#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _122 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤‍🔥❤‍🔥 അത് ശെരി.. എനിക്ക് തുണയായി എന്റെയമ്മ ഏല്പിച്ചു പോയിട്ട് നീയിവിടെ എന്നെ നോക്കാതെ ഒറ്റക്കിരിക്കുവാണോ..? ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ഡെവി ചെല്ലുമ്പോൾ അടുക്കള പുറത്തെ അര തിണ്ണയിലിരുന്ന് പുറത്തേക്കു നോക്കി കൊണ്ടിരുന്ന ബാല ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. നേരമിരുട്ടി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പോരാത്തതിന് ഒരു മഴക്കുള്ള കൊളുമുണ്ട്. വീശിയടിക്കുന്ന ഈറൻ കാറ്റിനു പോലും വല്ലാത്തൊരു ആർദ്ര ഭാവം. "അമ്മയില്ലാതെ ഞാനിവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നിട്ടെയില്ല ബാല.. എനിക്കെന്തോ പോലെ.. ഡെവി കൂടി അവളുടെ അരികിലെക്കിരുന്നു. പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ അത്‌ വരെയുമുണ്ടായിരുന്ന പ്രസരിപ്പവന്റെ മുഖത്തോ ചിരിയിലോ ഇല്ലായിരുന്നു. "അച്ഛൻ പോയേ പിന്നെ അമ്മക്ക്‌ ഞാനും എനിക്കമ്മയും.. അതായിരുന്നു കൊമ്പോ.. മങ്ങിയ ചിരിയോടെ തിണ്ണയിലേക്ക് കാൽ കയറ്റി വെച്ച് അവൻ ബാലക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു. ബാലയൊന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. "ഞാൻ ഒറ്റക്കാവുമെന്ന് കരുതി അമ്മയും അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കാവുമെന്ന് കരുതി ഞാനും എങ്ങും പോവില്ല.. പോയാലും ഒറ്റക്കാണെന്നുള്ള ഓർമ ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടു പേർക്കും സമാധാനം തരില്ല.. എവിടെ പോയാലും എത്ര വൈകിയാലും വീടെത്തിയാലെ ഒരു സമാധാനമുണ്ടാവൂ.. പരസ്പരം കണ്ടാലേ ഹൃദയമിടിപ്പ് നേരെയാവൂ.." നേർത്തൊരു ചിരിയോടെ പറയുന്നവൻ. ബാലയപ്പോൾ ദേവികയെ ഓർത്തു.. അതോടെ അവളുടെ ചിരി മാഞ്ഞു. അവൾക്കും അമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നു.. അച്ഛൻ നഷ്ടപ്പെടും വരെയും അമ്മയായിയുന്നു. അമ്മമാരുടെ സ്നേഹം വാത്സല്യം.. ചേർത്ത് പിടിക്കൽ ഇത് പോലുള്ള ഗുണങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നിടങ്ങോട്ട്.. അച്ഛമില്ലായ്മയിൽ കൂടുതൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആശ്വാസം പകർന്നു നൽകുന്നത്തിനു പകരം.. അമ്മ കൂടി അകന്നു പോയത് പോലായിരുന്നു. ഓർക്കുമ്പോൾ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന എത്ര എത്ര അനുഭവങ്ങൾ. ശ്രീയേട്ടൻ അങ്കിളിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതോടെ.. ആ വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തായി 'രക്ഷപ്പെട്ടു' പോയെങ്കിലും ആ വീടിനുള്ളിൽ ഒരു തടവ് പുള്ളിയെ പോലെ. താൻ. അർജുന്റെ കഴുകാൻ കണ്ണുകളെ അന്നും ഭയമായിരുന്നു. അമ്മയോട് ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം പരാതി പറഞ്ഞു..പക്ഷേ അന്ന് കേട്ടത് എന്നായാലും അവനുള്ളതാ നീ. അവനതിന്റെ കുസൃതി കാണിച്ചതാവുമെന്ന്..നീ അത് വിട്ടു കളഞ്ഞേക്കെന്ന്.. അവന്റെ ഇഷ്ടത്തിനു എതിര് നിന്നിട്ട് വെറുതെ അമ്മാവനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കരുതെന്ന്.. സ്വന്തം അഭിമാനത്തിനു പോലും വില തരാത്ത അവന്റെ കുസൃതി അത്ര വില കുറച്ച് കാണാനും കഴിഞ്ഞില്ല. പഠിച്ചിരുന്ന കോളേജിൽ പോലും അവന്റെ ശല്യം അസഹനീയം. അതിനേക്കാൾ തളർത്തിയത് അവനെ കുറിച്ച് കേട്ട നിരവധി നല്ലതല്ലാത്ത കഥകൾ. അതിന്റെ ജീവിക്കുന്ന നിരവധി തെളിവുകൾ തന്നേ നേരിൽ വന്നു കാണുന്നു.. മൊത്തത്തിൽ മരണത്തിന്റെ കാലടി കാതോർക്കാൻ മാത്രം തോന്നിയ മരവിപ്പിക്കുന്ന ദിനങ്ങൾ. അതിനിടയിൽ ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ഒരേ ഒരു ഓർമ. അവസാനപ്രതീക്ഷ. ഡേവിഡ് തരകൻ.. തന്റെ പ്രണയം.. പ്രാണൻ. അവൻ പോലുമറിയാതെ താൻ ഉള്ളിൽ കൊണ്ട് നടന്ന തീ.. പക്ഷേ.. പക്ഷേ.. പൊള്ളി പിടയുന്നത് പോലവൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അപ്പാഴാണ് ഡെവിയോട് ചേർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് അവന്റെ കയ്യിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ടാണ് താനിരിക്കുന്നതെന്ന് പോലും അവളറിഞ്ഞത്. തന്നെ നോക്കി.. അപ്പോഴും അതെ ഇരിപ്പ് തന്നെയാണ് ഡെവി. തന്റെ ഉള്ളുരുക്കങ്ങൾ അറിഞ്ഞത് പോലൊരു വിഷാദം അവന്റെ കണ്ണിലും കാണാം. "അവനെ നീ വിഷമിപ്പിക്കരുത് കേട്ടോ.. അതിനവൻ അർഹനല്ല.." പോകും മുന്നേ ശ്രീയും ജയഗോപനും മാറി മാറി ഓർമപ്പെടുത്തിയത്.. അത് മാത്രമാണ്. അവന് വേദനിക്കാതിരിക്കാൻ മാത്രം അവളൊന്നു ചിരിച്ചു കാണിച്ചെങ്കിലും കണ്ണ് നിറഞ്ഞിട്ട് അതൊരു ദയനീയ പരാജയമായി മാറി. തന്നിൽ അമർത്തി പിടിച്ച കൈകൾ എടുത്തു മാറ്റി ഡെവിയതിൽ മൃദുവായി ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു. അതോടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടവൾ വിങ്ങി കരഞ്ഞു.. അവളെക്കാൾ ശബ്ദത്തിൽ പെയ്തിറങ്ങിയ മഴയിലേക്ക് ഡെവി തന്റെ കൈക്ക് മുകളിലായി ബാലയുടെ കൈകൾ കൂടി ചേർത്ത് വെച്ച് കൊണ്ടാ വെള്ളതുള്ളികളിൽ അവളുടെ ഉള്ളം തണുപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിൻവലിക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ ബാലയും അവന്റെയാ കരുതലിന്റെ ചൂടിൽ സങ്കടം മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലെങ്കിൽ കൂടിയും വിരൽ കോർത്തു പിടിച്ചും കയ്യിൽ പതിയെ തലോടിയും ഡെവി അവൾക്കുള്ളിലെ തീ അണക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. മഴയും ഡെവിയുടെ കൂടെ കട്ടക്ക് നിൽക്കും പോലെ.. ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതിന് തുല്യം ഇടിച്ചു കുത്തി പെയ്യുന്നുണ്ട്. കുളിര് കൊണ്ടൊന്നു വിറച്ചു പോയവളെ ഡെവി വലിച്ചു നീക്കി തനിക്കരികിലേക്കിരുത്തി. ബാലയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നേരെയാവും വരെയും ഡെവിയും മഴയും അവൾക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. മഴ തോർന്നപ്പോഴേക്കും കറന്റും പോയി. അതോടെ ബാല കൂടുതൽ ഡെവിയുടെ നെഞ്ചിൽ ചേർന്നു. "ഇരുട്ട് പേടിയാണോ ബാല.." തൊട്ടരികിൽ.. അവന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ചോദ്യം. "ഇരുട്ടല്ല.. ഇരുട്ടിൽ രൂപം മാറുന്നൊരു പിശാചിനെ എനിക്ക് ഭയമായിരുന്നു. എന്റെ ആ ഭയമായിരുന്നു അവന്റെ ലഹരി.. ഭയപ്പെടേണ്ട എന്നൊന്ന് പറയാൻ എന്റെ കൂടെ.. ആരും ആരും ഇല്ലായിരുന്നു.. ഭയപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് എല്ലാരും എന്തൊക്കെയോ എന്നെ കൊണ്ട് നേടി എടുത്തു.. എന്റെ.. എന്റെമ്മ പോലും.അങ്ങനെ.. ഇരുട്ടിൽ രൂപം മാറുന്ന ആ പിശാചിനെ പേടിച്ചു കൊണ്ടെത്ര നാൾ.. അവൻ.. അവനെന്റെ ഹൃദയവും ശരീരവും ഒപ്പം മലിനപ്പെടുത്തി.. മരിക്കാൻ പോലും വിടാതെ അവനെന്നെ... ഞാൻ മരിച്ച.. ആ കുറ്റം ഡെവിച്ചായന്റെ തലയിൽ കെട്ടി വെച്ചിട്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു പോകുമെന്ന് പറഞ്ഞു ഭയപ്പെടുത്തി കൊണ്ടെന്നെ എന്തെല്ലാം ചെയ്യിപ്പിച്ചു.. ചെയ്തു.. എനിക്കൊർക്കാൻ വയ്യ.. വയ്യ.." അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമൊളിപ്പിച്ചു കൊണ്ടവൾ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. ആ ഇരുട്ടിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞോലിച്ചതിനും.. ഹൃദയം നുറുങ്ങി നൂറായിരം കഷ്ണങ്ങളായി ചിതറി തെറിച്ചതിനും ദൈവം മാത്രമായിരുന്നു സാക്ഷി.. "ഇനി.. ഇനി പേടിക്കേണ്ട ട്ടൊ.. ഇനിയാരും എന്റെ ബാലയെ ഭയപ്പെടുത്തില്ല.. ഭയപ്പെടുത്തി ഒന്നും നേടില്ല.. എന്റെ ജീവനുണ്ടെങ്കിൽ ഞാനതിനു സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ല.. ഞാനുണ്ടാകും.. ഞാനുണ്ടാകും. ഇനിയെന്നും.. പേടിക്കേണ്ട കേട്ടോ.." ഇടറി കൊണ്ടവൻ അവളെ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.. "ഇരുട്ടിനെ എനിക്കും ഭയമായിരുന്നു ബാല.. പകലൊക്കെ എന്നേ വെറുതെ വിട്ടിട്ട്.. രാത്രിയിൽ കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടെന്റെ ഹൃദയം പിന്നി പറിക്കാനൊരു പെണ്ണ് വരും. ഇരുട്ടിൽ. എനിക്ക്.. എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഇഷ്ടമാണെന്നും നിങ്ങളില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ വയ്യെന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ എന്നെയൊരു എരി തീയിലേക്ക് തള്ളിയിടും.. അവിടെ കിടന്നു ഞാൻ പൊള്ളി പിടഞ്ഞു നിശബ്ദമായി കരയുന്നതിനൊപ്പം എന്നേക്കാൾ എന്റെ വേദന സ്വയം സഹിച്ചു കൊണ്ടവളും കരയും.. അങ്ങനെ എത്രയോ രാത്രിയിൽ.. അവളും ഞാനും ഇരുട്ടും.. എന്റെ വേദന ഓർത്തല്ല.. അവളോട് നീതി കാണിക്കാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്തു കൊണ്ട്.. അവളെ കൂടെ കൂട്ടാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് കൊണ്ട്.. ആ കണ്ണ് നീരിന് ഞാൻ കൂടി കാരണമാണല്ലോ എന്നോർത്ത് കൊണ്ട് ആ ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ.. നിന്റെ കണ്ണുനീർ കാണാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ട് ഇരുട്ടിനെ എനിക്കും ഭയമായിരുന്നു ബാല.. ഇരുട്ടിനെ ഞാനും വെറുത്തു പോയിരുന്നു.." "നീ കൂടെ വേണമുള്ളത് .. എന്റെ വെറുമൊരു ആഗ്രഹമോ ആവിശ്യമോ മാത്രമല്ലെന്റെ ബാല.. അത്.. അതൊരു കൊതിയാണ്. ആഴവും ഓളവും ഒരുപാടുള്ള കൊതിയുടെ ആ ചുഴിയിൽ ഞാനിങ്ങനെ.. ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുകയാണ്.. കൂടെ ഉണ്ടാവണം.. നിന്റെ സാന്നിധ്യം വേണം. ചേർത്തിങ്ങനെ ഹൃദയനോവ് ഉരുകി തീരുവോളം ഒന്നിച്ചിരിക്കണം.. അത്രയൊക്കെയേ വേണ്ടൂ.. അത് മതിയാവും നിന്റെ ഡെവിച്ചായന് സന്തോഷമാവാൻ..കേട്ടോ.." എത്രയൊക്കെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിട്ടും.. മതി വരാത്ത പോലെ ഇറുകെ അവളെ നെഞ്ചിൽ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി ആ നെറുകയിൽ കണക്കില്ലാത്തത്രേം ഉമ്മ വെച്ച് കൊണ്ടവനും കരഞ്ഞോഴിഞ്ഞു.. ഒരുപാട് നാളത്തെ ഉള്ളു പൊള്ളിച്ച സങ്കടം.. ❤‍🔥❤‍🔥 ബാലയുടെ സങ്കടം മാറിയിട്ടില്ല ശ്രീയേട്ടാ.. " ശ്രീയുടെ നെഞ്ചിൽ ചേർന്നു കിടക്കുന്നയതിനിടെ അച്ചു പറഞ്ഞു.. അത്രയും പെട്ടന്ന് മാറുന്ന സങ്കടമല്ലല്ലോ അച്ചു അവൾക്ക്.. പക്ഷേ ഡെവിയുണ്ടല്ലോ.. " ശ്രീക്ക് ആശ്വാസമാണ്. സത്യമാണ്.. അത്രയും പെട്ടന്ന് ഉണങ്ങി പോകുന്നൊരു മുറിവല്ല അവളുടെ മനസ്സിൽ.. സുനിലിന്റെ കൂടെ ഒരു സെക്കന്റ് പോലും ഭാര്യയാണെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ചേർന്ന് നിന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ കൂടിയും ശ്രീയേട്ടനെ ഓർക്കുമ്പോൾ.. എന്നെങ്കിലും ആ മുന്നിൽ ചെന്നു നിൽക്കേണ്ട ഒരു സാഹചര്യം വന്നാൽ.. ആ നിമിഷത്തെ ആയിരുന്നു ഏറ്റവും ഭയന്നത്.. വെറുത്തത്. ആ അവസ്ഥ തനിക്കാരും പറഞ്ഞു തന്നിട്ട് വേണ്ട.. അനുഭവങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊള്ളി തീർത്തതാണത്.. ഡെവിക്ക് പറ്റും അവളെ തിരികെ കൊണ്ട് വരാൻ. പക്ഷേ.. അവനതിൽ വിജയിച്ചു വരുവോളം ആ പെണ്ണെത്ര വേദനകളെ സഹിക്കേണ്ടി വരും.. അച്ചുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. "അവൻ നോക്കി കൊള്ളും അച്ചുവേ.. നീ വെറുതെ സങ്കടപ്പെടല്ലേ.." ശ്രീയുടെ പിടി മുറുകിയപ്പോഴാണ് അവൻ തന്റെ നേരെ നോക്കി കിടപ്പായിരുന്നു എന്നവൾ അറിഞ്ഞതും.. ബെഡ് ഷീറ്റ് വലിച്ചു കൊണ്ടവൾ മുഖം തുടച്ചു.. അഴിഞ്ഞുലഞ മുടി കെട്ടി കൊണ്ടവൾ അതെ ബെഡ് ഷീറ്റ് ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. "നീ എവിടെ പോകുവാ.." "എവിടേം പോണില്ല.. ജനൽ അടച്ചിട്ട് വരാം.. മഴ കൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു വല്ലാത്ത തണുപ്പ്.." അച്ചു പറയുമ്പോൾ ശ്രീയുടെ മുഖത്തൊരു കള്ളചിരിയുണ്ട്. അതങ്ങനെ കിടക്കട്ടെ അച്ചുവേ.. മഴ.. തണുപ്പ്.. അരികിലെന്റെ പെണ്ണ്.. ആഹാ അന്തസ്.. " അവനവളെ വീണ്ടും പിടിച്ചു വലിച്ചു നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത. "അന്തസ്സൊക്ക അവിടെ നിന്നോട്ടെ.. ഇന്നെന്റെ ചെക്കന്റെ ക്വാട്ട കഴിഞ്ഞു.. അത് കൊണ്ട് നന്ദി നമസ്കാരം.." അവളവന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും കുതറി മാറി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ശേ.. എന്തോന്നെടി.. നീ എന്റെ സ്നേഹമൊക്കെ ഇങ്ങനെ റേഷൻ കണക്ക് വെക്കാതെ.. എനിക്കപ്പോ സ്നേഹിക്കാൻ തോന്നുന്നോ അപ്പൊ ഞാൻ സ്നേഹിക്കും.. അതിൽ നോ കോമ്പ്രമൈസ്.." അവനൊന്നു കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചു.. അച്ചു മാറും മുന്നേ ശ്രീ അവളെ പിടിച്ചോതുക്കി.. "മടുത്തോ നീ.." ആർദ്ര മായി.. പാറി കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകളെ ഒതുക്കി കൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു. ആ കണ്ണിൽ ജ്വലിക്കുന്ന സ്നേഹം.. പ്രണയം.. പിന്നെയും വേറെ എന്തൊക്കെയോ ഭാവങ്ങൾ.. അച്ചു അവന്റെ രണ്ടു കവിളിലും കൈ ചേർത്ത് വെച്ച് കൊണ്ട് ആ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുണ്ട് ചേർത്തു.. ❤‍🔥❤‍🔥 വീടിന്റെ അടുത്തേക്ക് അടുക്കുന്തോറും വൈഗക്കും അർജുനും ഒരുപോലെ അസ്വസ്ഥതയാണ് തോന്നിയത്. തങ്കമണി അപ്പോഴും സംഭവിച്ചതൊന്നും അംഗീകരിക്കാൻ മടി കാണിക്കുന്ന മനസ്സിനോടുള്ള അങ്കത്തിലാണ്. യാതൊന്നിനോടും പ്രതികരണമില്ലാത്തത് പോലൊരു നിസ്സഹകരണം. വൈഗ ഏറെ മടുത്തു പോയതും അവരെ കൊണ്ടാണ്. അർജുൻ കിടന്ന കിടപ്പിൽ.. തങ്ക മണി അവനെക്കാൾ അവശതയിൽ.. ഇനിയെന്ത് എന്നത് അവൾക്ക് മുന്നിലൊരു ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യം. വാ പിളർന്നു കൊണ്ടവളെ ഒന്നായി വിഴുങ്ങി കളയാൻ മാത്രം വലുപ്പമുള്ളൊരു ചോദ്യം. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും വീട്ടിലേക്ക് മാറുന്നു എന്നത് മാത്രമേ ഈ ഡിസ്ചാർജ് കൊണ്ട് നടക്കുന്നോള്ളൂ. അല്ലാത്തതെല്ലാം മാറ്റമില്ലാതെ അത് പോലെ തന്നെ തുടരും. അതിനേക്കാൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്, ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും നേഴ്‌സുമാർ സഹായിക്കുമായിരുന്നു അർജുനെ പിടിക്കാനും മറ്റും. ഇനിയിപ്പോൾ അതുമില്ല. ഒരു ജോലിക്കാരിയെ വെക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചൊന്നും ആലോചിച്ചു നോക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത സാഹചര്യമാണിപ്പോ.. കയ്യിൽ അവശേഷിക്കുന്ന കാശ്. അത് വളരെ ചെറുതാണ്. തമ്പിയുടെ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും അവർ കൃതമായി അറിയുന്നില്ല. അങ്ങോട്ട്‌ പോയി അന്വേഷണം നടത്താൻ പറ്റിയ സാഹചര്യവുമല്ല. അർജുനെയും തങ്കമണിയെയും ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ട് പോകാൻ വയ്യ. ഇനിയിപ്പോ റിസ്ക് എടുത്തു പോയാലും ഒന്നു കാണാൻ പോലും പറ്റില്ല. അവിടെ നിന്നിറങ്ങിയാലും നേരെ ജയിലോട്ട് തന്നെയാവും കൊണ്ട് പോകുന്നത്. മൊത്തത്തിൽ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നത് വലിയയൊരു ശൂന്യത മാത്രമാണ്. മുന്നോട്ടു ജീവിക്കാൻ ഇനിയൊരു ജോലി വേണ്ടി വന്നേക്കും. അച്ഛന്റെ പണത്തിന്റെ ബലത്തിൽ ഇത് വരെയും ജീവിതം ആഘോഷമാക്കിയത് പോലാവില്ല ഇനിയങ്ങോട്ട്. അച്ഛനും പണവും ഒരുമിച്ചാണ് നഷ്ടം വന്നിരിക്കുന്നത്. കഷ്ടപ്പെടും വല്ലാതെ.. പ്രതിസന്ധികൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിലേറെ കാണും.. അലസത കാണിച്ചിട്ട്.. പണത്തിന്റെ കൊഴുപ്പിൽ പൂർത്തിയാക്കാതെ പോയ കോഴ്സിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്സ്.അത് കൊണ്ടൊന്നും യാതൊരു കാര്യവുമുണ്ടാവില്ല. അന്നൊന്നും സ്വപ്നത്തിൽ പോലുമില്ല ഇങ്ങനൊരു അവസ്ഥ വരുമെന്നുള്ളത്. വീട്ടിലേക്കെത്തി ആ ഗേറ്റിങ്ങൽ വണ്ടി നിന്നിട്ടും എന്ത് വേണമെന്നും എങ്ങനെ വേണമെന്നും വൈഗക്കു മുന്നിലൊരു വഴിയും തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല.. തുടരും.. മറ്റുള്ളവരെ പിറകെ നടന്നിട്ട് ദ്രോഹിച്ചു രസിക്കുന്നത് പോലെ അത്ര സിമ്പിളല്ല അധ്വാനിച്ചു ജീവിക്കുന്നതെന്ന് വൈഗ മോള് അറിയണ്ടേ.. വേണ്ടേ.. നിങ്ങള് പറ... ശ്രീയെയും അച്ചുവിനെയും മനഃപൂർവം സ്‌പേസ് കൊടുക്കാതെ വിടുകയല്ല കേട്ടോ.. അവരായിരുന്നു കഥയിൽ കൂടുതലും. ഇനിയിപ്പോ അവരൊന്നു റസ്റ്റ്‌ എടുക്കട്ടെ.. ബാക്കി ഉള്ളവർക്കും സ്‌പേസ് വേണമല്ലോ.. 😁 ഇഷ്ടമായെന്ന് കരുതുന്നു. റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif🥰 #📔 കഥ