#🙏श्री गुरुदेव दत्त💐 हो ..ही बाई केवढा भक्तीचा दिमाख दाखविते. इकडे ही ताटे भरभरून श्रीस्वामीमहाराजांना देते.. श्रीक्षेत्र हावनूर येथे श्रीस्वामीमहाराजांचा चातुर्मास चालू असताना नाशिकहून तीन-चार तरुण पुरुष व एक पोक्त बाई श्रीस्वामीमहाराजांच्या दर्शनासाठी तेथे आल्या. त्या बाई रोज नित्य नियमाने एक ताट भरून ताजी व सुकी फळे श्रीस्वामीमहाराजांच्या पुढे ठेवीत असत. श्रीस्वामीमहाराज त्या सर्व फळांचा नैवेद्य दाखवून ती फळे सर्वांना प्रसाद म्हणून वाटीत असत. हा प्रसाद घेताना गावातील मंडळीही उपस्थित असत. त्या बाई हावनूर गावात राहिल्यामुळे व त्यांच्या बरोबर घरा-तील तीनचार तरुण पुरुष असल्यामुळे बोलता बोलता त्यांच्या घरा-संबंधीची सर्व हकीकत गावातील लोकांना माहीत झाली. त्यामुळे त्या बाई श्रीस्वामीमहाराजांची जी सेवा करीत असत ते एक ढोंग आहे असेच त्यांना वाटत असे. एके दिवशी गावातील लोक प्रसाद घेण्यासाठी जेव्हा श्रीत्रिपुरान्तकेश्वराच्या मंदिरात आले होते त्यावेळी त्या मंडळींपैकी एकजण असे म्हणाले की, "काय हो ! ही बाई केवढा भक्तीचा दिमाख दाखविते. इकडे ही ताटे भरभरून श्रीस्वामीमहाराजांना देते; पण घरी फक्त एकटी सून असूनही तिला मात्र बिचारीला डोके दुखले तर सुंठीचे कुंडेही मिळणार नाही.. ही तर हिची स्थिती आहे." या गृहस्थांचे हे बोलणे ऐकून त्यावेळी उपस्थित असलेले दुसरे एक गृहस्थ असे म्हणाले की, "काय हो ! हे गुरुमहाराज तर अंतर्ज्ञानी आहेत असे म्हणतात; मग या बाईंच्या वागण्याबद्दल ते त्यांना बोलून सुधारत का नाहीत ? " त्यावेळी तिसरे गृहस्थ असे म्हणाले की, "मी जर गुरुदेवांच्या ठिकाणी असतो; तर या बाईंची चांगलीच खरडपट्टी काढून त्यांची फजिती केली असती." लोकांचे हे सर्व बोलणे श्रीस्वामीमहाराजांमी ऐकले होते; पण त्यावेळी त्या बाईंना किंवा लोकांना श्रीस्वामी-महाराज काहीच बोलले नाहीत. अशा रीतीने काही दिवस गेल्यानंतर त्या बाई श्रीस्वामीमहा-राजांना असे म्हणाल्या की, "आम्ही सर्वजण आता आमच्या गावी जातो; तरी आपण मला काही उपदेश द्यावा." त्यावेळी श्रीस्वामी-महाराजांनी "श्रीदत्त" म्हणून एका कागदावर पुढील श्लोक लिहून त्या बाईंना दिला. जळीं स्थळीं सर्वहि वस्तुमाजीं। व्यापूनि राहेचि तयासिराजी । जो ठेवि भावें नर हो कृतार्थ । तो पूर्ण आनंद गुरू समर्थ ॥ हा श्लोक त्या बाईंना दिल्यावर त्या बाई श्रीस्वामीमहाराजांना असे म्हणाल्या की, "महाराज ! मला वाचता येत नाही. त्यावेळी त्या बाईंच्या जवळ त्यांच्या गावाची मंडळी उभी होतीच ! त्यांच्या-कडे वळून श्रीस्वामीमहाराज असे म्हणाले की, " हल्लीच्या सुनांना वाचता येते, नाही का ? " श्रीस्वामीमहाराजांना काय सुचवावयाचे होते ते सर्वजण समजले. त्यांना नकळतच त्या बाईंच्या बरोबर त्यांनाही गुरूपदेश झाला. पुढल्या वेळी श्रीस्वामीमहाराज जेथे होते तेथे त्या बाई आपला मुलगा व सून यांच्यासह दर्शनाला आल्या. श्रीस्वामीमहाराजांच्या कृपेने त्या बाईंच्यामध्ये नकळत सुधारणा झाली. नाशिककर मंडळींनाही या गोष्टीमुळे बोध मिळाला. श्रीस्वामीमहाराजांच्या कृपेने त्या बाईच्या गृहस्थाश्रमात " आजि आनंद आनंद । मनीं भरला पूर्णानंद ।। " होऊन राहिला. या प्रसंगावरून एक गोष्ट प्रकर्षाने लक्षात येते की, आपल्या परम भाग्याने जर आपल्याला सत्संगाची प्राप्ती झाली, तर जीवन धन्य व कृतार्थ झाल्याशिवाय राहत नाही. सत्संगामुळे विचार शुद्ध होतात, मन स्थिर होते आणि जीवनाला योग्य दिशा मिळते. स्वामींची कृपादृष्टी व आशीर्वाद ज्यांच्यावर असतात, त्यांचे जीवन आपोआपच सुसह्य, शांत आणि सुखी होत जाते. बाह्य परिस्थिती कितीही कठीण असली तरी अंतर्मनात समाधान नांदू लागते. कारण स्वामींची कृपा ही केवळ संकट दूर करणारी नसून, संकटांना सामोरे जाण्याची शक्ती देणारी असते. म्हणूनच सत्संग, सद्विचार आणि स्वामीभक्ती यांची संगत लाभणे हेच खरे भाग्य. अशा कृपेच्या छायेत जीवनाचा प्रत्येक क्षण अर्थपूर्ण ठरतो आणि साधकाचा जीवनप्रवास आनंदमय होतो. || अवधूत चिंतन श्री गुरुदेव दत्त ll