विक्रम एका मोठ्या कंपनीत मॅनेजर होता. कामाचा व्याप प्रचंड. सकाळी ९ वाजता घरातून निघाला की रात्री १०-११ वाजताच परत यायचा. त्याची बायको, 'स्नेहा', खूप समजूतदार होती. ती दिवसभर घर सांभाळायची आणि विक्रमची वाट बघायची. ​विक्रमचं एक नेहमीचं वागणं होतं. स्नेहाने दिवसातून एकदा जरी फोन केला, तरी तो चिडायचा. "अगं, तुला समजलं नाही का? मी मिटिंगमध्ये आहे. सारखा फोन का करतेस?" हे वाक्य स्नेहासाठी रोजचं झालं होतं. तरीही ती बिचारी, "जेवण झालं का?" किंवा "कधी येणार?" हे विचारण्यासाठी फोन करायची आणि विक्रमचा ओरडा खाऊन गप्प व्हायची. ​ती तारीख होती १४ फेब्रुवारी. व्हॅलेंटाईन डे. सकाळी निघताना स्नेहाने लाजून विक्रमला विचारलं, "आज लवकर याल का? मी तुमची आवडती खीर बनवणार आहे." विक्रम घाईत बूट घालत म्हणाला, "बघू, कामं खूप आहेत. वचन नाही देत." आणि तो निघून गेला. ​दुपारचे ३ वाजले होते. विक्रम एका अत्यंत महत्त्वाच्या क्लायंट मिटिंगमध्ये होता. त्याचा फोन सायलेंटवर होता. टेबलवर ठेवलेल्या फोनची स्क्रीन पेटली. 'Wife Calling'. विक्रमने एक नजर तिकडे टाकली आणि फोन कट केला. ​पाच मिनिटांनी पुन्हा फोन वाजला. विक्रमने पुन्हा कट केला. तिसऱ्यांदा फोन वाजला तेव्हा विक्रमचा पारा चढला. त्याने क्लायंटसमोरच फोन उचलला आणि दातओठ खात कुजबुजला, "स्नेहा, तुला अक्कल नाहीये का? मी फोन कट करतोय म्हणजे कामात आहे ना? का डोक्याला ताप देतेस? आता पुन्हा फोन केलास तर घरी आल्यावर माझ्याशी गाठ आहे!" त्याने रागाने फोन बंद केला आणि स्विच्ड ऑफ (Switched Off) करून खिशात टाकला. ​मिटिंग ५ वाजता संपली. विक्रम खूप खुश होता, कारण डील फायनल झाली होती. त्याने विचार केला, 'चलो, आज स्नेहाचा मूड ठीक करण्यासाठी गझरा घेऊन जाऊ.' त्याने फोन चालू केला. फोन चालू होताच त्याला १५ मिस्ड कॉल्स दिसले. १० स्नेहाचे होते, आणि ५ शेजारच्या काकूंचे होते. त्याला थोडी शंका आली. त्याने शेजारच्या काकूंना फोन लावला. ​काकूंचा आवाज रडवेला होता, "अरे विक्रम, कुठे आहेस तू? दोन तासांपासून तुला फोन करतोय. लवकर घरी ये... स्नेहा..." विक्रमच्या काळजात धस्स झालं. त्याने गाडी सुसाट सोडली. ​घरी पोहोचला तेव्हा दारात रुग्णवाहिका (Ambulance) उभी होती. लोकांची गर्दी जमली होती. विक्रम धावत घरात गेला. स्नेहा सोफ्यावर निपचित पडली होती. तिचे डोळे उघडे होते, पण त्यात प्राण नव्हते. शेजारच्या काकू रडत होत्या. ​काकू म्हणाल्या, "विक्रम, दुपारी ३ वाजता तिला जोराचा हार्ट अटॅक (Heart Attack) आला होता. ती एकटीच होती. तिला वेदना सहन होत नव्हत्या. ती तुला फोन लावत होती... कदाचित तिला तुला काहीतरी सांगायचं होतं, किंवा मदतीसाठी हाक मारायची होती. पण तू फोन उचलला नाहीस. जेव्हा आम्ही आवाज ऐकून आलो, तोपर्यंत खूप उशीर झाला होता." ​विक्रमच्या पायाखालची जमीन सरकली. ३ वाजता? तेव्हाच ती त्याला वारंवार फोन करत होती. आणि त्याने काय केलं होतं? त्याने तिला ओरडून फोन बंद केला होता. ​पोलिसांनी पंचनामा करताना स्नेहाचा मोबाईल विक्रमच्या हातात दिला. तिच्या फोनमध्ये विक्रमच्या कॉल रेकॉर्डिंगचं ॲप होतं. विक्रमने थरथरत्या हाताने तो ३ वाजताचा शेवटचा कॉल प्ले केला. ​त्यात विक्रमचा रागीट आवाज होता: "आता पुन्हा फोन केलास तर माझ्याशी गाठ आहे..." आणि त्यानंतर फोन कट होण्यापूर्वीच्या त्या २ सेकंदात, स्नेहाचा एक अत्यंत क्षीण आणि वेदनेने भरलेला आवाज रेकॉर्ड झाला होता: ​"विक्रम... मला भीती वाटतेय... प्लीज लवकर या..." ​बस! एवढंच. त्यानंतर फोन कट झाला होता. हीच ती तिची शेवटची हाक होती. जी विक्रमच्या 'महत्त्वाच्या मिटिंग' मुळे ऐकली गेली नाही. ज्या डीलसाठी त्याने बायकोचा फोन कापला, ती डील झाली होती, पण ज्याच्यासोबत ती डील साजरी करायची होती, तीच आता जगात नव्हती. ​विक्रमने त्या दिवशी स्नेहाच्या मृतदेहाला मिठी मारून जो आक्रोश केला, तो पाहून दगडही पाझरला असता. पण आता कितीही रडला, तरी स्नेहाचा फोन पुन्हा कधीच वाजणार नव्हता. ​कामाचा व्याप कितीही असू द्या, पण आपल्या जवळच्या माणसांचे फोन 'इग्नोर' करू नका. कारण तुम्हाला माहित नसतं, समोरचा व्यक्ती कोणत्या परिस्थितीतून फोन करतोय. कदाचित तो त्याचा 'शेवटचा कॉल' असू शकतो. काम पुन्हा मिळेल, पण माणसं पुन्हा मिळत नाहीत.🙏🙏 #👨‍👩‍👧‍👦माझा परिवार #😭I miss you