അംബാസഡർ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയം ഒരു ചെണ്ട കൊട്ടുന്നതുപോലെ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറിനുള്ളിൽ പടർന്ന ആ പ്രത്യേക പെർഫ്യൂം ഗന്ധം അത് വിഷ്ണുവിന്റേതായിരുന്നു.... കണ്ണാടിയിലൂടെ ഇടയ്ക്കിടെ വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ തന്നിൽ തട്ടുന്നത് അവൾ അറിയുന്നുണ്ട്. ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പുറത്തെ കാറ്റ് കാറിന്റെ ചില്ലിലൂടെ കടന്നുവന്ന് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ ഉലച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..... തന്റെ കോളേജിലെ കാര്യങ്ങൾ പോലും വിഷ്ണു അറിയുന്നു എന്ന സത്യം ഉണ്ണിമായയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി... വിനയൻ സാറിനെക്കുറിച്ച് വിഷ്ണുവിന് എങ്ങനെ അറിയാം? തമ്പ്രാൻ കുട്ടി തന്നെ രഹസ്യമായി പിന്തുടരുന്നുണ്ടോ? "എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്?" വിഷ്ണുവിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യം അവളെ ഞെട്ടിച്ചു... "ഒന്നുമില്ല... തമ്പ്രാൻ..." അവൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ എന്ന് വിളിക്കരുത് എന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വിഷ്ണു എന്ന് വിളിക്കാൻ നിനക്ക് ഇത്ര പേടിയാണോ?" വിഷ്ണു കാറിന്റെ വേഗത അല്പം കുറച്ചു. "അത്... ശീലമായിപ്പോയി. എനിക്ക് പേടിയാ..." വിഷ്ണു ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ വല്ലാത്തൊരു ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു... "പേടിക്കേണ്ട. നിന്നെ ആരും ഒന്നും ചെയ്യില്ല. വിനയൻ സാറിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ? അയാൾ അത്ര നല്ലവനല്ല. ദൂരെയുള്ള ഒരു കോളേജിൽ നിന്ന് അയാൾക്ക് സ്ഥലം മാറ്റം കിട്ടി വന്നത് എന്തിനാണെന്ന് ഞാൻ അന്വേഷിച്ചു. നീ അയാളോട് അധികം സംസാരിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട." വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ തെളിയുന്നത് വെറും അധികാരമല്ല മറിച്ച് തന്നെ ആരെങ്കിലും ഉപദ്രവിക്കുമോ എന്ന പേടിയാണെന്ന് ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. താൻ പോലുമറിയാതെ വിഷ്ണു തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനായി മാറുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.... വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴിയുടെ തുടക്കത്തിൽ വിഷ്ണു കാർ നിർത്തി... "ഇവിടുന്ന് നീ നടന്നോ. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ പ്രശ്നമാകും. നാളെ കോവിലകത്ത് വരുമ്പോൾ കാണാം." ഉണ്ണിമായ വേഗം കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. പിന്നിലേക്ക് നോക്കാതെ അവൾ ഇടവഴിയിലൂടെ നടന്നു. തന്റെ വീടിന്റെ പടിപ്പുര എത്താറായപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. പക്ഷേ വീടിന് മുന്നിലെ ആ വലിയ പ്ലാവിന്റെ മറവിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി... അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് രേവതിയായിരുന്നു.. രേവതിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവമായിരുന്നു. അവൾ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് ഉണ്ണിമായ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല... "ആഹാ... തമ്പുരാട്ടി വന്നോ... എന്തായാലും എനിക്ക് ഇവിടെ വരാനും ഇങ്ങനെ ഒരു കാഴ്ച കാണാനും പറ്റിയല്ലോ.... വിഷ്ണു ഏട്ടന്റെ കാറിൽ ഇങ്ങനെ കറങ്ങി നടക്കാൻ നിനക്ക് ഒട്ടും പേടിയില്ലേടി?" രേവതി പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു. "അത്... ഞാൻ... കോളേജിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ തമ്പ്രാൻ കണ്ടതാ..." ഉണ്ണിമായ വിക്കി. "തമ്പ്രാനോ? തമ്പ്രാൻ എന്ന് വിളിച്ചാൽ നിന്റെ ഈ ലീലാവിലാസങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോകില്ല. വിഷ്ണു ഏട്ടനെ നീ വലയിലാക്കാൻ നോക്കുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നില്ലെന്ന് കരുതണ്ട. എന്റെ അമ്മയോട് ഞാൻ ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇനി നിന്റെ അമ്മയും നീയും ഈ കോവിലകത്ത് പണിയെടുക്കില്ല." രേവതിയുടെ ആക്രോശം കേട്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മ വീടിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. മകളുടെയും രേവതിയുടെയും മുഖത്തെ ഭാവം കണ്ട് ആ അമ്മയുടെ നെഞ്ച് പടപടാ മിടിച്ചു... "എന്താ രേവതി മോളെ... എന്താ ഉണ്ടായത്?" ലക്ഷ്മിയമ്മ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു... "നിന്റെ മകളെ ഒന്ന് അടക്കി നിർത്ത് ലക്ഷ്മീ. ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ നിന്നെയും ഇവളെയും ഈ നാട്ടിൽ നിന്ന് തന്നെ ഓടിക്കേണ്ടി വരും" രേവതി ഒരു പുച്ഛത്തോടെ ഉണ്ണിമായയെ നോക്കി അവിടെ നിന്നും നടന്നു നീങ്ങി... ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഉണ്ണിമായയെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ചോദ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.. സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു... ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വിഷ്ണു നൽകിയ ആ ചെറിയ സന്തോഷം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ചാരമായി മാറിയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.... രേവതി അഹങ്കാരത്തോടെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മ തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ കാതുകളിൽ ആ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. മകൾ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ കാറിൽ വന്നുവെന്നത് അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.... "ഉണ്ണിമായേ... അകത്തേക്ക് കയറു" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറിയതും ലക്ഷ്മി കതകടച്ചു. ഉണ്ണിമായ പേടിയോടെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കൈ അവളുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് പതിഞ്ഞത്. ഉണ്ണിമായ വേദനയോടെ കവിളിൽ കൈവെച്ചു.... "നിനക്ക് എന്തിന്റെ കേടാ മോളെ? ഞാൻ നിന്നെ അത്രയ്ക്കും കഷ്ടപ്പെട്ടാണോ വളർത്തിയത്?" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് നീർത്തുള്ളികൾ പൊഴിഞ്ഞു.. "അവരൊക്കെ വലിയ തമ്പ്രാക്കന്മാരാണ്. നമ്മൾ അവരുടെ കാല് കഴുകുന്ന വെള്ളം കുടിച്ചു കഴിയേണ്ടവരാ. നീ എന്തിനാ അവരുടെ കാറിൽ കയറിയത്? നാളെ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ നിന്റെ കല്യാണം നടക്കുമോ? നമ്മുടെ ഈ കുടുംബത്തിന് എന്ത് വിലയുണ്ടാകും?" "അമ്മേ... ഞാൻ മനഃപൂർവം പോയതല്ല. തമ്പ്രാൻ കുട്ടി നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ..." ഉണ്ണിമായ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി... "അദ്ദേഹം നിർബന്ധിച്ചാലും നീ പറയണമായിരുന്നു. നിനക്ക് ലവലേശം ബുദ്ധിയില്ലേ? രേവതി മോൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? നാളെ നമ്മളെ അവർ പണിക്ക് കയറ്റില്ല. പിന്നെ നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും? നിന്റെ പഠിത്തം എങ്ങനെ നടക്കും?" ലക്ഷ്മിയമ്മ ആധി കൊണ്ട് മുറിയിൽ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു. "ഇനി നാളെ മുതൽ നീ കോവിലകത്തേക്ക് വരണ്ട. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പൊയ്ക്കോളാം." ഉണ്ണിമായ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി കതകടച്ചു. തന്റെ അമ്മ തന്നെ അടിച്ചത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ തന്നോട് കാണിക്കുന്ന ആ സ്നേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിന് ശാപമാകുകയാണോ എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു.... രേവതി നേരെ വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിയിലേക്കാണ് ചെന്നത്. വിഷ്ണു അപ്പോൾ മുറ്റത്ത് കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത് പടികൾ കയറി വരികയായിരുന്നു.... "വിഷ്ണു ഏട്ടാ... എനിക്ക് നിങ്ങളോട് കുറച്ച് സംസാരിക്കാനുണ്ട്" രേവതി പടികൾക്ക് കുറുകെ നിന്നു.... വിഷ്ണു അവളെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി. "മാറി നിൽക്ക് രേവതി. എനിക്ക് തിരക്കുണ്ട്." "തിരക്കുണ്ടല്ലേ? ആ പണിക്കാരത്തിയുടെ മകളെ കാറിൽ കൊണ്ടുവിടാൻ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു. വിഷ്ണു ഏട്ടാ നിങ്ങൾ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? കോവിലകത്തെ അന്തസ്സിന് ഒട്ടും ചേരാത്ത കാര്യങ്ങളാണല്ലോ ഇത്. നാളെ നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ അമ്മാവന്റെ തല എവിടെയിരിക്കും എന്ന് ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?" രേവതി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... "നിന്റെ ശബ്ദം ഒന്ന് താഴ്ത്ത് രേവതി" വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം തിളങ്ങി. "ഞാൻ ആരെ കൊണ്ടുവിടണം ആരെ കാണണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ നീ വളർന്നിട്ടില്ല. ഉണ്ണിമായ എന്റെ കോവിലകത്തെ കുട്ടിയാണ്. അവൾക്ക് ഒരു ആവശ്യം വന്നപ്പോൾ ഞാൻ സഹായിച്ചു. അതിൽ നിനക്ക് ഇത്ര വലിയ പ്രശ്നം എന്താ?" "ഓ... അങ്ങനെയാണോ? അവൾ നിങ്ങളുടെ ആരാണെന്ന് കൂടി ഒന്ന് പറഞ്ഞാൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു. വിഷ്ണു ഏട്ടാ ഇത് പ്രണയമാണെങ്കിൽ അതങ്ങ് മറന്നേക്ക്. ആ പണിക്കാരത്തിയുടെ മകളെ ഈ കോവിലകത്തെ മരുമകളായി അമ്മാവൻ സ്വീകരിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?" രേവതി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.... "അതൊക്കെ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചോളാം. ഇനി നീ ഉണ്ണിമായയുടെ പിന്നാലെ പോയി അവളെ ശകാരിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ രേവതി... നീ ഇവിടുത്തെ പടി ഇറങ്ങേണ്ടി വരും. ഓർമ്മിച്ചോ" വിഷ്ണു തന്റെ കൈവിരൽ ചൂണ്ടി താക്കീത് നൽകി.. വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്ക് കേട്ട് രേവതി സ്തംഭിച്ചു പോയി. തനിക്ക് വേണ്ടി വിഷ്ണു ആ പണിക്കാരത്തിയുടെ മകളെ ഇത്രയധികം പിന്താങ്ങുമെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിലെ പക ഇരട്ടിയായി.... വിഷ്ണു അകത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ രേവതി തന്റെ അമ്മ റുക്മിണിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. "അമ്മേ... വിഷ്ണു ഏട്ടൻ കൈവിട്ടു പോയി. ആ പെണ്ണിനെ ഇവിടുന്ന് അടിച്ചോടിക്കാതെ നമുക്ക് രക്ഷയില്ല." രണ്ടു വശത്തും കൊടുങ്കാറ്റ് വീശാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഉണ്ണിമായ തന്റെ വീട്ടിലും വിഷ്ണു കോവിലകത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി. എങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളിലെ ആ നൂലിഴ ബന്ധം മുറിയാതെ കിടന്നു.... തുടരും...... ✍️പ്രണയ_തൂലിക........ ❣️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ