#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 The Satanic Ring ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… പ്ലസ് ടു പഠിക്കുന്ന കാലം. ഓണത്തിന് മാമന്റെ വീട്ടിൽ വെച്ചാണ് ജിതിൻ ആദ്യമായി ആ ലോക്കറ്റ് കാണുന്നത്. ടിവി സ്റ്റാൻഡിന്റെ മൂലയിൽ പൊടിപിടിച്ചു കിടന്നിരുന്ന ആ ലോക്കറ്റിന് ഒരു പ്രത്യേക ആകർഷണമുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ ലോക്കറ്റുകളിൽ കാണുന്ന ദൈവചിത്രങ്ങളോ രൂപങ്ങളോ അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, വല്ലാത്തൊരു ജ്യാമിതീയ രൂപവും അതിന്റെ നടുവിൽ ഒരു കണ്ണ് പോലെയുള്ള അടയാളവും. അത് കയ്യിലെടുത്തപ്പോൾ തന്നെ ഒരു തരം തണുപ്പ് ഉള്ളംകൈയിലൂടെ പടരുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. "ഇത് നിനക്ക് വേണോ?" മാമന്റെ മകൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ കൗതുകം കൊണ്ട് ജിതിൻ അതെ എന്ന് തലയാട്ടി. പക്ഷേ അവൻ നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പ് അന്ന് മനസ്സിലായില്ല. "ഇത് നിന്നെ വിട്ടു പോകില്ലടാ... എത്ര കിലോമീറ്റർ ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞാലും ഇത് നിന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ തിരിച്ചെത്തും. എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് എത്രയോ വട്ടം പോയതാ, പക്ഷേ ആരോ കൊണ്ടെത്തിക്കും." മാമന്റെ മകൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ജിതിൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരി അധികം നീണ്ടുനിന്നില്ല. വീട്ടിലെത്തിയ ജിതിൻ അതൊരു ചെയിനിൽ കോർത്ത് വിരലിൽ ചുറ്റി ഒരു മോതിരം പോലെയാക്കി. അന്ന് രാത്രിയാണ് ആദ്യത്തെ അനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നത്. ഉറക്കത്തിൽ ആരോ തന്റെ വിരലിൽ മുറുക്കി പിടിക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. ഞെട്ടി ഉണർന്നപ്പോൾ അവന്റെ ഇടതുകൈ വിരൽ പൂർണ്ണമായും നീലനിറമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ചോരയോടാത്തത് പോലെ ആ വിരൽ മരവിച്ച് ഐസ് കട്ട പോലെ തണുത്തിരുന്നു. ഭയന്നുപോയ അവൻ ഉടനെ അത് ഊരിമാറ്റി. അതോടെ ആശ്വാസമായി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പറമ്പിലെ കാടുപിടിച്ച ഭാഗത്തേക്ക് ജിതിൻ അത് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. "ഇനി ഈ ശല്യം ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ" എന്ന് കരുതിയിരുന്ന അവന്റെ അടുത്തേക്ക് അമ്മ നടന്നു വന്നു. കയ്യിൽ ചെളി പുരണ്ട ആ ലോക്കറ്റ്! "ഇത് നിന്റെയല്ലേ? വീടിന്റെ പുറകുവശത്ത് കിടന്നു കിട്ടി." ആ നിമിഷം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. അവൻ എറിഞ്ഞത് വീടിന്റെ മുൻഭാഗത്തായിരുന്നു. അത് എങ്ങനെ പുറകുവശത്ത് എത്തി? പിറ്റേന്ന് സ്കൂളിൽ പോയപ്പോൾ ജിതിൻ തന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളായ കൃഷ്ണകുമാറിനോടും ജോണിക്കുട്ടിയോടും ഈ വിവരം പറഞ്ഞു. ലോക്കറ്റ് കണ്ടതും അവർ ഞെട്ടിപ്പോയി. "അളിയാ... ഇത് ആന്റിക്രിസ്റ്റിന്റെ ചിഹ്നമാണ്. Ring of Satan! ഇത് സാത്താൻ സേവകർ ഉപയോഗിക്കുന്ന സാധനമാണ്. ഉടനെ ഇത് നശിപ്പിക്കണം," അവർ പേടിയോടെ പറഞ്ഞു. സത്യത്തിൽ അപ്പോഴാണ് ഇത്തരം കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം ജിതിൻ തിരിച്ചറിയുന്നത്. ജിതിൻ അത് സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ ഏറ്റവും ദൂരെയുള്ള ഒരു പൊന്തക്കാട്ടിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. പക്ഷേ അല്പസമയത്തിനകം ക്ലാസ്സിലെ മറ്റൊരു പയ്യൻ ഓടിവന്നു. "എടാ നിന്റെ മോതിരം ദാ അവിടെ വീണുകിടക്കുന്നു, സൂക്ഷിക്കണ്ടേ?" എന്റെ തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ ജിതിന് തോന്നി. അത് ഒരു ശാപമായി അവനെ പിൻതുടരുകയായിരുന്നു. പിന്നീട് കൃഷ്ണകുമാർ ആണ് ആ ലോക്കറ്റിൽ കണ്ണുവെച്ചത്. "എനിക്ക് ഇതിലൊന്നും വിശ്വാസമില്ല, എനിക്ക് തരുമോ?" എന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു. ജിതിൻ ആദ്യം തടഞ്ഞെങ്കിലും കൃഷ്ണകുമാർ അത് ബാഗിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. പക്ഷേ അടുത്ത ദിവസം കൃഷ്ണകുമാർ ക്ലാസ്സിൽ വന്നില്ല. മൂന്നാം ദിവസം അവൻ വന്നത് ദേഹമാകെ പരിക്കേറ്റ നിലയിലാണ്. ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി അവന് അപകടങ്ങൾ സംഭവിക്കാൻ തുടങ്ങി. സൈക്കിളിൽ നിന്ന് വീഴുക, വണ്ടി തട്ടുക അങ്ങനെ മാരകമായ പരിക്കുകൾ. അവൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ജിതിന്റെ അടുത്ത് വന്നു. "അളിയാ... ഞാൻ നിന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഇത് മോഷ്ടിച്ചതാണ്. അന്നുമുതൽ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. ആരോ എന്റെ മുറിയിൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു. ഇത് നീ തന്നെ തിരികെ എടുക്കണം." ജോണിക്കുട്ടിയാണ് ഒടുവിൽ ഒരു വഴി പറഞ്ഞത്. "നമുക്കിത് ആരും പോകാത്ത ആ പഴയ പറമ്പിലെ പൊട്ടക്കിണറ്റിൽ ഇടാം." മരണഭയത്തോടെ മൂവരും കൂടി ആ വിജനമായ പറമ്പിലെ പഴയ കിണറിന് അരികിലെത്തി. ആ കിണറിന് അസാധാരണമായ ഒരു ഇരുട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ജിതിൻ ആ ലോക്കറ്റ് ആഴങ്ങളിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. താഴെ വെള്ളത്തിൽ വീണപ്പോൾ ഉണ്ടായ ശബ്ദം സാധാരണ ഒരു കല്ല് വീഴുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ലോഹഗർജ്ജനം പോലെയായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആ വഴി കടന്നുപോയ അവർ കണ്ട കാഴ്ച ഇന്നും അവരുടെ ഉറക്കം കെടുത്താറുണ്ട്. ആഴമേറിയ ആ കിണർ പൂർണ്ണമായും ഇടിഞ്ഞുതാഴ്ന്നിരിക്കുന്നു! ചുറ്റുമുള്ള മണ്ണ് അപ്പാടെ കിണറിലേക്ക് ഇടിഞ്ഞു വീണ് ആ പ്രദേശം നിരപ്പായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ചെറിയ ലോക്കറ്റിന് എങ്ങനെ ഒരു കിണർ ഇടിച്ച് താഴ്ത്താൻ കഴിയും? എന്നാൽ ആ അധ്യായം അവിടെ അവസാനിച്ചുവെന്ന് അവർ കരുതി. ……. പതിനൊന്ന് വർഷങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം പോലെ കടന്നുപോയി. ജിതിൻ ഇന്ന് ഒരു വലിയ കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനിയിലെ സീനിയർ പ്രൊജക്റ്റ് മാനേജറാണ്. കൃഷ്ണകുമാർ സ്വന്തമായി ഒരു ബിസിനസ് നടത്തുന്നു, ജോണിക്കുട്ടി ഒരു പ്രമുഖ കോളേജിൽ പ്രൊഫസറുമാണ്. ആ പഴയ ഓണക്കാലത്തെ ലോക്കറ്റും ഇടിഞ്ഞുതാഴ്ന്ന പൊട്ടക്കിണറും അവരുടെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഏതാണ്ട് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, മാഞ്ഞുവെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു പ്രദേശത്ത് പുതിയൊരു ആഡംബര ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയം പണിയാനുള്ള ചുമതല ജിതിനാണ് ലഭിച്ചത്. ആ സ്ഥലം കാണാൻ പോയ ജിതിൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവർ ആ ലോക്കറ്റ് ഉപേക്ഷിച്ച അതേ പഴയ പറമ്പായിരുന്നു! കാടുപിടിച്ചു കിടന്ന ആ സ്ഥലം ഇപ്പോൾ വലിയ മതിലുകൾ കെട്ടി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. പഴയ പൊട്ടക്കിണർ ഇടിഞ്ഞുതാഴ്ന്ന ആ പ്രദേശം ഇപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ കുഴി പോലെ മാത്രം കാണാം. "ജിതിൻ, നമുക്ക് ഇവിടെ പില്ലറുകൾ അടിച്ചു തുടങ്ങണം. ഭൂമിക്ക് അടിയിൽ ഉറപ്പില്ലാത്ത മണ്ണാണ്," അവിടുത്തെ എൻജിനീയർ പറഞ്ഞു. ജെസിബി ഉപയോഗിച്ച് മണ്ണ് മാറ്റാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ ജിതിൻ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. ആ പഴയ തണുപ്പ് കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. പെട്ടെന്ന് താഴെ മണ്ണ് മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന തൊഴിലാളികൾ ഒച്ചവെച്ചു. ജിതിൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. മണ്ണുമാറ്റിയപ്പോൾ താഴെ തെളിഞ്ഞു വന്നത് പഴയ പൊട്ടക്കിണറിന്റെ കരിങ്കല്ല് പാളികളാണ്. അതിനിടയിൽ, ഒരു ചെളിക്കൂമ്പാരത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് എന്തോ ഒന്ന് തിളങ്ങി. ജിതിൻ അറിയാതെ കൈ നീട്ടി അത് എടുത്തു. അവന്റെ വിരലുകൾ മരവിച്ചുപോയി. അത് ആ ലോക്കറ്റായിരുന്നു! പതിനൊന്ന് വർഷം മണ്ണിൽ കിടന്നിട്ടും അതിന്റെ നീലക്കല്ലിന് ഒരു മങ്ങലുമില്ല. ആ സാത്താനിക് നക്ഷത്രം അവനെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ……. ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ജിതിൻ തന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചു. കൃഷ്ണകുമാറും ജോണിക്കുട്ടിയും മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ സൈറ്റിലെത്തി. ലോക്കറ്റ് കണ്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണകുമാറിന്റെ മുഖത്തെ ചോര വാർന്നുപോയി. പണ്ട് വീണു പരിക്കേറ്റ അവന്റെ കാലിലെ തഴമ്പുകൾ നീറാൻ തുടങ്ങി. "ജിതിൻ, ഇത് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഭൂമി ഇതിനെ തിരികെ തന്നിരിക്കുന്നു. ഇത് ആ കിണറ്റിൽ ഇട്ടപ്പോൾ ആ കിണർ ഇടിഞ്ഞുതാഴ്ന്നത് നമ്മൾ കണ്ടതല്ലേ? എന്നിട്ടും ഇത്..." കൃഷ്ണകുമാർ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. ജോണിക്കുട്ടി ആ ലോക്കറ്റ് പരിശോധിച്ചു. "ജിതിൻ, ഇതിന് ഒരു തരി പോലും മാറ്റമില്ല. ഇതിനുള്ളിൽ അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് വെറുമൊരു ലോഹമല്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ അന്ധകാരമാണ്. ഇതിനെ ഇനിയും എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. ഇത് നമ്മളെ തേടി എത്തും." അന്ന് രാത്രി ജിതിൻ ആ ലോക്കറ്റ് തന്റെ സൈറ്റ് ഓഫീസിലെ ലോക്കറിനുള്ളിൽ വെച്ചു. പക്ഷേ അന്ന് രാത്രി അവൻ കണ്ടത് ഭീകരമായ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു. ഉറക്കത്തിൽ ആരോ അവന്റെ കഴുത്തിന് പിടിച്ചു മുറുക്കുന്നു. ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞ ജിതിൻ ഉണർന്നപ്പോൾ അവന്റെ ഇടതുകൈ വിരൽ പൂർണ്ണമായും കറുത്തിരിക്കുന്നു! രക്തയോട്ടം പൂർണ്ണമായും നിലച്ച അവസ്ഥ. ഐസ് കട്ടയേക്കാൾ തണുപ്പ് അവന്റെ വിരലിലൂടെ ശരീരമാകെ വ്യാപിച്ചു. അതേസമയം, തന്റെ വീട്ടിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന കൃഷ്ണകുമാറിന് വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടി ഉണർന്നു. അവന്റെ വീടിന്റെ ജനൽ ചില്ലുകൾ തനിയെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിൽ ആരോ തന്റെ മുറിയിൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. അവൻ ഉടനെ ജിതിനെ വിളിച്ചു. "എടാ... അത് തിരിച്ചുവന്നു. ആ ലോക്കറ്റ് എന്റെ വീടിന്റെ വാതിലിൽ ആരോ കൊണ്ടിട്ടേക്കുന്നു!" ജിതിൻ ഓഫീസിലെ ലോക്കർ തുറന്നു നോക്കി. അത് ശൂന്യമായിരുന്നു! ലോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ആ ശപിക്കപ്പെട്ട വസ്തു ദൂരങ്ങൾ താണ്ടി കൃഷ്ണകുമാറിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. ……. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മൂവരും വീണ്ടും ആ പഴയ പറമ്പിൽ ഒത്തുകൂടി. ഫ്ലാറ്റിന്റെ പണി തടസ്സപ്പെട്ടിരുന്നു. പൈലിംഗ് നടത്തുന്ന മെഷീനുകൾ അകാരണമായി കേടാകുന്നു, തൊഴിലാളികൾക്ക് അപകടങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു. ആ ലോക്കറ്റ് തിരികെ വന്നത് മുതൽ ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ മൂകതയിലായിരുന്നു. "നമുക്കിത് ദഹിപ്പിക്കാം," കൃഷ്ണകുമാർ പറഞ്ഞു. അവർ ആ ലോക്കറ്റ് ഒരു വലിയ തീയിലിട്ടു. മണിക്കൂറുകളോളം അത് തീയിൽ കിടന്നു. പക്ഷേ, ആ തീ അണഞ്ഞപ്പോൾ ചാരം വകഞ്ഞു മാറ്റിയ ജോണിക്കുട്ടി കണ്ടത് തിളക്കം തെല്ലും കുറയാത്ത ആ നീലക്കല്ലാണ്. ചൂട് പോലും ആ ലോക്കറ്റിനെ ഏശിയിട്ടില്ല! "ജിതിൻ, ഇത് ലൗകികമായ ഒരു വസ്തുവല്ല," ജോണിക്കുട്ടി പറഞ്ഞു. "ഇതിനെ നശിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല. പക്ഷേ ഇതിനെ എന്നെന്നേക്കുമായി തടവിലാക്കാൻ കഴിയും." അവർ പുതിയൊരു പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കി. ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വലിയ കോൺക്രീറ്റ് പില്ലർ പണിയുന്ന കുഴിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവർ ആ ലോക്കറ്റ് കൊണ്ടുപോയി. ജിതിൻ ആ കുഴിക്കുള്ളിൽ ആ ലോക്കറ്റ് വെച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന ജോണിക്കുട്ടി കൊണ്ടുവന്നവിശുദ്ധമായ ചില വസ്തുക്കളും അതിനോടൊപ്പം ചേർത്തു. പിന്നീട് ടൺ കണക്കിന് കോൺക്രീറ്റ് ആ കുഴിയിലേക്ക് ഒഴുക്കി. ആ ലോക്കറ്റ് ആ സിമന്റിനടിയിൽ പെട്ടുപോയി. മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ കോൺക്രീറ്റ് ഉറച്ചു. അതിനു മുകളിൽ വലിയൊരു ഇരുമ്പ് തൂൺ ഉയർന്നു. "ഇനി ഇത് പുറത്തു വരില്ല," ജിതിൻ ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. ……. മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിന്റെ പണി പൂർത്തിയായി. ആളുകൾ അവിടെ താമസിക്കാൻ വന്നു. പക്ഷേ, ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബേസ്‌മെന്റിൽ പോകുന്നവർക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക അനുഭവം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അകാരണമായ ഒരു തണുപ്പ് അവിടെ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും. കാറുകളുടെ സെൻസറുകൾ തനിയെ പ്രവർത്തിക്കും. ചില രാത്രികളിൽ, ആ വലിയ കോൺക്രീറ്റ് തൂണിനുള്ളിൽ നിന്ന് ആരോ കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് കൊട്ടുന്നത് പോലെ ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കാമെന്ന് അവിടുത്തെ സെക്യൂരിറ്റിക്കാർ പറയുന്നു. ജിതിൻ ഇന്നും ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ അരികിലൂടെ പോകുമ്പോൾ അവന്റെ ഇടതുകൈ വിരലിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ വേദന അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. കോൺക്രീറ്റിന്റെ പടുകൂറ്റൻ പാളികൾക്കും ടൺ കണക്കിന് ഭാരത്തിനും താഴെ ആ നീലക്കല്ല് ഇപ്പോഴും തിളങ്ങുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് അവനറിയാം. അത് നശിച്ചിട്ടില്ല, മറിച്ച് മറ്റൊരു അവസരത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഭൂമിക്ക് ആ ലോക്കറ്റിനെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ല. മനുഷ്യർക്ക് അതിനെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇന്നും ആ വഴിയിലൂടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടിപ്പോകുന്ന പ്ലസ് ടു കുട്ടികളെ കാണുമ്പോൾ ജിതിൻ അറിയാതെ പ്രാർത്ഥിക്കും, "ഇനി ആരുടെയെങ്കിലും മുന്നിൽ അത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ..." ...... ചില വസ്തുക്കൾ ഒരിക്കലും നശിപ്പിക്കാനാവില്ല, അവ കാത്തിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്യും.