गढीवरून... ते पंचकोनी कुटुंब होते. आई-वडील, नवरा बायको आणि मुलगी. सदाशिव पेठी. वडील एल.आय.सी. तून निवृत्त झालेले. आई मुख्याध्यापिका म्हणून निवृत्त झालेली. तो बॅंकेत. सून गृहिणी. सगळे कसे छान छान.. सुबक सुबक. आई वडील अतिशय समजदार, शांत, सरळमार्गी, जगाचे छक्केपंजे न बघितलेले. तो देखील परिटघडीचा. आखीव रेखीव, शांत, सुस्वभावी, मोजकेच बोलणारा, नाकासमोर चालणारा... कोणाच्या अध्यात ना मध्यात. भेदरट, घाबरट.. वरणभात, तुंप, भाजी, चटणी कोशिंबीर. ती.. म्हणजे सूनदेखील शुद्ध, सात्विक, तुपाळ, गोरीपान, घार्या डोळ्यांची, सडसडीत, फडफडीत, चटपटीत, नाजूक.. चवळीच्या शेंगेसारखी. म्हटली तर सुंदर, म्हटली तर मादक. पण त्या सौंदर्यात पावित्र्यच जास्त. असा सगळा दहा ते पाच संसार . रविवारी नाटक, गजरा, तो झब्बा कुर्ता-शाॅल. आणि मग आयुष्यातील सर्वात मोठ्ठी मज्जा म्हणजे रविवारी रात्री बाहेर पावभाजी. पावभाजी खाऊन झाल्यावर, " धम्माल केली ना आज आपण. " या सर्वात.. सून म्हणजे घराचा दागिना होती. सासू सासरे, नवरा बायको आणि मुलगी सर्वांचे सगळे करणारी.. संसारासाठी झटणारी... आपले अस्तित्व विसरून जाणारी. असे सगळे गोळीबंद आयुष्य. बंदिस्त. उदारमतवादी, टू बीएचके कुटुंब. अगदी हेवा वाटावा असं.. गुडीगुडी. यथावकाश कन्या मोठी झाली. शुद्ध, सात्विक, तुपाळ, स्नीग्ध सुनबाईंना उसंत मिळाली आणि त्यांना घरात बोअर होऊ लागले. प्रमोदने लागलीच पर्याय सुचवला.. ट्युशन्सचा.. अमान्य. वेगवेगळे पर्याय बाजूला पडले शेवटी स्पर्धा परीक्षेचा पर्याय फायनल झाला. मुळातच कष्टाळू व शिस्तप्रिय असलेली स्मिता सकाळीच कामे आवरून छकुलीची पप्पी घेवून वाचनालयात जाऊ लागली. छकुली आजीबाबांकडे. त्यांनीही अतिशय आनंदाने जबाबदारी स्वीकारली. स्मिताचा दुपारच्या जेवणाचा वेळ वाया जाऊ नये म्हणून आजोबा स्कूटरवर लंचबाॅक्स घेऊन जात. आजीबाईंनी बनवलेला. सोबत अर्थातच छकुली. दोघी मायलेकी सोबत जेवत. आजोबा तृप्त मनाने दोघींकडे कौतुकाने बघत. @ @ @ मेहनतीला फळ न मिळते तरच नवल. निकाल जाहीर झाला. स्मिताला All India Ranking मिळाले. तिने Customs Department ची निवड केली. घरात दुसरी दिवाळी साजरी झाली. प्रमोद तर आनंदाने वेडा व्हायचा बाकी राहिला. साधा बॅंकेत कारकून असलेला तो.. त्याची बायको केंद्रात वर्ग-1 अधिकारी झाली. आनंद होणं स्वाभाविक होतं. आजीबाबांची छाती अभिमानाने फुलून आली. @ @ @ यथावकाश स्मिता ट्रेनिंगला गेली. सर्व मार्गी लागले. सर्वांनी नवीन व्यवस्थेशी जुळवून घेतले. प्रश्न फक्त छकुलीचा होता. तिला आईची व आईला तिची आठवण यायची. फोनवर ख्याली खुशाली कळायची. हळूहळू तीही तीव्रता कमी झाली. रडारड, फोन आपसुकच कमी झाले. आणि ट्रेनिंग संपल्याची तारीख निश्चित झाली. @ @ @ सगळे कुटुंब ठेवणीतले कपडे घालून.. स्वतंत्र गाडी करून गेले. पासेस अगोदरच मागवून ठेवावे हे कोणाच्या ध्यानीच आले नाही. आणि निरोप समारंभाच्या कार्यकमास ते हजार राहू शकले नाही. संध्याकाळपर्यंत स्मिताचाही काही निरोप आला नाही. सर्व प्रशिक्षणार्थी आपापल्या कुटुंबीयांसमवेत बाहेर पडत होते.. हसत.. खेळत. छकुली मम्माची वाट बघत होती. मम्मा तिला दिसली मात्र आणि छकुली तिला जाऊन चिपकली. पण स्मिताने तिचे कोरडे स्वागत केले. स्मिता कोणाशीच बोलत नव्हती. " हाय स्मिता! चलू या?" " माफ कर प्रमोद. मी येत नाहीये. " " म्हणजे?" " मी दिपकसोबत लग्नाचा निर्णय घेतलाय. मी त्याच्या सोबत जाणार आहे. " " अगं पण..." " मला जास्त बोललेलं आवडत नाही. मी दिलेले स्पष्टिकरण पुरेसे आहे. I think you are clever enough to understand the things. That's all.." अत्यंत सरळसोट जीवन जगलेलं ते 2 बीएचके कुटुंब भांबावून गेलं. आणि काय करायचे ते समजेनासे झाल्याने.. आल्या पावली परत निघाले. छकुली परत परत मागे वळून बघत होती. ( सत्य कथेवर आधारित) #🤪राजकीय टोलेबाजी😜 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🏛️राजकारण #😏मतलबी दुनिया