ചുവപ്പൻ പൂക്കൾ കൊഴിയാത്ത വസന്തം
ഭാഗം 1: കനൽക്കാറ്റും കൽക്കരിപ്പുകയും
അറബിക്കടലിനോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന ആ ഗവൺമെന്റ് കോളേജിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്ക് വിപ്ലവത്തിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു. കാലവർഷം കനത്തു പെയ്യുന്ന ഒരു ജൂൺ മാസം. ആകാശത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി പകലിനെപ്പോലും ഇരുട്ടു പുതപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. കോളേജിന് മുന്നിലെ കവലയിൽ പഴയൊരു ചായക്കടയിലെ റേഡിയോയിൽ നിന്ന് വിപ്ലവ ഗാനങ്ങൾ ഈണത്തിൽ ഒഴുകി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ വലിയൊരു നിര തന്നെയുണ്ട്. കോളേജ് കഴിഞ്ഞു വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള തിരക്ക്. പക്ഷേ, ദൂരെ നിന്ന് വരുന്ന പ്രൈവറ്റ് ബസ്സുകൾ പലതും 'ഫുൾ ബോർഡ്' വെച്ച് നിർത്താതെ പാഞ്ഞുപോയി. യൂണിഫോം ഇട്ട പിള്ളേരെ കയറ്റിയാൽ പൈസ കുറച്ചു കിട്ടുമെന്ന കണ്ടക്ടർമാരുടെ കുബുദ്ധിയാണ് അതിനു പിന്നിൽ. പെൺകുട്ടികളടക്കം പലരും മഴ നനഞ്ഞു വിറച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.
"സഖാവേ... കുട്ടികളൊക്കെ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു. ഈ മഴയത്ത് ഇങ്ങനെ നിന്നാൽ മതിയോ?" ജിത്തു തന്റെ തോളിലെ ചുവന്ന ബാഗ് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
അഭിമന്യു അപ്പോഴും മൗനമായിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു കെട്ട് നോട്ടിസുകളുണ്ട്. അവൻ അത് ജിത്തുവിനെ ഏൽപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് സാവധാനം റോഡിന്റെ നടുവിലേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ മുഷിഞ്ഞ വെള്ള ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ അവൻ മുട്ടോളം തെറുത്തു വെച്ചു. മഴത്തുള്ളികൾ അവന്റെ ആഴമുള്ള കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ദൂരെ നിന്ന് 'സ്പീഡ് കിംഗ്' എന്ന ചുവന്ന ബസ് ഹോൺ മുഴക്കി പാഞ്ഞു വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. നിർത്താൻ ഭാവമില്ലാതെ ഡ്രൈവർ വണ്ടി ആഞ്ഞു ചവിട്ടി വിട്ടു. സ്റ്റോപ്പിലുള്ളവർ പേടിച്ചു പിന്നിലേക്ക് മാറി. പക്ഷേ അഭിമന്യു അനങ്ങിയില്ല. ഒരു കൂറ്റൻ പാറ പോലെ അവൻ ആ റോഡിന് നടുവിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.
കീഴേ...!!
ടയറുകൾ റോഡിൽ ഉരസി കിലോമീറ്ററുകളോളം കേൾക്കാവുന്ന വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ബസ് അവന്റെ ഇഞ്ചുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. ബസ്സിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവർ പേടിച്ചു നിലവിളിച്ചു. ഡ്രൈവർ സദാശിവൻ തല പുറത്തേക്കിട്ടു ആക്രോശിച്ചു.
"എന്താടാ ചാവണോ നിനക്ക്? മാറി നിൽക്കടാ പുല്ലേ അവിടുന്ന്!"
അഭിമന്യുവിന്റെ മുഖത്ത് ഭാവഭേദങ്ങളില്ലായിരുന്നു. അവൻ ബസ്സിന്റെ ബോണറ്റിൽ പതുക്കെ തട്ടി. എന്നിട്ട് ഡ്രൈവറുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
"സദാശിവേട്ടാ... ഈ വണ്ടിയിൽ ഇനിയും ആളുകളെ കയറ്റാൻ സ്ഥലമുണ്ടെന്ന് എനിക്കും നിങ്ങൾക്കും അറിയാം. ഈ മഴയത്ത് പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന എന്റെ പെങ്ങന്മാരും അനിയന്മാരും ഈ വണ്ടിയിൽ കയറും. എന്നിട്ടേ നിന്റെ ഈ വണ്ടി ഇവിടുന്ന് ഒരടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങൂ."
"പറ്റില്ലടാ... ടൈം ഔട്ടാകും!" കണ്ടക്ടർ പുറകിൽ നിന്ന് അലറി.
അഭിമന്യു പതുക്കെ ബസ്സിന്റെ ഡോറിന് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "ടൈം പോയാൽ ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കൊള്ളാം. പക്ഷേ എന്റെ പിള്ളേർ ഇന്ന് ഈ വണ്ടിയിലേ പോകൂ."
ബസ്സിനുള്ളിലെ അവസാന സീറ്റിൽ മീര മേനോൻ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ വലിയൊരു വ്യവസായിയുടെ ഏക മകൾ. അവളുടെ ആഡംബര കാർ വർക്ക്ഷോപ്പിലായതുകൊണ്ട് മാത്രം ഈ 'നാറിയ' ബസ്സിൽ കയറേണ്ടി വന്ന ദിവസമായിരുന്നു അത്. ഈ തടസ്സങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ അഹങ്കാരത്തിന് മുറിവേറ്റു. അവൾ എഴുന്നേറ്റു ഡോറിനടുത്തേക്ക് വന്നു.
"ഹേയ്... മിസ്റ്റർ! എന്താ നിന്റെ വിചാരം? നിനക്ക് ഹീറോ ആകാൻ ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ സമയം കളയണോ? വണ്ടി വിടാൻ പറ!" അവൾ അഭിയുടെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി ആക്രോശിച്ചു.
അഭിമന്യു അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണമുള്ള, ലോകം മുഴുവൻ തന്റെ കാൽക്കീഴിലാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന സുന്ദരി. അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, "നിനക്ക് പോകാൻ വേറെ കാർ ഉണ്ടാവുമായിരിക്കും മീരാ. പക്ഷേ ഇവർക്ക് ഈ മഴയത്ത് ആശ്രയിക്കാൻ ഈ ബസ് മാത്രമേയുള്ളൂ. ഒരു അഞ്ച് മിനിറ്റ് വൈകിയാൽ നിന്റെ കൊട്ടാരമൊന്നും ഇടിഞ്ഞു വീഴില്ല."
"യൂ ഡേർട്ടി പൊളിറ്റീഷ്യൻ! നിന്നെപ്പോലെയുള്ള പിള്ളേർ കാരണമാണ് ഈ നാട് നശിക്കുന്നത്. പണമില്ലാത്തവന്റെ ജാഡ!" മീര ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു.
അഭിമന്യു അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. അവൻ പുറത്ത് നിന്ന കുട്ടികളെ ഓരോരുത്തരെയായി അകത്തേക്ക് കയറ്റി. വണ്ടി തിങ്ങിനിറഞ്ഞു. ബസ് പുറപ്പെടുമ്പോൾ മീര അഭിയെ നോക്കി പല്ല് ഞെരിച്ചു. "ഇതിന് നീ മറുപടി പറയേണ്ടി വരും. മീര മേനോൻ ആരാണെന്ന് നീ അറിയാൻ പോകുന്നതേയുള്ളൂ!"
അഭിമന്യു മഴയിൽ നനഞ്ഞു റോഡരികിൽ നിന്ന് കൈ വീശി. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പരിഹാസച്ചിരി അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനലായി നീറി. വെറുപ്പിന്റെ, കടുത്ത വെറുപ്പിന്റെ കനൽ.
അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയ മീര തന്റെ ഡയറിയിൽ ആദ്യമായി ഒരു പേര് എഴുതി: അഭിമന്യു. (നാശപ്പിടിക്കാത്തവൻ!)
തുടരും. #കഥ #വിരഹം #📙 നോവൽ #📔 കഥ