#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _51 ✍️ രചന - Aniprasad. ആറു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള ഒരു പുലർകാലം. മഞ്ഞ് പെയ്യും പോലെ മഴ ചാറിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണ്.പ്രകൃതിയാകെ പുക മൂടിയ പ്രതീതിയാണ് എവിടെയും കാണാൻ കഴിയുക. തലേ ദിവസം മുതൽ മൂടിക്കെട്ടി കിടന്ന അന്തരീക്ഷം അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞതോടെ ചെറു മുഴക്കങ്ങളാലും, ആകാശക്കോണിൽ അങ്ങിങ്ങുപായുന്ന മിന്നൽ ചീളുകളാലും ശബ്ദ മുഖരിതമായി. ഒരു മഴക്കാലത്തിന്റെ കൂടി വരവറിയിച്ചു കൊണ്ട് വെളുപ്പാൻ കാലമായതോടെ മഴ ചാറ്റലും തുടങ്ങി. ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തിനുള്ളിൽ മഴ കനക്കുമെന്നും അതോടെ കൊടുവത്തൂരിലെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകുമെന്നും ഏവർക്കും അറിയാം. ഗൗരി ഒഴിച്ച് കൊടുത്ത ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് കുഞ്ഞച്ചൻ ചേട്ടൻ വാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്ന് അകലെ കാണുന്ന ചെമ്പൻ മല നിരകളുടെ ഉച്ചിയിലേക്ക് നോക്കി. കരിമ്പുക അടിഞ്ഞത് പോലെ മലയുടെ ഉച്ചിയിൽ മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾ തൊട്ടു കിടക്കുന്നു. "നോക്കണ്ട. നോക്കിയിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല. മഴ തുടങ്ങാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളാ." അയാൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന് കരുണൻ പറഞ്ഞു. അവൻ രാവിലെ കൃഷിയിടത്തിലേക്ക് പോകാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കുറച്ച് മുമ്പ്റോബിച്ചൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത് മഴ പെയ്തു വെള്ള ചാൽ വീണ് തുടങ്ങിയിട്ട് വന്നാൽ മതി. വെള്ളമൊഴുക്കു തുടങ്ങിയാലേ പാത്തി തെളിച്ചു വെള്ളം ഏത് വഴിയ്ക്ക് ഒഴുക്കി കളയണമെന്ന് അറിയാൻ പറ്റൂ എന്ന്. വാഴവിത്ത്‌ നട്ടതെല്ലാം ആദ്യത്തെ മഴയ്ക്ക് തന്നെ ഇരച്ചു കയറി വന്നോളും.ഒരു വളം കൂടി കൊടുത്താൽ മതി. പച്ചക്കറി നട്ടതെല്ലാം മൂന്ന് നാല് ദിവസം വെള്ളം കോരിയതോടെ മുള പൊട്ടി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. "കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്താ ആ കാലൻ ഈ തീരത്തു വന്ന് അടിഞ്ഞത്..എന്തൊക്കെ ദുരിതങ്ങളാ അവൻ തന്നത്... അവൻ എവിടെപ്പോയി മറഞ്ഞിരിയ്ക്കുവാണോ ഇത്രയും ദിവസം.. ഇനി മഴ പെയ്തിട്ട്മല ഇറങ്ങി വരാനുള്ള ഭാവമാകും.." നാരായണേട്ടൻ ചൂട് ചായ മെല്ലെ ഊതിക്കുടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ങ്ങള് അവന്റെ കാര്യം വീണ്ടും വീണ്ടും എല്ലാരേയും ഓർമിപ്പിക്കല്ലേ നാരായണേട്ടാ.അവന്റെ മുഖം മനസിലേക്ക് വന്നാൽ മതി അന്നത്തെ കാര്യം പിന്നെ പോക്കാ.. അവൻ എവിടെങ്കിലും പോയി ആരുടെയെങ്കിലും പിച്ചാത്തിപ്പിടിയ്ക്ക് തീർന്നിട്ടുണ്ടാവും. അതാണല്ലോ ആ ചെകുത്താന്റെ കയ്യിലിരിപ്പ്.. പോട്ടെ.. എവിടെങ്കിലും പോയി ചത്തു കിടക്കുന്നെന്ന് കേട്ടാൽ മതിയാരുന്നു..." അവർ പറയുന്നത് കേട്ട് ഗൗരി കരുണനെ നോക്കിയെങ്കിലും ഒന്നും സംഭവിയ്ക്കാത്ത മട്ടിൽ അവൻ മുഖം തിരിച്ചു. ഇസഹാക്കിനെ കുറിച്ചുള്ള സംസാരമുണ്ടായതും കുട്ടൻ പിള്ളയുടെ മുഖത്ത്‌ വെറുപ്പ് നുരഞ്ഞു. "എന്നാലും എനിയ്ക്ക് അറിയാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ട് ചോദിയ്ക്കുവാ. ഇവനെങ്ങനെ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്ന് നുഴഞ്ഞു കേറിയെടാ കരുണാ. നീ ഇവിടെ നിൽക്കുമ്പോ ഇവനെപോലൊരു ജന്തുവുമായിട്ട് യാതൊരു ബന്ധവും ഉണ്ടായിരുന്നതല്ലല്ലോ..." നാരായണേട്ടൻ കരുണനെ നോക്കി. അവനിൽ നിന്ന് അതൊക്കെ അറിയാൻ അവർക്ക് ആഗ്രഹ മുണ്ടായിരുന്നു. കരുണന്റെ മനസിലേക്ക് കോന്നിയിലെ ഉൾക്കാടുകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ചുരം കയറി കൂപ്പിലേക്ക് വരുന്ന കൊമ്പന്മാർ.. കൊല കൊല്ലികൊക്കയും,കാട്ടു മൃഗങ്ങളും... അതിനിടയിൽ വന്യതയുടെ പര്യായമായ ഒരാൾ രൂപം.. ഇസഹാക്ക്. "ഇവിടെങ്ങും വച്ചല്ല ഞാനവനെ കണ്ട് മുട്ടുന്നത്.. ഇവിടെ നിന്ന് ജീനയെയും കൂട്ടി ഞാൻ പോകുമ്പോ തീർത്തും ബുദ്ധിമുട്ടുകളുടേത്‌ മാത്രമായ ഒരു ലോകമായിരുന്നു കുളമുടിയിൽ ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്നത്. കയ്യിൽ കാശില്ലാതെ, അന്നത്തിനു വകയില്ലാതെ ഇല്ലായ്മയുടേത് മാത്രമായ നാളുകൾ. കൂലി വേല ചെയ്തിട്ടുണ്ട് അവിടെ. ഹോട്ടലിൽ വിറക് കീറാൻ നിന്നിട്ടുണ്ട്.. പാത്രം കഴുകാനും, അറിയാൻ വയ്യാത്ത പാചകപ്പണിയും വരെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ജീവിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി. അവസാനം ഒരു വർക്ക് ഷോപ്പിൽ ഹെൽപ്പർ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടയിലാണ് തെക്ക് കോന്നി എന്നൊരു സ്ഥലത്ത്‌ കൂപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ ആളേ ആവശ്യമുണ്ടെന്നറിയുന്നതും ഞാൻ അവിടേയ്ക്ക് വച്ചു പിടിയ്ക്കുന്നതും. ജീനയെ കുളമുടിയിലെ വാടകവീട്ടിൽ നിർത്തിയിട്ടാണ് ഞാൻ കോന്നിയിലേക്ക് പോയത്. അവിടെ വച്ചാണ് ആദ്യമായി ഞാൻ ഇസഹാക്കിനെ കാണുന്നത്. കൂപ്പ് ലേലത്തിനെടുത്ത ലാലപ്പൻ മുതലാളിയ്ക്ക് പോലും അവനെ ഭയമാണെന്ന് ചില അവസരങ്ങളിൽ എനിയ്ക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റുള്ള മനുഷ്യരോട് യാതൊരു ദയാ ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യേക അവതാരം.അവൻ മനുഷ്യനാണോ എന്ന് പോലും ചില അവസരങ്ങളിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് തോന്നിപ്പോകും പക്‌ഷേ അവന്റെ എന്നോടുള്ള പെരുമാറ്റം കുറച്ച് സാധാരണപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു. ആഹാരം കഴിയ്ക്കുമ്പോഴൊക്കെ എന്റെ അടുത്തിരിയ്ക്കാനും, ജോലിയുടെ ഇടവേളകളിൽ എന്നോട് സംസാരിയ്ക്കാനുമൊന്നും അവന് മടിയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ മറ്റു ജോലിക്കാരോട് അവന്റെ പെരുമാറ്റം നേരെ തിരിച്ചായിരുന്നു താനും. അവിടുത്തെ ജോലിക്കാർക്ക് മുഴുവൻ എന്നോട് ഒറ്റ വാക്കേ പറയാനുള്ളായിരുന്നു. അവനെ സൂക്ഷിച്ചൊണേ എന്ന്. ഞാൻ ആദ്യമായി ശമ്പളം വാങ്ങി മൂന്ന് ദിവസത്തെ അവധിയ്ക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോരുമ്പോ എന്റെ കൂടെ കാടിറങ്ങി വരാൻ അവനുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇസഹാക്ക്. വരുന്നോ എന്ന് ഞാനൊന്ന് ചോദിയ്ക്കേണ്ട താമസമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ബാഗ് എടുത്തുകൊണ്ട് അവൻ എന്റെ കൂടെ വരാൻ. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ് അവനെ കൂടെ കൊണ്ട് പോന്നതേ അബദ്ധമായീന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. നൂറ്‌ കുറ്റം അവനെ കുറിച്ച് ജീനയ്ക്. അവന്റെ നോട്ടം ശരിയല്ല സംസാരം ശരിയല്ല പെരുമാറ്റം ശരിയല്ല... രണ്ട് ദിവസത്തേക്ക് കൂടി ക്ഷമിച്ചേ തീരൂ എന്ന് ഞാനവളോട് അപേക്ഷിച്ചു. അവധികഴിഞ്ഞു തിരികെ പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോ ഇസഹാക്കിന് മടി. "ഇവിടെങ്ങാനും ഒരു ജോലി നോക്കി ഞാനിവിടെ കൂടിയാലോ എന്ന് കരുതുവാ. നീ വേണേൽ മടങ്ങി പൊയ്ക്കോ." അങ്ങിനെ അവൻ എന്നോട് പറയുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകൾ ജീന നിൽക്കുന്ന ഇടം തിരയുകയാണോ എന്ന് എനിയ്ക്ക് സംശയം. "എനിയ്ക്കിവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ലെന്നും കുഞ്ഞിന്റെയും ജീനയുടെയും കാര്യം നോക്കാൻ വെറും ഹോട്ടൽ പണിയൊന്നും പോരെന്നും പറഞ്ഞു ഞാനിറങ്ങിയപ്പോൾ മനസ്സില്ലാ മനസോടെ അവനും എന്റെ കൂടെ വന്നു. ഇനി ഇസഹാകുമായി ഞാൻ ഇവിടേയ്ക്ക് വരില്ലെന്നുറപ്പിച്ചാണ് തിരികെ കോന്നിയ്ക്ക് പോയത്. എന്നാൽ രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞുവീണ്ടും ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോരാൻ പോകുമ്പോ എനിയ്ക്കും മുമ്പേ അവനുണ്ട്. ഇത്തവണ ചോദ്യവും പറച്ചിലും ഒന്നുമില്ലാതെ അവൻ എനിയ്ക്കൊപ്പം പോന്നു. അവനെന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേക്ക് വരാതിരിയ്ക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാനവനോട് പരിഭവിച്ച മട്ടിലിരുന്നു.. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ സംസാരിയ്ക്കാതെ ഇരുന്നു നോക്കി.. അതൊന്നും പക്‌ഷേ ഇത്തവണ അവനെ ബാധിയ്ക്കുന്ന പ്രശ്നമേ ആയിരുന്നില്ല. ഞങ്ങൾ തിരിച്ചു പോരും മുൻപേ ജീനയ്ക്ക് അവനോടുള്ള പ്രതിഷേധത്തിൽ അയവു വന്ന പോലെ ഒരു തോന്നൽ. മോൾക്ക് അയാളോട് എന്തിഷ്ടമാണെന്നറിയോ.. അയാൾ അയാളുടെ ജീവിത കഥയൊക്കെ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് ആ പാവത്തോട് ശരിയ്ക്കും സഹതാപം തോന്നുവാ.. അവൻ അവന്റെ അടവുകളൊക്കെ ഇവിടെയും പ്രയോഗിച്ചു തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. എന്നാൽ ജീനയ്ക്ക് മുമ്പിൽ അവന്റെ, സ്ത്രീകളോടുള്ള ഒരടവും വിലപ്പോവില്ലെന്നായിരുന്നു എന്റെ വിശ്വാസം. അവൾക്ക് അവനെ കുറിച്ചൊരു സൂചന കൊടുക്കാൻ മടിച്ചതാണ് ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ്. ജീന, ഞാൻ ഇതുപോലൊരു വഷളനെയാണോ കൂടെ കൊണ്ടുനടക്കുന്നതെന്നും, അതെന്തിന് വേണ്ടിയാണെന്നും എന്നോട് ചോദിച്ചാൽ എനിയ്ക്കുത്തരമില്ല. ഞാൻ മടങ്ങിപ്പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ എനിയ്ക്കൊപ്പം വരാതെ ഇസഹാക്ക് മാറി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ കാരണം തിരക്കി. "നീ പൊയ്ക്കോ. ഞാനിനി തിരികെ ആ കാട്ടിലേക്ക് അട്ടയുടെയും, പാമ്പിന്റെയും കടി കൊള്ളാൻ വരുന്നില്ല. ഞാനിവിടെ ചെറിയൊരു ജോലി തപ്പി പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി ഇവിടാ ഞാൻ കഴിയുന്നത്.." "ഇവിടോ.." എന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "ഇവിടെന്ന് വച്ചാൽ നിന്റെ വീട്ടിൽ അല്ലെടാ ഉവ്വേ. ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്നിടത്ത്. അവിടെനിയ്ക്ക് ഉച്ച വരെയുള്ള ജോലിയെയുള്ളൂ." "ഉച്ചവരെ ജോലി ചെയ്‌താൽമതിയോ നിനക്ക് ജീവിയ്ക്കാൻ." "അത് തന്നെ ധാരാളമല്ലേ കരുണേട്ടാ..ഇസഹാക്ക് ഇവിടെനിന്നോട്ടെ. ഇടയ്ക്കെങ്കിലും വന്ന് മോളെയൊക്കെ ഒന്ന് കാണുവല്ലോ. ഇവിടെ ഞങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന പേടിയും കരുണേട്ടന് ഉണ്ടാകില്ല." ജീനയുടെ പിന്തുണ കൂടി കിട്ടിയതോടെ അവൻ വന്ന് എന്നെ കൊണ്ട് വന്ന് വഴിയിലേക്ക് വിട്ടിട്ട് തിരിച്ചു പോയി. കൂപ്പിലുള്ള ജോലിക്കാരിൽ നിന്ന് അവന്റെ വിശ്വരൂപം എന്തെന്നറിഞ്ഞ എന്റെ സമാധാനം മുഴുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയി. ഇവിടുത്തെ ജോലി മതിയാക്കി നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഞാനൊരു തീരുമാനമെടുത്തു. അതല്ലെങ്കിൽ ജീനയെയും മോളെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വന്ന് കോന്നിയിലോ, പരിസരത്തോ ഒരു വാടക വീട് നോക്കുക. മുതലാളിയോട് സമ്മതവും വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് പോരാൻ തോന്നിയ ആ നിമിഷം... എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട ദിവസം സാധാരണ കൂപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോ ജീനയെ വിളിച്ചറിയിയ്ക്കാറുള്ള ഞാൻഅന്ന് അവൾക്ക് ഫോൺ ചെയ്തില്ല. വിളിച്ചു പറഞ്ഞാൽ അവൾ തിരക്കും മൂന്ന് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ എന്താണ് ധൃതി പിടിച്ചു തിരികെ വരുന്നതെന്ന്. വീടൊഴിഞ്ഞു പോരാനാണെന്ന് പറയുമ്പോ അവൾ സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിലോ എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ അവളെ ഫോണിൽ വിളിയ്ക്കാതിരുന്നത്. കവലയിൽ ബസ് ഇറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോ എന്റെ മനസ്സ് പതിവില്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഷുഗർ നില താണു പോകുമ്പോ കൈകാലുകൾക്കുണ്ടാകുന്ന വിറയൽ എന്റെ കാലുകളെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം. അന്നത്തെ മാനസിക സമ്മർദ്ധത്തിൽ മോൾക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാൻ പോലും ഞാൻ മറന്നു പോയിരുന്നു. റോഡിൽ ബസ് ഇറങ്ങി മൂന്നൂറ്‌ മീറ്ററോളം. കോൺക്രീറ്റ് പാതയിലൂടെ നടന്നു വേണം വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലാൻ. ഇരു വശവും റബർ തോട്ടങ്ങളാണെങ്കിലും അങ്ങിങ്ങായി വീടുകളുണ്ട്. അതൊക്കെ ആരുടേതാണെന്നോ, അവിടെയൊക്കെ ആൾ താമസമുണ്ടോ എന്നൊന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല. ഞാൻവീട്ടിലെത്തുമ്പോ അടഞ്ഞ വാതിലിന് താഴെ ജീനയുടേതല്ലാത്ത ഒരുജോഡി ചെരിപ്പ് കിടക്കുന്നത് കണ്ട് ആദ്യം ഞാൻ പിൻ വശത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു നോക്കി. സർവം നിശബ്ദം. വീട്ടിലോ പരിസരത്തോ യാതൊരു ഒച്ചയനക്കവുമില്ല. ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ഞാൻ വാതിലിൽ തട്ടി വിളിച്ച ശേഷം പ്രതികരണമുണ്ടാകാതിരുന്നപ്പോൾ ജീനയുടെ മൊബൈലിലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്കി. വീട്ടിനുള്ളിലിരുന്നു മൊബൈൽ ബെല്ലടിയ്ക്കുന്ന ഒച്ച എനിയ്ക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഫോണിന്റെ ഒച്ച നിലച്ചതും വീട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് മുറിവേറ്റ മൃഗത്തിന്റേത് പോലെ ഒരൊച്ച എനിയ്ക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ജീനയെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ ബെഡ് റൂമിന്റെ ജനലിൽ ഉച്ചത്തിൽ അടിച്ചു. തുടരെ തുടരെ വിളിച്ചതും അടഞ്ഞ ഒച്ചയിൽ കരുണേട്ടാ എന്നൊരു വിളി കേട്ടു. ഞാനോടി വന്ന്മുൻ വശത്തെ വാതിലിൽ തോൾ കൊണ്ടിടിച്ചപ്പോൾ അത് ഇരു വശത്തേയ്ക്കും തുറന്ന് മാറി. കുറച്ച് മുൻപ് ഞാൻ തള്ളി നോക്കുമ്പോ അടച്ചു ലോക്ക് ചെയ്ത വാതിലാണെന്നൊന്നും അപ്പൊഴെനിയ്ക്ക് ചിന്തിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ അകത്തേയ്ക്ക് കയറിയതും കാട്ടു പന്നിയെ പോലെ ആരോ പുരത്തേയ്ക്ക് ചാടി വെളിയിൽ നിൽക്കുന്നതും പുറത്ത് നിന്ന് വാതിലടയുന്നതും ഒരു നൊടിയ്ക്കുള്ളിൽ ഞാൻ കണ്ടു. ഞാനോടി കിടപ്പറയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ... അവസാനത്തെ പിടച്ചിലായിരുന്നു അതെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല... ജീന കൈനീട്ടുന്നതും, വിറച്ചു വിറച്ചു ആകൈ താഴേയ്ക്ക് വീഴുന്നതും കണ്ട് ഞാനോടി ചെന്ന് അവളെ താങ്ങിയുയർത്തി. ജീനയുടെ കഴുത്തിൽ തറഞ്ഞ കത്തിയിൽ നിന്ന് ചോര ഇറ്റി റ്റ് ബെഡിലേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. എനിയ്ക്കറിയില്ല.. ഇനി ഒന്നും എനിയ്ക്കറിയില്ല.. അതുപോലൊരു പരീക്ഷണ ഘട്ടം... അവൾ അവനെ എതിർത്തിട്ടുണ്ടാകും.. ജീവൻ പോയാലും സമ്മതിയ്ക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും.. അവന്റെ ചെയ്തികളെ എതിർക്കുന്നവർക്ക് അവൻ എന്നും വിധിയ്ക്കുന്നത് മരണശിക്ഷയാണ്. അത് അവൻ ജീനയ്ക്ക് വിധിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. ഞാൻ എന്റെ മകളെ തിരഞ്ഞു പോയതിനിടയിലാണ് പുറത്ത് ഒച്ച ബഹളങ്ങൾ. അവൾ അടുത്ത റൂമിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നു. അവളെ വാരിയെടുക്കാൻ നോക്കുമ്പോ എന്റെ ഇരുകയ്യും ജീനയുടെ രക്തമാണ്. പുറത്ത് നിൽക്കുന്നവരോട് സഹായമഭ്യർത്ഥിയ്ക്കാൻഞാൻ ഓടി ചെല്ലുമ്പോൾ ചിലർ വാതിലിലൂടെ അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. എന്റെ കയ്യിലെ രക്തം കണ്ടിട്ടാവാം അവർ പിന്നോട്ട് മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിൽ മുതിർന്ന ഒരാൾ മുൻപോട്ട് വന്ന് നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ എവിടെ എന്ന് എന്നോട് തിരക്കി. ഒരക്ഷരം ശബ്ദിയ്ക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ ഇരു കയ്യും അകത്തേയ്ക്ക് നീട്ടി. അവരെ നോക്കി തൊഴുതു.. "നിന്റെ വായിൽ നാക്കില്ലേടാ. നീ അവരെ വിളിയ്ക്ക്.. ഇവിടെ നിങ്ങൾ തമ്മിൽ അടിയോ നിലവിളിയോ ഒക്കെ കേൾക്കുന്നെന്ന് പറഞ്ഞത് നേരായിരുന്നു. അല്ലേ.. അവരെ നീ അടിച്ചു കൊന്നോ.." അതിന് ശേഷം അയാൾ തിരിഞ്ഞു മറ്റൊരു ചെറുപ്പക്കാരനോട് പോലീസിനെ വിളിയ്ക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. 'ഇവനൊരു മോളുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പൊടിക്കുഞ്ഞ്. അതിനേം തീർത്തോ തെണ്ടി. " "ഞാനല്ല.. ഞാനൊന്നും ചെയ്തില്ല.. എനിയ്ക്കറിയില്ല." ഞാൻ തളർന്നു ഭിത്തിയോട് ചാരി നിന്നു. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണ് പോകുമായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ ആരോ കേറി വീട്ടിനുള്ളിൽ നോക്കിയിട്ട് തിരിഞ്ഞോടി വരുന്നു. അയാൾ തന്നെ വാതിൽ പുറത്ത് നിന്ന് ബന്ധിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ഞാൻ വിറച്ചു വിറച്ചു ജീനയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. എന്റെ കണ്ണിന്റെ കാഴ്ച പോലും മങ്ങിപ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ തിരികെ ചെല്ലുമ്പോ വാതിൽ പുറത്ത് നിന്ന് ഓടാമ്പൽ വലിച്ചിട്ട നിലയിലാണ്. ജനൽക്കൽ നിന്ന് ഞാൻ പുറത്ത് നിൽക്കുന്നവരോട് സഹായം അഭ്യർത്ഥിച്ചു. "നിനക്കുള്ള സഹായവും കൊണ്ട് ഇപ്പൊ ആൾ വരുമെടാ. അതുവരെ നീ അതിന്റുള്ളിൽ വിശ്രമിച്ചോടാ കാലാ.. നീയാ കൊച്ചിനെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേടാ.." ഞാൻ വാതിൽ തുറക്കാൻ കേണു പറഞ്ഞിട്ടും അവരാരും അത് മുഖവിലയ്ക്കെടുത്തില്ല. കുറച്ച് സമയത്തിനകം പുറത്ത് വാഹനങ്ങളുടെ ഒച്ച കേട്ടു തുടങ്ങി. വെറും നിലത്ത്‌ നിന്ന് എണീൽക്കാൻ പോലും ആകാതെ ഞാൻ അശക്തനായിരുന്നു. (തുടരും ) #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ