*निर्णय.....* "मुलगा परदेशात गेला, आणि सुनेने गोड बोलून आई-वडिलांना घरातच 'कैदी' बनवले! 'ती ओरडली नाही, मारलं नाही... पण प्रत्येक दिवस आमचा आत्मसन्मान संपवत गेली.' शेवटी बापाने असा निर्णय घेतला की..." माधवराव हे एका बँकेतून निवृत्त झालेले साधे गृहस्थ. त्यांनी स्वतःच्या प्रॉव्हिडंट फंडचे (PF) सर्व पैसे लावून पुण्यात एक २ BHK फ्लॅट घेतला होता. त्यांचा एकुलता एक मुलगा 'रोहन' आणि सून 'सानिका' त्यांच्यासोबत राहत होते. सानिका एका मल्टिनॅशनल कंपनीत मोठ्या पदावर होती. लग्नानंतर वर्षभरातच रोहनला कंपनीने ३ वर्षांसाठी 'जर्मनीला' (Onsite) पाठवले. सानिकाचा पुण्यातील प्रोजेक्ट महत्त्वाचा असल्याने ती रोहनसोबत गेली नाही, ती पुण्यातच सासू-सासऱ्यांसोबत राहिली. रोहन जाताना माधवरावांना म्हणाला होता, "बाबा, सानिकाला लेकीसारखं जपा. तिला काही कमी पडू देऊ नका." रोहन गेल्यानंतर पहिल्याच महिन्यापासून सानिकाने घरात हळूहळू बदल करायला सुरुवात केली. ती कधीच सासू-सासऱ्यांवर ओरडली नाही, किंवा तिने कधी भांडण केले नाही... पण तिने अत्यंत हुशारीने माधवराव आणि विमलबाईंना त्यांच्याच घरात 'अडगळ' बनवून टाकले. सानिका 'वर्क फ्रॉम होम' (WFH) करत होती. तिने अत्यंत गोड आवाजात विमलबाईंना सांगितले, "आई, माझ्या ऑफिसच्या मीटिंग्ज असतात, त्यामुळे तुम्ही हॉलमध्ये टीव्ही बघू नका, मला डिस्टर्ब होतं. तुम्ही तुमच्या रूममध्येच बसा." माधवराव आणि विमलबाई दिवसभर स्वतःच्याच घरात, एका १०x१० च्या खोलीत कैद्यासारखे बसून राहू लागले. जेवणाच्या बाबतीतही तिने 'डायट'चे कारण दिले. "आई, माझं जेवण वेगळं असतं. तुम्ही तुमच्यासाठी वेगळा स्वयंपाक करत जा." हळूहळू किचनमध्ये दोन भाग झाले. सानिका स्वतःसाठी बाहेरून महागडे पदार्थ मागवायची आणि म्हातारे आई-बाप मुकाट्याने वरण-भात खाऊन झोपायचे. विमलबाई आजारी असताना सानिकाने चुकूनही त्यांना एक कप चहा करून दिला नाही, फक्त "टेक केअर आई, मी मीटिंगमध्ये आहे" असा मेसेज करून ती रूमचा दरवाजा लावून घ्यायची. एक दिवस रोहनचा जर्मनीहून व्हिडिओ कॉल आला. सानिकाने लॅपटॉप हॉलमध्ये ठेवला. माधवराव आणि विमलबाई मुलाला बघण्यासाठी हॉलमध्ये आले. पण सानिकाने अत्यंत चालाखीने लॅपटॉप स्वतःकडे फिरवला आणि हसत म्हणाली, "रोहन, आई-बाबा आताच झोपलेत. त्यांना डिस्टर्ब नको करूया." आई-बाप मागे उभे राहून मुलाला हाक मारण्यासाठी तळमळत होते, पण सुनेने त्यांना स्क्रीनवर येऊच दिले नाही. त्या रात्री माधवरावांना झोप आली नाही. ते विमलबाईंना म्हणाले, "विमल, घर आमचंच... पण आज आपला हक्क शून्य झालाय ग! ही पोरगी आपल्यावर ओरडत नाही, आपल्याला मारत नाही, पण रोज आपला आत्मसन्मान थोडा-थोडा ओरबाडून काढतेय. आपण स्वतःच्याच घरात भिकारी झालोय." दुसऱ्या दिवशी सकाळी सानिका फोनवर तिच्या मैत्रिणीला सांगत होती, "अगं, हे म्हातारे घरात असले की मला 'स्पेस' मिळत नाही. मी रोहनला सांगणार आहे की यांना एखाद्या चांगल्या 'वृद्धाश्रमात' किंवा छोट्या १ BHK मध्ये शिफ्ट करूया. त्यांच्याच शांतीसाठी चांगलं राहील." बापाचा तो ऐतिहासिक निर्णय आणि खोट्या प्रतिष्ठेचा स्फोट: हे वाक्य माधवरावांच्या कानावर पडले. त्यांच्या सहनशीलतेचा अंत झाला. त्यांनी रडत बसण्याऐवजी एक अत्यंत प्रॅक्टिकल निर्णय घेतला. संध्याकाळी सानिका ऑफिसचे काम संपवून हॉलमध्ये आली, तेव्हा माधवराव आणि विमलबाई सोफ्यावर बसले होते. समोर सानिकाच्या कपड्यांच्या दोन मोठ्या बॅगा भरून ठेवल्या होत्या. सानिका आश्चर्याने म्हणाली, "बाबा? या माझ्या बॅगा इथे का ठेवल्यात?" माधवराव अत्यंत शांत, पण अंगावर काटा आणणाऱ्या करारी आवाजात म्हणाले, "सानिका, गेली ८ महिने आम्ही तुझा हा 'पांढरपेशा छळ' मुकाट्याने सहन करत होतो, कारण आम्हाला आमच्या मुलाचा संसार मोडायचा नव्हता. तू आमच्यावर हात उगारला नाहीस, पण तू आम्हाला जिवंतपणीच मारलंस. तू आज रोहनला सांगून आम्हाला या घरातून बाहेर काढायचा प्लॅन करत होतीस ना? पण बाळा, तू एक विसरलीस... या घराच्या पाटीवर 'माधवराव जोशी' हे नाव आहे! हे घर मी माझ्या रक्ताचं पाणी करून घेतलंय." सानिकाला घाम फुटला. ती काही बोलणार, तेवढ्यात माधवराव पुढे म्हणाले, "ज्या घरात आमचा आत्मसन्मान नाही, तिथे आम्ही मरेपर्यंत कुणाचे गुलाम बनून राहणार नाही. तुला तुझी 'स्पेस' आणि प्रायव्हसी हवी आहे ना? मग तू अत्यंत मोकळेपणाने या घरातून बाहेर पडू शकतेस. तू कमवती आहेस, पुण्यात कुठेही फ्लॅट भाड्याने घे आणि तुझी प्रायव्हसी एन्जॉय कर. पण आम्ही आमचं हक्काचं घर सोडून कुठेही जाणार नाही! तुझ्या बॅगा भरल्या आहेत, कॅब खाली उभी आहे... गेट आऊट!" सानिकाच्या पायाखालची जमीन सरकली. तिला वाटले होते की हे जुन्या विचारांचे म्हातारे आई-बाप रडत बसतील आणि आपण हळूच या घरावर कब्जा करू. पण माधवरावांच्या एका निर्णयाने सानिकाला अक्षरशः रस्त्यावर आणले. तिने रडत रोहनला फोन लावला, पण जेव्हा माधवरावांनी रोहनला सगळं सत्य सांगितलं, तेव्हा रोहननेही तिला खडे बोल सुनावले. स्वतःच्या स्पेसच्या नावाखाली म्हाताऱ्या सासू-सासऱ्यांचा आत्मसन्मान चिरडणाऱ्या सुनेला वास्तवाने योग्य ती जागा दाखवली होती! आई-वडिलांना न मारता, न ओरडता केवळ वागण्यातून त्यांचा छळ करणाऱ्या आधुनिक सुनेचा माज बापाने कसा उतरवला, ही अत्यंत वास्तववादी कथा तुम्हाला कशी वाटली? *डिस्क्लेमर:* ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे. तिचा कोणत्याही व्यक्तीशी, घटनेशी, ठिकाणाशी किंवा टीव्ही/चित्रपटाशी कोणताही संबंध नाही. कोणत्याही विशिष्ट कथेशी कोणतेही साम्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा. *सुनील इनामदार, ९८२३०३४४३४.* #🎭Whatsapp status