അടച്ചിട്ടില്ലാത്ത വീട് (ഹൊറർ short story ) ******************************************** നിശബ്ദതയ്ക്ക് പോലും ഒരു ഭാരമുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രാത്രിയായിരുന്നു അത്. കുന്നിൻ ചെരിവിലെ ആ പഴയ തറവാട് വീടിന് ചുറ്റും കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന റബ്ബർ മരങ്ങൾ എന്തൊക്കെയോ രഹസ്യങ്ങൾ പരസ്പരം മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.... നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞ് കുറച്ച് നാൾ സ്വസ്ഥമായി ഇരിക്കാനാണ് വരുൺ ആ വീട് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. പക്ഷേ അവിടെ എത്തിയ നിമിഷം മുതൽ അവന്റെ മനസ്സിന് എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.... തുറന്നുകിടക്കുന്ന വാതിൽ ആ വീടിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ മുൻവാതിൽ ആയിരുന്നു. എത്ര വലിച്ചടച്ചാലും താക്കോൽ ഇട്ടു പൂട്ടിയാലും കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ അത് മെല്ലെ തുറക്കും... പഴയ വീടല്ലേ മോനേ കട്ടിളയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും ചരിവുണ്ടാകും.. എന്ന് അയൽപക്കത്തെ ദാമോദരൻ നായർ പറഞ്ഞെങ്കിലും വരുണിന് അത് അത്ര വിശ്വസനീയമായി തോന്നിയില്ല. ആദ്യത്തെ രാത്രി വരുൺ നല്ലതുപോലെ വാതിൽ പൂട്ടി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു... അർദ്ധരാത്രി ആയപ്പോൾ താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു... ക്രീ...ച്ച്...  മരത്തിന്റെ വാതിൽ മെല്ലെ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം. വരുൺ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. ടോർച്ചുമായി താഴെ ചെന്നപ്പോൾ കണ്ടത് അമ്പരപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു. താൻ ഭദ്രമായി പൂട്ടിയ വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നു കിടക്കുന്നു... പുറത്ത് കൂരിരുട്ട്. കാറ്റില്ല പക്ഷേ മുറ്റത്തെ ഇലകൾ മാത്രം ആരോ ചവിട്ടി നടക്കുന്നതുപോലെ ശബ്ദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... പിറ്റേന്ന് പകൽ മുഴുവൻ വരുൺ ആ വാതിൽ പരിശോധിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു തകരാറും കണ്ടില്ല. അന്ന് രാത്രി അവൻ വാതിലിന് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ തടി കഷ്ണം വെച്ച് മുട്ടിച്ചു നിർത്തി. എന്നിട്ടും ഫലമുണ്ടായില്ല. പുലർച്ചെ രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം... ഇത്തവണ വരുൺ ഓടിച്ചെന്നു നോക്കി. തടി കഷ്ണം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട് പക്ഷേ വാതിൽ അതിന്റെ ഉള്ളിലൂടെ എന്നോണം പുറത്തേക്ക് തുറന്നു കിടക്കുന്നു... അന്ന് രാത്രി വരുൺ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. വീടിന്റെ അകത്തളത്തിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ തന്റെ പിന്നിൽ ആ വാതിലിനരികിൽ ഒരു നിഴൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ... തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആരുമില്ല. പക്ഷേ കാറ്റിൽ ഒരു പ്രത്യേക മണം പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു ചന്ദനത്തിരിയുടെയും  പൂക്കളുടെയും മണം.... പിറ്റേന്ന് വരുൺ ദാമോദരൻ നായരെ കണ്ട് കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി ചോദിച്ചു. ആദ്യം മടിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹം ആ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി. മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.... ആ വീട്ടിലെ വലിയമ്മ എന്നും രാത്രി വാതിൽ തുറന്നിടുമായിരുന്നു. കാണാതെ പോയ തന്റെ മകൻ എന്നെങ്കിലും തിരികെ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ. മകൻ വന്നില്ല പക്ഷേ വലിയമ്മ മരിച്ചിട്ടും ആ വാതിൽ അടഞ്ഞിട്ടില്ല. ആരെങ്കിലും അത് ബലമായി അടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അവർക്ക് നല്ലതൊന്നും സംഭവിക്കാറില്ല. വരുൺ അത് വെറും കെട്ടുകഥയായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. താൻ ഒരു യുക്തിവാദിയാണെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അന്ന് രാത്രി ഒരു പരീക്ഷണം നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. വാതിൽ പൂട്ടുക മാത്രമല്ല വലിയൊരു ഇരുമ്പ് ചങ്ങല കൊണ്ട് അത് വരിഞ്ഞു മുറുക്കി പൂട്ടുകയും ചെയ്തു... രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞു. വീടിനുള്ളിൽ അസാധാരണമായ തണുപ്പ് പടർന്നു. തന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന വരുൺ പെട്ടെന്ന് ഒരു കരച്ചിൽ കേട്ടു. ഒരു വൃദ്ധയുടെ നേർത്ത വിതുമ്പൽ. അത് താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്നായിരുന്നു. ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവൻ താഴേക്ക് നടന്നു. ഗോവണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ വരുണിന്റ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. താഴെ തുറന്നു കിടക്കുന്ന വാതിലിന് മുന്നിൽ ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നു. വെളുത്ത മുണ്ടും ചട്ടയും ധരിച്ച ഒരു വൃദ്ധ. അവരുടെ മുടി അഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ചങ്ങലകൾ തറയിൽ പൊട്ടിച്ചിതറിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആ രൂപം പതുക്കെ വരുണിന്റ നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല പകരം രണ്ട് ഇരുണ്ട കുഴികൾ മാത്രം... എന്റെ മോൻ വന്നോ...? ആ ശബ്ദം വരുന്നിന്റെ കാതുകളിലല്ല മറിച്ച് തലയ്ക്കുള്ളിലാണ് മുഴങ്ങിയത്. ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ച വരുൺ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി... പെട്ടെന്ന് വീടിന്റെ എല്ലാ ജനലുകളും ഒരേസമയം അടഞ്ഞു. പക്ഷേ മുൻവാതിൽ മാത്രം മലർക്കെ തുറന്നുതന്നെ ഇരുന്നു. പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് അനേകം കൈകൾ വീടിനുള്ളിലേക്ക് നീണ്ടുവരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ആ വലിയമ്മയുടെ പിന്നാലെ മറ്റ് പല രൂപങ്ങളും..ആ വീട് ഒരിക്കലും അടച്ചിടാത്തത് പുറത്തുള്ളവർക്ക് അകത്തേക്ക് വരാനല്ല മറിച്ച് അകത്തുള്ളവർക്ക് പുറത്തുനിന്ന് ആരെയും സ്വീകരിക്കാനാണെന്ന് വരുൺ അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നാട്ടുകാർ ചെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ പതിവുപോലെ തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ വീടിനുള്ളിൽ വരുൺ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ഫോണും ബാഗും എല്ലാം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. വരാന്തയിലെ പൊടിയിൽ ഒരു വയോധികയുടെയും ഒരു യുവാവിന്റെയും കാൽപ്പാടുകൾ പുറത്തേക്ക് പോയതായി കാണാമായിരുന്നു... ഇന്നും ആ വഴി പോകുന്നവർ പറയും രാത്രിയിൽ ആ വീട്ടിലെ വാതിൽ അടയ്ക്കാൻ ആരും മുതിരാറില്ലെന്ന്. കാരണം ആ വാതിൽ അടഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവിടെ അകപ്പെടുന്നവർക്ക് ഒരിക്കലും പുറംലോകം കാണാൻ കഴിയില്ല....      **********-end-********* പ്രണയ_തൂലിക...... ❤️ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ