രാജ പദവിയും ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യർക്ക് കുറച്ച് മനഃസമാധാനം മിച്ചമുണ്ടായിരുന്നതാ, ഈ കാലന്റെ വരവോടെ അതും പോയിക്കിട്ടി." കുട്ടൻ പിള്ള തന്നെത്താനെന്നോണം പറഞ്ഞു. ♦️ പത്തുമണി ആയതോടെ കട അടച്ച ശേഷം ഗൗരി കഴുകാനുള്ള തുണികളെല്ലാം വാരി കെട്ടി വച്ചു. അതെല്ലാം താത്രിക്കടവിന് താഴെ കല്ലാറിന്റെ ആഴം കുറഞ്ഞ ഭാഗമായ കൊയ്പ്പള്ളി കടവിൽ കൊണ്ടു പോയാണ് കഴുകി ക്കൊണ്ട് പോരുന്നത്. ആഴ്ചയിൽ ഒരിയ്ക്കൽ പുതപ്പും കമ്പിളിയും ഒക്കെ കഴുകാനുള്ളപ്പോഴാണ് ഗൗരി കുളിക്കടവിലേക്ക് പോകുന്നത്. "നീ അതെല്ലാം ഇവിടിട്ട് കഴുകാൻ നോക്ക് മോളേ. അത്രേം ദൂരം ഇതെല്ലാം വാരിക്കെട്ടിക്കൊണ്ട് നടക്കണ്ടേ." ഗോപിയാശാൻ അവൾ ബക്കറ്റ് എടുക്കുന്നത് കണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇതെല്ലാം കഴുകിയെടുക്കാൻ കുറച്ചെങ്ങാനും വെള്ളം മതിയോ അച്ഛാ..വെള്ളം കോരി നെഞ്ച് പൊട്ടും." "വെള്ളം ഞാൻ കോരി തരാം. നീ അതെല്ലാം അവിടെ ഇട്.." "അച്ഛനിനി വെള്ളം കോരിയിട്ട് വേണം ഇന്ന്‌ മുഴുവൻ കുത്തിയിരുന്ന് ചുമയ്ക്കാൻ. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് കരുതിയല്ലേ അച്ഛൻ വെള്ളം കോരി തരാമെന്ന് പറഞ്ഞത്. അവിടെ കടവത്ത്‌ കുളിയ്ക്കാനും, നനയ്ക്കാനും ഒരു രണ്ട് പേരെങ്കിലും കാണും. അതുമല്ല അങ്ങോട്ട് പോകുന്ന വഴി താത്രി കടവിൽ മണിയൻ ചൂണ്ടയ്ക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. അവിടാരുമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അവനെ കൂടി കൂട്ടിയ്ക്കോളാം." "അവനോട് പറയ്‌ നിന്നെ ഇവിടെ തിരികെ കൊണ്ട് വന്നിട്ട് പോയിരുന്നു ചൂണ്ടയിട്ടാൽമതിയെന്ന്. കേട്ടോ.." ഗൗരി അതിന് മറുപടി പറയാതെ തുണിക്കെട്ട് എടുത്ത്‌ ഏണിൽ വച്ച് ഒരു കയ്യിൽ ബക്കറ്റും, അതിനുള്ളിൽ തുണിയലക്കാനുള്ളസോപ്പ് പൊടിയും, കംഫർട്ടിന്റെ ഒരു പായ്ക്കറ്റും, താൻ കുളിയ്ക്കുന്ന സോപ്പും എടുത്തു വച്ച് കൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി. "മോളേ വെള്ളം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിൽ അലക്കാനോ കുളിയ്ക്കാനോ ഒന്നും നിന്നേക്കല്ലേ.. വല്ല അസുഖവും പിടിയ്ക്കും." അവൾ പോകും മുൻപേ അയാൾ ഓർമിപ്പിച്ചു. ഗൗരി താത്രി കടവിൽ എത്തുമ്പോ മണിയൻ അവിടെയിരുന്നു ചൂണ്ടയിടുന്നുണ്ട്. അവൻ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ന്‌ കിട്ടിയ ഒരു വാളയും, ചെറിയ രണ്ട് വാകകളും ഈർക്കിലിൽ കൊരുത്തിട്ടിരുന്നത് എടുത്തുയർത്തി കാണിച്ചു. "കറിയ്ക്കുള്ളതായി. ചേച്ചി അലക്കി കുളിച്ച് കേറുമ്പോഴേയ്ക്കും വറക്കാനുള്ളതും ഞാൻ പൊക്കും.." അവൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. പതിവിന് വിപരീതമായി ഗൗരി വരുമ്പോൾ കടവിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിജനമായ കടവിനെ തൊട്ടൊഴുകുന്ന കല്ലാറിന് മീതെ ഇടയ്ക്കിടെ മീനുകൾ വന്ന് ഓളമിട്ട് പോകുന്ന ഒച്ച മാത്രം കേൾക്കാം. അതിന് അകമ്പടിയെന്നോണം കല്ലാറിന്റെ ഓളങ്ങളുടെ ഗീതവും. കല്ലാറിന്റെ ഓരത്തൊക്കെവെള്ളം തെളിഞ്ഞാണ് ഒഴുകുന്നത്. പതിവിനെക്കാൾ കൂടുതൽ വെള്ളത്തിന്‌ ഒഴുക്കുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. കുളിക്കടവിന്റെ തീരത്ത്‌ കുട നിവർത്തിയത് പോലെ വലിയൊരു ആൽമരം കല്ലാറിലേക്ക് തല നീട്ടി നിൽപ്പുണ്ട്. അതിന്റെ ശാഖകൾ ചെരിഞ്ഞിറങ്ങി മുകളിൽ താത്രി ക്കടവിലേക്കുള്ള ഭാഗം മറഞ്ഞു കിടക്കയാണ്. ഗൗരി കുറച്ച് വെള്ളം ബക്കറ്റിൽ പിടിച്ചെടുത്ത്‌ ഏരിയലിന്റെ പായ്ക്കറ്റ് പൊട്ടിച്ചു അതിലേക്കിട്ട ശേഷം നാല് പുതപ്പുകളും മറ്റു ചില വസ്ത്രങ്ങളും അതിൽ മുക്കി വച്ചു. ബാക്കി വന്ന മായമ്മയുടെ ഡ്രെസ്സും തന്റെ നൈറ്റികളും സോപ്പിട്ട് കല്ലിൽ കുത്തി പിഴിഞ്ഞ ശേഷം ആറ്റു വെള്ളത്തിൽ അലമ്പിയെടുത്തു. അതിന് ശേഷം സോപ്പ് പൊടിയിൽ കുതിർത്തുവച്ചിരുന്ന തുണികൾ കല്ലിൽ എറ്റി പിഴിഞ്ഞെടുത്തു. അത് കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും അവൾ ക്ഷീണിച്ച് പോയി. തുണി കുത്തി പിഴിയുന്ന കല്ലിൽ അൽപ്പ സമയം അവൾ ഇരുന്നു. സാധാരണ കടവത്ത്‌ തുണികഴുകാനോ കുളിയ്ക്കാനോ രാധമ്മയോ, ശാന്ത ചേച്ചിയോ ആരെങ്കിലും കാണേണ്ടതാണ് എന്ന് അവൾ അവിടെ ഇരുന്ന് ഓർത്തു. കരയിൽ വച്ചിരുന്ന സോപ്പും ഒരു തോർത്തും എടുത്ത ശേഷം അവൾ കുളിയ്ക്കാനായി പാവാട മാറിന് മേലേ വച്ചുടുത്തു കൊണ്ട് വെള്ളത്തിലേയ്ക്കിറങ്ങി. ഇത്രയും നേരം ആറ്റു വെള്ളത്തിൽ നിന്നതാണെങ്കിലും ശരീരത്ത്‌ വെള്ളം നനഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് കുളിർന്നു. നാലഞ്ച് മീറ്റർ ഉള്ളിലോട്ടുപരൽ മീനിനെ പോലെ ഒന്ന് നീന്തിപ്പിടഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഉണർവ് തോന്നി. കല്ലാറിന്റെ ഓളങ്ങൾ തന്റെ മൃദുല മേനിയെ തൊട്ടു തഴുകുമ്പോൾ അവൾക്ക് നാണം വന്നു.. "കല്ലാറേ.. കല്ലാറേ.. പർവത നിരയുടെ പനിനീരെ."എന്നവൾ വെറുതേ പാടിയിട്ട് ആരെങ്കിലും കേട്ടോ എന്നറിയാൻ കുസൃതിയോടെ ചുറ്റിനും നോക്കി. പിന്നെ മുട്ടൊപ്പം വെള്ളത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് സോപ്പ് തേച്ച ശേഷം ഇരു കൈകൊണ്ടും വെള്ളം വകഞ്ഞു മാറ്റി മുൻപോട്ട് ഇറങ്ങി ഗൗരി ഒന്ന് മുങ്ങി നിവർന്നു. ഒരു കാട്ടാന എടുത്ത്‌ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടും പോലൊരു ഒച്ച കേട്ടിട്ട് അവൾ പേടിയോടെ ഞെട്ടി പ്പകച്ചു ഇടം വലം തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മാറൊപ്പംവെള്ളത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് അവൾ താൻ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. എന്തോ ആറ്റിൽ വീണപ്പോൾ മുകളിലേക്ക് തെറിച്ചുയർന്ന വെള്ളം അവിടെമ്പാടും ചിതറി വീഴുകയാണ്. അവിടെ വെള്ളത്തിന്‌ അടിയിൽ നിന്നും നുരകളും ഓളങ്ങളും കല്ലാറിന് മീതെ വന്ന് പൊട്ടി ചിതറുന്നത് അവൾ കണ്ടു. വല്ല കാട്ടു മൃഗങ്ങളും ആണോ അതെന്ന ചിന്തയിൽ അവിടേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് കരയിലേക്ക് കയറണം എന്ന ചിന്തയിൽ അവൾ പിന്നോട്ട് നടന്നു. ആറ്റു വെള്ളം വകഞ്ഞു മാറ്റി രണ്ട് കൈകളും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശിരസ്സും തനിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ ഉയർന്നു വരുന്നത് കണ്ടു ഗൗരി ഞെട്ടിപ്പോയി. (തുടരും) #📔 കഥ